အခန်း ၁၅
Vol. 2 Ch. 15
အခန်း (၁၅) ငါ့ကို လိုက်ဖို့ ခွင့်မပြုဘူး
"ဘာ..."
အခန်းဖော်က ထိုင်ခုံမှ ဝုန်းခနဲ ခုန်ထလိုက်လေ၏။
သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။
ဒီနေ့ ကျောင်းမှာ ပါဂါနီ တစ်စီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာလေ...
လူတိုင်းက ကားပိုင်ရှင် ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းနေကြပြီး ချမ်းသာသော ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသား ကျောက်တုန်းလိုင် ပိုင်သည်ဟု အစပိုင်းတွင် ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြ၏။
"အဲဒါ ချန်ဖုန်းကား ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."
"တကယ် အံ့သြစရာပဲ..."
ရှန်ယန်းယန်းက "သူ ပါဂါနီ ကို 4S အရောင်းပြခန်းထဲကနေ မောင်းထွက်လာတာ ငါကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာ... လုံးဝ မမှားနိုင်ဘူး..."
"ပြီးတော့ သူက ဒီနေ့ပဲ ရှန်ချင် နဲ့ လမ်းခွဲလိုက်တာ..."
ရှန်ယန်းယန်း တကယ်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။
ချန်ဖုန်းက တော်တော်လေး ကောင်းပုံရသည်၊ သူ၏ အကျင့်စရိုက်ရော ရုပ်ရည်ပါ ကျောင်းတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိပေ၏။
အဲဒီ ရှန်ချင် က တန်ဖိုးထားရကောင်းမှန်း မသိတာပဲ...
ဤအချိန်၌
ချန်ဖုန်းအပေါ် သူမ ပိုမို အာရုံစိုက်မိသွားခဲ့လေသည်။
"အို..."
သူမ၏ အခန်းဖော်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ယန်းယန်း... နင်က အရမ်းတုံးတာပဲ... သူက ဒီနေ့မှ ရှန်ချင် နဲ့ လမ်းခွဲလိုက်တာလေ..."
"သူက နင့်ကို ဇိမ်ခံကားတစ်စီး ပေးလိုက်တယ်ဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ... သူက နင့်ကို လိုက်ချင်နေတာပေါ့..."
"ဟင်..."
ရှန်ယန်းယန်း ခဏတာ မှင်တက်သွားပေသည်။
သူမက ထိုဖြစ်နိုင်ခြေကိုပင် မစဉ်းစားခဲ့မိချေ။
ချန်ဖုန်း၏ အစောပိုင်း ရှင်းပြချက်မှာ သူ့ရည်းစားဟောင်းကို ဒေါသထွက်စေရန် ပေါ်ရှေး ကို ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုလေ၏။
ငါ တကယ်ကြီး ယုံသွားတာပဲ...
သို့သော် ယခု အခန်းဖော်က သတိပေးလိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ...
အခြေအနေများက ထိုမျှ မရိုးရှင်းကြောင်း သူမတို့ တွေ့ရှိသွားကြလေပြီ။
နင် တကယ်ကြီး ငါ့ကို လိုက်ချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား...
သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေပြီး မျက်နှာလေးမှာလည်း နီရဲသွားခဲ့ပေ၏။
ယခင်ကဆိုလျှင်...
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမအား လိုက်ချင်ပါက သူမ သေချာပေါက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မိမည်ဖြစ်ပြီး လူအများအပြား၏ နှောင့်ယှက်ခြင်းကို သူမ မနှစ်သက်ချေ။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ
အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ၊ သူမ အနည်းငယ်မျှပင် ဒေါသထွက်မနေခဲ့ပေ။
"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောနဲ့... သူက ငါ့ကို ဇိမ်ခံကားတစ်စီး ပေးလိုက်တယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."
"အဲဒီကားကို ငါ့ဘာသာငါ ပိုက်ဆံပေးပြီး ဝယ်လိုက်တာ ရှင်းနေတာပဲ..."
ရှန်ယန်းယန်း က အခန်းဖော်၏ နဖူးကို လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်၏။
"ငါသိပါတယ်... ယန်းယန်းက နာမည်ကြီး ကျောင်းအလှလေးလေ... ဘယ်သူမဆို သူ့ကို အလွယ်တကူ ရနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."
သူမ၏ အခန်းဖော်က လျှာထုတ်ပြလိုက်သည်။
‘ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း သူမတွေးနေတာက...
