အခန်း ၄

အခန်း (၄) မင်းက ငါ့ရည်းစားဖြစ်ဖို့ မတန်ဘူး

နောက်တစ်နေ့တွင်။

အိပ်ရာမှ ထပြီးနောက် ချန်ဖုန်းသည် ဆုကြေးငွေထုတ်ယူရန် ထီရုံးချုပ်သို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခဲ့၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ငွေပမာဏမှာ အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။

မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန်အတွက် သူသည် ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်တစ်လုံးကို ဆောင်းထားခဲ့၏။

သူ့ကို လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကြိုဆိုခဲ့လေသည်။ ချန်ဖုန်းက သူ၏ မှတ်ပုံတင်နှင့် ထီလက်မှတ်ကို ပြသလိုက်ပြီးနောက် ထိုအမျိုးသမီးမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဘဲဥတစ်လုံးပင် ဝင်သွားနိုင်လောက်သည်အထိ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပေ၏။

လုပ်ဆောင်ရမည့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများမှာ အတော်လေး များပြားလှသည်။

သို့သော် ထိုလှပသော အမျိုးသမီးသည် အလွန် စိတ်အားထက်သန်နေပြီး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ လုပ်ဆောင်ရာတွင် ချန်ဖုန်းနှင့်အတူ လိုက်ပါဆောင်ရွက်ပေးကာ သူ့အနားသို့ပင် မကြာခဏ တိုးကပ်လာခဲ့ပေ၏။

"ဒါက ယွမ်သန်း ၉၀ ဆုကြီးလေ..."

"တကယ်လို့ ငါသာ ဒီသကြားဖေဖေကို ရအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ရင် တစ်သက်လုံး ပူပန်စရာ လိုတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ပြီးတော့ သူက တော်တော်လေးလည်း ရုပ်ဖြောင့်တာပဲ..."

ယေဘုယျအားဖြင့် ပထမဆု ပေါက်သူများသည် ဓာတ်ပုံရိုက်ရန်နှင့် အင်တာဗျူး ဖြေဆိုရန် လိုအပ်ပေသည်။

ချန်ဖုန်းသည် သူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ရန်အတွက် ဦးထုပ်ကို တတ်နိုင်သမျှ အောက်သို့ ဆွဲချထားခဲ့၏။

နောက်ဆုံးတွင် နာရီဝက်ခန့် အကြာ၌ သူသည် ဆုကြေးငွေများကို လက်ခံရရှိခဲ့လေသည်။

အခွန်နုတ်ပြီးနောက် စုစုပေါင်း ယွမ်သန်း ၇၂ သန်း ကျန်ရှိနေသေးသည်။

သူ၏ ဘဏ်အကောင့်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ဘဏ်ကတ်ထဲရှိ လက်ကျန်ငွေမှာ ယခုအခါ ယွမ်သန်း ၁၇၂ သန်း ဖြစ်နေကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

"တကယ်လို့ ငါသာ အပတ်တိုင်း ပထမဆုတွေ အများကြီး ပေါက်နေမယ်ဆိုရင် လက်တစ်ချောင်းတောင် ကွေးစရာမလိုဘဲ အချမ်းသာဆုံးလူ ဖြစ်လာနိုင်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

စနစ်မှ နောက်ထပ် ဗီဒီယို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ထပ်မံပေါ်လာစေရန် သူ အနည်းငယ် မျှော်လင့်နေမိပေသည်။

"အရင်ဆုံး ကားတစ်စီးလောက် သွားဝယ်ရမယ်..."

လကုန်ပိုင်းတွင် အချိန်အနည်းငယ်ရှာ၍ ဇာတိရွာသို့ ပြန်ကာ မိဘများကို အနားယူ အပန်းဖြေခိုင်းရန် ချန်ဖုန်း စီစဉ်ထားလေ၏။

မကြာမီမှာပင် BMW ကားအရောင်းပြခန်း တစ်ခုသို့ သူ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ဘေးဘက်မှ လျှောက်လာသော လူနှစ်ဦးကို သူ ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်၏။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအထဲတွင် သူသိသော သူနှင့် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော သူတစ်ဦး ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

ထိုသူမှာ သူ၏ ရည်းစား ရှန်ချင် ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤအချိန်၌ ရှန်ချင်သည် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်စီးကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်က ဘေးရှိ ဝတ်စုံပြည့်နှင့် အမျိုးသားအား ချိတ်တွယ်ထားပေသည်။

သူမက ချိုသာပြီး ချွဲနွဲ့သော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"အစ်ကိုဟိုင်... ကျွန်မ အလုပ်သင် ဝင်လုပ်လို့ တကယ် အဆင်ပြေပါ့မလားဟင်..."

