အခန်း ၃၉၆

အပိုင်း(၃၉၆)

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဒရော့စ်၏ ပြောင်းလဲမှုသည် ပို၍ပင် သိသာထင်ရှားနေလေသည်။ သူသည် ခရမ်းရောင် အသားအရေနှင့်တူသော အရာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဧရာမ မျက်လုံးကြီး တစ်လုံး ပါရှိလေသည်။ ယခုအခါ သူသည် အစစ်အမှန် ပါးစပ်တစ်ခုဖြင့် စကားပြောနေပြီး ထိုပါးစပ်ထဲတွင် သေးငယ်သော သွားလေးများ စီရီနေသည်ကို လင်းတုန်း မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။ သူသည် အလွန်အဆင့်မြင့်သော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခု သို့မဟုတ် ဝိညာဉ် နှင့် အထွတ်အမြတ် သားရဲ ကပြားတစ်ကောင်နှင့် တူနေလေသည်။

တုံးတိတိဖြစ်နေသော အတက်များသည် သူ၏ ဘေးဘက်များမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ပြီးတော့ ငါ့မှာ လက်တွေလည်း ရှိတယ်... ဟုတ်ပြီ၊ ငါ့မှာ ခြေတု လက်တုလိုလို ရေဘဝဲ လက်တံလိုလို အရာလေးတွေ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ လက်ခံပါတယ်...”

အခြား အခြေအနေမျိုးတွင်ဆိုလျှင် လင်းတုန်းသည် မှော်ပစ္စည်း တစ်ခု အသက်ဝင်လာနိုင်သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေများအတွက် ဝမ်းသာနေမိမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် အခြား မှော်ပစ္စည်း များနှင့် မည်သည့်အရာများကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်မည်၊ အိပ်မက် မာဒြာ နှင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိတွေ့မှုက မှော်ပစ္စည်း တစ်ခုကို သက်ရှိ ဝိညာဉ် တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲစေသည့် နည်းလမ်း ဟုတ်မဟုတ်၊ သို့မဟုတ် ဒရော့စ် ၏ အခြေအနေများတွင် ထူးခြားချက် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေသလား စသည်တို့ကို စတင် တွေးတော ခန့်မှန်းနေမိမည် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ၎င်းမှာ လွယ်ကူစွာ ပုံတူကူးယူနိုင်သော အရာသာဖြစ်လျှင် ကျွမ်းကျင်သော ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာများ က ယခင်ကတည်းက စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လင်းတုန်း ၏ ဝိညာဉ် သည် ထိုအမှောင်ထုနှင့် ပတ်သက်၍ သူ့ကို ရှင်းလင်းစွာ သတိပေးနေခဲ့လေသည်။ သူသည် မီးပွားများ တောက်လောင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ထို မှော်ပစ္စည်း ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

“ဒရော့စ် ... အခုချက်ချင်း...”

“ဟုတ်ပြီ...”

သူသည် တိုတောင်းသော လက်လေးများကို ယမ်းခါလျက် လွင့်ပျံသွားလေသည်။ သူ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထွက်သွားခြင်းသည် ကောင်းသော အချက်ပင်။

ခဏအကြာတွင် အာကူရာ ဟာမိုနီ သည် အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သူသည် နန်းတော်ထဲတွင် ညအိပ်ခဲ့ရသူ တစ်ဦးအလား အာဟာရ ပြည့်ဝကာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေပုံရပြီး၊ အသားအရေမှာ ရှင်းလင်းချောမွေ့ကာ သူ၏ ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေလေသည်။ ဆံပင်များသည် ကျောပြင်ပေါ်သို့ ဖြောင့်တန်းစွာ ကျဆင်းနေပြီး၊ သူ၏ ရွှေအဆင့် သင်္ကေတ ဖြစ်သော အမည်းရောင် အပြားချပ်ကြီးသည် သူ၏ ခေါင်းအနောက်တွင် လွင့်မျောနေလေသည်။ အနက်နှင့် အဖြူရောင် ကျင့်ကြံသူ ဝတ်ရုံသည် အစွန်းအထင်း ကင်းစင်ပြီး ဖိကြိတ်ထားသကဲ့သို့ သပ်ရပ်နေလေသည်။

