အခန်း ၁၆

အခန်း (၁၆) သူနာပြုမလေးက ငါ့ကို မြူဆွယ်နေတာလား

အဝတ်လဲခန်းထဲမှ သူ ထွက်လာချိန်တွင် အရောင်းကိုယ်စားလှယ် အမျိုးသမီးသည် သူ၏ အသွင်အပြင်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားခဲ့ရပေ၏။

အို ဘုရားရေ...

အဝတ်အစား လဲလိုက်ရုံနဲ့တင် လုံးဝ တစ်ခြားလူတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားတာပဲ...

သူမသည် ဖောက်သည်များစွာနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးလေသည်။

သို့သော် ယွမ်ထောင်ဂဏန်းလောက်တန်သော အဝတ်အစားများကို သိန်းဂဏန်းလောက်တန်သကဲ့သို့ ဖြစ်အောင် မည်သူကမျှ မဝတ်ဆင်နိုင်ခဲ့ချေ။

"လူကြီးမင်း... ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်လေး ချန်ထားပေးလို့ ရမလားရှင်... အဝတ်အစားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိရင် ကျွန်မကို အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်လို့ ရပါတယ်..."

အရောင်းဝန်ထမ်းလေးတွင် တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေပုံရပေ၏။

ချန်ဖုန်း၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို သူမ ရချင်နေခဲ့သည်။

"မလိုပါဘူး..."

ချန်ဖုန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ရင်း

သူသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာလိုက်သည်။

သူ၏ ဇာတိရွာမှာ ရှီချောင်မြို့နယ် လက်အောက်ရှိ ကျေးရွာတစ်ရွာ ဖြစ်ပေ၏။

အကယ်၍ ကားမောင်းသွားမည်ဆိုပါက မြို့ထဲမှ အိမ်သို့ မိနစ်လေးဆယ်ခန့်သာ ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။

သိပ်တော့ မဝေးလှချေ။

သို့သော် ကျေးလက်ဒေသရှိ လမ်းများမှာ ဆိုးရွားပြီး ပါဂါနီ ၏ အောက်ပိုင်းကလည်း အရမ်းနိမ့်နေလေ၏။ထို့ကြောင့်

အမြန်နှုန်းက တင်လို့မရပေ…

ပါဂါနီ ကဲ့သို့သော ဇိမ်ခံကားများသည် ပေ့ဟူမြို့တွင်ပင် ရှားပါးလှပြီး မြို့နယ်ထဲတွင် မြင်တွေ့ရရန်မှာ ပို၍ပင် ရှားပါးသေးပေသည်။

ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူအုပ်ကြီး၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရလေ၏။

အချို့လူများက အဝေးမှ ဖုန်းများထုတ်ကာ ဆက်တိုက် ဓာတ်ပုံရိုက်နေကြသည်။

ထိုအချိန်၌ ချန်ဖုန်းထံသို့ ရုတ်တရက် ဖုန်းဝင်လာခဲ့၏။

အမေ ဖုန်းခေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဟေး ဖုန်းဇီ... သား ဘယ်မှာလဲ..."

"သား မြို့နယ်ထဲကို ရောက်နေပြီ... နောက် ၁၀ မိနစ်လောက်ဆို အိမ်ရောက်တော့မယ်..."

"အင်း... အိမ်ကို အရင် မပြန်နဲ့ဦးနော်... အမေနဲ့ အဖေ မြို့နယ်ထဲက ဟွာရှန်းဆေးရုံမှာ ရောက်နေတယ်... သား ဒီကို လာခဲ့လို့ ရမလား..."

"ဘာ..."

ချန်ဖုန်း မေးခွန်းများ မမေးရသေးမီမှာပင် ဖုန်းကျသွားလေ၏။

ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ…

ရွာရှိ ဖီးနစ်တောင်ပေါ်တွင် မြေပြိုမှုဖြစ်ပွားကြောင်း ပြသခဲ့သော မနေ့က ကြိုတင်ခန့်မှန်းချက် ဗီဒီယိုကို သူ တွေးမိသွားသည်။

အမေနဲ့ အဖေ ဒဏ်ရာရသွားတာလား...

ဒါပေမဲ့ မနေ့က သူတို့ကို ငါ သေချာ သတိပေးခဲ့သားပဲ...

