အခန်း ၃၉၅

အပိုင်း(၃၉၅)

လောင်ကျွမ်းနေသော ခြုံပုတ်များကြားတွင် လင်းတုန်း သည် အော်သို ဘက်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"သူ လူမှားနေတယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လား..."

"သူ ဒီမှာနေပြီး ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်သင့်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်..."

အော်သိုက ခြုံပုတ် တစ်ပလုတ်စာကို ဝါးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဟုတ်တယ်၊ လူတွေ ပြောကြသလိုပဲ... သူက ရှဉ့် အသိုက်တစ်သိုက်ထက်တောင် ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးနေတာ..."

ဒရော့စ်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို အာနာဂီက မင်းတို့ကို လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးပေါ့..."

"အဲဒါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

လင်းတုန်း က မေးလိုက်သည်။

"ဒီ အိတ်ဆောင် ကမ္ဘာ ထဲမှာ မဖြစ်ခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုမှ ငါ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ သူ အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ရင် ကောင်းမယ်လို့တော့ ငါ ဆန္ဒပြုမိတယ်..."

ရှောင်မေ ရပ်နေခဲ့ဖူးသော နေရာတွင် ယခုအခါ အက်ကွဲကြောင်း ကွန်ရက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေလေပြီ။ ကြွေကျလာသော သစ်ရွက်များသည် ထိုနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ ၎င်းတို့၏ ပြုတ်ကျလာသော အလေးချိန်သက်သက်ဖြင့်ပင် အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ထက်ဝက်တိတိ ပြတ်တောက်သွားကြလေသည်။

ထိုအက်ကွဲကြောင်းများသည် တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာ၏။ သိသိသာသာတော့ မဟုတ်သော်လည်း၊ လင်းတုန်း သေချာစွာ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့ တစ်လက်မချင်းစီ ရှေ့သို့ တိုးလာနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

"ငါတို့ မြန်မြန်သွားရအောင်..."

လင်းတုန်း က အကြံပြုလိုက်သည်။

သက်စောင့် ရေတွင်း သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းတုန်း သည် လက်များကို စုခွက်၍ ရေတစ်ငုံခန့် ခပ်ယူကာ သောက်လိုက်လေသည်။ ၎င်းသည် အလွန်ဖျော့တော့သော လက်ဖက်ရည်ကဲ့သို့ ခပ်သက်သက် အရသာရှိသည်။ သူ တမင်တကာ မလှည့်ပတ်ဘဲနှင့်ပင် ၎င်းတို့သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော် ငွေစွယ် ငါးကြင်း သို့မဟုတ် စိန်ကြေးခွံ ပင်လယ် နဂါး ၏ အသားများကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းနေသော ခွန်အားမျိုးတော့ မပါဝင်ခဲ့ချေ။ လင်းတုန်း သည် အနည်းငယ် ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားပြီး အနည်းငယ် လန်းဆန်းသွားသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း အခြား ကြီးကြီးမားမား ကွာခြားမှုမျိုးတော့ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

အမှန်တကယ်တော့ သက်စောင့် ရေတွင်း အပေါ် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များက အစကတည်းက သိပ်မမြင့်မားခဲ့ချေ။ အော်သိုက ရေသောက်ရန် ခေါင်းကို ရေတွင်းထဲသို့ နှစ်လိုက်ချိန်တွင် သူသည် ဟင်းလင်းပြင် သော့ ကို စတင် ဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ဝေါင်း...”

ရုတ်တရက် ဝိညာဉ် ချိတ်ဆက်မှု တစ်လျှောက် နာကျင်မှုတစ်ခုက ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ လိပ်ကြီးသည် နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

၎င်း၏ ခြေထောက်များသည် ချက်ချင်း ခွေကျသွားပြီး၊ အခွံသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ဖုန်းခနဲ ကျသွားကာ ခေါင်းသည်လည်း အခွံထဲသို့ ကွေးဝင်သွားလေသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများသည် ဦးခေါင်းခွံထဲသို့ လန်တက်သွားပြီး အမည်းရောင်များသာ မြင်နေရတော့သည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောစမ်း..."

