အခန်း ၁၇

အခန်း (၁၇) ရှန်ချင်၏ နောင်တ

ဆေးရုံအဝင်ဝ၌။

ချန်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ငါ့မိဘတွေကို ထပ်ပြီး ဒုက္ခမပေးနဲ့တော့... ပြီးတော့ ငါတို့က ရည်းစားတွေပါလို့လည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့..."

"ငါတို့ လမ်းခွဲပြီးသွားပြီ... မင်းကို ငါ အထင်မသေးရအောင် နေပါ..."

"ချန်ဖုန်း... ငါတို့ ပြန်အဆင်ပြေအောင် လုပ်ကြရအောင်..."

ရှန်ချင်က သူ၏လက်မောင်းကို ကိုင်ဆွဲကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။ "ငါ မှားသွားပါတယ်... ငါ တကယ် မှားသွားတာပါ... နင်နဲ့ လမ်းမခွဲခဲ့သင့်ဘူး..."

"ဒါတွေ အကုန်လုံး ဝမ်ဟိုင် ရဲ့ အပြစ်ပါ... သူသာ ငါ့ကို မမြူဆွယ်ခဲ့ရင် ငါ နင့်ကို ဘယ်တော့မှ ကန်ထုတ်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ပြန်အဆင်ပြေအောင် လုပ်ကြရအောင်နော်... နောက်ဆို နင့်အပေါ် ပိုကောင်းအောင် ဆက်ဆံပါ့မယ်လို့ ငါ ကတိပေးပါတယ်..."

"ငါတို့ ဘွဲ့ရပြီးရင် လက်ထပ်ကြမယ်လေ..."

ဝမ်ဟိုင် အလုပ်ပြုတ်သွားပြီးကတည်းက သူမအတွက် ထွက်ပေါက် မရှိတော့ချေ။

ယခုအခါ သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ

ချန်ဖုန်း၏ ခွင့်လွှတ်မှုကို ရအောင်ကြိုးစားပြီး သူမ လိုချင်သည့် ဘဝမျိုးကို ရရှိရန်သာ ဖြစ်လေသည်။

"ပြန်အဆင်ပြေအောင် လုပ်မယ် ဟုတ်လား..."

ချန်ဖုန်းက သူမကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ "တကယ်လို့ ငါ့မှာသာ ပိုက်ဆံမရှိခဲ့ရင်... ဒါမှမဟုတ် ဒီ ပါဂါနီ ကိုသာ မမောင်းခဲ့ရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

"မင်းက အရှက်မရှိ ငါနဲ့ ပြန်အဆင်ပြေအောင် လုပ်နေမှာလား..."

"မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး..."

ရှန်ချင်က ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ငါ့ကို အရူးလို့ ထင်နေတာလား..."

ချန်ဖုန်းသည် သူမအပေါ် ပိုမို အေးစက်လာခဲ့၏။ "အရင်က ငါ မင့်အပေါ် ဘယ်လို ဆက်ဆံခဲ့လဲ... တစ်လစာ နေထိုင်စရိတ် အကုန်လုံးနီးပါးကို မင်းအတွက်ပဲ သုံးခဲ့တာလေ..."

"မင်းဖုန်း... မင်းအဝတ်အစားတွေကအစ ငါဝယ်ပေးခဲ့တာချည်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

"မင်းက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ..."

"ချမ်းသာတဲ့ ကောင်တစ်ယောက်ကို တွေ့တာနဲ့ ငါ့ကို ကန်ထုတ်ပစ်ချင်နေတာ..."

"မင်းက ပြန်အဆင်ပြေချင်သေးတယ်ပေါ့လေ..."

"အိမ်မက်မက်နေလိုက်..."

"အခုကစပြီး ငါ ချန်ဖုန်း ဆိုတာ မင်း ဘယ်တော့မှ လက်လှမ်းမမီနိုင်တဲ့လူ ဖြစ်သွားပြီ..."

"ငါ..."

ရှန်ချင်မှာ စကားပြောစရာမဲ့ ဖြစ်သွားရပေသည်။

မည်သို့ ပြန်လည်ချေပရမည်ကို သူမ မသိတော့ချေ။

မှန်ပါတယ်...

