အခန်း ၃၉၇

အပိုင်း(၃၉၇)

လင်းတုန်းသည် အော်ဟစ်ချင်စိတ်ကို ကြိတ်မှိတ် မြိုသိပ်ထားကာ လက်မောင်းတွင် စိုက်ဝင်နေသည့် ဓားသွားကို ဆွဲနှုတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် အဝိုင်းပုံစံ တံခါးပေါက်ဆီသို့ ပြေးသွားကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်ပြီး၊ မီးတောက် ခြုံလွှာ ၏ ခွန်အားဖြင့် အတင်း ဆွဲဖွင့်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် အော်သို သည် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး၊ တံခါးပေါက် ရှေ့တွင် ဒရွတ်တိုက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။ သူသည် နံရံများရှိ မီးလောင်ကျွမ်းထားသော အရာများ၊ ခုတ်ပိုင်းခံထားရသော ကြမ်းပြင်နှင့် အသစ်တဖန် ပျက်စီးသွားသော မှန်ကန်များကို ပတ်လည် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ရန်သူ ဘယ်မှာလဲ..."

သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ညာဘက်လက်မောင်းမှာ အားပျော့စွာ တွဲလောင်းကျနေလျက်၊ လင်းတုန်း သည် ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် တံခါးပေါက်ကို ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"အောက်မှာလေ... သူ ဒရော့စ် ကို ခေါ်သွားတယ်..."

လိပ်ကြီး၏ ဝိညာဉ်သည် တံခါးပေါက်ကို လွှမ်းခြုံသွား၏။

“အဲဒါက အာကူရာ လား..."

လင်းတုန်း က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်း လွတ်မြောက်နေသေးတဲ့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါ..."

အော်သို က တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အာကူရာ တွေက ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ မသတ်ကြဘူး... သူတို့က အကျဉ်းသားအဖြစ် ဖမ်းခေါ်သွားတတ်ကြတယ်..."

မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မရှိဘဲ၊ လင်းတုန်း သည် ဘယ်ဘက်လက်တွင် စွမ်းအားများကို စုစည်းလိုက်လေသည်။ နဂါးမီးတောက်သည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သိပ်သည်းလာပြီးနောက်၊ ၎င်းကို အမိုးခုံးပုံစံ တံခါးပေါက်၏ အဖုံးဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

ဖုံးကွယ်ထားသော အစီအရင် ကွင်းများသည် အဖုံးပေါ်နှင့် ပတ်လည်ရှိ မြေကြီးပေါ်တွင် တောက်ပလာပြီး၊ မှော်သင်္ကေတ များသည် အပူပေးထားသော သတ္တုကဲ့သို့ လိမ္မော်နှင့် အဖြူရောင် ရောစပ်နေသော အရောင်ဖြင့် တောက်ပလာလေသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ၎င်းတို့သည် လိမ္မော်ရောင်သို့ မှေးမှိန်သွားပြီးနောက် အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

"သူ့နောက်ကို လိုက်သွားလို့ မရတော့ဘူး..."

လင်းတုန်း က အခန်းကို ပတ်လည် လှည့်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သန့်စင်သူ များက အရာများစွာကို ချန်ရစ်ထားခဲ့ကြသည်။ အခြား နေထိုင်ရာ နေရာများကဲ့သို့ပင် ဟယ်ရယ်များက လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကတည်းက ဤနေရာကို ရှင်းလင်းသွားခဲ့ကြပြီလော။ အကယ်၍ ထိုသို့ မဟုတ်ခဲ့ပါက၊ သူ အသုံးချနိုင်မည့် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေနိုင်ပေသည်။

"တကယ်လို့ မင်း သူ့နောက်ကို လိုက်သွားမယ်ဆိုရင် မင်း ဘာလုပ်မလဲ... နဂါး တစ်ကောင်က မာရ်နတ် ရဲ့ လှိုဏ်ဂူထဲကို မျက်ကန်းတစ္ဆေ မကြောက် ဝင်မသွားဘူးလေ..."

"ဒီက ပြဿနာကို ခင်ဗျား မြင်တယ်ဆိုတာ ကျုပ်သိပါတယ်..."

လင်းတုန်းသည် မှန်ကန်များဘေးရှိ ဗီရိုတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် တံခါးများကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ရာ အလွတ်ဖြစ်နေ၏။

"ဒရော့စ် မရှိရင် ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ ပိတ်မိနေပြီ... သေဆုံးနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံလိုက်ရပြီ..."

"စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားစမ်းပါ၊ ကောင်လေး..."

အော်သို က တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ လင်းတုန်း ၏ စကားများထဲတွင် မည်သည့် အပူငွေ့မျှ မပါဝင်ခဲ့ချေ။ ယီရင် ပင်လျှင် မည်သည့် ဒေါသကိုမျှ ကြားနိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အော်သို တွင် သူ၏ ဝိညာဉ် နှင့် တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်ထားသော လမ်းကြောင်း ရှိနေလေသည်။

လင်းတုန်းသည် သူ၏ လက်သီးဖြင့် ဗီရိုကို ပြင်းထန်စွာ ထုချလိုက်၏။

၎င်းသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ခန့် မြင့်ပြီး ပခုံးထက် ပိုကျယ်သော်လည်း၊ သူ၏ ထိုးနှက်ချက်အောက်တွင် ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။ ပရိဘောဂ၏ နှစ်ခြမ်းမှာ အတွင်းဘက်သို့ ပြိုကျသွားပြီး သစ်သားစများ နေရာအနှံ့ လွင့်စဉ်သွားလေသည်။

"သူ ဒရော့စ်ကို ကျွန်တော့်ဆီကနေ ယူသွားတယ်... ကျွန်တော့် လက်ထဲကနေလေ... ခွေးတစ်ကောင်ဆီက အရိုးတစ်ချောင်းကို လုယူတာထက်တောင် ပိုပြီး လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ ယူသွားတာ..."

လင်းတုန်း၏ ဒေါသသည် သူ၏ မဟူရာ မီးတောက် မာဒြာ များကို လှုပ်ခတ်သွားစေ၏။ ၎င်းက အပြင်ဘက်မှ မီး အော်ရာ များကို သူ့ထံသို့ ခေါ်ယူလိုက်လေရာ၊ အနီရောင် စွမ်းအားများ သူ့ကိုယ်တွင်းသို့ စီးဝင်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။ ဗီရို၏ အပိုင်းအစများသည် စတင် လောင်ကျွမ်းလာတော့သည်။

"အဲဒီ ဒေါသကို မြိုချလိုက်..."

အော်သို က ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါကို မင်းဗိုက်ထဲက မီးအတွက် လောင်စာအဖြစ် အသုံးချလိုက်... နဂါးတွေက တစ်ခါတလေတော့ ရှုံးနိမ့်တတ်ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က သူတို့ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေဆီကနေ သင်ခန်းစာယူပြီး ပိုပြီး အင်အားကြီးမားစွာနဲ့ ပြန်လာတတ်ကြတယ်..."

"တကယ်လို့ ကျွန်တော်က ဒီရှုံးနိမ့်မှုကို လက်ခံလိုက်ရင် ပြန်လာစရာ အကြောင်း မရှိတော့ဘူး..."

"အဲဒါက မင်းရဲ့ အမြီးကို မီးတောက်စေတဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး... တကယ်လို့ မင်းမှာ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားတာနဲ့ အာကူရာ နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ဒီမှာ ဆက်နေတာ နှစ်ခုထဲက ရွေးချယ်စရာ တစ်ခု ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်း ဘာလုပ်မလဲ..."

"ထွက်သွားမှာပေါ့..."

လင်းတုန်း က ချက်ချင်း ဖြေလိုက်သည်။ အော်သို သည် တွေးတောစွာဖြင့် အသံပြုလိုက်ပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

"ငါ့ကို ခဏ အချိန်ပေးပါ... မင်းရဲ့ သန့်စင်တဲ့ အမြုတေ ကို စွမ်းအင်လှည့်ပတ်ထား..."

၎င်းမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာ ဖြစ်၏။ ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် အော်သို က သူ့ကို မဟူရာ မီးတောက် စွမ်းအင်လှည့်ပတ်ရန် ပြောပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် သူ့ကို ဒေါသမထွက်ရန်နှင့် ပြဿနာတစ်ခုကို အရင် တွေးတောစဉ်းစားရန် ပြောသူမှာလည်း အော်သို မဟုတ်ခဲ့ပေ။

