အခန်း ၄၀၄

အပိုင်း(၄၀၄)

ဘုန်း...

မြှား၏ အင်အားကြောင့် နဂါးကြီးမှာ အနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ ယီရင် နှင့် အဝေးဆုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ထိုအရာကို ချက်ချင်းပင် မီးရှို့ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်၏။ သူ၏ အကြေးခွံများမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အနည်းဆုံးတော့ ဤနည်းစနစ်သည် ထိခိုက်မှု အချို့ကို ဖြစ်စေခဲ့၏။ အရင်က ယီရင် မြင်ဖူးခဲ့သည့် အရေပြားကိုပင် မဖောက်နိုင်သော မြှားများနှင့် မတူပေ။

သို့သော် ယခုအခါ သူ၏ အရေပြားပေါ်တွင် တွားသွားနေသော အမှောင်ထုသည် အဆိပ်နှင့်တူနေသည်။ သူသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ မီးတောက်များ မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း အမှောင်ထုက ဆက်လက်၍ တရွေ့ရွေ့ တက်လာနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအရာသည် ယီရင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသမျှပင် ဖြစ်သည်။ ငွေရောင် အော်ရာ မြစ်ကြီးများက သူမဆီသို့ ဒဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာကာ၊ သူမကို မျက်စိကန်းသွားစေပြီး စိတ်ဝိညာဉ် ကို ပြည့်လျှံသွားစေ၏။ ထိုအရာတို့သည် သူမ လည်ပတ်နိုင်စွမ်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို၍ သူမ၏ ဝိညာဉ် သွေးကြောများ ထဲသို့ စီးဝင်လာကာ၊ အမြုတေ ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

သူမဆရာ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် မှာ ဝေဝါးသွားပြီး၊ ယီရင် ၏ မာဒြာ ထဲသို့ ပိုမို ပြည့်ဝစွာ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမ အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် သို့ တက်လှမ်းစဉ်ကကဲ့သို့ပင်၊ သူရှိနေသည်ဟူသော ခံစားချက်က ထပ်မံ၍ အားနည်းသွားခဲ့၏။

ထို့နောက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူထုတ်လိုက်သကဲ့သို့၊ ဓား အော်ရာ သည် သူမထံမှ လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုအလား ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

ကွင်းပြင်အတွင်းရှိ သစ်ပင်တိုင်းသည် ပုဆိန် တစ်ထောင်၏ ခုတ်ပိုင်းမှုအောက်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကြ၏။ မာစီ လည်း မလွတ်ကင်းခဲ့ပေ။ ခရမ်းရောင် သလင်းကျောက်များက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ရင်အုပ်ကာတစ်ခုအဖြစ် ဖုံးလွှမ်းသွားကာ၊ အင်အား၏ ဒဏ်ကို ခံယူပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့အပြားတွင် ခြစ်ရာများ ပေါ်လာခဲ့သေး၏။

အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် နဂါးဖြစ်သော ဒယ်ရီယာနာတော့သ်သည် ဘယ်အချိန်ကလဲ မသိ မာစီ ၏ ပင့်ကူအိမ်ဖြင့် ရစ်ပတ်ခံထားရသည်။ ယီရင် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် အပေါ် အာရုံစိုက်နေချိန်တွင် ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိ၏။ ထိုနဂါးမသည် မိမိကိုယ်ကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘဲ၊ သူမ၏ အမည်းရောင် ပိုးအိမ်မှာ ပေါက်ကွဲကာ သွေးများ ပန်းထွက်သွားခဲ့သည်။

အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ၏ အကြေးခွံများမှလည်း သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့၏။ သို့သော် သူ့ကို သေစေရန်အတွက် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။ သူမက တိုက်ခိုက်သူ နည်းစနစ် ဖြင့် ဆက်တိုက် မလုပ်ဆောင်မီအထိပင် ဖြစ်သည်။

ဓား အော်ရာ လှိုင်းလုံးကြီး တောအုပ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာတွင်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အသားစများနှင့် အရိုးစများအဖြစ် ပြတ်တောက် ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ထို့နောက်တွင် တောအုပ်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

သစ်ကိုင်းများ၏ ကာကွယ်မှု မရှိတော့ဘဲ၊ နေရောင်ခြည်က သူတို့အပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်လာသည်။ သစ်ပင်စည်များ၏ ကာဆီးမှု မရှိတော့သောကြောင့် အေးစိမ့်သော လေဖြူးဖြူးလေး တိုက်ခတ်လာခဲ့၏။ မာစီ၏ အရှိန်အဝါက အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် သို့ ပြန်လည် ကျဆင်းသွားပြီး၊ သူမ၏ လေးမှာလည်း တုတ်ကောက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ လျော့ကျသွားသည်။ သူမသည် ယီရင် အနီးသို့ ခြေတရွတ်ဆွဲကာ လျှောက်လာခဲ့၏။

"ဂုဏ်ယူပါတယ်... ငါတို့ ပြေးကြတော့မလား..."