သူ့မှာ ယွမ်တစ်ဘီလီယံတောင် ရှိနေပြီ... ပြီးတော့ ရုပ်လည်း ဖြောင့်သေးတယ်...

ဇိမ်ခံကားကိုတောင် မောင်းနေတာလေ...

ငါ့ဆီမှာ ဘာရှိလို့လဲ...

ချန်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရှန်ချင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့၏။

ခြေတစ်လှမ်း မှားသွားတာနဲ့ အကုန်မှားသွားတာပဲ…

...

လူနာခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ

ချန်ဖုန်းသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကြား ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများကို မိဘများအား ပြောပြလိုက်သည်။

မိခင်ဖြစ်သူမှာလည်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။ "ဒါဆို သားဆိုလိုတာက ရှောင်ချင် က ကုမ္ပဏီအရာရှိ တစ်ယောက်နဲ့ တွဲချင်လို့ သားနဲ့ လမ်းခွဲခဲ့တယ်ပေါ့..."

"အဲဒါဆို သူက ဘာလို့ သားနဲ့ ပြန်အဆင်ပြေအောင် ကြိုးစားနေရတာလဲ..."

"အဲဒါက သားမှာ ပိုက်ဆံတွေ ရှိနေလို့ပေါ့..."

ချန်ဖုန်း ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ "အမေနဲ့ အဖေ... ဒီတစ်ခေါက် သားပြန်လာတော့ ပြောစရာ နောက်တစ်ကိစ္စ ရှိသေးတယ်..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က သား ထီ ယွမ်သန်း ၉၀ ပေါက်ထားတယ်... အဲဒါကြောင့် အမေတို့ နယ်မှာ လယ်ဆက်မလုပ်သင့်တော့ဘူး..."

"သားနဲ့ မြို့ကို လိုက်ခဲ့ပါ... အဲဒီမှာ အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ပေးမယ်..."

"အခုကစပြီး အမေတို့ ဘာမှလုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး... အေးအေးဆေးဆေး ဘဝကို ဖြတ်သန်းရုံပဲ..."

"ဘာ..."

အမေနှင့် အဖေမှာ ခဏတာ မှင်တက်သွားကြပေ၏။

ဤစကား၏ မှန်ကန်မှုအပေါ် ၎င်းတို့ ရှင်းလင်းစွာ သံသယရှိနေကြသည်။

မည်းမှောင်နေသော မျက်နှာဖြင့် အမေက ချန်ဖုန်း၏ ခေါင်းကို လက်ညှိုးဖြင့်ထိုးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "သား အိမ်မက်မက်နေတာလား... ထီပေါက်ဖို့ဆိုတာ အဲဒီလောက် လွယ်တယ်လို့ တကယ်ကြီး ထင်နေတာလား..."

"ဒါ့အပြင် အမေနဲ့ အဖေက နယ်မှာနေတော့ အနည်းဆုံး လယ်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံနည်းနည်းပါးပါး ရှာလို့ရသေးတယ်..."

"တကယ်လို့ သားနဲ့ မြို့ကို လိုက်လာရင် ငါတို့က ဘာစားပြီး ဘာသောက်ရမှာလဲ..."

"သား တကယ် ချမ်းသာနေပါပြီဆို..."

ချန်ဖုန်းသည် မည်သို့ပင် ပြောစေကာမူ ၎င်းတို့ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိထားလေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ

ထီဆု ယွမ်သန်းဆယ်ဂဏန်း ပေါက်ခြင်းဆိုသည်မှာ လူအများစု ဘယ်သောအခါမှ မကြုံဖူးသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ဖုန်းကို အလျင်အမြန်ထုတ်ကာ သူ၏ ဘဏ်အကောင့်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အမေတို့ဘာသာ ကြည့်ကြည့်... ဒါက သားကတ်ထဲမှာ အခုရှိနေတဲ့ ပိုက်ဆံတွေပဲ..."

"သား ယွမ်သန်း ၉၀ ပေါက်ခဲ့တာ..."

"ဒါ့အပြင် လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က မြေတစ်ကွက်ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံချေးခဲ့တာ... အခု အဲဒါကို ပြန်ရောင်းလိုက်တာလေ..."

