အခန်း ၉

အခန်း (၉) ငါ ဒီကို ဟန်ရေးပြဖို့ လာတာပဲ

မကြာမီပင်

သူတို့နှစ်ဦးသည် ၁၈ ထပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းက မန်နေဂျာချုပ် ရုံးခန်းတံခါးရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားချိန်တွင် ချန်ဖုန်းမှာ ခဏတာ မှင်တက်သွားရပေ၏။

"ဒုတိယ မန်နေဂျာချုပ်ကျန် က ကျွန်တော့်ကို ရှာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းက ရယ်မောလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "သူက အခု မန်နေဂျာချုပ် ဖြစ်သွားပြီလေ... ရုံးချုပ်က ဒီနေ့မှ အမိန့်စာ ထုတ်လိုက်တာပါ..."

"အရင် မန်နေဂျာချုပ်က ဒီမနက်တင် ပြည်နယ်ရုံးချုပ်ကို ပြောင်းသွားရပြီလေ..."

အော်...

သူ ရာထူးတိုးသွားပြီလား...

ချန်ဖုန်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့လေပြီ။

ယခုလေးတင် ပြီးဆုံးသွားသော ဗီဒီယိုတာဝန်မှာ ကျန်တဝေ မန်နေဂျာချုပ်အဖြစ် ရာထူးတိုးခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ရုံးခန်းအတွင်း၌

အတွင်းပိုင်းမှာ ဇိမ်ခံကောင်းပြီး နေရာအလွန် ကျယ်ဝန်းလှပေသည်။

ချန်ဖုန်း ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်တဝေသည် ပြုံးရွှင်နေခဲ့၏။ သူက လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ဖျော်ကာ သူ့ထံသို့ ကမ်းပေးရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါက တာဟုန်ဖောက် အစစ်ပဲ... မြည်းကြည့်စမ်းပါဦး..."

ချန်ဖုန်းက တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည်အကြောင်း ဘာမှမသိသဖြင့် သာမန် လက်ဖက်ရည်နှင့် ကွာခြားမှု မရှိဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

ချန်ဖုန်းမှ "ဂုဏ်ယူပါတယ် မန်နေဂျာချုပ်ကျန်... ခင်ဗျား တရားဝင် မန်နေဂျာချုပ် ဖြစ်သွားပြီပဲ..."

ကျန်တဝေက သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ထျန်ပေါင်ဂရု၏ မန်နေဂျာချုပ် ဖြစ်လာခြင်းက သူ၏ အမှတ်အသားနှင့် အဆင့်အတန်းကို အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ၏။

သို့သော် ချန်ဖုန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူသည် အနည်းငယ် နိမ့်ကျနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲပင်။

"ညီလေးချန်... အာ မဟုတ်ဘူး... အခု စီအီးအိုချန် လို့ ခေါ်ရတော့မှာပေါ့..."

ကျန်တဝေသည် ထျန်ပေါင်ဂရု၏ မန်နေဂျာချုပ် တစ်ဦးကဲ့သို့ မာနထောင်လွှားမှု မရှိဘဲ သူ့အပေါ် အလွန် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "မကြာသေးမီက မင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကောလာဟလတွေ တော်တော်လေး ထွက်နေတယ်..."

"ကျွန်တော်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကောလာဟလတွေလား..."

ချန်ဖုန်းက ခေါင်းကို စောင်းကာ ရယ်မောလိုက်၏။ "မနေ့က ကျွန်တော် ထီ ယွမ်သန်း ၉၀ ပေါက်သွားတာလား... ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့် မြေကွက်တန်ဖိုးက ယွမ်သန်းရာချီ တက်သွားတာလား... ဒါမှမဟုတ် ယွမ် ၄၅ သန်းတန် ကားတစ်စီး ဝယ်လိုက်တာများလား..."

"..."

တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ကျန်တဝေသည် သူ့ကို တကယ်ပင် ရိုက်နှက်ချင်စိတ် ပေါက်လာခဲ့ပေသည်။

ဒါက ငါ့ကို မေးနေတာလား...

မဟုတ်ဘူးလေ...

မင်းက သက်သက် ဟန်ရေးပြနေတာပဲ...

ချန်ဖုန်း၏ ပြုံးစိစိ မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ကျန်တဝေက ဆက်မပြောတော့ချေ။

ထီကိစ္စ သို့မဟုတ် အခြားကိစ္စများအကြောင်းကို သူ ဘာမှမသိခဲ့ပေ။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က တစ်ဖက်လူ ယွမ်တစ်သန်းဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့သော မြေကွက်အမှတ် (၁) ၏ တန်ဖိုးမှာမူ အဆတစ်ရာကျော် တက်သွားခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်လေ၏။

မကြာမီ ယွမ် သန်း ၂၀၀ သို့မဟုတ် သန်း ၃၀၀ အထိပင် ကျော်လွန်သွားနိုင်ပေသည်။

ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက် ဝင်ငွေမျိုး ရှိနေတာ...