တကယ်လို့ ချန်ဖုန်းက ယန်းယန်းရဲ့ နှလုံးသားကို မရနိုင်ဘူးဆိုရင် ငါ့အတွက် အခွင့်အရေး ရှိနိုင်မလား…’
ရှန်ယန်းယန်း ခဏတာ တွေးတောပီးနောက်
သူမသည် WeChat ကိုဖွင့်ကာ ချန်ဖုန်းထံသို့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။
"ချန်ဖုန်း... နင် ငါ့ကို လိုက်ဖို့ ခွင့်မပြုဘူး... ကြားလား..."
မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ နောင်တရသွားလေ၏။
"တကယ်လို့များ နားလည်မှုလွဲတာဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."
သူက သူ့ရည်းစားဟောင်းကို ဒေါသထွက်စေဖို့ အဲဒီ ပေါ်ရှေး ကို ဝယ်ခဲ့တာ တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်လေ...
ဤအကြောင်းကို တွေးမိပြီး...
ရှန်ယန်းယန်း သည် မက်ဆေ့ခ်ျကို အလျင်အမြန် ပြန်ဖျက်လိုက်လေ၏။
အခြားတစ်ဖက်တွင်
ချန်ဖုန်းသည် မက်ဆေ့ခ်ျဖျက်လိုက်သည့် သတိပေးချက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
သူ ခဏတာ မှင်တက်သွားသည်...
ဒါက ဘာလဲဟ...
သူက တစ်ဖက်လူနှင့် စကားပြောနေရန် ပျင်းရိနေသဖြင့် ဖုန်းကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း အိပ်မောကျသွားတော့၏။
နောက်တစ်နေ့တွင်
စနေနေ့ဖြစ်သဖြင့် ချန်ဖုန်းသည် ကိုးနာရီထိုးမှ အိပ်ရာထခဲ့လေသည်။
သူ၏ အခန်းဖော်များမှာ အိပ်နေကြဆဲပင်။
အားလပ်ရက်များတွင် အခန်းဖော်များသည် အများအားဖြင့် နေ့လယ်အထိ အိပ်လေ့ရှိကြပေ၏။
ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် သူသည် ကျောင်းကားပါကင်သို့ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်သည်။
ဤအချိန်၌
ပါဂါနီ ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် လူတစ်စုက ဓာတ်ပုံရိုက်နေကြလေ၏။
"ဒါ ဘယ်သူ့ကားလဲ... ဒီနေရာမှာ ငါ တစ်နေကုန် စောင့်နေတာတောင် ကားပိုင်ရှင်ကို မတွေ့ရသေးဘူး..."
"မိန်းကလေးတွေကို မြူဆွယ်ဖို့ သုံးတဲ့ ချမ်းသာတဲ့ သူဌေးသား တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ကားဖြစ်ရမယ်... ငါ အခုလေးတင် စစ်ကြည့်လိုက်တာ ဒီကားက ယွမ် ၄၅ သန်းတောင် တန်တယ်ကွ..."
"ဝိုး... အံ့သြစရာပဲ... ငါတို့ကျောင်းမှာ ဒီလောက် ချမ်းသာတဲ့လူတွေ ရှိမှန်း ငါ မသိခဲ့ဘူး..."
လူတစ်စုက ထိုအကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြလေ၏။ထိုအထဲတွင်
မိန်းကလေးအချို့က ပါဂါနီ ဘေးတွင် ကိုယ်ဟန်အမျိုးမျိုး ပြသနေခဲ့သည်။
"ဒီလို အခွင့်အရေးကောင်းမျိုး..."
"ဟန်ရေးပြလို့ရအောင် ဓာတ်ပုံတွေ အများကြီး ရိုက်ထားမှ ရမယ်..."
မိန်းကလေးများက ဓာတ်ပုံအများဆုံး ရိုက်ကြပေ၏။
ချန်ဖုန်းသည် ဤလူများကြားတွင် ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ရှန်ချင်၏ အခန်းဖော် ဝမ်ယောင်ယောင် ပင် ဖြစ်လေ၏။
သူ ထိုနေရာတွင် မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း ဤလူများမှာ ဓာတ်ပုံဆက်တိုက် ရိုက်နေကြပြီး ထွက်သွားမည့် အရိပ်အယောင် မပြကြချေ။
ချန်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်…
"ဒီနေ့ ငါ ဇာတိရွာကို ပြန်ရမှာ... ဒီနေရာမှာ အချိန်ဖြုန်းဖို့ အချိန်မရှိဘူး..."
"ဖယ်ကြ... ဖယ်ကြ..."
