အခန်း ၃၉၉

အပိုင်း(၃၉၉)

ဟာမိုနီသည် ဒုတိယ နက်နဲမှု မျက်လုံး ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။ သူသည် ဤနေရာကို ရှာတွေ့ခဲ့သော ဟယ်ရယ် ပြီးလျှင် မျက်လုံး တစ်လုံးထက်ပို၍ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့သည့် ပထမဆုံး အာကူရာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် တစ္ဆေရေ ကို ရရှိခဲ့ဖူးသူ လက်တစ်ဆုပ်စာမျှသာ ရှိပြီး သူသည် ပို၍ ရရှိတော့မည် ဖြစ်လေသည်။ အကယ်၍ သစ်ပင်က ဤအရာကို လက်ခံခဲ့မည်ဆိုလျှင်ပေါ့။

ကျောက်မျက်အတွင်းရှိ မှော်ပစ္စည်း၏ အလင်းရောင်ကြောင့် ၎င်းသည် ခရမ်းရောင် တောက်ပနေပြီး သူ့ကို စကားပြောနေလေသည်။

"အို၊ ဒီနေရာက တကယ် အံ့သြစရာ ကောင်းတာပဲ... ဒီနေရာ အကြောင်း ငါ မသိခဲ့ရလို့ နည်းနည်းတော့ စော်ကားခံလိုက်ရသလို ခံစားရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ သူတို့က ငါ့ကို အရာအားလုံး ပြောပြလို့မရဘူးလေ... ငါ ဆိုလိုတာက သူတို့ ပြောပြလို့ ရပါတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက အသိပညာတွေကို သိမ်းဆည်းဖို့ တည်ရှိနေတာကိုး၊ ဒါပေမဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်... အဲဒါက ဘာမှ မနာကျင်ပါဘူး... အခု မင်းပြောလိုက်မှ ငါလည်း တစ်ခုခု ချိတ်ဆက်မှု ရှိနေသလို ခံစားရတယ်... ဒီနေရာက ငါ ပြန်လာရမယ့် နေရာဖြစ်ရမယ်လို့ ခံစားရတယ်... အဲဒါ မျက်လုံး က ပြောနေတာလို့ မင်း ထင်လား..."

သူသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး တွေးတောနေလေသည်။

"ဟေး၊ ဒီလို အစီအစဉ်လေးဆို ဘယ်လိုလဲ... ငါ့ကို အဲဒီထဲ မထည့်ဘဲနေရင်ကော... ငါ့ကို ဒီရေယာဉ်ထဲမှာ မင်း ပိတ်လှောင်ထားတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်ပါလား... ဟင်... ငါ့ကို တစ်နေရာရာ သွားဖို့ ပြောနေတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ တွန်းအားတွေကို ငါ မယုံဘူး..."

မှော်ပစ္စည်းသည် ၎င်းကို အတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ထားသော အစီအရင် ကို တွန်းကန်လိုက်ရာ၊ အစီအရင် သည် တောက်ပလာလေသည်။ ဟာမိုနီ သည် ၎င်းကို သူ၏ မာဒြာ ဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် အားဖြည့်ပေးလိုက်၏။

မဟူရာ မီးတောက် များသည် ဤ မျက်လုံး ကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခု သို့မဟုတ် ၎င်းတို့၏ သေဆုံးသွားသော ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဦး၏ မှတ်ဉာဏ်များနှင့် ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့တိုင်အောင် သစ်ပင်က ၎င်းကို လက်ခံပေးမည်ဟု မျှော်လင့်လျက် သူသည် ဒူးထောက်ကာ ၎င်းကို မြှောက်ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။

သို့သော် မေးခွန်းမေးရန် ပါးစပ်မဟရသေးမီမှာပင် သူ၏ ဝိညာဉ် က သတိပေးစကား တီးတိုးဆိုလာလေသည်။ သူသည် အလိုအလျောက် မျက်နှာကြက်ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ အနောက်ဘက် အထက်တွင် အမည်းရောင်ဖြစ်ပြီး ဒေါသထွက်နေသော နေမင်းတစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာလေပြီ။ ၎င်းမှာ နဂါး တစ်ကောင် မွေးဖွားလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်လေသည်။