ဒါ တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ...

ကျန်တဝေ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ကုမ္ပဏီမှ ပေးသော ရှယ်ယာများကို ထည့်မတွက်ပါက။

သူ၏ တစ်နှစ်စာ လစာမှာ ယွမ်ဆယ်သန်းကျော်သာ ရှိပေ၏။

ကျန်တဝေသည် ချန်ဖုန်းအား ရိုက်နှက်လိုသော စိတ်ကို ဖိနှိပ်ကာ အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အစပိုင်း ခန့်မှန်းချက်က မှန်တယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်အတွင်း မြို့လယ်ခေါင်က ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်တွေဆီကို တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့တယ်..."

"ဆင်ခြေဖုံးမှာ မြေပိုင်တဲ့ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းရှင် အများအပြားက ကြီးကျယ်တဲ့ ဝင်ငွေတွေ ရခဲ့ကြတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်က ပေ့ဟူမြို့မှာ ဒုတိယမြောက် စီးပွားရေး ဗဟိုချက်အသစ် တစ်ခု တည်ဆောက်မယ်လို့ ငါ သတင်းရခဲ့တယ်..."

"ပြီးတော့ ဒီနေရာကလည်း အတည်ပြုပြီးပြီ... အဲဒါက မင်းရဲ့ မြေကွက်အမှတ် (၁) မှာပဲ..."

"ဒါကြောင့် ဖျင်ယန်လမ်းမှာ အမြတ်အများဆုံး ရနိုင်တဲ့နေရာက မြေကွက်အမှတ် (၁) ပဲ..."

"တွေးကြည့်စမ်းပါ... စီးပွားရေး ဗဟိုချက်တစ်ခု တည်ဆောက်ပြီးပြီဆိုတာနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အချက်အချာတွေ၊ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အဆောက်အအုံတွေလည်း သေချာပေါက် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာမှာပဲ..."

"အဲဒီမြေကွက်က အလွန် ကြီးမားပြီး တန်ဖိုးလည်း မဖြတ်နိုင်ဘူး... မင်း တကယ်ကို ကံကောင်းသွားပြီပဲ..."

ချန်ဖုန်း၏ နောက်ခံမှာ ရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ပို၍ပို၍ ခံစားလာရ၏။

သို့သော်

တစ်ဖက်လူ၏ နောက်ခံကို သူ လျှို့ဝှက်စွာ စုံစမ်းခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း သာမန် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား တစ်ယောက် ဖြစ်ခြင်းမှလွဲ၍ ထူးခြားချက် တစ်ခုမျှ မရှိခဲ့ချေ။

မိသားစုမှာ အလွန် သာမန်ဖြစ်ပြီး မိဘနှစ်ပါးစလုံးမှာ ကျေးလက်ဒေသတွင် နေထိုင်ကြလေ၏။

‘ဒီသတင်းအချက်အလက်တွေကများ မှားနေတာလား…’

ချီးပဲ...

ဒါ တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ…

ကျန်တဝေ စိတ်ကူးယဉ်နေစဉ်မှာပင် ချန်ဖုန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော် မြေကွက်အမှတ် (၁) ကို ပြန်ရွေးချင်လို့ပါ..."

"မန်နေဂျာချုပ်ကျန်... ခင်ဗျားရဲ့ ဘဏ်ကတ်နံပါတ်ကို ပို့ပေးပါ... ယွမ်တစ်သန်းကို ချက်ချင်း လွှဲပေးပါ့မယ်..."

"ညီလေးချန်... ငါနဲ့ အားနာမနေပါနဲ့..."

ကျန်တဝေက သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ "မန်နေဂျာချုပ် ရာထူးရတာ မင်းကျေးဇူးကြောင့်ပါ... အဲဒီတုန်းက ယွမ်တစ်သန်းက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

"ဒီနေ့ မင်းကို ခေါ်လိုက်ရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းက မကြာသေးခင်က အိမ်ခြံမြေ လုပ်ငန်းရှင် တော်တော်များများက မင်းအကြောင်း လာမေးနေကြလို့ပဲ..."