သူသည် လူအုပ်ကြားမှ တိုးထွက်ကာ ပါဂါနီ ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။
ဝမ်ယောင်ယောင် သည် ကားခေါင်းဖုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မိုက်မဲသော ကိုယ်ဟန်ပြရန် ပြင်နေလေသည်။
ချန်ဖုန်း ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမမှာလည်း အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွား၏။
"ဘာလို့ ဖယ်ပေးရမှာလဲ... ဒါ နင့်ကားမှ မဟုတ်တာ ဟန်ဆောင်မနေနဲ့..."
ချန်ဖုန်းက စကားအပိုတွေ ပြောမနေတော့ချေ။
သူသည် သူမကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ ပါဂါနီ ထဲသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်လေ၏။
"နင် ငါ့ကို ဘယ်လိုများ ထိရဲတာလဲ..."
ဝမ်ယောင်ယောင် စကားပြော၍ မဆုံးမီမှာပင် ချန်ဖုန်း ရုတ်တရက် လီဗာနင်းလိုက်သည်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ပါဂါနီ ကပြေးထွက်သွားရင်း
မျက်နှာအပြည့် ကားအိတ်ဇောငွေ့များကို ချန်ထားရစ်ခဲ့လေသည်။
ဝမ်ယောင်ယောင် မှာ ဆွံ့အသွားရပေ၏။
ကားက သူ့ဟာလား...
ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...
ဒါက ရှန်ချင်ရဲ့ ရည်းစားဟောင်း ချန်ဖုန်းလေ...
ယွမ်သန်းဆယ်ဂဏန်းတန်တဲ့ ပါဂါနီ ကို ဘယ်လိုလုပ် ဝယ်နိုင်မှာလဲ...
သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ ရှော့ခ်ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ဘာကိုမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်တော့ချေ။
"အို... ဒီကောင်မလေးက ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ... ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ တခြားလူကားကို သုံးရုံတင် မကဘူး ကားပိုင်ရှင်ကိုပါ မောင်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေသေးတယ်..."
"ဟုတ်တယ်... မမြင်လိုက်ဘူးလား... ကားခေါင်းဖုံးပေါ်တောင် ထိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေသေးတာ..."
"ဒါ ပါဂါနီ လေ... ဘယ်သူမဆို သွားထိုင်လို့ ရတာမှ မဟုတ်တာ..."
"အမှန်ပဲ... တကယ်လို့များ ပျက်သွားရင် သူ့ကိုယ်သူ ရောင်းရင်တောင် လျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများ၏ လှောင်ပြောင်နေသော မျက်နှာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့်
ဝမ်ယောင်ယောင် ၏ မျက်နှာမှာ ရဲတွတ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို အုပ်ကာ ကားပါကင်မှ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားလေ၏။
အရမ်းကို ရှက်စရာကောင်းတာပဲ...
သူမသည် ထောင့်တစ်နေရာသို့ လျှောက်သွားကာ ဖုန်းထုတ်ပြီး ရှန်ချင်ထံ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ "ချင်အာ... နင် အခု ဘယ်မှာလဲ..."
"ငါ... ငါ နယ်မှာ..."
ရှန်ချင်က တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။
ဝမ်ယောင်ယောင် က ဤအသေးစိတ်အချက်အလက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ငါ နင့်ကို တစ်ခုခု ပြောပြရဦးမယ်... ချန်ဖုန်း က ပါဂါနီ ကို မောင်းနေတာ အခုလေးတင် ငါ မြင်လိုက်တယ်..."
"ဘုရားရေ... အဲဒီကားက ယွမ် ၄၅ သန်းကျော် တန်တယ်လို့ ကြားတယ်..."
"အဲဒါ တကယ်ကြီး သူ့ကားလား..."
"သူ့ကားပဲ..."
ရှန်ချင်က မငြင်းဆန်ဘဲ ပြောဆိုလိုက်၏။ "သူ တစ်ကြိမ်တည်း အပြည့်ပေးပြီး ဝယ်လိုက်တာကို မနေ့က ငါကိုယ်တိုင် မျက်စိနဲ့တပ်အပ် မြင်ခဲ့တာ..."
ဝမ်ယောင်ယောင် မှင်တက်သွားပေသည်။ အတွေးတစ်ခုက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွား၏။
"ချင်အာ... နင် သူနဲ့ လမ်းခွဲလိုက်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား...ငါ..."
"တွေးတောင် မတွေးနဲ့..."
ရှန်ချင်၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားလေ၏။ "ငါက သူနဲ့ လမ်းခွဲလိုက်ပြီလို့ ဘယ်သူပြောလဲ... နင် သူ့ကို ဘာမှ ကြံစည်ခွင့် မရှိဘူး... သူက ငါ့အပိုင်ပဲ..."