အော်ရာမှာ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ ဝိညာဉ် ပင် တုန်လှုပ်သွားလောက်အောင် ပြင်းထန်သော ဒေါသနှင့် ပျက်စီးခြင်း စွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်လာလေသည်။ ထိုအရာက သူ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့၏။ မည်သည့် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ကမျှ အန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"မင်း အဲဒါကို ခံစားလိုက်ရလား... အဲဒါ လင်းတုန်း လား... ငါ ပြောမယ်၊ ငါတို့ သူ့ကို စောင့်ကြရအောင်... ဒီကိစ္စကို ငါတို့ စကားပြောပြီး..."

လှောင်အိမ်တစ်ခုသည် သစ်ပင်ပေါ်မှ လျှောဆင်းလာပြီး ဟာမိုနီ သည် မျက်လုံး ကို အတွင်းသို့ တွန်းသွင်းလိုက်လေသည်။

မှော်ပစ္စည်း သည် လည်ပင်းညှစ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ရုတ်တရက် အသံတိတ်သွား၏။ လှောင်အိမ်သည် အပေါ်သို့ စတင် မြင့်တက်သွားသော်လည်း၊ ပေအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

သစ်ကိုင်းသည် တုန်ခါသွားပြီး ကျောက်မျက်သည် ခရမ်းရောင် တောက်ပလာလေသည်။ ဝိညာဉ် က အပြင်သို့ ထွက်ရန် ကြိုးစားနေသဖြင့် အတွင်းရှိ အစီအရင် ကွင်းသည် တောက်ပလာပြီး၊ ရုတ်တရက် နီလာကျောက် ၏ အက်ကွဲကြောင်းမှနေ၍ ၎င်း ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ဟာမိုနီ အမှန်တကယ် မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

၎င်းသည် သွားကြိတ်လျက် စကားပြောနေသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

"...ဒီမှာ... ဆက်... မနေ... နိုင်ဘူး..."

သစ်ပင်၏ အလင်းရောင်သည် ပိုမို တောက်ပလာလေသည်။

ထိုသို့ တောက်ပလာသောအခါ လှောင်အိမ်သည် ဆက်လက် ရွေ့လျားသွားလေသည်။ ဝိညာဉ် သည် အော်ဟစ်သံ တစ်ချက်နှင့်အတူ ကျောက်မျက် အတွင်းသို့ ပြန်လည် ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရပြီး၊ လှောင်အိမ်သည် ၎င်း၏ နေရာတွင် တည်ငြိမ်သွားလေတော့သည်။

ကျောက်မျက်ရတနာသည် နောက်ထပ် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ခရမ်းရောင် တောက်ပနေပြီးနောက် အလင်းရောင် မှေးမှိန်သွားလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဝိညာဉ် သည် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားလေတော့သည်။

...

လင်းတုန်း...

လင်းတုန်း သည် သူ၏ အသွေးအသားဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော လက်ကို မြှောက်လိုက်၏။ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် မဟူရာ မီးတောက် မာဒြာက မိစ္ဆာ သားရဲ ၏ သွေးများကို လောင်ကျွမ်း ဖယ်ရှားပစ်လိုက်လေသည်။

သူသည် ဥယျာဉ်ထဲရှိ မိစ္ဆာကောင် အချို့ကို အမြန် ခွဲစိတ်မှုများ ပြုလုပ်ကာ၊ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်တွင်းရှိ လိမ်ကောက်နေသော အမြုတေကြိုး များကို ထုတ်ယူခဲ့လေသည်။ ၎င်းတို့သည် သူ၏ လက်မောင်းကဲ့သို့ပင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်း မာဒြာ များ ဖြစ်ကြပြီး၊ သူ၏ အရိုး လက်မောင်းရှိ အပေါက်ကို ပြန်လည် ဖာထေးနိုင်ခဲ့လေသည်။