လင်းတုန်း သည် အပြာလေးကို ပခုံးပေါ်မှ ချပေးရင်း ဒရော့စ် ထံမှ အဖြေတောင်းလိုက်သည်။ ဆယ်လ်ဗန် မြစ်မျိုးစေ့ သည် ခုန်ဆင်းသွားပြီး အော်သို ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို တင်ကာ သူမ၏ စွမ်းအားများကို သူ့ကိုယ်တွင်းသို့ စီးဝင်စေလိုက်လေသည်။ သူမသည် ချက်ချင်းလိုလိုပင် စိုးရိမ်တကြီး တကျီကျီ မြည်လိုက်၏။ ဘာပဲဖြစ်နေပါစေ၊ ၎င်းမှာ သူ၏ ဝိညာဉ် ထဲတွင် မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် သူမ တတ်နိုင်သော အရာ မရှိတော့ချေ။

"သက်စောင့် ရေတွင်း ရဲ့ ရေက အသက်ကြီးတဲ့ သူတွေအပေါ်... ပိုပြီး သက်ရောက်မှု ကြီးမားနိုင်တယ်..."

ဒရော့စ် က ပြောလိုက်သည်။

"ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ သူတို့အတွက် အရမ်းကို ကျန်းမာရေးနဲ့ ညီညွတ်ပါတယ်... အရမ်းကို ကျန်းမာစေတာပါ... ရာခိုင်နှုန်း နည်းနည်းလောက်ပဲ သတိလစ်ပြီး သေသွားတတ်ကြတာ..."

အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများသည် အော်သို ၏ အသားအရေမှနေ၍ စိမ့်ထွက်လာလေသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ အခွံရှိ အက်ကွဲကြောင်းမှနေ၍ မီးပြတိုက်တစ်ခုအလား ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သူ၏ ပါးစပ်မှ တောက်ပနေကာ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်မှလည်း လျှံကျလာလေသည်။ လင်းတုန်း သည် သူ၏ လက်ကို အသင့်ပြင်ထားလိုက်၏။ အကယ်၍ ၎င်းမှာ ရေတွင်း ၏ စွမ်းအားများမှ လျှံကျလာသော ပိုလျှံနေသည့် စွမ်းအားများ ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင်၊ သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် အမြုတေကြိုးက ၎င်းကို ဝါးမြိုနိုင်ကောင်း ဝါးမြိုနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ ရှေ့သို့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သောအခါ၊ အော်သို ၏ အခွံရှိ ဒဏ်ရာသည် ပိတ်သွားနေကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

စိမ်းလန်းသော အလင်းတန်းသည် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီးနောက်တွင် အော်သိုသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့လေပြီ။ သူ၏ အသားအရေသည် ဟောင်းနွမ်းနေသော မီးခိုးရောင် မဟုတ်တော့ဘဲ ပြောင်လက်နေသော အမည်းရောင်ဘက်သို့ ပို၍ ရောက်သွား၏။ သူ၏ အခွံ၏ အနားသတ်များသည် ယခုအခါ တောက်ပသော အနီရောင်ဖြင့် လင်းလက်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများ ဖြတ်ခနဲ ပွင့်လာသောအခါ ထိုမျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပနေလေသည်။

အော်သို၏ အသံမှာ သိသာထင်ရှားနေသော်လည်း ပို၍ နက်ရှိုင်းနေ၏။ ပို၍ ချောမွေ့နေသည်။ ပို၍ နုပျိုနေလေသည်။

"ငါ... ငါ ခံစားရတာ..."

သူ ရယ်မောလိုက်ပြီး ခုန်ထကာ ခွေးပေါက်လေး တစ်ကောင်အလား စက်ဝိုင်းပုံစံ ပြေးလွှားနေလေသည်။ လင်းတုန်းသည် တစ္ဆေရေသို့ ရောက်လာကတည်းက ထိုလိပ်ကြီး၏ ရယ်မောသံများကို ပြီးခဲ့သော တစ်နှစ်တာကာလအတွင်းကထက်ပင် ပိုမို ကြားခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

လိပ်ကြီးသည် လှစ်ခနဲ ပြေးထွက်သွားပြီး၊ နံရံတစ်ခုကို ခုန်ကန်ကာ နောက်ပြန်ဂျွမ်းထိုးပြီးနောက် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကျက်သရေရှိစွာဖြင့် ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။

အော်သိုသည် လင်းတုန်း ဘက်သို့ လှည့်လာပြီး တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်၏။ သို့သော် သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် ရယ်မောလိုက်ရုံသာ ရယ်မောလိုက်ပြီး တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ခုန်ထွက်သွားလေသည်။ မိစ္ဆာ သားရဲ တချို့ကို သွားရောက် အမဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု လင်းတုန်း ယူဆလိုက်သည်။

လင်းတုန်းသည် အော်သို မြူးတူးခုန်ပေါက်နေစဉ်အတွင်း မြေကြီးပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသော အပြာလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူသည် သူမကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဒရော့စ် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ တောက်ပသွား၏။

"ငါ အဲဒါလေး နည်းနည်းလောက် လိုချင်တယ်..."