"သူတို့က မင်းဆီက မြေကို ဝယ်ချင်နေကြတာ... မြေဂရန်က ငါ့ဆီမှာ ရှိနေပေမဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ အဆုံးမှာတော့ ဒါက မင်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုပဲလေ... ဒါကြောင့် မင်းကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ရမှာပေါ့..."

ထို့နောက် သူသည် ထိုစဉ်က သဘောတူညီချက်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီး မြေဂရန်ကို ချန်ဖုန်းထံ ပြန်လည်ပေးအပ်လိုက်လေ၏။

"ရပါတယ်... ကျွန်တော့်အတွက် ဝယ်မယ့်သူ တစ်ယောက်လောက် ဆက်သွယ်ပေးနိုင်မလား..."

ချန်ဖုန်းက မငြင်းဆန်ခဲ့ချေ။

ဒီမြေကို ဝယ်ခဲ့တာက ပိုက်ဆံပြန်ရအောင် ပြန်ရောင်းဖို့ပဲ မဟုတ်ဘူးလား...

"မင်း ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူးဆိုရင် တစ်ဖက်လူနဲ့ တွေ့ဖို့ ငါ အခုပဲ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်..."

ကျန်တဝေက အလျင်အမြန် ဖုန်းထုတ်ကာ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို ဖုန်းခေါ်လိုက်၏။ "အဖိုးကြီးချင်း... သတင်းကောင်းပဲ... မြေကွက်အမှတ် (၁) ရဲ့ ပိုင်ရှင်က ငါ့ဆီ ရောက်နေတယ်..."

"မင်းက အဲဒီမြေကို ဝယ်ချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား... အခု အခွင့်အရေးကောင်းပဲ..."

"တကယ်လား... ငါ့ရဲ့ မားကက်တင်းမန်နေဂျာက မင်းကုမ္ပဏီအနားမှာ ရှိတယ်... သူ့ကို အရင်လွှတ်ပြီး ဈေးညှိခိုင်းလိုက်မယ်... ငါလည်း ခဏနေ ရောက်လာခဲ့မယ်..."

"အိုကေ..."

ဖုန်းချပြီးနောက် ကျန်တဝေက ချန်ဖုန်းအား ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဝယ်မယ့်သူက လူလွှတ်လိုက်မယ်တဲ့... တကယ်လို့ မင်း ပျင်းနေရင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျှောက်ကြည့်လို့ ရပါတယ်..."

ချန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ကျန်တဝေ၏ အလုပ်ကို အနှောင့်အယှက် မပေးလိုသဖြင့် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျှောက်ကြည့်ရန် ထွက်လာခဲ့သည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ထျန်ပေါင်ဂရုသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

4S အရောင်းပြခန်းတွင် တွေ့ခဲ့သော ဝမ်ဟိုင် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ရည်းစားဟောင်း ရှန်ချင် က သူ့ကို ကန်ထုတ်ခဲ့ရခြင်းမှာ ဝမ်ဟိုင်နှင့် ငြိစွန်းသွားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

"မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ချန်ဖုန်း ထျန်ပေါင်ဂရုသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ဟိုင် အလွန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

အရင်က 4S အရောင်းပြခန်းမှာ တကယ်ပဲ မျက်နှာပျက်ခဲ့ရတာ...

ငါတို့ မျက်နှာပြန်ဆယ်မှ ရမယ်…

ချန်ဖုန်းက စကားပြောစရာမဲ့စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ငါက ဒီမှာ ဘာလို့ နေလို့မရမှာလဲ... ထျန်ပေါင်ဂရုက မင်းအပိုင်မှ မဟုတ်တာ..."

"ငါက ၁၈ ထပ်မှာရှိတဲ့ စီအီးအို ရုံးခန်းကိုတောင် လိုသလို ဝင်ထွက်သွားလာလို့ ရတယ်ဆိုတာ မင်းယုံလား..."

"ဆင်းရဲတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကများ သူကိုယ်သူ တစ်ခုခုများ ထင်နေလား..."

ဝမ်ဟိုင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အထင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။ "မင်းရဲ့ နောက်ခံကို ငါ မသိဘူးလို့ မထင်နဲ့... မင်းက ဝင်ငွေနည်းနည်း ရထားတာလေ..."

"ငါလည်း တခြားလူတွေလိုပဲ ဟန်ဆောင်ပြီး နေရာတိုင်းမှာ ဟန်ရေးပြချင်တာပဲ..."

"မင်း အဲဒီ ပါဂါနီ ကို ချေးငွေနဲ့ ဝယ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်... အခုဆို မင်း အကြွေးတွေ နစ်နေလောက်ပြီ..."