"မရသေးဘူး..."

ယီရင် က အလောင်းများကို မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တွေ ငါတို့နောက် လိုက်လာဖို့ ချန်ထားခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူး... ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ ဧည့်သည်သစ် ရှေ့မှာ သူရဲဘောကြောင်တဲ့ ပုံပေါက်လို့ မဖြစ်ဘူးလေ..."

အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် အာရုံခံစားမှု၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့်၊ သူမသည် တောအုပ်ထဲသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

လူငယ်တစ်ယောက် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသေးသော သစ်ပင်များ၏ အရိပ်ထဲတွင် သူ၏ မြရောင် ဦးချိုများက အနည်းငယ် တောက်ပနေ၏။ သူသည် အရောင်လွင့်နေသော မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူနှင့် အရွယ်အစား တူလောက်မည့် တူကြီးတစ်ခုကို မှီထားသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ခန့်ကတည်းက သေဆုံးနေသူ တစ်ယောက်နှင့် တူနေလေသည်။

"အနိုင်ရတဲ့သူကို အလစ်အငိုက် ဝင်တိုက်ဖို့ ကြည့်နေတာလား..."

ယီရင် က မေးလိုက်၏။ သူမ၏ ဓားမှာ စီးဆင်းဓား ကာကွယ်သူ နည်းစနစ် ဖြင့် စတင် တောက်ပလာသည်။ ထိုဓားသည် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ၏ ခွန်အားဖြစ်သော သူမ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသည့် စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် တဝီဝီ မြည်ဟည်းနေခဲ့၏။

သူသည် ရှည်လျား နှေးကွေးစွာ အသက်တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏ နောက်ဆုံးထွက်သက် အလား ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။

"...မဟုတ်ပါဘူး..."

သူက ပြောလိုက်၏။

ထို စကားတစ်ခွန်းကို အတင်းညှစ်ထုတ်ရန်အတွက် သူ တစ်ပတ်ခန့် အားထုတ်ခဲ့ရသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ သို့သော် သူမတွင် ရှင်းလင်းရမည့် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များ ရှိနေသေး၏။ ၎င်းတို့သည် နေဝင်ဆည်းဆာ အရောင်ရှိသော မြွေကြီးများအလား နဂါးများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သေဆုံးသွားချိန်တွင် သူတို့သည် တကယ့် နဂါးစစ်စစ်များနှင့် တူနေကြ၏။ မီးတောက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော၊ မြွေကဲ့သို့ လိမ်ယှက်နေသည့် ပျံသန်းနိုင်သော သတ္တဝါများပင် ဖြစ်သည်။

သူမ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ ၎င်းတို့ နှစ်ကောင်လုံးသည် ယီရင် ဆီသို့ လှည့်လာကြ၏။

ဓား အော်ရာ က ရုပ်လုံးမပေါ်သော ဤ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များကို သိပ်ပြီး ထိခိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် မာဒြာ ကမူ ထိခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိ၏။ သူမသည် အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့်ကို တိုက်ခိုက်သူ နည်းစနစ် ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြီး၊ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ဆီသို့ ကိုယ်တိုင် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမဆရာ၏ ဓားဖြင့် အချက်အနည်းငယ်မျှ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ချိန်တွင်၊ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် သည် မြေပြင်ပေါ်၌ တရှူးရှူး မြည်နေသော အရည်အိုင် အနည်းငယ်အဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ထိုအချိန်တစ်လျှောက်လုံး၊ သူမသည် အသစ်ရောက်လာသူ အပေါ်သို့ အာရုံခံစားမှု အပြည့်အဝ ထားရှိထားခဲ့၏။ သူက ကြားဝင်တိုက်ခိုက်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပုံ မပေါ်ပေ။ မည်သည့်စက္ကန့်တွင်မဆို လဲကျသွားမည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

"ငါတို့ သွားရမယ်..."

ယီရင် က မာစီ ကို ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အမည်မသိ အန္တရာယ်တစ်ခုကို ဖြတ်၍ ပြေးရသည်ကို သဘောမကျပေ။ သို့သော် အရှင်သခင်မသည် အခြားတစ်ဖက်မှ လာနေပြီ ဖြစ်၏။

နေဦး... မဟုတ်သေးပေ။ သူမ လာနေခြင်း မရှိတော့ချေ။

ယီရင် ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ တွားသွားနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက နဂါးအပေါ်မှ အာရုံခံစားမှုကို ဖယ်ရှားလိုက်သည့် ခဏလေးအတွင်းမှာပင်၊ ထိုမိန်းမသည် မိုင်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ မည်သည့်အရာကို မြင်တွေ့ရမည်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ယီရင် သည် သူမ၏ အနောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင်မသည် လက်ထဲတွင် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ထိုနေရာ၌ ရပ်နေခဲ့သည်။ ထိုဓားမှ လိမ္မော်ရောင် လျှပ်စီးများ တဖျတ်ဖျတ် လက်နေ၏။

"ငါ့ရဲ့ သွေးနဲ့ ငါ့နာမည်ကို တည်ပြီး ကျိန်ဆိုတယ်..."

