အခန်း ၄၀၆

အပိုင်း(၄၀၆)

"တောင့်ခံထားဦး အော်သို..."

လင်းတုန်း က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ မီးတောက် ခြုံလွှာ ၏ အကူအညီဖြင့် သူသည် သစ်ပင်၏ သံမဏိ အကိုင်းအခက်များထဲသို့ ခုန်တက်သွားခဲ့သည်။

အော်သို က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စကားလုံးမဲ့ အော်ဟစ်သံ တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်၏။ ဟာမိုနီ သည် သူ့ကို မျက်နှာကြက်ဆီသို့ ကန်တင်လိုက်ပြီး၊ ယခုအခါ သူ့ဆီသို့ အရိပ် ဓားများ အဆက်မပြတ် ပစ်လွှတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်ကသာဆိုလျှင်၊ အော်သို သည် ထိုနေရာတွင်ပင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူ၏ စိတ်၊ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ် တို့သည် တစ္ဆေရေ ၌ အချိန်ဖြုန်းခဲ့ရမှုကြောင့် ပြန်လည် နုပျိုလန်းဆန်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ လင်းတုန်း ကို ပြန်လည် ပုံသွင်းပေးခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဤနေရာသည် သူ့ကိုလည်း အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် မွေးဖွားပေးခဲ့သည်။ သူသည် လေထဲတွင် မြွေတစ်ကောင်အလား လျင်မြန်ဖြတ်လတ်စွာ လိမ်ယှက်သွားခဲ့သည်။ ဓားများကို ရှောင်ရှားနိုင်ရုံသာမက၊ ကြမ်းပြင်တစ်လျှောက် လောင်ကျွမ်းသွားစေမည့် နဂါး အသက်ရှူငွေ့ ကို ပန်းထုတ်လိုက်သေးသည်။ ထိုအရာက ဟာမိုနီ ကို ဓားမြှောက်၍ နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်သွားစေရန် ဖိအားပေးနိုင်ခဲ့၏။

သို့သော် လင်းတုန်း သည် ထိုလိပ်ကြီး၏ စိတ်ပျက်မှုကို ခံစားနေရဆဲပင်။ သူ တစ်ယောက်တည်းနှင့် အနိုင်ရမည် မဟုတ်သောကြောင့်၊ လင်းတုန်း အနေဖြင့် မြန်မြန်ဆန်ဆန် လှုပ်ရှားရပေမည်။

သူသည် လှောင်အိမ်ကို ဖွင့်ချလိုက်ရာ၊ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် လွယ်ကူနေခဲ့၏။ ၎င်းကို မီးရှို့၍ ဖွင့်ရမည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း၊ သော့ခတ်ထားပုံပင် မပေါ်ပေ။ ထို့နောက် သူက ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် အတွင်းသို့ လှမ်း၍ ဒရော့စ် ၏ ခွက်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

၎င်းသည် ထိုနေရာတွင် သော့ခတ်ထားသကဲ့သို့ မြဲမြံနေခဲ့၏။

မာဒြာ က ၎င်းကို အတွင်း၌ ချိတ်ပိတ်ထားသောကြောင့် အလင်းတန်းများသည် လှောင်အိမ်၏ ကျန်ရှိနေသော အစိတ်အပိုင်းများမှနေ၍ ကျောက်မျက်ရတနာဆီသို့ စီးဆင်းနေကြသည်။ လူတစ်ယောက် အိပ်မက်ယောင်နေသကဲ့သို့ ဒရော့စ် သည် ထိုကျောက်မျက်ရတနာထဲမှနေ၍ တစ်စုံတစ်ခုကို တီးတိုးရေရွတ်နေခဲ့၏။

လင်းတုန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်မောင်း ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သော်လည်း၊ ထိုမျဉ်းတန်းများကို မထိတွေ့မီတွင် တွေဝေသွားခဲ့သည်။ ဤ ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းက ဒရော့စ် အပေါ် မည်သို့ သက်ရောက်မှု ရှိမည်ကို သူ မသိပေ။ သူသိထားသလောက်ဆိုလျှင်၊ ၎င်းသည် ထို မှော်ပစ္စည်း ၏ အသက်ကို ထိန်းသိမ်းပေးထားသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာလည်း ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။

