အခန်း ၄၀၃

အပိုင်း(၄၀၃)

ယခုအခါ နဂါးသည် အလွန်တရာပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့လေပြီ။ ၎င်းသည် အဝေးသို့ ပြေးထွက်သွားပြီး မာဒြာ များကို အဆုံးစွန်ထိ တွန်းတင်လိုက်၏။ ယီရင်၏ ဝိညာဉ် အမြင်၌ ထိုမြင်ကွင်းက အလွန်တရာပင် တောက်ပနေလေသည်။

"နင် အဲဒီထက် ပိုဝေးဝေး ပြေးသင့်တယ်..."

ယီရင်က အကြံပေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ပြေးနေလို့လဲ..."

အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် အော်ရာ တစ်ခုသည် အဝေးတစ်နေရာမှ တောက်ပလာပြီး၊ ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားလေသည်။

ယီရင်သည် ဆုံးရှုံးမှုအတွက် နှမြောတသ ဖြစ်သွား၏။ သူမ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုတွင် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် လက်တစ်ကမ်းမျှသာ လိုတော့ကြောင်း သူမ သိရှိနေလေသည်။ သို့သော် သူတို့ ဆက်၍ ကစားနေ၍ မရတော့ချေ။

"အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့်..."

သူမက မာစီ ကို အော်ပြောလိုက်ပြီး အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"ကစားပွဲ ပြီးပြီ..."

အလွန် နှမြောစရာ ကောင်းလှပေသည်။ ၎င်းမှာ သူမ လက်လွတ်မခံချင်ဆုံး အခွင့်အရေး တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ အလွန်အမင်း တွန်းအားပေးမိခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သေမင်းနှင့် ကလူမြှူခြင်းနှင့် သေမင်းထံသို့ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပစ်သွင်းခြင်းကြားတွင် ခြားနားသော မျဉ်းတစ်ကြောင်း ရှိလေသည်။

ထို့နောက် အခြား အလင်းရောင် တစ်ခုသည် သူမ၏ ဝိညာဉ် ထဲတွင် တောက်ပလာပြီး ပို၍ပင် လင်းထိန်နေလေသည်။

အရှင်သခင်မ...

သူမ နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်၏။

ယီရင်သည် ဒရွတ်တိုက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ မာစီ လည်း သူမ၏ အနောက်တွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။ အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းများက သိပ်မထိခိုက်လွယ်သဖြင့်၊ သူမသည် ယီရင် ကို နားမလည်နိုင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင်မ..."

ယီရင် က ပြောလိုက်လေသည်။

မာစီ သည် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ လေးကြိုးကို ဆွဲသွင်းကာ မြှားတစ်စင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်၏။ ဒယ်ရီယာနာတော့သ် ထံမှ စူးရှသော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တဲဆီ သွားမလား..."

ထိုအရာက ဆုံးဖြတ်ရမည့် ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ ထပ်မံ ပုန်းအောင်းရန် ကြိုးစားနိုင်သော်လည်း၊ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် နှင့် အရှင်သခင်မ တို့မှာ အလွန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ အဖော်ထုတ်ခံရပါက အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

"ဟင့်အင်း..."

ယီရင် က ပြောလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ထွက်ပေါက်ဟူ၍ တစ်လမ်းတည်းသာ ရှိတော့သည်။

သူမသည် အခြားတစ်ဖက်သို့ အမြန်လှည့်ကာ၊ ချဉ်းကပ်လာသော အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့၏။ ပြေးလွှားနေစဉ်မှာပင် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွင်းသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထို့နောက် ဆရာဖြစ်သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များဆီသို့ လှမ်း၍ ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

‘တစ်ခုခုတော့ ပေးပါ၊ ဘာဖြစ်ဖြစ်ပေါ့...’ ဟု သူမက တိတ်ဆိတ်စွာ တောင်းပန်လိုက်၏။

သူမ၏ သံမဏိဖွား သံမဏိအဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မာဒြာ များ စီးဆင်းနေပြီး၊ အဟုန်ပြင်းသော မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ ပြေးလွှားနေသည်။ အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် နဂါးက သူမကို စောင့်ကြိုနေ၏။ သို့သော် သူမသည် ထိုရွှေရောင် ဖွတ်ပုတတ်ကြီးပေါ်မှ ခုန်ကျော်သွားခဲ့ပြီး၊ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ကိုသာ ဆက်လက် ပစ်မှတ်ထားနေခဲ့သည်။

အဆုံးမဲ့ ဓား လမ်းစဉ်နှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်ကောင်းမွန်သော အချက်တစ်ချက် ရှိသည်။ မည်သို့ပင် အသုံးပြုစေကာမူ ၎င်းသည် မာဒြာ များစွာ မကုန်ခမ်းစေခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ သံမဏိအဆင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွက် မာဒြာ များစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