သူမက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူမှ မခံစားဖူးသေးတဲ့ နာကျင်မှုမျိုးကို နင်တို့ ခံစားရစေမယ်..."

အခြေအနေကား သိပ်ကို လှပသွားပြီ ဖြစ်၏။

ယီရင်၏ သွေးအရိပ် သည် သူမ၏ အနောက်ဘက်မှ လည်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမက တားဆီးရန် မကြိုးစားတော့ပေ။ သူမ၏ အနီရောင် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ပုံတူတစ်ခုအလား၊ ၎င်းသည် ရွှေအဆင့် အမှတ်အသားများကို ဖြန့်ကြက်လိုက်၏။ ၎င်း၏ ညာဘက်လက်မှာ အခြား ဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြားချပ်သွားပြီး ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

"နင့်ဆီမှာ ခုနကလို ဒိုင်းလွှားမျိုး နောက်တစ်ခု မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်တယ်..."

ယီရင် က ပြောလိုက်သည်။ မာစီ က ခံစားချက်မဲ့ကာ အသက်မပါသော ရယ်သံဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။

လူစိမ်းသည် သူ၏ တူကြီးကို နောက်မှ ဆွဲချလျက် သစ်ပင်များကြားမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ လမ်းလျှောက်လာချိန်တွင် ထိုတူကြီးကို ဆွဲရန်ပင် အားအင်မရှိတော့သည့်အလား မြေကြီးပေါ်၌ ထွန်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားစေ၏။

"ကျုပ်က သားရဲ ဘုရင် ရဲ့ သက်သေပါ..."

သူက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်သခင်မ တစ်ယောက်က ရွှေအဆင့် နှစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်နေတာကို ကျုပ် မျက်မြင်သက်သေ အဖြစ် တွေ့နေရတယ်... ဆုတ်ခွာသွားပါ၊ မဟုတ်ရင်တော့ သူ ဝင်ပါစရာ အကြောင်းဖန်လာလိမ့်မယ်..."

နဂါး၏ စူးရှသော ရယ်သံကြီးက တောအုပ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့၏။

"မင်းကရော ဘယ်သူမို့လို့လဲ..."

"အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင်မ..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ်က ဘာမှမဟုတ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ပါလို့ ပြောရင် ယုံကြည်ပေးပါ..."

သူမသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်၏။ ထို့နောက်... သူ၏ ဦးချိုဖျားမှသည် ဟောင်းနွမ်းနေသော ဝတ်ရုံအောက်ခြေအထိ အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်၏။ သူမက အစွယ်များကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပို၍ပင် ကြမ်းကြုတ်သော အသွင်ကို ဆောင်လာခဲ့သည်။

"မရဘူး..."

သူမက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို အရှုံးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းရဲ့ သခင်ဆိုရင်တောင်မှပဲ..."

သူမက ဓားကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး၊ အရည်ပျော်နေသော မီးတောက်များဖြင့် ယီရင် ဆီသို့ ဒဟုန်ထိုး ရိုက်ခတ် တိုက်ခိုက်လိုက်၏။

ယီရင်သည် ဤအရာကို အစကတည်းက မျှော်လင့်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူမနှင့် သူမ၏ သွေးအရိပ် တို့ ပူးပေါင်းကာ၊ ဝင်ရောက်လာသော တိုက်ခိုက်သူ နည်းစနစ် ဆီသို့ လှိုင်းထဓား များဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်ကြ၏။ သွေးအရိပ် ၏ နည်းစနစ်မှာ သစ်ပင်ကို မီးဖိုချောင်သုံး ဓားဖြင့် ခုတ်သကဲ့သို့သာ အရာရောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ ငွေရောင် စွမ်းအင်လှိုင်းကမူ လမ္မော်ရောင် မီးတောက်စီးကြောင်းဆီသို့ ဝင်ရောက် ရိုက်ခတ်သွားခဲ့၏။