ချန်ဖုန်း အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့၏။

ဟွာရှန်းဆေးရုံဆီသို့ အလျင်အမြန် ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်

ဆေးရုံသို့ သူ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

မြို့လယ်ခေါင်ရှိ ဆေးရုံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤနေရာရှိ ဆေးရုံမှာ သိသိသာသာ သေးငယ်ပေ၏။

အချို့သော စက်ကိရိယာများနှင့် အဆောက်အအုံများမှာလည်း အလွန် ဟောင်းနွမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

"သူနာပြုမလေး... ချန်ကော်လင်း က ဘယ်အခန်းမှာလဲဆိုတာ ပြောပြပေးလို့ ရမလား..."

"ကျွန်မ စစ်ကြည့်လိုက်ပါ့မယ်..."

သူနာပြုလေးသည် မှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲတွင် အခန်းနံပါတ်ကို စစ်ဆေးနေစဉ် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ဖုန်း၏ ရုပ်ဖြောင့်သော မျက်နှာကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမ၏ မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်။ "အင်း... ကျွန်မ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်..."

"ကောင်းပါပြီ..."

သူနာပြုလေး၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ချန်ဖုန်းသည် လူနာခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

ဤအချိန်၌ ဖခင်ဖြစ်သူသည် သူ၏ခြေထောက်တွင် ပတ်တီးများ ပတ်ထားလျက် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပေသည်။

သူ ဒဏ်ရာရသွားတာ သေချာတယ်...

သို့သော် သူ၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒဏ်ရာများမှာ မပြင်းထန်လှချေ။

အမေကတော့ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေလေ၏။

ချန်ဖုန်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်ပေသည်။

သူနာပြုလေးက ရှင်းပြလိုက်၏။ "စိတ်မပူပါနဲ့... ဦးလေးက အပေါ်ယံဒဏ်ရာလေးပဲ ရထားတာပါ... ရက်အနည်းငယ်လောက် အနားယူလိုက်ရင် သက်သာသွားပါလိမ့်မယ်... ဆေးရုံတက်ဖို့ မလိုပါဘူး..."

"ကျွန်မ သွားတော့မယ်... တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ခေါ်လိုက်ပါနော်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ချန်ဖုန်းက အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူနာပြုလေးက ရယ်မောလိုက်၏။ "ရှင့်အနေနဲ့ တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်မလား... တစ်နေ့နေ့ကျရင် ကျွန်မကို ထမင်းတစ်နပ်လောက် ကျွေးရမယ်နော်..."

ချန်ဖုန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပေသည်။

ဒီခေတ်က လူငယ်အမျိုးသမီးတွေ အကုန်လုံးက ဒီလောက်တောင် တက်ကြွနေကြတာလား...

"နောက်တာပါ... ကျွန်မ သွားတော့မယ်..."

သူနာပြုလေး ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမေ့မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားလေ၏။

အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဒီကလေးကတော့... အမေက သားကို ချွေးမတစ်ယောက် ရှာခိုင်းတာလေ တစ်အုပ်ကြီး ရှာခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး... ခုနက သူနာပြုလေးက ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

"ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ချန်ဖုန်းမှာလည်း လုံးလုံးလျားလျား ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့၏။

သူလည်း ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘူးလေ...

မိခင်ဖြစ်သူက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အမေ့ကို မျက်ကန်းလို့ ထင်နေတာလား... အဲဒီ သူနာပြုမလေးက သားကို စိတ်ဝင်စားနေတာ ရှင်းနေတာပဲ..."

"သားမှာ ရည်းစားရှိနေပြီပဲကို ဘာလို့ တခြားလူတွေနဲ့ ဖွန်ကြောင်နေရတာလဲ..."

"သူတို့ကို မျှော်လင့်ချက်တွေ မပေးထားပါနဲ့..."

ချန်ဖုန်းမှာ စကားပြောစရာမဲ့ ဖြစ်သွားရပေ၏။ "သား ဘာမှမလုပ်ပါဘူး... သားက ရုပ်ချောလွန်းနေတော့ လူတွေက သားကို စကားလာပြောချင်ရင် သားက ဘာလုပ်ရမှာလဲ..."