သို့သော် သူ၏ အနောက်ဘက်မှ အော်သို ၏ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့်၊ သူသည် အဖြူရောင် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းဖြင့် မာဒြာ မျဉ်းတန်းကို ချိတ်ယူလိုက်တော့သည်။ ဤအရာကို သေချာစွာ စစ်ဆေးနေရန် သူ့တွင် အချိန်မရှိတော့ပေ။

သူ၏ လက်ချောင်းဖြင့်၊ ဒရော့စ် ကို အခြားသော နက်နဲမှု မျက်လုံးများ နှင့် ဆက်သွယ်ထားသည့် မျဉ်းတန်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်၏။ ဒရော့စ် မှာ အသက်ရှိုက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် လင်းတုန်း သည် အခြား ဆက်သွယ်မှုများကိုလည်း အလျင်အမြန် ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး ကျောက်မျက်ရတနာကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

ဒရော့စ် သည် နောက်ထပ် မိနစ်ဝက်ခန့် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ရေရွတ်နေခဲ့သည်။

"...ငါ ငှက်တစ်ထောင် ဖြစ်နေတယ်လို့ အိပ်မက်မက်နေတာ..."

သူက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်၏။

လင်းတုန်း သည် သက်သာရာရစွာဖြင့် အသက်တစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်ပြီး တိုက်ပွဲဆီသို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

"ဒရော့စ်... ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ လိုတယ်... မင်း ဝင်ပေါက်ကို ဖွင့်ပေးနိုင်မလား..."

ဒရော့စ် ကိုယ်တိုင် တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ ကျောက်မျက်ရတနာ အတွင်းရှိ အလင်းရောင်မှာလည်း တုန်ယင်သွားခဲ့၏။

"ငါတို့ အဲဒီဆီ ရောက်နိုင်ရင်တော့ ဖွင့်နိုင်တယ်... ဟာမိုနီ က ငါတို့ကို သွားခွင့်ပြုမယ်လို့ မင်းထင်လို့လား..."

ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ဓားလှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခု ထိုးထွက်လာပြီး အော်သို ကို ရှာဖွေ တိုက်ခိုက်လာ၏။ လိပ်ကြီးက လူးလှိမ့်ရှောင်တိမ်းလိုက်ကာ ၎င်းတို့အပေါ်သို့ မီးများ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ငါလည်း အဲဒီလို မထင်ဘူး..."

"အင်း... ကိစ္စတော့ မရှိပါဘူး... ငါ့မှာ တခြား အကြံအစည် တစ်ခု ရှိတယ်..."

သစ်ပင်၏ အခြေရှိ ကျောက်ဇလုံ အထက်တွင် ခရမ်းရောင် မီးပွားတစ်ခု တောက်လောင်လာခဲ့၏။ လင်းတုန်းသည် ဒရော့စ် ပြသရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားကာ ၎င်း၏ အရှေ့သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

"အခု ငါ အများကြီး သိနေပြီ..."

ထို မှော်ပစ္စည်း က အံ့သြတကြီးဖြင့် စကားဆိုလိုက်၏။

"ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုသိနေတာ..."

"ဒီမှာ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ ဒရော့စ်..."

လင်းတုန်း က မေးလိုက်သည်။ သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် မဟူရာ မီးတောက် များ တောက်လောင်နေခဲ့၏။

