အခန်း ၄၀၀

အပိုင်း(၄၀၀)

"မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ..."

အော်သိုက ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ် ရေတွင်း ပတ်လည်က အစီအရင် တွေ ပျက်စီးသွားတာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်ခဲ့တယ်... အက်ကွဲကြောင်းတွေက မှော်သင်္ကေတ တွေကို ဖြတ်တောက်သွားပြီး အစီအရင် ကို နှောင့်ယှက်လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်..."

လင်းတုန်းသည် ပိုးကြိုးမျှင်လေးများအလား ပါးလွှာသော အက်ကွဲကြောင်းများ ကျောက်သားထဲသို့ စီးဝင်သွားသည့် မြေကြီးဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အရင်က အဲဒီလို မဖြစ်ခဲ့ဘူး ဆိုရင်တောင်၊ အခု အဲဒီနည်းလမ်းက အလုပ်ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် တော်တော်လေး သေချာတယ်... ကြည့်..."

သူသည် လက်ဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ၊ များစွာ ပိုမို ထူထဲသော နဂါးမီးတောက် တန်းတစ်ခုက တံခါးပေါက်ကို ဖောက်ထွင်းသွားလေသည်။

၎င်းကို ကာကွယ်ရန် မည်သည့် အစီအရင် မျှ တောက်ပမလာခဲ့ချေ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းသည် သတ္တုကို ဖောက်ထွင်း ပေါက်ကွဲသွားပြီး၊ လင်းတုန်း သည် တံခါးပေါက်ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ထိုမီးတောက်ကို တစ်ဖက်မှ တစ်ဖက်သို့ ရွှေ့လိုက်လေသည်။ ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း၏ အနားသတ်များသည် ယခုအခါ အဖြူရောင် တောက်ပကာ ပူလောင်နေသော်လည်း၊ သူ မျှော်လင့်ထားသလောက် အရည်ပျော်နေသော သတ္တုများ မရှိခဲ့ချေ။ ၎င်းမှာ မဟူရာ မီးတောက်၏ ပျက်စီးခြင်း စွမ်းအင် အလုပ်လုပ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် အစွန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ အောက်သို့ ခုန်ချရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။ အော်သို ကလည်း အစွန်းမှနေ၍ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အောက်ခြေက တော်တော် နက်တာပဲ..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလို တွေးကြည့်လေ... အဝင်ဝက လုံလောက်အောင် ကြီးပါတယ်... ခင်ဗျားအတွက် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်မှာပါ..."

"အကယ်၍ ပြုတ်ကျသွားရင်းနဲ့ ပိုပြီး ကျဉ်းလာရင်ရော... ငါ့အခွံက ကျဉ်းကျပ်တဲ့ နေရာတွေအတွက် ဖန်တီးထားတာ မဟုတ်ဘူး..."

လင်းတုန်းသည် အမှောင်ထုထဲသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အာရုံခံနိုင်စွမ်းဖြင့် တစ်ချက် ခြုံငုံကြည့်ရှုလိုက်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်လေသည်။

"ကျုပ် အောက်ကနေ ပြောပြမယ်လေ..."

သူက ပြောကာ ခုန်ချလိုက်လေတော့သည်။

ဟူး... ဟူး...

လေထုနှင့် အမှောင်ထုများကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် သူသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။ ကာကွယ်သူ နည်းစနစ်ကို အသက်မသွင်းထားဘဲနှင့်ပင်၊ သူသည် ကျဆင်းလာသော အရှိန်ကို ပေါ့ပါးစွာ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့၏။ ၎င်းမှာ ငွေစွယ် နှင့် စိန်ကြေးခွံ တို့၏ အသားများမှ ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူးများပင် ဖြစ်လေသည်။

သူတို့သာ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ တစ္ဆေရေတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သော ဤတစ်လတာ ကာလကို သူ၏ ဘဝတွင် အကျိုးအမြတ် အများဆုံး အချိန်တစ်ခုအဖြစ် သူ ပြန်လည် မြင်ယောင်မိပေလိမ့်မည်။

"ဒီအောက်မှာ ဘာမှမရှိဘူး..."

လင်းတုန်း က အပေါ်သို့ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ခုန်ချလို့ ရပြီ..."

"မင်း သေချာလို့လား..."

အော်သို က အပေါ်မှ ပြန်လည် အော်မေးလိုက်သည်။

"ကျုပ် စပြီး စူးစမ်းကြည့်တော့မယ်... တကယ်လို့ ခင်ဗျား ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်မလာနိုင်ဘူးလို့ ထင်ရင်၊ ကျွန်တော့်ကိုပဲ လွှတ်ထားခဲ့လိုက်တော့... ကျွန်တော် ဘာတွေ တွေ့လဲဆိုတာ ပြန်ပြောပြမယ်..."