ဒရော့စ် က မျှော်လင့်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

လင်းတုန်းသည် သူ့ကို အမြုတေ ထဲသို့ စုပ်ယူလိုက်လေသည်။

တစ်နေ့တာလုံးနှင့် ညဘက်အထိ လင်းတုန်း သည် လောင်ကျွမ်းနေသော ခြုံပုတ်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးနှင့် ပျက်စီးခြင်း အော်ရာ များကို စွမ်းအင်လှည့်ပတ်ခဲ့ပြီး၊ နိုးကြားနေစေရန် အိပ်မက် ရေတွင်း မှ ရေကို အသုံးပြုကာ သက်စောင့် ရေတွင်း မှ စွမ်းအားများကို ဒရော့စ် ထံသို့ လှည့်ပတ် ပို့လွှတ်ပေးနေခဲ့လေသည်။

ဝိညာဉ် ရေတွင်း မှ စွမ်းအားများကို စုပ်ယူရန် သီတင်းပတ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း၊ ဤအရာကမူ ထို မှော်ပစ္စည်း ကို ချက်ချင်း စတင် ပြောင်းလဲစေခဲ့၏။ သူသည် လင်းတုန်း ၏ အမြုတေ ထဲတွင် လည်ပတ်နေရင်း အော်ဟစ် အောင်ပွဲခံနေလေသည်။

အော်သို သည် ပြန်မလာသေးသော်လည်း အဝေးမှ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် သူ၏ ဝိညာဉ် မှ ထုတ်လွှတ်နေသော ကျေနပ်မှုများအရ လိပ်ကြီးသည် ပျော်ရွှင်နေကြောင်း လင်းတုန်း သိရှိနေလေသည်။

ဤနေရာသည် လင်းတုန်း အတွက်သာမက အော်သို အတွက်ပါ အနည်းဆုံးတော့ တူညီသော ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လေသည်။ မဟူရာ မီးတောက် က သူ၏ ဝိညာဉ် အပေါ် ဖျက်ဆီးထားသော ဒဏ်ရာအချို့ကို ကုသပေးရန် ကူညီပေးခဲ့ရုံသာမက၊ သူ၏ စိတ်ကို ထက်မြက်စေခဲ့ပြီး ယခုအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ ပြန်လည် နုပျိုစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒရော့စ် ..."

လင်းတုန်း က မေးလိုက်သည်။

"မဟူရာ မီးတောက် မိသားစု အင်ပါယာ ကို အုပ်ချုပ်နေတုန်းက ဒီနေရာ ရှိနေခဲ့တယ်ဆိုရင်၊ ဘာလို့ သူတို့ အဲဒါကို အသုံးမချခဲ့ကြတာလဲ..."

"ဪ၊ သူတို့ အသုံးချခဲ့တာပေါ့... သူတို့က နော့သ်စထရိုက်ဒါ ခွင့်ပြုသလောက် ရေတွင်း ရေတွေကို ဝယ်ယူလေ့ရှိကြတယ်... အဲဒါက ဒီအဆောက်အအုံ လည်ပတ်ဖို့ ရန်ပုံငွေ ရှာတဲ့ နည်းလမ်းတွေထဲက တစ်ခုလေ..."

ဒရော့စ် သည် လင်းတုန်း ၏ အမြုတေ ထဲတွင် လူးလွန့်နေပြီး အစိမ်းရောင် ရေများကို ထပ်မံ စုပ်ယူနေလေသည်။ သူသည် အသားအရေ တစ်ခု ဖုံးလွှမ်းလာသည့်အလား အလင်းဖောက်ထွင်းမမြင်ရတော့ဘဲ ဖြစ်လာနေ၏။

“အဲဒါက ပမာဏနဲ့ ပိုပြီး သက်ဆိုင်တယ်... ဝိညာဉ် ရေတွင်း က ရေတစ်ခွက်ဆိုတာ အရမ်းကို တန်ဖိုးကြီးတာ၊ ပြီးတော့ အဲဒါက ရေတွင်း သုံးခုထဲမှာ အပေါဆုံးပဲလေ... မင်းက နှစ်ငါးဆယ်စာ စုဆောင်းထားတဲ့ ရေတွေကို သောက်နေတာ... ပြီးတော့ မင်းက အဲဒီထဲကို အငမ်းမရ ခေါင်းထိုးဝင်သွားသေးတယ်... ရေတစ်ငုံတိုင်းအတွက် မင်း အရိုအသေပေးပြီး ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်...”