အမာရွတ်များ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ မတူညီသော မာဒြာ အရင်းအမြစ်များ အချင်းချင်း ထိတွေ့နေသည့် နေရာများကို သိသာစွာ မြင်တွေ့နိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းက အလုပ်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုအချက်ကသာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်လေသည်။

ထို့အပြင် သူသည် ယခုအခါ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။

အော်သို ၏ စွမ်းအားများ သူ့ကိုယ်တွင်း စီးဆင်းနေပြီး၊ ဝိညာဉ် ရေတွင်း မှ ရေက ၎င်းကို လမ်းညွှန်ပေးနေသဖြင့်၊ သူသည် ယခင်က တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသော ခွန်အားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ အဆင့်တက်ပြီးနောက် အသစ်ရရှိလာသော စွမ်းအားများကို ကျင့်သားရလာစေရန် ရက်အနည်းငယ်ခန့် လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် စွမ်းအင်လှည့်ပတ်ခြင်း ပြုလုပ်ရန်မှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း အော်သို က သူ့ကို ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ဤကဲ့သို့သော အကြံပေးချက်များကို သူ အရင်ကလည်း ကြားခဲ့ဖူးပြီး ယေဘုယျအားဖြင့် သဘောတူလေသည်။

သို့သော် သူတို့တွင် အချိန်မရှိတော့သည့်အပြင်၊ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် နှင့် ပတ်သက်၍ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားနေသည်ဟု သူ ခံစားရလေသည်။ ရေအပြည့်ဖြည့်ထားသော ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးအလား သူသည် ပြီးပြည့်စုံနေသည်ဟု ခံစားရ၏။

၎င်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေခြင်းကြောင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ယူဆမိသော်လည်း၊ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာမူ သူ၏ မဟူရာ မီးတောက် အမြုတေသည် ကန့်သတ်ချက်သို့ ချဉ်းကပ်လာနေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ၏ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် တက်လှမ်းနိုင်သမျှ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်၏။

ထိုနောက်ပိုင်းတွင်မူ သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ် ကို ဝိညာဉ်မီးတောက် ဖြင့် အသစ်တဖန် ပြန်လည် ပုံသွင်းရတော့မည် ဖြစ်လေသည်။

အဆင့်တက်ပြီး မိနစ်အနည်းငယ် အကြာမှာပင်၊ သူသည် နောက်ထပ် ခြေလှမ်းအတွက် မျှော်လင့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

လင်းတုန်း သည် သူ၏ ဟင်းလင်းပြင် သော့ ကို ဖွင့်လိုက်ရာ လေထုထဲတွင် ဗီရိုတံခါးပေါက် တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ ဤတစ်ကြိမ် အပြာလေးကို ပခုံးပေါ်မှ ချလိုက်သောအခါ သူသည် သူမကို သန့်စင်သော မာဒြာပြား တစ်ပြား ကမ်းပေးလိုက်၏။

သူ၏ သန့်စင်သော အမြုတေ မှာ အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် သာ ရှိသေးသော်လည်း၊ ၎င်းသည် သူမကို ယခင်က ကျွေးမွေးခဲ့သမျှထက် အဆင့်ပိုမြင့်လေသည်။ သူမသည် သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကို နောက်သို့ လှန်ကာ ထိုအကြွေစေ့ကို တန်းမြိုချလိုက်လေသည်။ သူမ၏ အပြာရောင် ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်ခဏမျှ လှိုင်းထသွားပြီးနောက် ကျေနပ်မှုပြသော တရှဲရှဲ အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင် သိုလှောင်ရုံ ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ သူမကို အတွင်းသို့ ထည့်ပေးလိုက်၏။ သူမသည် အရင်တစ်ခေါက်ကဲ့သို့ပင် တကျီကျီ မြည်လျက် သူ၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ တွယ်တက်လာလေသည်။

ယခုအခါ သူသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ငါ နင့်ကို ခေါ်သွားလို့ မရဘူး..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

အပြာလေးသည် ဝမ်းနည်းဖွယ် အသံလေး တစ်ချက် ပြုလုပ်လိုက်၏။

"ငါသိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဒရော့စ် ကို ပြန်ခေါ်လာရမယ်... နင် ဒရော့စ် ကို မှတ်မိတယ်မလား..."