လမ္မော်ရောင် မာဒြာ ရေစီးကြောင်းတစ်ခုက သူမ၏ နောက်ဘက်မှ ပန်းထွက်လာသည်။ သို့သော် သူမသည် သစ်ပင်တစ်ပင်ကို လှည့်ပတ်ရှောင်တိမ်းကာ ဆက်ပြေးနေခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အပေါ်၌သာ အာရုံစိုက်ထားခဲ့၏။

ဤအချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထွက်ပြေးစရာ မရှိတော့သည့် နောက်ဆုံးထောင့်ကျဉ်းလေးထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ ဤအခြေအနေမျိုးသည် အဆင့်တက်ရန် တွန်းအားပေးဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ဖြစ်ကြောင်း သူမ၏ ဆရာက အမြဲတမ်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ဆရာဖြစ်သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီးနောက် သူမသည် အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့၏။ ကျင်းလုံ နှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေစဉ် အလယ်တွင်လည်း အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ယခုတစ်ဖန် သူမကိုယ်သူမ ကျော်လွန်ရန် အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းတုန်း ထံသို့ ရောက်ရှိချင်ပါက၊ သူမအနေဖြင့် ဤအရာကို မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရပေမည်။

သို့သော် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်မိချိန်တွင်၊ ထိုအကြောင်းပြချက်က ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသယောင် ခံစားလိုက်ရ၏။ မှားယွင်းနေခြင်း မဟုတ်သော်လည်း လုံလောက်မှု မရှိသေးပေ။ ပိုမို၍ နက်ရှိုင်းသော အခြားအရာတစ်ခုခု ရှိနေသေးသည်။

အကယ်၍ သူမသာ အဆင့်မတက်နိုင်ခဲ့လျှင်၊ သူမ၏ သွေးအရိပ် အပေါ်တွင် မှီခိုရတော့မည် ဖြစ်၏။

ထိုအချက်ကလည်း မဟုတ်သေးပေ။ မကြာမီတွင် သူမအနေဖြင့် ထို သွေးအရိပ် နှင့် အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်အောင် နေရမည်ကို သူမ သိထားသည်။ သူမကို မည်မျှပင် ရွံရှာစက်ဆုပ်စေကာမူ၊ ၎င်းထံမှ ထာဝရ ထွက်ပြေးနေ၍ ရမည်မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ တူးဆွ ရှာဖွေလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူမသာ အဆင့်မတက်နိုင်ခဲ့လျှင်၊ အခြားသူများအားလုံးက သူမကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ကြမည် ဖြစ်၏။ လင်းတုန်း သည်လည်း ဆက်လက်၍ ကြီးထွား တိုးတက်နေမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူမအနေဖြင့် အီသန် ကို ဘယ်သောအခါမျှ မှီနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ မာစီ တွင်ပင် သူမ၏ အဆင့်တက်ခြင်းအတွက် ရေးဆွဲထားသော လမ်းကြောင်း ရှိနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။

အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့်သည် သစ်ပင်တန်းများ အထက်တွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ နေရောင်အောက်၌ တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ သူသည် ရွှေရောင် မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် ငယ်လေးတစ်ခုပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေ၏။ နဂါးပုံစံပေါက်နေသော သူ၏မျက်နှာကြီးက သူမထံသို့ ငုံ့ကြည့်လာခဲ့သည်။

မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုက ဆူပွက်ကာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ထိုအရာက သူမဆီမှ လာသလား သို့မဟုတ် သူမဆရာ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ထံမှ လာသလားဆိုသည်ကို ယီရင် ခွဲခြား၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုစဉ်က သူမ အသက် ဆယ်နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဆရာဖြစ်သူနှင့်အတူ စမ်းချောင်းလေး တစ်ခုဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ နံနက်တိုင်းတွင် ဆရာဖြစ်သူက ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံး ယူလာပေးတတ်ပြီး၊ လှိုင်းထဓား နည်းစနစ်ဖြင့် ထက်ပိုင်းပိုင်းနိုင်ရန် သူမကို ကြိုးစားခိုင်းခဲ့၏။ နံနက်တိုင်းတွင် သူမ ကျရှုံးခဲ့ရသည်။ ထိုအခါ ဆရာဖြစ်သူက ထိုကျောက်တုံးကို ယူဆောင်သွားကာ၊ နောက်တစ်နေ့တွင် ကျောက်တုံး အသစ်တစ်တုံး ထပ်ယူလာပေးတတ်သည်။

သူမသည် လေ့ကျင့်ရေးဓားကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဘေးသို့ ပစ်ချခဲ့ဖူး၏။

"ကျွန်မ မလုပ်နိုင်ဘူး..."