လင်းတုန်းသည် အစိမ်းရောင် ရေများကို နောက်ထပ် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရင်း ငေးမောစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားရင် အားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားမှာပဲလေ...”

“အင်း၊ အဲဒါက... ဟုတ်တယ်... အဲဒီလို ဖြစ်သွားမှာပဲ...”

ဒရော့စ် ၏ စကားသံများက ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။

“မင်းသိလား၊ ငါက အိပ်မက် ရေတွင်း ထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး နေခဲ့ရတာ... အခုတော့ ငါ အဲဒီကို ဘယ်တော့မှ ပြန်သွားလို့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...”

သူသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

“ဒီလိုခံစားချက်မျိုးကို ဘယ်လိုခေါ်လဲ...”

“ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု လို့ ခေါ်တယ်...”

လင်းတုန်း သည် သက်စောင့် ရေတွင်း ကို မှီထိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါက စိတ်ဆင်းရဲမှု နဲ့ အများကြီး တူတယ်နော်...”

ဒရော့စ် က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

“ငါ မကြိုက်ဘူး...”

“ငါလည်း မကြိုက်ပါဘူး...”

သူသည် ရေများကို သန့်စင်နေရင်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ လည်ပတ်နေလေသည်။

“ဒီမှာ ပိုကောင်းတဲ့ သတင်းတစ်ခု ရှိတယ်၊ ငါ ဒီရေတွင်းက ရေတစ်စက်လေးပဲ လိုတော့တာ... ငါ စက္ကန့်နဲ့အမျှ အသက်ဝင်လာနေပြီ... အဲဒါက ငါ့ကို ဘယ်လို ခံစားရစေလဲဆိုရင်... အင်း... စိတ်လှုပ်ရှားစေတယ်...”

သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံတစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ အဝိုင်းပုံစံ တံခါးပေါက်တစ်ခုဆီသို့ လင်းတုန်း ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားလေသည်။ ထိုရိုက်ခတ်သံသည် ထပ်ခါတလဲလဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပို၍ပို၍ ကျယ်လောင်လာ၏။

လင်းတုန်းသည် ထိုအရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“အဲဒါ ဘာလဲ...”

“အောက်ဆင်းတဲ့ လမ်းလေ... ငါတို့ အခု မသွားသင့်သေးဘူး... ဒီထဲမှာ မင်း တကယ် နှစ်သက်မယ်လို့ ငါထင်တဲ့ ဝိညာဉ် သစ်သီး တချို့ ရှိသေးတယ်...”

လင်းတုန်းသည် မဟူရာ မီးတောက် ကို စွမ်းအင်လှည့်ပတ်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ ခေါင်းလောင်းသံသည် ယခုအခါ ခေါင်းလောင်းစင် တစ်ခုအလား ဆူညံနေလေပြီ။

“ငါက အောက်ကို ဆင်းရမှာ စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူး... အောက်ကနေ တက်လာမယ့် အရာကို စိုးရိမ်နေတာ...”

“အောက်မှာ ဘာမှမရှိပါဘူး...”

ဒရော့စ် က ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါက ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်လှောင်ထားတာလေ... မင်း နက်နဲမှု မျက်လုံး တစ်ခု လိုလိမ့်မယ်...”

“နက်နဲမှု မျက်လုံး ဟုတ်လား...”

လင်းတုန်းက မေးလိုက်သည်။

“မင်းက ဒီနေရာအတွက် သော့ တစ်ချောင်းပဲ ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား...”

ကြေးစည် တီးလိုက်သည့်အလား အသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ တံခါးပေါက်သည် ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားလေသည်။ အဝင်ဝမှ အရိပ်များ လျှံကျလာပြီး အမှောင်ထုများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

လင်းတုန်း သည် ဒရော့စ် ကို အပြင်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

“သွား... အော်သို ကို သွားခေါ်...”

လင်းတုန်း၏ လက်ဝါးထဲမှ ထွက်လာစဉ် ဒရော့စ် သည် လည်ပတ်လာပြီး အလင်းရောင်ကြောင့် မျက်တောင်များ တဖျတ်ဖျတ် ခတ်နေလေသည်။ မျက်တောင်ခတ်နေသည်။

“ငါ့မှာ မျက်လုံး ရှိနေပြီ...”

သူက အာမေဍိတ်သံဖြင့် အော်ပြောလိုက်လေသည်။

***