သူသည် လင်းတုန်း မြင်တွေ့နိုင်လောက်သည့် အနေအထားသို့ ရောက်အောင် တက်လာပြီး၊ သူ ရပ်နေသော ခရမ်းရင့်ရောင် မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် ပေါ်မှ အောက်သို့ လွယ်ကူစွာ ခုန်ဆင်းကာ နီးကပ်စွာ လျှောက်လာလေသည်။

လင်းတုန်းသည် မာဒြာ ကို စွမ်းအင်လှည့်ပတ်ကာ မီးတောက် ခြုံလွှာ ကို အသက်သွင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

ဟာမိုနီသည် သူ့ကို တစ်ချက်မျှပင် ကြည့်မနေခဲ့ချေ။ ခြေလှမ်းတိုင်းက သူ့ကို ပိုမို နီးကပ်လာစေသော်လည်း၊ သူ၏ မျက်လုံးများသည် သက်စောင့် ရေတွင်း အပေါ်၌သာ ရှိနေလေသည်။ ထို အာကူရာ သည် အောက်ခံတိမ်သော ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လင်းတုန်း ကို ဖြတ်ကျော်ကာ တောက်ပသော အစိမ်းရောင် ရေကန်ထဲသို့ နှစ်လိုက်လေသည်။

ထိုလူက ရန်လိုမှု မပြသသည့်အတွက် သူ ကျေးဇူးတင်သင့်သည်ဟု လင်းတုန်း ထင်မှတ်မိသော်လည်း၊ သူ၏ ဝိညာဉ် ကမူ သူ့ကို သတိပေးနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် လက်သီးနှစ်ဖက်ကို စုထားပြီး အနည်းငယ်မျှ ဦးညွှတ်လိုက်၏။

“နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်၊ အာကူရာ ကိုယ်စားလှယ်... ကျုပ်က...”

ဟာမိုနီ သည် သက်ပြင်းချကာ သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“တိတ်တိတ်နေ...”

ပန်းချီဆရာ တစ်ဦးက စုတ်တံကို မြှောက်လိုက်သည့်အလား သူသည် လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ် နှစ်ချောင်းကို မြှောက်လိုက်လေသည်။

မာဒြာများသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် အမည်းရောင်ဖြင့် ထက်မြက်စွာ စုစည်းလာရာ လင်းတုန်း ထိုနည်းစနစ်ကို မှတ်မိလိုက်လေသည်။

မီးတောက် ခြုံလွှာ သည် သူ၏ ပတ်လည်ရှိ လေထုထဲတွင် ပွင့်အာလာပြီး၊ သူသည် မဟူရာ မီးတောက် ၏ ပေါက်ကွဲထွက်တတ်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် အာကူရာ ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ရိုက်နှက်လိုက်လေသည်။

ဟာမိုနီ ၏ ဘယ်ဘက်လက်က လင်းတုန်း ၏ လက်ကို တားဆီးလိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်သီးကို လွယ်ကူစွာပင် ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်လေသည်။ လင်းတုန်း သည် သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်ကို ဖြန့်ကာ အာကူရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

ဟာမိုနီသည် တင့်တယ် ကျက်သရေရှိစွာဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများကို အောက်သို့ ချလိုက်လေသည်။

အမည်းရောင် ဓားသွားတစ်ခုသည် ဖြတ်ခနဲ ကျဆင်းလာပြီး ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မျဉ်းကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ခုတ်ပိုင်းသွားလေသည်။

လင်းတုန်းသည် ဘေးတစ်ဖက်သို့ ခုန်ရှောင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ဓားသွားသည် သူ၏ အပြင်ဝတ်ရုံကိုသာ ခုတ်ပိုင်းသွားခဲ့လေသည်။ သူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ နဂါး၏ အသက်ရှူခြင်းကို ဖန်တီးလိုက်သော်လည်း ဟာမိုနီ မှာမူ အခြားတစ်နေရာသို့ ကြည့်နေပြန်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသော လင်းတုန်း ဝတ်ရုံ၏ ထောင့်စွန်းကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုအထဲတွင် သူ၏ အိတ်ကပ်လည်း ပါဝင်သွားခဲ့လေသည်။