သူမက ပြောခဲ့သည်။

"မင်း အဲဒီလိုပြောလာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့တာ..."

ဆရာဖြစ်သူက တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

သူသည် သူမကို ရေတံခွန်တစ်ခု အနောက်ဘက်ရှိ ဂူတစ်ဂူဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့၏။ ထိုနေရာတွင် သူမ ကြိုးစားခဲ့ပြီး မခုတ်ပိုင်းနိုင်ခဲ့သည့် ကျောက်တုံးများအားလုံးကို သိမ်းဆည်းထားသည်။ ထိုကျောက်တုံးများပေါ်တွင် သူမ၏ မာဒြာ ဖြတ်တောက်ထားသော အရာများဖြစ်သည့် ကျရှုံးမှု အမှတ်အသားများ ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုဓားရာများမှာ အစပိုင်းတွင် မှေးမှိန်နေသော်လည်း၊ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမို ကျယ်ပြန့်ကာ နက်ရှိုင်းလာခဲ့၏။ ကျောက်တုံးများမှာလည်း ပို၍ ကြီးမားလာခဲ့သည်။

"ဒါက မနေ့က မင်းလုပ်ခဲ့တာလေ..."

သူက ပြောရင်း၊ အနက်ရှိုင်းဆုံး အရာထင်နေသည့် အကြီးဆုံး ကျောက်တုံးကြီးကို လက်ညိုးထိုးပြခဲ့သည်။

"မနက်ဖြန် မင်းဘာတွေ လုပ်ပြနိုင်မလဲဆိုတာကို ငါ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး..."

ထိုအချိန်က ယီရင် ကိုယ်တိုင်လည်း မစောင့်နိုင်ခဲ့ပေ။

ယခုမူ သူမသည် နဂါးကြီး၏ အောက်တွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ အထဲရှိ ဆရာဖြစ်သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် မှ ပဲ့တင်သံများကို ခံစားနေရ၏။

"အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် ... မင်းကိုယ်မင်း အဖမ်းခံလိုက်စမ်းပါ... ငါတို့ နာကျင်အောင် လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး..."

သူက ပြောလိုက်သည်။ ယီရင် ၏ ဓားက ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် ဓား အော်ရာ ကို တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး၊ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာသော ငွေရောင်ရောင်စဉ်ကို သူ၏ လက်ခုံဖြင့် ရိုက်ချလိုက်၏။ သူက တိုက်ခိုက်မှုကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ချွင်ကနဲ အသံနှင့်အတူ အကြေးခွံတစ်ခု ပြုတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအကြေးခွံနှင့်အတူ သွေးတစ်စက် ပါသွားခဲ့၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုနည်းစနစ်က မှန်ကန်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် သူမဆရာ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် လိုက်ဖက် ညီထွေစွာ တုန်ခါသွားခဲ့၏။ သူမသည် ထိုခံစားချက်ထဲတွင် နစ်မြောသွားကာ မှတ်သားထားလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွင်းရှိ အတားအဆီး ပြိုကျသွားတော့သည်။

သူမ၏ မာဒြာ များ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး လက်ချောင်းများကြားမှ ချော်ထွက်သွားခဲ့၏။ ၎င်းမှာ တိုက်ပွဲအလယ်တွင် အဆင့်တက်ရန် တွန်းအားပေးခြင်း၏ အန္တရာယ်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းက လူကို တိုက်ပွဲအာရုံ လွတ်သွားစေတတ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ သူမအတွက် အချိန်ပေးနိုင်လောက်အောင် သဘောထား ပြည့်ဝသူ မဟုတ်ပေ။

သွေးနံ့ရသွားသော အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် နဂါးကြီးသည် သူ၏ တိမ်တိုက်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာခဲ့သည်။

"စာမျက်နှာ သုံး..."

မာစီက အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

မာစီ က ဘာကြောင့် ထိုသို့ အသံထွက် ပြောလိုက်သနည်းဟု ယီရင် တွေးတောလိုက်မိသည်။

ရွှစ်...

ထိုစဉ်မှာပင် သူမ၏ လက်မောင်းလုံးခန့် တုတ်သော မြှားတစ်စင်းသည် နဂါး၏ ရွှေရောင်အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့သည်။ မာစီ ၏ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် အော်ရာ က ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ကြီးမားလှသော အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထိုမြှားသည် နည်းစနစ်တစ်ခုတည်းနှင့် မတူပေ။ ၎င်းသည် မတူညီသော နည်းစနစ်သုံးခုကို မြှားတစ်စင်းတည်းတွင် စုသိပ်ထည့်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး၊ ထိုအထဲမှ နှစ်ခုမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပေသည်။

***