အစပိုင်းတွင် လင်းတုန်းသည် ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာရသည့်အပေါ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ကာ ဂနာမငြိမ်စွာဖြင့် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေမိ၏။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် စွမ်းအင်လှည့်ပတ်သည့် အနေအထားဖြင့် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ သန့်စင်သော အမြုတေ ကို အာရုံစိုက်လိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် တရားထိုင်ခြင်း ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသဖြင့်၊ အော်သို ပြန်မလာမီ အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို သေချာ မသိခဲ့ချေ။ သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေသော အပြာရောင် မြေဖြူခဲနှင့်တူသည့် လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော အတုံးတစ်တုံးကို ကိုက်ချီလာလေသည်။

လိပ်ကြီးသည် ထိုမြေဖြူခဲတုံးကို လင်းတုန်း ၏ ဒူးနှင့် သွားတိုက်မိသည်အထိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်ပေးလိုက်၏။

"ဒါက..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"တံခါးကျောက်တုံး ပဲ... သူတို့က ပုံသဏ္ဌာန်နဲ့ အရွယ်အစား အမျိုးမျိုး ရှိကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်တုံးကို ချေမွလိုက်တာနဲ့ မင်းကို နေရာတစ်ခုဆီ ချက်ချင်း ပြန်ရောက်သွားစေနိုင်တယ်... အဲဒါက တခြားသူတွေ တစ္ဆေရေကနေ လွတ်မြောက်နေကြတဲ့ နည်းလမ်းပဲ..."

လင်းတုန်း ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး သူ၏ စိတ်နှလုံးများလည်း ရှင်းလင်းသွားလေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ပြဿနာများ အားလုံးအတွက် အဖြေပင် ဖြစ်၏။ သူသည် ထိုအရာကို ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီးမှ တွန့်ဆုတ်သွားလေသည်။

"ခင်ဗျား ဒါကို ဘယ်ကနေ ရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ..."

"မိစ္ဆာ သားရဲ တွေရဲ့ အသိုက်တစ်ခုထဲကနေလေ... ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က ဒါကို အသုံးမပြုခင် သေဆုံးသွားတာ ဖြစ်ရမယ်..."

"ဘာဖြစ်လို့ အရင်ကတည်းက ယူမလာခဲ့တာလဲ..."

"ငါတို့က အရင်က ထွက်ပေါက်တစ်ခု မလိုအပ်ခဲ့ဘူးလေ..."

အော်သိုက သူ၏ အကြည့်များကို တည်ငြိမ်စွာ ထားလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အခုတော့ မင်း ဆုံးဖြတ်လို့ ရပြီ... ဒီကျောက်တုံးကို သုံးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မသုံးဘူးလား..."

သေချာပေါက် သူ သုံးမည် ဖြစ်သည်။ လင်းတုန်း အသံထွက်၍ ရယ်မောလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။ သို့သော် အခြား တစ်စုံတစ်ရာက သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“သူ ဒရော့စ် ကို ဘာလို့ ယူသွားတယ်လို့ ထင်လဲ..."

အော်သို မည်သည့်စကားမှ မဆိုသော်လည်း လင်းတုန်း ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ စတင် လည်ပတ်လာလေသည်။

ဟာမိုနီတွင် နက်နဲမှု မျက်လုံး တစ်လုံး ရှိနေပြီးဖြစ်ရာ သူသည် တစ္ဆေရေတစ်ခုလုံးကို ဝင်ရောက် အသုံးပြုခွင့် ရရှိထားပြီး ဖြစ်၏။ ဒုတိယ တစ်လုံးကို သူ ဘာအတွက် လိုအပ်မည်နည်း။ သူသည် ဒရော့စ် ကို အထူးတလည် လိုချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသော်လည်း၊ လင်းတုန်း၏ မျက်လုံး သည် ထူးခြားကြောင်းကို မခိုးယူမီကတည်းက သူ သိနိုင်မည့် နည်းလမ်း မရှိချေ။ အကယ်၍ သူသည် အာရီလီယပ်၏ သွေးမျိုးဆက် စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုခွင့် ရရှိထားသည် ဆိုလျှင်တော့ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဟာမိုနီသည် ဒရော့စ် အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သော စောင့်ကြည့်ရေး လုံခြုံရေး မှော်ပစ္စည်း များကိုပင် အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်ခြေ မည်မျှရှိသည်ကို လင်းတုန်း မသိချေ။ ဟာမိုနီ သည် နောက်ထပ် မျက်လုံး တစ်လုံးသာ လိုအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ ယူဆရမည် ဖြစ်လေသည်။