မှော်ပစ္စည်းမှာ သူ၏ ခွက်ထဲမှ စီးထွက်လာခဲ့သည်။ ဒရော့စ်သည် ရုပ်ဒြပ်အချို့ ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ပြန်လည် ဖောက်ထွင်းမြင်နေရ၏။ သို့သော် သူ၏ ပုံစံမှာ အသက် စမ်းရေတွင်း မှ ထွက်လာစဉ်ကကဲ့သို့ မျက်လုံးတစ်လုံးနှင့် ပါးစပ်တစ်ပေါက် ပါဝင်သော အလုံးသဏ္ဍာန် ခန္ဓာကိုယ်လေး အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူက လက်မောင်းကဲ့သို့ အာရုံခံမျှင် နှစ်ခုကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ ကျောက်ဇလုံ ပတ်လည်ရှိ အစီအရင် များပေါ်သို့ ဖိချလိုက်၏။

အစီအရင်များက ခရမ်းရောင် လင်းလက်သွားပြီးနောက်၊ သစ်ပင်ထဲမှ ကြည်လင်သော ပြွန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုပြွန်ထဲမှ ပုလဲဖြူ တစ်လုံး လိမ့်ဆင်းလာ၏။

"ဒါ ဟာမိုနီ သောက်ခဲ့တဲ့ အရာပဲ..."

ဒရော့စ် က ပြောလိုက်သည်။

"တစ္ဆေရေ လေ..."

"ဒါက တကယ်ပဲ သူ့ကို ဧကရာဇ် တစ်ပါးရဲ့ အမြင်အာရုံကို ပေးစွမ်းနိုင်တာလား..."

လင်းတုန်း က ပုလဲကို လောဘတကြီး ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။

"ဟား... မဟုတ်ပါဘူး... သူက အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ပဲလေ... ဧကရာဇ် တစ်ပါးရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အမြင်အာရုံက သူ့ရဲ့ စိတ်ကို ရွှံ့စေးတွေလို ပြိုကွဲသွားစေမှာပေါ့..."

ထိုရေစက်သည် ဇလုံထဲသို့ ကျဆင်းအနည်ထိုင်သွားပြီး လင်းတုန်း က ၎င်းဆီသို့ ကိုင်းညွတ်သွားခဲ့၏။

"နေဦး... မင်း စမ်းရေတွင်း တစ်ခုချင်းစီက နမူနာတွေ သိမ်းထားတယ် မဟုတ်လား..."

"အသက် စမ်းရေတွင်း က ရတဲ့ ဖန်ပုလင်း တစ်လုံးပဲ ရှိတော့တာ..."

"အဲဒါဆို လုံလောက်လောက်ပါတယ်... ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ... မင်းရဲ့ ဟင်းလင်းပြင် သော့ ကို ဖွင့်လိုက်စမ်းပါ..."

လင်းတုန်း က ဖွင့်လိုက်ရာ၊ ဗီရိုတံခါး တစ်ချပ်က ဘယ်ဆီမှန်းမသိ ထွက်ပေါ်လာပြီး အပြာလေး က ပျော်ရွှင်စွာ တီတီတာတာ အသံပြုလိုက်၏။

ထိုအချိန်မှာပင် ဟာမိုနီ ၏ ဝိညာဉ် က လင်းတုန်း အပေါ်သို့ အာရုံစူးစိုက် ပစ်မှတ်ထားလာခဲ့သည်။

လင်းတုန်း သည် မီးတောက် ခြုံလွှာကို နောက်တစ်ကြိမ် မီးမွှေးလိုက်ပြီး အာကူရာ ဆီသို့ မျက်နှာမူလိုက်၏။ ဟာမိုနီက အော်သို ကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် လင်းတုန်း ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လာသည်။

"မင်း ဒါကို ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ် ဒရော့စ်..."

လင်းတုန်း က ကျောက်ဇလုံ ဆီသို့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ခြေကန်ထွက်လိုက်ကာ ဟာမိုနီ ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားခဲ့၏။

"အင်း... သေချာပေါက် ငါ လုပ်နိုင်တာပေါ့..."

ဒရော့စ် က သူ၏ အနောက်မှ ပြောလိုက်၏။

"သေချာတာပေါ့... ငါ ကိုင်တွယ်နေတယ်... အဲဒါ ငါ လုပ်နေတဲ့ အလုပ်ပဲလေ..."

ရွှမ်း... ရွှမ်း...