ထိုအခါမှသာ မိခင်ဖြစ်သူသည် သားဖြစ်သူမှာ ယခင်ကနှင့် မတူတော့ကြောင်း သတိပြုမိသွားလေ၏။

သူက တကယ်ကို ပိုပြီး ရုပ်ဖြောင့်လာသလိုပဲ…

"ဒါနဲ့ တစ်ခုခုမှားနေပြီ..."

ချန်ဖုန်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ "သားမှာ ရည်းစားရှိတယ်လို့ ဘယ်တုန်းက ပြောလို့လဲ..."

သူ ရှန်ချင် နှင့် တွဲနေစဉ်က မိသားစုကို ဘယ်သောအခါမှ မပြောပြခဲ့ဖူးချေ။

သူတို့နှစ်ယောက် အခုလေးတင် လမ်းခွဲထားတာလေ...

ငါတို့ ဒီအကြောင်း ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ဘူးတဲ့ဟာပဲ...

အမေ့ရဲ့ စကားထဲမှာ သတင်းအချက်အလက်တွေ အများကြီး ပါဝင်နေတာပဲ...

ဤအချိန်၌

ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော ဖခင်ဖြစ်သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"မနေ့က ရွာက တောင်ပေါ်မှာ မြေပြိုနိုင်တယ်လို့ သား ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား..."

"သားအမေနဲ့ အဖေလည်း ဒါကို စိတ်ထဲ မှတ်ထားလိုက်တယ်..."

"တစ်ယောက်ယောက် တောင်ပေါ်တက်သွားတိုင်း အခြေအနေကို သေချာ ရှင်းပြပေးခဲ့တယ်..."

"မနက်ပိုင်းက တောင်ဘက်က တောင်မှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ ငါတို့က တောင်တက်သမားတွေကို ကြိုတင် အသိပေးထားနိုင်ခဲ့တယ်..."

"ပြဿနာက သိပ်မကြီးပါဘူး... လူအနည်းငယ်လောက်ပဲ ဒဏ်ရာနည်းနည်း ရသွားပြီး ပိတ်မိနေခဲ့တာ..."

အဖေဖြစ်သူက ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလေ၏။ "အဲဒီအချိန်တုန်းက လူတွေကို ကယ်ဖို့ ရွာသားအချို့ကို အဖေ သွားခေါ်ခဲ့တယ်..."

"အဲဒီအချိန်မှာ အဖေ့ခြေထောက် ဒဏ်ရာရသွားတာပါ... ပွန်းပဲ့သွားရုံလေးပါပဲ..."

အမေက အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွားပြီး စတင်ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့၏။ "ရှင့်ဘာသာ ပွန်းပဲ့ရုံလေးလို့ ပြောတာက ဘာသဘောလဲ... ရှင်က ကံကောင်းလို့ပါ..."

"တကယ်လို့ ကံမကောင်းရင် ဒီခြေထောက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်..."

"ပြီးတော့ ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ..."

ချန်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

သို့သော် သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်ပြီ...

နာမည်ကြီး မင်းသမီး ရွှီချင်းချန် မှာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမရရှိခဲ့ပုံရပြီး အသေးအဖွဲ ဒဏ်ရာအချို့သာ ရရှိခဲ့ပုံပေါ်ပေသည်။

အမေက ဝင်ပြောလိုက်၏။ "ဒဏ်ရာရတဲ့ လူတွေကို ကုသဖို့ ဆေးရုံကို ခေါ်သွားကြတယ်... သားအဖေက အပေါ်ယံဒဏ်ရာလေးပဲ ရထားတာဆိုတော့ ဆေးရုံကို ခေါ်လာဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူး..."

"အဲဒီအချိန်မှာ ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး သူက သားရဲ့ ရည်းစားပါလို့ ပြောတယ်..."

"သူတို့က သားအဖေကို ဆေးရုံအထိတောင် အတင်းခေါ်လာခဲ့တာ..."

"အမေက လူတွေပြောတာ အကုန်လုံးကို ယုံတာလား..."

ချန်ဖုန်း မည်သို့ ပြောရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တစ်ဖက်လူက သူ၏ဖခင်အား ဆေးရုံသို့သာ လာစေချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်၊ ထိုသို့မဟုတ်ပါက လိမ်လည်မှုတစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်ပေ၏။

သူတို့က ဒီလူအိုကြီး နှစ်ယောက်ကို ရောင်းစားပြီးရင်တောင် တစ်ဖက်လူကို ပိုက်ဆံရေတွက်ဖို့ ကူညီပေးနေကြဦးမှာပဲ…

"ငါက ဘယ်လိုလုပ် မယုံဘဲ နေမှာလဲ..."