4S အရောင်းပြခန်းမှ အဖြစ်အပျက် ပြီးနောက်

သူသည် ရှန်ချင်ထံမှ ချန်ဖုန်းအကြောင်းကို သီးသန့် မေးမြန်းခဲ့လေ၏။

ဖြစ်ပျက်နေသည့် အခြေအနေကို သူ အကြမ်းဖျင်း သိရှိထားပေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ချန်ဖုန်းက တက္ကသိုလ် ပထမနှစ်တွင် ယွမ်တစ်သန်း ချေးယူခဲ့ပါက ထိုငွေကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအတွက် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေ၏။

ဖြစ်နိုင်တာက သူတို့ ကြီးကျယ်တဲ့ ဝင်ငွေ ရခဲ့တာနေမှာပေါ့...

ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ပါဂါနီ ကို ဝယ်ဖို့တော့ သေချာပေါက် မလုံလောက်ဘူးလေ...

ဘယ်လို စီးပွားရေးလုပ်ငန်းက သုံးနှစ်အတွင်း ယွမ်သန်း ၄၀ ကနေ ၅၀ အထိ ရှာနိုင်မှာလဲ...

ပိုက်ဆံရှာဖို့ အရမ်း လွယ်တယ်လို့ မင်း တကယ်ကြီး ထင်နေတာလား…

"မင်းက မန်နေဂျာချုပ် ရုံးခန်းထဲကို ဝင်ချင်တယ် ဟုတ်လား... ထျန်ပေါင်ဂရုကို မင်း ဘာထင်နေလဲ... ဒီနေရာက လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အထက်တန်းလွှာတွေပဲ လာဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီတဲ့ နေရာကွ..."

"ငါက မင်းနဲ့ မတူဘူး... ငါက ယွမ်သန်းရာချီတန်တဲ့ အရောင်းအဝယ်တစ်ခု ဆွေးနွေးဖို့ လာတာ..."

စကားပြောနေစဉ် ဝမ်ဟိုင်က ရင်ကို ကော့လိုက်၏။

သူကိုယ်သူ အောင်မြင်သော လူတစ်ယောက်အဖြစ် ပေါ်လွင်စေရန် ကြိုးစားရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ငါ့အဆင့်ကို မင်း ဘယ်တော့မှ မီမှာမဟုတ်ဘူး... တကယ်လို့ ဒီအရောင်းအဝယ်ကိုသာ ငါ အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ရင် တစ်နှစ်ကို ယွမ်သန်းချီပြီး ရမှာကွ..."

"ဒါက မင်း တစ်သက်လုံး ဘယ်တော့မှ ပြီးမြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်တဲ့ အရာပဲ..."

"စီးပွားရေး ဆွေးနွေးမလို့လား..."

ချန်ဖုန်းက သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

မြေကွက်အမှတ် (၁) ကို ဝယ်မည့်သူက ဝမ်ဟိုင် အလုပ်လုပ်သော ကုမ္ပဏီ ဖြစ်နေနိုင်သလော။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ရယ်မောချင်စရာ ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။ ချန်ဖုန်းက"ဒါဆို မင်းပြောတဲ့ စီးပွားရေးက မြေကွက်အမှတ် (၁) ကို ဝယ်ဖို့ပေါ့..."

"မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ..."

ဝမ်ဟိုင် အံ့အားသင့်သွား၏။

ချန်ဖုန်းက သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက မြေကွက်အမှတ် (၁) ရဲ့ ပိုင်ရှင်ဖြစ်နေလို့ပဲ... မင်းက တစ်နှစ်ကို ယွမ်တစ်သန်းကျော် လစာ လိုချင်သေးတယ်ပေါ့လေ... အိမ်မက်မက်နေလိုက်..."

"ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း... မင်းကို ငါ မရောင်းဘူး..."

"ဟားဟားဟား... ဟန်ဆောင်မနေစမ်းပါနဲ့..."

ဝမ်ဟိုင်က သူ့ကို လုံးဝ မယုံကြည်ဘဲ အဝေးရှိ လုံခြုံရေးအစောင့်များကို အော်ပြောလိုက်၏။ "လုံခြုံရေးတွေ... မင်းတို့ ဘယ်လို အလုပ်လုပ်နေကြတာလဲ... ဘယ်သူမဆို ထျန်ပေါင်ဂရုထဲကို ဝင်ခွင့်ပြုရဲတယ်ပေါ့လေ..."

"ဒီလူက လူလိမ်တစ်ယောက်ပဲ... ခင်ဗျားတို့ ကုမ္ပဏီရဲ့ ပုံရိပ်ကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေတယ်... သူ့ကို ဘာလို့ မောင်းမထုတ်တာလဲ..."