လင်းတုန်း၏ အရပ်နီးပါးခန့် မြင့်မားသော ဓားများက မြေပြင်ပေါ်မှ ထိုးထွက်လာခဲ့၏။ သို့သော် သူက ထိုအရာများကို သူ၏ ညာဘက်လက်ဖြင့် ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။ ထိုဓားများက သူ့ကို ရစ်ပတ် နှောင့်ယှက်နေစဉ်မှာပင်၊ အရိပ် ဓား တစ်လက်က သူ၏ လည်ပင်းအမြင့်သို့ တလက်လက်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

အော်သိုသည် ဟာမိုနီ ၏ အနောက်ဘက်မှနေ၍ တဟုန်ထိုး ဝင်တိုက်လိုက်သည်။ ထိုအာကူရာ လူငယ်က လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်အိတ်တစ်ဖက်ဖြင့် လိပ်အခွံကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။ သို့သော် အော်သို က လှည့်ပတ်လိုက်ကာ သူ၏ အမြီးဖြင့် ထို အရိပ် ကျင့်ကြံသူ ၏ ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဘုန်း...

ဟာမိုနီ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ လက်အိတ်များမှာ စွမ်းအင်များအဖြစ် လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားကာ သူ၏ ခြေထောက်များတွင် ခရမ်းရောင် သလင်းကျောက် ဖိနပ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ထိုဖိနပ်များက ကျောက်သားထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားပြီး သူ့ကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားစေသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် သူက အော်သို ဆီသို့ နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်သူ ဓားတစ်လက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

ထို့ကြောင့် လင်းတုန်း က ထို နည်းစနစ် များကို ဖောက်ထွက်လာပြီး သူ၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူ သတိမထားမိလိုက်ပေ။

လင်းတုန်း၏ ကိုယ်ပတ်လည်တွင် မီးတောက် ခြုံလွှာ များ တောက်လောင်နေခဲ့၏။ သူက ဟာမိုနီ ကို ညာဘက်လက်ဖြင့် ထိုးချလိုက်သော်လည်း၊ ဟာမိုနီ က သူ၏ လက်အိတ်ကို ပြန်လည် မြှောက်တင်လိုက်သဖြင့် အဖြူရောင် လက်သီးက ခရမ်းရောင် လက်အိတ် နှင့် သွားရောက် ထိခိုက်မိလေသည်။

လင်းတုန်းသည် တိုက်ခိုက်မှု၏ အင်အားကြောင့် အနောက်သို့ လွင့်ဆုတ်သွားခဲ့၏။ သို့သော် ဟာမိုနီ မှာ ကျောက်နံရံနှင့် ခြေအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးတော့သည်။ သူသည် နံရံဆီသို့ ဝင်တိုက်မိသွားပြီး၊ သူ၏ လက်အိတ်များက ကျောက်သားများကို အက်ကွဲသွားစေချိန်မှာပင် သူ၏ အနက်ရောင် အလင်းကွင်း က ကျောက်သားများကို စားသုံး ဝါးမျိုသွားခဲ့သည်။

လင်းတုန်း ခြေခိုင်သွားချိန်မှာပင် အော်သိုလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ကျလာခဲ့ပြီး၊ သူတို့ နှစ်ဦးသည် နောက်တစ်ကြိမ် တစ်သားတည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြန်၏။ လင်းတုန်း သည် သူ၏ လက်များကို ရှေ့တွင် စုလိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်ဖဝါးများ ကြားတွင် အနက်နှင့် အနီရောင် ရောယှက်နေသော မီးလုံးတစ်လုံးကို စုစည်းလိုက်သည်။ အော်သို က သူ၏ မေးရိုးများကို ဟလိုက်ရာ၊ နဂါး အသက်ရှူငွေ့ များက သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ပုံပေါ်လာခဲ့၏။

ဘုန်း... ဘုန်း...

လောင်ကျွမ်းနေသော မဟူရာ မီးတောက် တန်း နှစ်ခုသည် အာကူရာ ဟာမိုနီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

***