ဘုန်း...

ခဏအကြာတွင် အော်သိုသည် အခွံကို အောက်ခံကာ ပြုတ်ကျလာသဖြင့် မြေကြီးပေါ်သို့ အနီရောင် ဥက္ကာပျံ တစ်ခု ဝင်တိုက်သွားသည့်အလား အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သူသည် ကိုယ်ကို မှန်ကန်စွာ ပြန်လည် ရပ်တည်နိုင်ရန် ဘေးဘယ်ညာသို့ လွှဲယမ်းလိုက်ပြီး လင်းတုန်း ထံသို့ လျှောက်လာခဲ့၏။

"နဂါး တစ်ကောင်က ဘယ်တော့မှ မတွန့်ဆုတ်ဘူး..."

အော်သို သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်မှာ သေချာလှသော်လည်း လင်းတုန်းက...

"အဲဒီလိုကြားရတာ ဝမ်းသာပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ ဒီလမ်းဘက်ကို သွားသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်..."

ဟုသာ ပြောလိုက်လေသည်။

တွင်းပေါက်၏ အောက်ခြေရှိ အခန်းမှာ လမ်းကြောင်း အမျိုးမျိုးသို့ ဦးတည်နေသော အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေသည့် ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း သုံးခုရှိသော ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်လေသည်။ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် သို့ တက်လှမ်းပြီးကတည်းက လင်းတုန်း ၏ ဝိညာဉ်အာရုံခံနိုင်စွမ်းများသည် ချက်ချင်း ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သဖြင့်၊ သူသည် ဟာမိုနီ၏ အရိပ် မာဒြာ ကို အထင်ရှားဆုံး ခံစားရသော ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

သူတို့သည် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အခန်းများရှိသော အမှောင်ကျနေသည့် စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားကြ၏။ ထိုစင်္ကြံလမ်းသည် အိပ်မက် ရေတွင်း အဆောက်အအုံကို ပြန်လည်သတိရစေသော်လည်း၊ ၎င်းကို အော်သို ၏ အခွံမှ ထွက်ပေါ်နေသော မှေးမှိန်သည့် အလင်းရောင်ဖြင့်သာ လင်းထိန်နေစေခြင်းကမူ ကွာခြားလေသည်။

ဟာမိုနီ၏ မာဒြာ ခံစားချက်က သူတို့ကို စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် တည့်မတ်စွာ ဆွဲဆောင်နေပြီး လင်းတုန်း သည် အရှိန်တင်လေတော့သည်။သူတို့အနီးတွင် လူတစ်ယောက် ပေါ်လာသည့် အချိန်အထိပင် ဖြစ်၏။

သူသည် လင်းတုန်း ထက် ခေါင်းတစ်လုံးခန့် ပိုမို အရပ်ရှည်ပြီး ကြွက်သားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ရှိလေသည်။ သူ၏ ရွှေရောင် မျက်လုံးများမှာ တွားသွားသတ္တဝါ တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဒေါင်လိုက် အက်ကြောင်းတစ်ခု ပါရှိ၏။ အမည်းရောင် အကြေးခွံများသည် သူ၏ လက်မောင်းများကို တံတောင်ဆစ်အထိ ဖုံးအုပ်ထားပြီး လက်သတ်သမား တစ်ဦးအလား ခြိမ်းခြောက်နေသည့်ဟန်ဖြင့် မတ်မတ် ရပ်နေလေသည်။

လင်းတုန်း သည် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို မှတ်မိသွားချိန်တွင် မီးတောက် ခြုံလွှာ ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး နဂါးမီးတောက် တစ်ဆုပ်စာကိုပင် စုစည်းထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော နက်ရှိုင်းမှု လမ်းစဉ် ၏ အင်ပါယာ နော့သ်စထရိုက်ဒါ။ တစ္ဆေရေကို ဖန်တီးခဲ့သူပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အလျင်အမြန်ပင် ဒူးထောက်ချလိုက်၏။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

အော်သို က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ထစမ်းပါ..."

"ခင်ဗျား မမြင်ဘူးလား..."

"မြင်ပါတယ်... အဲဒါက ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုပဲ..."