အမေက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်၏။ "သူမက ဓာတ်ပုံတွေတောင် ထုတ်ပြသေးတယ်... သားတို့နှစ်ယောက် အတူတူရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေလေ..."

"သားသိလား... သားမှာ ရည်းစားရှိနေတာကို မိသားစုကိုတောင် မပြောပြဘူး..."

"ပြီးတော့ အဲဒီမိန်းကလေးကို တစ်ယောက်တည်း လာခိုင်းရက်တယ်ပေါ့..."

သူမ စကားပြော၍ပင် မဆုံးသေးမီ တံခါးဝမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေ၏။

အမေ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ရှောင်ချင်... လာ... လာထိုင်..."

"အန်တီ..."

ရှန်ချင်က ရေနွေးအိုးထဲသို့ ရေနွေးဖြည့်ကာ အလျင်အမြန် လျှောက်လာခဲ့၏။

ချန်ဖုန်းကို မြင်သောအခါ သူမသည် မသိစိတ်မှ သူ၏ အကြည့်များကို ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ကြည့်ရန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေပုံ ရလေ၏။

"ရှန်ချင်..."

ချန်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အတော်လေး ကြည့်ရဆိုးနေပေသည်။

သူ့ မိဘများ၏ ခံစားချက်ကိုသာ မထောက်ထားပါက သူမကို ချက်ချင်း မောင်းထုတ်ပစ်မည် ဖြစ်၏။

ဘယ်လောက်တောင် အရှက်မရှိတာလဲ...

တစ်ဖက်လူသည် သူ အောင်မြင်နေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး သူ၏ ခွင့်လွှတ်မှုကိုလည်း မရရှိနိုင်ခဲ့ချေ။

တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ သူ၏ မိဘများကို အရင်ဆုံး သဘောကျအောင် လုပ်ရန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမက ကစားပွဲကို တကယ် ကျွမ်းကျင်စွာ ကစားတတ်တာပဲ... ဒီကို တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့တယ်ပေါ့...

တကယ်လို့ သူသာ ပြန်မလာခဲ့ရင် လူတွေရဲ့ အချစ်ကို သေချာပေါက် ရသွားနိုင်တယ်...

နှမြောစရာပဲ...

ငါကိုယ်တိုင် လာကြုံရတာပဲ…

"ဦးလေး၊ အန်တီ... အခု ချန်ဖုန်း ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ ကျွန်မ သွားတော့မယ်နော်..."

ရှန်ချင်သည် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရဆဲဖြစ်ပြီး ချန်ဖုန်းအား မျက်နှာချင်း မဆိုင်ရဲခဲ့ချေ။

မိခင်ဖြစ်သူက တစ်ဖက်လူကို ထွက်သွားခွင့် မပြုချင်ခဲ့ပေ။ "သမီး မသွားခင် အိမ်ကို အတူတူပြန်ပြီး ထမင်းတစ်နပ်လောက် စားသွားပါလား... သမီးက ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကို လာရတာ မလွယ်ပါဘူး..."

ရှန်ချင် "ဒါ... ဒါက မကောင်းဘူး ထင်တယ်နော်..."

သူမက မသိစိတ်မှ ချန်ဖုန်းအား လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ဆိုလိုရင်းက ရှင်းနေပေသည်။

ချန်ဖုန်းက သူမကို လိုချင်သည့်အတိုင်း ဖြစ်ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ချေ။ "အမေ... သူက ကျောင်းကို ပြန်ရဦးမှာလေ... သူ့ရဲ့ ကျောင်းစာတွေကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေနဲ့..."

"သားတို့ အရမ်းကြာကြာ စောင့်နေရင် ကားမီမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အော်... အာ့ကြောင့်ကို အမေနားလည်ပါတယ်..."

အမေက သူ့ကို ထပ်ပြီး ဖိအားမပေးတော့ချေ။ "ဖုန်းဇီ... ရှောင်ချင် ကို သွားပို့ပေးလိုက်ပါလား..."

မိဘများ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ချန်ဖုန်းသည် ရှန်ချင်အား ဆေးရုံအဝင်ဝသို့ လိုက်ပို့ရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။