"သား တစ်ခါတည်းနဲ့ ယွမ်တစ်ဘီလီယံတောင် ရလိုက်တာ..."

"အမေ့ကို ပြစမ်းပါဦး..."

မိခင်ဖြစ်သူသည် ဖုန်းကို ယူလိုက်ပြီး အကောင့်ထဲရှိ ဂဏန်းများကို သေချာစွာ ရေတွက်ကြည့်လိုက်၏။

သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး မြင်ဖူးသမျှ အများဆုံး ငွေကြေးပမာဏမှာ ယွမ်သိန်းဂဏန်း အနည်းငယ်သာ ရှိပေသည်။

ယွမ်သန်းရာချီ တန်ဖိုးရှိသော ပိုင်ဆိုင်မှုများကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

သူမ အချိန်အကြာကြီး ရေတွက်နေခဲ့သော်လည်း ဂဏန်းများကို အကုန်ရေတွက်နိုင်ပုံ မရချေ။

သူမသည် ဖုန်းကို အဖေ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ရှင် ရေကြည့်စမ်းပါဦး... ဒီမှာ ဂဏန်းတွေ အရမ်းများနေတယ်... အတုတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး မလား..."

"ဒါ အတုမဟုတ်ဘူး... တရားဝင် ဘဏ်အကောင့်ပဲ..."

အဖေက ဖုန်းကို ယူလိုက်၏။

အကြိမ်ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရေတွက်ပြီးမှ ပမာဏကို နောက်ဆုံးတွင် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

"စုစုပေါင်း ပမာဏက ၁.၁၂၇ ဘီလီယံ..."

သူ၏ လက်များ တုန်ရီနေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန် တည်ကြည်လေးနက်သွားပေ၏။

"ဖုန်းဇီ... ဒီပိုက်ဆံတွေကို သား ဘယ်ကရလာတာလဲ..."

"စိတ်မပူပါနဲ့ဗျာ..."

ချန်ဖုန်းက ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဒီအရာတွေ အကုန်လုံးက စစ်ဆေးလို့ ရပါတယ်... အမေတို့သားက တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပါ... တရားမဝင်တာတွေ ဘယ်လိုလုပ် လုပ်မှာလဲ..."

"ဒီလောက် ပိုက်ဆံအများကြီး..."

အမေက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤငွေများသည် ဂဏန်းတစ်ခု သက်သက်သာဖြစ်ပြီး ၎င်းနှင့် ပတ်သက်၍ တိကျသော အယူအဆ လုံးဝမရှိချေ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အများကြီးပဲလေ။

သူတို့ ဘဝဆယ်ဆက်လောက် လယ်လုပ်ရင်တောင် အဲဒီလောက် အများကြီး ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...

အဖေဖစ်သူကတော့ သတိပြန်ဝင်လာရန် အချိန်အနည်းငယ် ကြာသွားခဲ့သည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်နေသကဲ့သို့ ပေါ်လွင်နေသော်လည်း သူ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ပေ၏။

မှန်တယ်…

ငါ့ရဲ့သားက ဒီလောက် ချမ်းသာနေမှတော့ လယ်လုပ်ဖို့ ဘာလို့ ဒုက္ခခံနေဦးမှာလဲ...

သူသည် ခြေထောက်မှ ဒဏ်ရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်ကိုကြည့်ရင်း

အမေ့မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။

"ရှင် ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

"အိမ်ပြန်ပြီး ရွာက အဖိုးကြီးချန် နဲ့ စကားသွားပြောမလို့..."

အဖေက ဖိနပ်စီးရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ချီးပဲ... အဲဒီ အဖိုးကြီးချန် က သူ့သား ဘယ်လောက် အောင်မြင်တယ်ဆိုတာကို အမြဲတမ်း ကြွားနေတာလေ..."

"ဒီနေ့ ကားဝယ်တယ်... မနက်ဖြန် အိမ်ဝယ်တယ်... သန်ဘက်ခါကျရင် လက်ထပ်တော့မယ်တဲ့..."