လင်းတုန်းသည် နော့သ်စထရိုက်ဒါ ၏ ပုံရိပ်ကို သူ၏ ဝိညာဉ် ဖြင့် ခြုံငုံအကဲခတ်လိုက်၏။ ၎င်းသည် သူ၏ မိသားစု အမြဲတမ်း အသုံးပြုခဲ့သော အလင်းရောင်နှင့် အိပ်မက်များ ပေါင်းစပ်ထားသည့် မြေခွေးဖြူ မာဒြာ ကို ပြန်လည်သတိရစေလေသည်။

နော့သ်စထရိုက်ဒါ ၏ ပုံရိပ်ယောင်သည် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးကို အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် (သို့မဟုတ် ကြည့်ရှုသည့်ဟန် ပြုပြီးနောက်) စကားပြောလာလေသည်။

"ငါ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဒီနေရာကို ရောက်လာမယ့် မင်းတို့အတွက် ဒီသတင်းစကားကို ငါ ချန်ရစ်ခဲ့တယ်..."

"မြန်မြန်သွားရအောင်..."

အော်သို က ပြောလိုက်ပြီး ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်သွားလေသည်။ နော့သ်စထရိုက်ဒါ ၏ ပုံရိပ်ယောင်က သူတို့၏ ဘေးတွင် လွင့်မျောလိုက်ပါလာစဉ် လင်းတုန်း လည်း သူ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့၏။

"ဒီကမ္ဘာနဲ့ သူ့ရဲ့ သုတေသန စီမံကိန်းတွေအတွက် ငါ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့တယ်..."

စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် သူတို့ ပြေးလွှားနေခြင်းကို မည်သို့မျှ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပုံရဘဲ သူက ဆက်ပြောလေသည်။

"ငါ့ရဲ့ စွမ်းအား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်မယ့်၊ ငါ့ရဲ့ အောက်က လက်အောက်ခံ စိတ်အသိ တစ်ခု ဆိုတဲ့ ငါလိုချင်တဲ့ အရာကို သူတို့ထဲက ဘယ်အရာကမှ ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိဘူး... ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ တမန်တော်တွေက အဲဒီလို မှော်ပစ္စည်း တွေကို အသုံးပြုကြတယ်၊ ဒါကြောင့် အဲဒါတွေကို ဒီ သေးငယ်တဲ့ ကမ္ဘာလေးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာပဲ ဖန်တီးနိုင်တာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ လူသားတစ်ယောက် ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ အကြီးမားဆုံးသော စိတ်အသိ တစ်ခုကိုတော့ ငါ ချန်ရစ်ထားခဲ့ပါတယ်..."

အချို့သော တံခါးများတွင် ပြတင်းပေါက်ငယ်လေးများ ပါရှိပြီး အတွင်းဘက်မှ တောက်ပနေသော အလင်းရောင်များ သို့မဟုတ် ပြောင်းလဲနေသော လှုပ်ရှားမှုများက သူ့ကို အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ကြည့်ရှုချင်စိတ် ပေါ်လာစေလေသည်။ သို့သော် အထက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ခံစားချက်အသစ် တစ်ခုက ဟာမိုနီ ၏ မာဒြာ ခြေရာများကို လွှမ်းမိုးဖုံးအုပ်သွားခဲ့၏။ ၎င်းမှာ နက်နဲမှု မျက်လုံး နှင့် တူသော်လည်း အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားလှိုင်းကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

သူတို့သည် အရှိန်မြှင့်လိုက်ကြလေသည်။

"သုတေသီတွေကို ငါ အလုပ်ထုတ်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သော့တွေကိုတော့ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးကို ဖြန့်ကြဲထားခဲ့တယ်... မှတ်ဉာဏ် သိုလှောင်တဲ့ မှော်ပစ္စည်း ပေါင်း လေးထောင်ကျော်ဟာ ဒီနေရာကို ပြန်လာမယ့် လမ်းတစ်လျှောက်မှာ အသိပညာတွေကို ကိုယ်စီ စုဆောင်းလာကြလိမ့်မယ်... သူတို့ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ပိုမို ကြီးမားတဲ့ တစ်ခုလုံးအတွက် အထောက်အကူ ပြုကြလိမ့်မယ်... နက်နဲမှု မျက်လုံး တွေက ဒီကို ပြန်လာဖို့ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုတည်းနဲ့ အသိပညာတွေကို မှတ်တမ်းတင် စုဆောင်းကြတယ်... သူတို့ရဲ့ အချက်အလက်တွေကို စုပေါင်းထားတဲ့ အထဲကို ထည့်သွင်းပေးဖို့ပဲ..."