ဝမ်ဟိုင်က သူ၏လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခါးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖက်လိုက်ကာ ရယ်မောလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါက မားကက်တင်းမန်နေဂျာလေ... မင်းရဲ့ အလုပ်သင်ကိစ္စကို ခေါင်းထဲထည့်မနေစမ်းပါနဲ့..."

"မင်း ဘွဲ့ရပြီးရင်တောင် ငါတို့ကုမ္ပဏီမှာ လာအလုပ်လုပ်လို့ ရသေးတယ်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါရှိနေသရွေ့ မင်းကို ဘယ်တော့မှ အနစ်နာမခံစေရဘူး..."

"အစ်ကိုဟိုင်... ရှင်က တကယ် သဘောကောင်းတာပဲ..."

ရှန်ချင်မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ သူ၏ ပါးကို နမ်းလိုက်လေ၏။

"ဟားဟား... သွား... ကားအရင် သွားဝယ်ကြရအောင်..."

ဝမ်ဟိုင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

အလုပ်သင် ရာထူးတစ်ခုတည်းကို အသုံးပြု၍ သူ၏ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးအား သူ အောင်မြင်စွာ သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ဤအမျိုးသမီး၏ ရုပ်ရည်မှာ ရမှတ် ၁၀၀ တွင် ၈၀ ခန့်သာ ရှိသော်လည်း။

ကုမ္ပဏီရှိ အမျိုးသမီးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမသည် သိသာထင်ရှားသော အားသာချက်များ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

ရှန်ချင် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ချိန်မှာပင် ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားပေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြာယာခတ်သွားပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ချန်ဖုန်း... နင်... နင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

"သူက ဘယ်သူလဲ..."

ချန်ဖုန်းမှာ ဒေါသကြောင့် ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ၏ ရည်းစားသည် သူ့အား ဖောက်ပြန်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့သလို အထူးသဖြင့် သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ဤသို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ချေ။

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်အတွင်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးကြားတွင် မကြာခဏ ပဋိပက္ခများ ရှိခဲ့သော်လည်း။

သူသည် ရှန်ချင်အား သစ္စာဖောက်မည့် အလုပ်မျိုးကို ဘယ်သောအခါမှ မလုပ်ခဲ့ပေ။

ရှန်ချင်က သွားကို ကြိတ်လိုက်၏။

ဤအချိန်၌ သူမသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားချင်တော့ချေ။

"ချန်ဖုန်း... နင် ငါ့နောက်ကို လိုက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... နင်က ငါ့ကို မယုံကြည်မှတော့ ငါတို့ ဆက်တွဲနေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘူး..."

"ငါတို့ လမ်းခွဲကြရအောင်..."

"ငါက မင်းနောက်ကို လိုက်လာတယ်..."

ချန်ဖုန်းသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေ၏။

သူသည် ယခင်က တစ်ဖက်လူ၏ ကောင်းမွန်သော အရည်အသွေးများကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ။

သူ၏ ရည်းစားဟောင်းသည် အတုအယောင် ဂုဏ်မာန ကြီးမားရုံသာမက မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းသူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရလေ၏။

ထိုသို့ မဟုတ်ပါလော။

ရှန်ချင်သည် မည်သည့် အပြစ်ရှိစိတ်မျှ မခံစားရဘဲ ယခုအခါ တစ်ဖက်လူနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ရန်သာ သူမ လိုလားနေခဲ့ပေသည်။

"ချန်ဖုန်း... ငါတို့က ကမ္ဘာတစ်ခုတည်းက လူတွေမှ မဟုတ်တာ..."

"ငါတို့ တွဲလာတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ... နင် ငါ့ကို ဘာပေးဖူးလို့လဲ..."

"နင် ငါ့ကို နာမည်ကြီး တံဆိပ်နဲ့ လက်ကိုင်အိတ် ဝယ်ပေးဖူးလို့လား... နာမည်ကြီး နှုတ်ခမ်းနီရော ဝယ်ပေးဖူးလို့လား..."

"အခု နှုတ်ခမ်းနီတစ်ချောင်းကို ယွမ်တစ်ထောင်ကျော် ပေးရတယ်ဆိုတာ နင် သိရဲ့လား..."

"လက်ကိုင်အိတ် တစ်လုံးကို ယွမ် နှစ်သောင်းတောင် ပေးရတာ... နင် ဝယ်နိုင်လို့လား..."