သို့သော် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင်မ၏ နည်းစနစ်က ဆည်ကို ဖောက်ထွက်လာသော မီးမြစ်တစ်စင်းအလား တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ယီရင်သည် ထို မာဒြာ ကို သူမဆရာ၏ ဓားပြားဖြင့် ခုခံလိုက်၏။ ၎င်းသည် သူမ၏ ကာကွယ်သူ နည်းစနစ် ၏ စွမ်းအားဖြင့် တုန်ခါနေခဲ့သည်။ သမုဒ္ဒရာရေစီးကြောင်းကြီးနှင့် အရည်ပျော်နေသော သတ္တုများ၏ အပူချိန်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တွန်းကန်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း၊ သူမသည် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ အံတုထားလိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကြီး အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်မောင်းများမှ မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်နေပြီး နောက်တစ်ကြိမ် မီးဟပ်ခံလိုက်ရပြန်သည်။ သူမ၏ မာဒြာ မှာလည်း အန္တရာယ်ရှိလောက်အောင် လျော့ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူမ ထိုအရာကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

အစိမ်းရောင် ဦးချိုနှင့် လူက ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို အသက်မပါသော မျက်လုံးများဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။

"ခင်ဗျား အဲဒီလိုပြောခဲ့တာကို မှတ်ထားပါ၊ ဆိုဖာရာနာတော့သ်..."

ထိုအမည်မှာ နဂါးဖြစ်မည်ဟု ယီရင် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ကျွန်းပေါ်ရှိ တစ်နေရာရာမှ အခြား အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင် ယီရင် ၏ စိတ်ဝိညာဉ် မှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။ ယီရင်သည် ၎င်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို အမည်တပ်၍ မပြောနိုင်သော်လည်း၊ မယုံနိုင်လောက်အောင် ရှေးကျလွန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် မာမွတ်ဆင်ကြီး တစ်ကောင်သည် သစ်ပင်များအထက်သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ နှာမောင်းကို မြှောက်ကာ ကောင်းကင်သို့ အော်ဟစ်လိုက်၏။ အဝေးမှကြည့်လျှင် ထိုအရာကို အမွေးအစုအဝေးကြီး တစ်ခုအနေဖြင့်သာ သူမ မြင်တွေ့နိုင်ပြီး၊ တောင်တန်းကြီး တစ်ခု၏ အိမ်မွေးခွေး နှင့်ပင် တူနေလေသည်။

လူစိမ်းက ထိုအရပ်မျက်နှာဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ကျုပ်ရဲ့ သူငယ်ချင်း နားထောင်နေခဲ့တယ်... သူ သိပ်သဘောကျပုံ မပေါ်ဘူး..."

ရွှေရောင် မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် သည် မုန်တိုင်းလေ တိုက်ခတ်ခံရသည့်အလား အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် နဂါးနှစ်ကောင်သည် ၎င်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာကြပြီး ဆိုဖာရာနာတော့သ် ၏ အရှေ့တည့်တည့်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

"ဆိုဖာရာ..."

တစ်ကောင်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ သွားရတော့မယ်..."

မာမွတ်ဆင်ကြီး က နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဟစ်အော်လိုက်ပြန်၏။

"ငါတို့ အခုချက်ချင်း သွားမှ ရမယ်..."

အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင်မက သူမ၏ ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် မြှောက်လိုက်သော်လည်း၊ သူမ၏ နောက်လိုက်များက ဝင်ရောက် တားဆီးလိုက်ကြသည်။ သူမက သူတို့ကို ရုန်းကန် တိုက်ခိုက်ခဲ့၏။ အကယ်၍ သူမသာ အသေအချာ ကြိုးစားမည်ဆိုပါက သူတို့ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း၊ သူတို့က သူမကို သေးငယ်သော မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် ပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲတင်သွားနိုင်ခဲ့ကြသည်။

"စကိုင်းဆွန်းတွေ..."

သူမက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နင်တို့ဆီကို ငါလာခဲ့မယ်... နင်တို့ရဲ့ အင်ပါယာကလည်း နင်တို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ့ဆီကနေ နင်တို့ ပုန်းနေလို့ မရဘူး..."

တိမ်တိုက်က သူမကို ကောင်းကင်ယံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားချိန်တွင်လည်း သူမ ဆက်လက်၍ အော်ဟစ်နေခဲ့၏။

သူမ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင်၊ ဧရာမ မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် ကြီးသည်လည်း စတင် ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ ဤမျှ ကြီးမားသော အရာတစ်ခုအတွက်မူ ၎င်း၏ ရွေ့လျားမှုမှာ အလွန် မြန်ဆန်လှ၏။

ဖိအားများ ကင်းစင်သွားချိန်တွင် ယီရင်သည် သက်သာရာရစွာဖြင့် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စီးဆင်းနေသော အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် မာဒြာ များ၏ နှစ်သိမ့်ပေးမှုကို ခံယူလိုက်သည်။ မာစီ က သူမကို လှည့်ကြည့်လာပြီး၊ ထို့နောက် အသစ်ရောက်လာသူ ဆီသို့ အကြည့်ရွှေ့လိုက်သည်။

"ဟိုင်း..."

သူမက တက်ကြွစွာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မ နာမည် မာစီ ပါ…”

***