ယခုအခါ ကမ္ဘာကြီးသည် ပြိုကျပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တစ္ဆေရေလက်ခံရရှိမည့် နောက်ဆုံးသော ပေးပို့မှုပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အလွန်ဆုံးမှ နောက်ထပ် ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်မျှသာ အချိန်ကျန်ရှိတော့လေသည်။

လင်းတုန်းသည် သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို အနောက်ဘက်သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ တည်ရှိမှု၏ အက်ကွဲကြောင်းများနှင့် တူသော ဟင်းလင်းပြင် အတွင်းမှ အနှောင့်အယှက် တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ထိုဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းများသည် သူ တံခါးကျောက်တုံး ကို ချေမွခဲ့သော နေရာမှနေ၍ အောက်ဘက်ရှိ သူ၏ နောက်သို့ တရွေ့ရွေ့ လိုက်ပါလာနေကြ၏။

သူတို့တွင် သူထင်ထားသည်ထက်ပင် အချိန်ပို၍ နည်းပါးနေခြင်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"အခြား အကြွင်းအကျန်တွေအတွက် လုယက်တိုက်ခိုက်ကြဖို့ တောင်းရမ်းသူ တချို့ကို ဒီကမ္ဘာထဲ ဝင်ရောက်ခွင့် ပြုထားပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ နက်နဲမှု မျက်လုံး တစ်လုံးကို ယူဆောင်လာတဲ့ မင်းကတော့ အစစ်အမှန် ဆုလာဘ်ကို ရရှိလိမ့်မယ်... တစ္ဆေရေ တစ်စက်လေ... တကယ်လို့ မင်းက တခြား ရေတွင်းတွေက ရေကို မြည်းစမ်းဖူးတယ်ဆိုရင် အဲဒါတွေက ရှေ့ပြေးပုံစံတွေ သက်သက်ပဲဆိုတာ မင်း သိသင့်တယ်... အဲဒါတွေက ဒီစွမ်းအား တစ်ခုတည်းကို ဖန်တီးဖို့ ငါတို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတဲ့ အရာတွေရဲ့ ဘေးထွက်ရလဒ်တွေပဲ... ဒီအရာက ငါ့အတွက် အကျိုးမရှိတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အင်ပါယာ တစ်ပါးအတွက် အမှိုက်ဖြစ်နေတဲ့ အရာက အခြားသူတွေ အားလုံးအတွက်တော့ ရတနာ တစ်ခု ဖြစ်နေနိုင်သေးတယ်..."

စင်္ကြံလမ်းသည် လူလုပ် လှိုဏ်ဂူကြီး တစ်ခုနှင့်တူသော အခန်းကျယ်ကြီး တစ်ခုသို့ ပွင့်ထွက်သွားလေသည်။ တစ်ဖက် နံရံတစ်ခုလုံးတွင် သတ္တု သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင် ပြည့်နှက်နေပြီး သစ်ရွက်များအစား လှောင်အိမ်များ ပါရှိကာ၊ နက်နဲမှု မျက်လုံး များသည် တောက်ပနေသော သစ်သီးများအလား တွဲလောင်းကျနေလေသည်။ လှောင်အိမ်များ၏ သုံးပုံနှစ်ပုံမှာ အလွတ်ဖြစ်နေသော်လည်း ၎င်းသည် တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်၏။

သစ်ပင်၏ ညာဘက်တွင် ကျောက်စိမ်းရောင် တံခါးဘောင် တစ်ခု ရှိလေသည်။ ၎င်းသည် လင်းတုန်း ပထမဆုံး နေထိုင်ရာ နေရာတွင် ဖျက်ဆီးခဲ့သော တံခါးဘောင်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေ၏။

ထို့နောက် သစ်ပင်၏ အရှေ့တွင်၊ ကျောက်သား ငှက်ရေချိုးကန် နှင့် တူသော အရာတစ်ခု၏ ရှေ့၌ ဟာမိုနီ ရပ်နေလေသည်။ သူ၏ ရွှေအဆင့် သင်္ကေတ သည် ခေါင်းအနောက်တွင် လွင့်မျောနေသဖြင့် လင်းတုန်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ သူ၏ ပခုံးများပေါ်ရှိ အမှောင်ထု စက်ဝိုင်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်လေသည်။

"နက်နဲမှု မျက်လုံး ကို သစ်ပင်ဆီ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးပါ..."

နော့သ်စထရိုက်ဒါက ရွှေရောင် မျက်လုံးများကို ထို ဧရာမ မှော်သင်္ကေတ များ ရေးထိုးထားသော ကိရိယာကြီးထံသို့ လှည့်ကာ ညွှန်ကြားလိုက်၏။

"မင်း မေးခွန်း တစ်ခု မေးနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ တစ္ဆေရေ တစ်စက်ကို လက်ခံရရှိလိမ့်မယ်... အဲဒီနောက်မှာတော့ မင်းရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ငါ့အပေါ် ကျေးဇူးတင်နေရမယ်ဆိုတာကို သိထားလိုက်ပါ..."

ထို့နောက် အင်ပါယာသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ဟာမိုနီ သည် သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ရန် နောက်သို့ လှည့်လာလေတော့သည်။

***