တကယ်တမ်းကျတော့ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ကတည်းကပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ထံမှ ချန်ဖုန်း ယွမ်တစ်သန်း ချေးယူခဲ့ကြောင်း ကြားသိခဲ့ရသဖြင့် ချန်ဖုန်း၏ ရည်းစားဖြစ်ရန် သူမကိုယ်တိုင် စတင်ကမ်းလှမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ယွမ်တစ်သန်းတောင်လေ။

အကယ်၍ ထိုငွေများကို သူမအတွက်သာ သုံးခဲ့မည်ဆိုပါက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝသည် သေချာပေါက် အလွန် သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင်မူ...

ချန်ဖုန်းမှာ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မရှိသူဖြစ်ကြောင်း ရှန်ချင် တွေ့ရှိသွားခဲ့လေ၏။

ယွမ်တစ်သန်းကို မေ့ထားလိုက်ပါ၊ သူ၏ထံတွင် ပိုက်ဆံတစ်ပြားတစ်ကျပ်ကိုပင် မမြင်ခဲ့ရချေ။

ထိုကောလာဟလမှာ မှားယွင်းနေသလားဟုပင် သူမ တစ်ချိန်က သံသယဖြစ်ခဲ့သေးသည်။

"မင်း..."

ချန်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်၏။

ယခုအခါ ရှန်ချင်အပေါ် သူ လုံးလုံးလျားလျား စိတ်ပျက်သွားခဲ့လေပြီ။

သုံးနှစ်တာ ဆက်ဆံရေးပင်။

တစ်ဖက်လူက ၎င်းကို တန်ဖိုးထားလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ရှန်ချင်၏ အမြင်တွင်မူ ၎င်းသည် တန်ဖိုးမရှိသည့်အရာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ရှန်ချင်က သူ၏စကားကို ထပ်မံဖြတ်ပြောကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုဟိုင်က နင်မဝယ်နိုင်တဲ့ အရာတွေ အကုန်လုံးကို ငါ့အတွက် ဝယ်ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ နင် သိလား..."

"သူက တစ်နှစ်ကို လစာ ယွမ် လေးသိန်းရတယ်... ယွမ် နှစ်သောင်းတန် လက်ကိုင်အိတ်ကိုလည်း ဝယ်နိုင်သလို ယွမ် ငါးသိန်းတန် ဇိမ်ခံကားကိုလည်း မောင်းနိုင်တယ်..."

"သူက အဆင့်မြင့် နေရာတွေကို မကြာခဏ သွားလေ့ရှိပြီး သန်းကြွယ်သူဌေးတွေနဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ထားတာ..."

"နင်က သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ... ဘယ်နေရာမှာမှ နင် သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး..."

"သူကမှ ငါနဲ့ အသင့်တော်ဆုံးပဲ..."

ပြောရမည်ဆိုလျှင်။

ရှန်ချင်၏ ဤလုပ်ရပ်မှာ အလွန်အမင်း ကျွမ်းကျင်လှပေသည်။

ချန်ဖုန်းကို နှိမ်ချနေချိန်မှာပင် ဝမ်ဟိုင်အား မြှောက်ပင့်ပေးရန် သူမ မမေ့လျော့ခဲ့ချေ။

ထို့ကြောင့်ပင်။

ဤအချိန်၌ ဝမ်ဟိုင်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

သူသည် ကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ အဆင့်မြင့် အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဤတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားလေးထက် အစစအရာရာ သာလွန်နေပေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... အခုကစပြီး ငါတို့ ဘာမှ မပတ်သက်တော့ဘူး..."

ချန်ဖုန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းအရ မင်းက ငါ့ရည်းစားဖြစ်ဖို့ တကယ်ကို မသင့်တော်တော့ဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက မတန်လို့ပဲ..."

"ပြီးတော့..."

"ငါ ဒီကို ကားလာဝယ်တာ... မင်းနောက်ကို လိုက်ဖို့ ဘယ်သူက အားနေမှာလဲ... အဲဒီလောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးမနေစမ်းပါနဲ့..."

"ဘာ..."

ရှန်ချင် လုံးလုံးလျားလျား ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပေသည်။

သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ချန်ဖုန်း၌ နေထိုင်စရိတ်အတွက် တစ်လလျှင် ယွမ်တစ်ထောင်ကျော်သာ ရှိပေ၏။

သူကိုယ်တိုင်ပင် တစ်လလျှင် ယွမ်တစ်ထောင်သာ သုံးစွဲနေရသူ ဖြစ်သည်။

"သူက ကားဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံ ဘယ်ကရလာမှာလဲ..."