ဟာမိုနီသည် ပထမဆုံးအနေဖြင့် အပြာရောင် တောက်ပနေသော ဖန်လုံးလေး တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။ လင်းတုန်းသည် သူ ထိုအရာကို ယူသွားခဲ့လျှင် ကောင်းမည်ဟုပင် ဆန္ဒပြုလိုက်မိ၏။ ဆူရီရယ် ၏ စကျင်ကျောက်လုံးသည် သူ့ထံသို့ မလွဲမသွေ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အရိပ်ဓား ဖြင့် မဖြတ်တောက်ခံရမီက လင်းတုန်း ၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့သော အခြားသော အပြာရောင် စက်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်းသည် တစ်ချိန်က နက်နဲမှု မျက်လုံး မှော်ပစ္စည်း နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော အက်ကွဲ၍ ပျက်စီးနေသည့် နီလာကျောက်လေး ဖြစ်လေသည်။

ဟာမိုနီ သည် ထိုအရာကို ခဏမျှ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက်၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အိတ်ကပ်ထဲသို့ နှိုက်ကာ အခြားသော အရောင်များဖြင့် တောက်ပနေသည့် နီလာကျောက် တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

နောက်ထပ် နက်နဲမှု မျက်လုံး တစ်လုံး...

လင်းတုန်း သည် နဂါးမီးတောက် တစ်ခုကို ဟာမိုနီ ထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ ရှေ့လေထုထဲတွင် အမည်းရောင် သပ်ပုံသဏ္ဌာန် တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ မဟူရာ မီးတောက် မာဒြာသည် ထိုသပ်ပုံသဏ္ဌာန် တစ်လျှောက် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး၊ တစ်ဝက်မှာ ဘယ်ဘက်နံရံကို ဖောက်ဝင်သွားကာ ကျန်တစ်ဝက်မှာ ဖန်ဆလင်ဒါတစ်ခုကို နှစ်ပိုင်းတိတိ ခုတ်ပိုင်းသွားလေသည်။

ဟာမိုနီ သည် ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် အသက်မဲ့နေသော နီလာကျောက်ကို မြှောက်ပြလိုက်၏။

“မှော်ပစ္စည်း... မင်း အဲဒါကို ဖယ်ထုတ်လိုက်တာလား...”

“အဲဒါ ကွဲသွားတာ...”

လင်းတုန်း သည် မာဒြာ များကို နောက်တစ်ကြိမ် စုစည်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မှော်ပစ္စည်း က ပျော်ဝင်သွားတာ...”

ဟာမိုနီ သည် တံခါးပေါက်ဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

“ခြောက်နာရီတောင် မပြည့်သေးဘူး မင်း တံခါးကို ဖွင့်ခဲ့တာလေ...”

လင်းတုန်းသည် မီးတောက် ခြုံလွှာ ၏ စွမ်းအားဖြင့် သူ့ဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်လေသည်။ သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်ဖြင့် ကျောက်မျက်လေးကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

ဟာမိုနီသည် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သော်လည်း ထိုခြေလှမ်းက သူ့ကို အခန်း၏ တစ်ဝက်ခန့်အထိ ရောက်သွားစေခဲ့လေသည်။

“ဒါဆိုလည်း ကြည့်ကြတာပေါ့...”

သူသည် အလင်းမရှိသော ကျောက်မျက်လေးကို မြှောက်ထားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ထိုအထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်လေသည်။ အပြာရောင် အလင်းတန်းလေး တစ်ခုသည် အတွင်းပိုင်း နက်နက်တွင် တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်လာရာ လင်းတုန်း ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားလေသည်။

နီလာကျောက်လေးထဲတွင် အစီအရင် တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းကို ဟာမိုနီ က ယခုလေးတင် အသက်သွင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုအရာက မည်သို့ လုပ်ဆောင်မည်ကို လင်းတုန်း သံသယရှိနေမိလေသည်။

မကြာမီမှာပင် ဒရော့စ် ၏ အော်ဟစ်သံများ ပိုမို နီးကပ်လာသည်ကို သူ ကြားလိုက်ရလေသည်။

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ... ဒါ ဘာကြီးလဲ... တစ်ခုခုက ငါ့ကို ဖမ်းထားတယ်... ကယ်ကြပါဦး...”

မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ငါးမျှားကြိုးဖြင့် အနောက်သို့ ဆွဲယူခံရသည့်အလား၊ ဒရော့စ် သည် အခန်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရပြီး သူ၏ နီလာကျောက်လေးထဲသို့ တည့်တည့် ဝင်သွားလေတော့သည်။

ဟာမိုနီသည် နားမလည်နိုင်သလို မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကျောက်မျက် နှစ်ခုစလုံးကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ယှဉ်တွဲ ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။ တစ်ခုမှာ အခြားအရောင်များဖြင့် လှိုင်းထနေသော်လည်း အပြာရောင်ဖြစ်ပြီး ချောမွေ့စွာ တောက်ပနေ၏။ အခြားတစ်ခုမှာမူ ယခုအခါ ဒရော့စ် ပါဝင်နေသဖြင့် ခရမ်းရောင် ဖြစ်နေပြီး ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သိရှိရန် တောင်းဆိုနေလေသည်။

ခဏမျှ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ဟာမိုနီ သည် နောက်သို့ လှည့်ကာ တံခါးပေါက်ဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားလေသည်။

ထိုနေရာတွင် လင်းတုန်း က သူ့ကို စောင့်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်၏။

မီးတောက် ခြုံလွှာ ၏ စွမ်းအားများဖြင့် သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်လေသည်။ ဟာမိုနီ သည် ထိုရိုက်ချက်ကို သူ၏ လက်ခုံဖြင့် ရင်ဆိုင်လိုက်၏။

၎င်းမှာ ဟာမိုနီ က သူ့ကို လက်ကာပြ၍ နှင်ထုတ်လိုက်သည့်အလား ပေါ့ပါးသော ဟန်ပန်ဖြစ်သော်လည်း၊ တူတစ်လက်၏ အလေးချိန်ကို သယ်ဆောင်လာလေသည်။ လင်းတုန်း သည် နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားပြီး၊ လေထဲတွင် ကိုယ်ကို လှည့်ကာ မာဒြာ များကို ခြေထောက်များဆီသို့ လှည့်ပတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် အနက်နှင့် အနီရောင် မာဒြာ များ တောက်ပလျက် နံရံကို ဝင်တိုက်ကာ ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။

သူသည် ဘေးသို့ ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး နဂါးမီးတောက် ကို လက်ဝါးထဲတွင် စုစည်းလိုက်လေသည်။ သူသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ဖန်တီးရသေးသော တိုက်ခိုက်သူ နည်းစနစ်ကို ဟာမိုနီ ၏ မျက်နှာဆီသို့ တွန်းပို့လိုက်သော်လည်း၊ အမှောင်ထုများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဟာမိုနီ ၏ လက်ချောင်းများက ထိုအရာကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာလေသည်။ မီးလုံးကြီးသည် လင်းတုန်း ၏ လက်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူ၏ ပြေးဝင်လာသော အရှိန်က သူ့ကို ဟာမိုနီ အား ဖြတ်ကျော်သွားစေကာ ကြမ်းပြင်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိသွားစေလေသည်။

အာကူရာသည် နောက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး ခွေးတစ်ကောင်ကို လက်ယပ်ခေါ်သည့်အလား လက်ချောင်းများကို ကွေးပြလိုက်၏။

အမည်းရောင် ဓားသွားများသည် မြေကြီးထဲမှနေ၍ အပေါ်သို့ ထိုးထွက်လာကြလေသည်။

လင်းတုန်း သည် ဘေးသို့ လျှောထွက်ကာ ၎င်းတို့ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သော်လည်း ထိုအရာများက ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာနေလေသည်။ သူသည် မဟူရာ မီးတောက် များကို လက်ဝါးထဲသို့ စတင် ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဟာမိုနီ နှင့် သူ၏ အကွာအဝေးကို ခန့်မှန်းရန် အထက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ဓားတစ်လက်က သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်မောင်းကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ရေခဲတမျှ အေးစက်သော နာကျင်မှုတစ်ခုက သူ၏ ဝိညာဉ် တစ်လျှောက် ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။ သူ ယိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ နည်းစနစ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ၊ လက်ဖျံမှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာသော အမည်းရောင် ဓားသွားကို သူ၏ အဖြူရောင် လက်မောင်းဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်ရလေသည်။

ဟာမိုနီသည် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ လှည့်ကာ ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ ပြန်လည် ခုန်ဆင်းသွားလေသည်။ ဒရော့စ် ကိုလည်း သူ့အနား ခေါ်ဆောင်သွားလေတော့သည်။

***