"ငါ နင်နဲ့ ထပ်မပြောတော့ဘူး... အခု ငါ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်..."
တစ်ဖက်လူက ဖုန်းချသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ယောင်ယောင် က နှုတ်ခမ်းကို မဆူဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။
၎င်းတို့၏ စကားဝိုင်းကို ချန်ဖုန်း မသိရှိခဲ့ပေ။
သူသည် ပါဂါနီ ကားကို မောင်းနှင်ကာ နာမည်ကြီး အမှတ်တံဆိပ် စတိုးဆိုင်တစ်ခုသို့ သွားရောက်ပြီး အဝတ်အစားသစ် တစ်စုံကို ဝယ်ယူခဲ့လေ၏။
အဲဒါက ဈေးမပေါ်ပါဘူး...
တစ်စုံလုံးမှ ယွမ်ထောင်ဂဏန်းလောက်ပဲ ကျသင့်တာ...
ယခုအခါ သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ကွဲပြားသွားပြီဖြစ်ရာ ပိုမို သင့်လျော်သော အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။
သို့သော် အလွန် ဈေးကြီးလွန်းသော အရာများကို ဝယ်ယူရန် မလိုအပ်ချေ။
"ဒင်... ပိုင်ရှင်တွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိနေကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိပါသည်... ပြီးပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လဲလှယ်ယူလိုပါသလား..."
ချီးပဲ...
ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...
ချန်ဖုန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ကောင်းမွန်သည်ဟု အမြဲတမ်း ထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ၏။
သူသည် ကျောင်းတွင် အချောမောဆုံး ကောင်လေး မဟုတ်သော်လည်း အတော်လေး ရုပ်ဖြောင့်သူတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။
စနစ်ထဲမှာ ငါက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ...
အဲဒါက အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်နေလို့လား...
စနစ်က သူ့ကို အမြဲတမ်း အငြင်းခံနေရကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။
"ဒါက စနစ်ပွိုင့် ဘယ်လောက်တောင် ကျသင့်မလဲ မသိဘူး..."
ချန်ဖုန်းအား စိတ်ပျက်စေသောအရာမှာ စနစ်သည် သူ တစ်စုံတစ်ရာကို လဲလှယ်လိုက်တိုင်း ပွင့်လင်းမြင်သာမှု မရှိခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။
"လဲလှယ်မယ်..."
"ပြီးပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းရည်ကို အောင်မြင်စွာ လဲလှယ်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ပိုင်ရှင်ကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်... စနစ်ပွိုင့် ၅ ပွိုင့် နုတ်ယူပြီးပါပြီ..."
"ပိုင်ရှင်ရဲ့ လက်ရှိ ကျန်ရှိနေတဲ့ စနစ်ပွိုင့်များ - ၅၅ ပွိုင့်..."
"ပြီးပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းရည်ဟာ ပိုင်ရှင်ရဲ့ အိတ်ထဲမှာ ရှိနေပြီး အချိန်မရွေး အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်..."
စနစ်ပွိုင့် ၅ ပွိုင့်သာ နုတ်ယူသွားခဲ့ခြင်း ကတော့
ချန်ဖုန်း အနေဖြင့် လက်ခံနိုင်သေးသည်။
ပြီးပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းရည်ကို ရွေးချယ်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ သိမ်မွေ့သော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။
သူသည် အနည်းငယ် မျက်မှန်တပ်ရသူ တစ်ဦးဖြစ်ပေသည်။
ယခုအခါ တွင်တော့
အမြင်အာရုံ လုံးဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားပြီပဲ...
ထို့အပြင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ပိုလျှံနေသော အဆီများ အားလုံးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။
သူသည် မှန်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်၏။
သူ၏ ပါးစပ်မှာ အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရပေသည်။
သူ၏ မျက်နှာကျမှာလည်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပိုမို ပေါ်လွင်ထင်ရှားလာခဲ့၏။
ဒါက ပုံမှန် ရုပ်ဖြောင့်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ပဲ...
ပြီးပြည့်စုံတဲ့ မော်ဒယ် ခန္ဓာကိုယ်ပဲ...
ထို့ပြင် အဝတ်အစားသစ်ကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းက သူ့ကို ပို၍ပင် ကျက်သရေရှိစေလေသည်။
"စနစ်ပွိုင့် ၅ ပွိုင့်တည်းနဲ့ အခမဲ့ ရုပ်ပြောင်းရုပ်လွှဲ လုပ်ခွင့်ရတာ တကယ်ကို တန်တာပဲ..."
ချန်ဖုန်းသည် လန်းဆန်းတက်ကြွသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။