သို့တည်းမဟုတ် ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျလာချိန်တွင် လင်းတုန်း နှင့် အော်သိုကို တစ္ဆေရေအတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ထားရန်အတွက် သူ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။ သူသည် ထိုမျှလောက်အထိ ရက်စက်သူ တစ်ဦး ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ခန့်မှန်းတွက်ချက်ရန်အတွက် လင်းတုန်းတွင် အချက်အလက် လုံလောက်စွာ မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် တံခါးကျောက်တုံးကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းက ဒရော့စ် ကို ဟာမိုနီ ပြုလုပ်လိုသည့် မည်သည့်အရာအတွက်မဆို ချန်ထားခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် အာကူရာ တစ်ယောက်သည် ဈေးပေါသော ဆုလာဘ်တစ်ခုအတွက် လှုပ်ရှားမည် မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း လင်းတုန်း သိရှိထား၏။ ဤအရာမှနေ၍ သူ တစ်နည်းနည်းဖြင့် အကျိုးအမြတ် ရရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းတုန်း သည် ကျောက်တုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး... သူ၏ ကျန်ရှိနေသော အိတ်ကပ်တစ်ခုထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။ ဆူရီရယ် ၏ စကျင်ကျောက်လုံးသည် ထိုနေရာတွင် တောက်ပနေသော်လည်း၊ သူ ထိုအရာကို မည်သည့်အချိန်က သိမ်းဆည်းခဲ့သည်ကိုမူ မမှတ်မိတော့ချေ။

"သူ ဘာပဲ လိုချင်နေပါစေ၊ ဒရော့စ်ကို သူ့ဆီမှာ ငါတို့ ချန်ထားခဲ့လို့ မရဘူး..."

နောက်ဆုံးတွင် လင်းတုန်း က ပြောလိုက်သည်။ ပြီးတော့ အာကူရာ ဘာကိုပဲ ရှာဖွေနေပါစေ၊ ထိုအရာထဲမှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို သူကိုယ်တိုင်လည်း လိုချင်ခဲ့လေသည်။

အော်သိုသည် သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်လာခဲ့သည့်အလား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"တစ်ချိန်တုန်းက မင်းဟာ အားနည်းခဲ့တယ်... အဲဒီ ကောင်လေး သေဆုံးသွားတာ ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်က မင်းကို ခြောက်လှန့်နေတုန်းပဲ..."

သူသည် သက်စောင့် ရေတွင်း မှ ရေသောက်ရန် လှည့်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အားနည်းချက်ကတော့၊ လင်းတုန်း... မင်းဟာ တကယ်ရှိတာထက် ပိုပြီး အားနည်းတယ်လို့ မင်းကိုယ်မင်း ထင်နေတာပဲ..."

လင်းတုန်းသည် သူ၏ ဟင်းလင်းပြင် သော့ ကို ဖွင့်ကာ၊ အတွင်းသို့ နှိုက်၍ ခရမ်းရောင် ရေများ ပါဝင်သော ဖန်ပုလင်းငယ် တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် ထိုရေကို အမြန် သောက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှု ထက်မြက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

"တံခါးပေါက်ပေါ်က အစီအရင် ကို ချိုးဖျက်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို ကျွန်တော် ရှာနိုင်မယ် ထင်တယ်..."

ခဏအကြာတွင် လင်းတုန်း က ပြောလိုက်သည်။

အော်သိုက ခေါင်းကို ပြတ်သားစွာ ခါရမ်းလိုက်၏။

"မရဘူး... ငါတို့ အရမ်း အားနည်းနေသေးတယ်..."

"ခင်ဗျား ခုနကပဲ ပြောတာလေ..."

"သတိထားစမ်းပါ... ချင့်ချိန်စမ်းပါ..."

လိပ်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။

လင်းတုန်းသည် သူ၏ ကျန်ရှိနေသော လက်ဝါးတစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် ဒရော့စ် ကို သူ့ကံကြမ္မာအတိုင်း ထားခဲ့ရလိမ့်မယ်..."

"အဲဒီ အာကူရာ သူ့မိသားစုဆီ ထွက်မပြေးနိုင်ခင်မှာ သူ့ကို ငါတို့ အနိုင်ယူနိုင်တယ်ဆိုတာ ငါ့ကို ယုံကြည်အောင် ပြောပြစမ်းပါ..."

အော်သို က ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီအခါကျရင် မင်းကို ငါ ခွင့်ပြုပေးမယ်..."

***