သူမက လေချွန်သံလေး ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ငါ သူ့အတွက် တိုက်ခိုက်ရလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအချိန်မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း နင့်ကိုပါ စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး... နင် နားလည်တယ်မလား..."

သူမသည် ခဏမျှ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း၊ ချက်ချင်းပင် လှည့်ကာ သူ၏ လက်ချောင်းစွန်းများဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။ သူမသည် ယခုအခါ ခြောက်လက်မခန့် အရပ်ရှည်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ ဒိုင်ဗင်ထိုးသူ တစ်ဦးအလား ခုန်ဆင်းသွားချိန်တွင် သူမ၏ အလေးချိန်ကို လင်းတုန်း တကယ်ပင် ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူမသည် အိပ်မက် ရေတွင်း မှ ရေများ ဖြည့်ထားသော အိုးတစ်လုံး၏ နှုတ်ခမ်းသားပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းသက်လိုက်၏။

အပြာလေးသည် အိုးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို စိတ်မရှည်သည့်ဟန်ဖြင့် စူးစူးရှရှ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ငါ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်..."

လင်းတုန်းက ပြောရင်း ဟင်းလင်းပြင်သော့ ကို ပိတ်လိုက်လေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် အော်သို သည် တံခါးပေါက်ကို ဘေးစောင်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါက ပညာရှိရာ မကျဘူး... ငါ စိတ်ပြောင်းသွားပြီ... နဂါး တစ်ကောင်ရဲ့ သတ္တိက တန်ဖိုးကြီးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက နဂါးတစ်ကောင်ရဲ့ ဉာဏ်ပညာနဲ့ ဟန်ချက်ညီနေဖို့ လိုတယ်..."

လင်းတုန်းသည် အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ တံခါးကျောက်တုံး ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။ မြေဖြူခဲနှင့်တူသော ထိုဘောလုံးလေးသည် ချေမွထားသော အပြာရောင် ဖန်ကွဲစများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့်အလား အလင်းရောင်အောက်တွင် တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေ၏။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် တံခါးကျောက်တုံး ကို အသုံးပြုဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ဆိုတာကို သိရလို့ ခင်ဗျား သက်သာရာရသွားမှာပါ..."

အော်သို ၏ မျက်နှာ တောက်ပသွားလေသည်။

"တကယ်လား..."

"ဟုတ်တယ်..."

လင်းတုန်း သည် တံခါးပေါက်နှင့် ပေအနည်းငယ်အကွာသို့ ကျောက်တုံးကို ပစ်တင်လိုက်လေသည်။ အော်သို ဘာလုပ်နေသနည်းဟု မမေးမီမှာပင် လင်းတုန်း သည် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ လျင်မြန်သော နဂါးမီးတောက် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် တံခါးကျောက်တုံး ၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်ကို ထိမှန်သွားလေသည်။

ထိုကိရိယာမှ လူတစ်ယောက်ကို မျိုချနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော အပြာရောင် စက်လုံးကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ကျောက်တုံးမှာမူ မည်သို့မျှ ထိခိုက်ခြင်း မရှိဘဲ၊ လူတစ်ယောက် အရွယ်အစားခန့်ရှိသော အက်ကွဲကြောင်း ကွန်ရက်ကြီးတစ်ခု လေထုထဲတွင် လွင့်မျောလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

အော်သို သည် သူ့ဘက်သို့ ဒေါသတကြီး လှည့်လာလေသည်။

"မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ..."

***