"ချန်ဖုန်း... ဟန်ဆောင်မနေစမ်းပါနဲ့... ဒီမှာရှိတဲ့ ကားတိုင်းက အနည်းဆုံး ယွမ် သုံးသိန်းတန်တယ်... ကားတစ်စီးလုံး မပြောနဲ့ ကားဘီးတစ်ဘီးတောင် နင် ဝယ်နိုင်လို့လား..."

သို့သော်။

ချန်ဖုန်းက သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်လေ၏။

သူသည် 4S အရောင်းပြခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

"အစ်ကိုဟိုင်... ငါတို့လည်း အထဲဝင်ကြရအောင်..."

ရှန်ချင်သည် သူ ဘာကြံစည်နေသည်ကို ကြည့်ချင်သဖြင့် ဝမ်ဟိုင်အား ဆွဲကာ အထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

4S အရောင်းပြခန်းတွင် နေရာလွတ် အများအပြား ရှိပေ၏။

၎င်းမှာ BMW 4S အရောင်းပြခန်း ဖြစ်သော်လည်း အခြား အရောင်းပြခန်းတစ်ခုနှင့်လည်း ချိတ်ဆက်ထားလေသည်။

ထိုနေရာတွင် တံဆိပ်အမျိုးမျိုးမှ ဇိမ်ခံကား အများအပြားကို ရပ်နားထားပေသည်။

ချန်ဖုန်းအား လာရောက်ကြိုဆိုသူမှာ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်၏။

သူမသည် ဆံပင်ကို မြင်းမြီးပုံစံ စည်းနှောင်ထားပြီး ဝတ်စုံကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ အလွန် အချိုးအစားကျပြီး ရင်သားများမှာလည်း အထူး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။

"လူကြီးမင်း... ကားလာကြည့်တာလားရှင့်..."

"အင်း... အရင်ဆုံး ကားအကြောင်း နည်းနည်းလောက် ရှင်းပြပေးပါ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဒီဘက်ကို ကြွပါရှင်..."

အမျိုးသမီးငယ်သည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကားတစ်စီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "လူကြီးမင်း... ဒီ 3 Series အားကစားမော်ဒယ်က လူငယ်တွေရဲ့ အကြိုက်နဲ့ အတိအကျ ကိုက်ညီပြီး တန်ဖိုးလည်း သင့်တင့်ပါတယ်... နောက်ဆုံးဈေးကတော့ ယွမ် သုံးသိန်းခွဲပါ..."

ချန်ဖုန်းက အလွန် ငယ်ရွယ်လွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

တစ်ဖက်လူ မျက်နှာမပျက်စေရန်အတွက် သူမက အလွန် စျေးကြီးသော ကားများကို မိတ်ဆက်မပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ချန်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒါက အရမ်း ဈေးပေါလွန်းတယ်... ဒီမှာ အကြီးဆုံးကားက ဘယ်လောက်လဲ... ယွမ်ဆယ်သန်းအောက် ကားတွေကို လာမပြနဲ့..."

"..."

အမျိုးသမီးငယ်မှာ ဆွံ့အသွားရပေ၏။

ချက်ချင်းပင် အကြီးဆုံးကားကို ဝယ်ယူမည့်သူမျိုးကို သူမ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

အကယ်၍ ရှိခဲ့လျှင်ပင်။

သူသည် ချမ်းသာသော ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားတစ်ဦး သေချာပေါက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့နောက် သူမသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချမ်းသာသော ဒုတိယမျိုးဆက်နှင့် မတူသည့် ချန်ဖုန်းအား သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်၏။

"ဘာလဲ... မရှိဘူးလား..."

ချန်ဖုန်း၏ မေးခွန်းထုတ်နေသော အကြည့်ကို မြင်ချိန်တွင် အမျိုးသမီးငယ်သည် ချက်ချင်း သတိဝင်လာခဲ့သည်။ "ရှိပါတယ်... ရှိပါတယ်ရှင်... အကုန်လုံးက ဒီဘက် အရောင်းပြခန်းထဲမှာပါ... ကျွန်မနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ..."

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူမသည် ဘေးဘက်ရှိ အရောင်းပြခန်းတစ်ခုဆီသို့ သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားလေ၏။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ ပိုင်ရှင်တစ်ဦးတည်း၏ အရာများဖြစ်သဖြင့် ထိုနေရာတွင် ဇိမ်ခံကား အများအပြား ရှိနေပေသည်။