"သူ့ကြောင့် ငါ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ အောင့်ထားရတာ အသည်းတွေတောင် ကျွမ်းမတတ်ပဲ..."

"အခု ငါတို့သားက အောင်မြင်နေပြီဆိုတော့ သူ့ကို မနာလိုဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်..."

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... ဘာတွေများ ကြွားစရာ ရှိနေလို့လဲ..."

အမေက မျက်လုံးလှန်လိုက်၏။

ထို့နောက် ချန်ဖုန်းအား ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "သားအဖေနဲ့ အမေ မြို့ကို မလိုက်တော့ပါဘူး... ငါတို့ တစ်သက်လုံး နယ်မှာနေရတာကို ကျင့်သားရနေပြီလေ..."

"ဒီက ဘဝကိုပဲ ငါတို့ ကျင့်သားရနေပြီ..."

"တကယ်လို့ မြို့ကို သွားလိုက်ရင် ဘယ်သူ့ကိုမှတောင် သိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အမေတော့ အသားကျသေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကောင်းပါပြီလေ..."

ချန်ဖုန်းသည်လည်း အတော်လေး ကူကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်သွားရပေ၏။

မိဘများက မသွားချင်မှတော့ သူ အတင်းအကျပ် မလုပ်နိုင်ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းတို့သည် ကျေးလက်ဒေသတွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး အိမ်နီးချင်းများနှင့်လည်း ကျင့်သားရနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင် အသစ်တစ်ခုနှင့် အသားကျရန်မှာ ခက်ခဲလှပေ၏။

"အဲဒီအကြောင်းတွေ အခု မပြောကြရအောင်... အဖေက ဆေးရုံက ဆင်းလို့ ရလောက်ပြီ... သား သွားပြီး ငွေရှင်းလိုက်မယ်... ပြီးရင် အိမ်ပြန်ကြတာပေါ့..."

ချန်ဖုန်းသည် ဆေးရုံ၏ ငွေရှင်းကောင်တာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူ၏ ဖခင်မှာ အသေးအဖွဲ ဒဏ်ရာများသာ ရရှိခဲ့ပြီး စုစုပေါင်း ဆေးဖိုးမှာ ယွမ် ၅၀၀ သာ ကျသင့်ပေ၏။

ဧည့်ခန်းမရှိ သတင်းအချက်အလက် ကောင်တာကို ဖြတ်သွားချိန်တွင်။

ထိုသူနာပြုလေးကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ရင်ထိုးတွင် ချန်ရွှမ်းရွှမ်း ဟု ရေးသားထားလေ၏။

သူ ခဏတာ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ချန်ဖုန်း "မစ်ချန်... တစ်ခုလောက် မေးလို့ ရမလား..."

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း "ရပါတယ်ရှင်..."

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန် ကောင်းမွန်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် မစ်ချန် ဆိုသော

အသုံးအနှုန်းကို ကြားရချိန်တွင် သူမက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း "ကျွန်မကို ရွှမ်းရွှမ်း လို့ပဲ ခေါ်ပါ... လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက အဲဒီလိုပဲ ခေါ်ကြတာပါ..."

ချန်ဖုန်း "ရွှမ်းရွှမ်း... ဒီမနက် မြေပြိုလို့ ဒဏ်ရာရတဲ့ လူတွေထဲမှာ ရွှီချင်းချန် ဆိုတဲ့ နာမည်ကြီး မင်းသမီး ပါလား... သူ့ဒဏ်ရာက ဘယ်လိုနေလဲ..."

ချန်ဖုန်း အနည်းငယ် သိချင်နေခဲ့၏။

ငါက ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတာ သေချာတယ်လေ...

ဘာလို့ စနစ်က ဆုကြေး မပေးသေးတာလဲ...

ဖြစ်နိုင်တာက...

သွယ်ဝိုက်ပြီး ပါဝင်ပတ်သက်တာက အကျုံးမဝင်ဘူးလား...

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤကိစ္စကို သူ၏ မိဘများမှတစ်ဆင့် ဆောင်ရွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ အကျုံးမဝင်ဘူးဆိုရင် သူ အကြီးအကျယ် ရှုံးသွားမှာပေါ့…

"ရှူး... ရှူး..."

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း က သူ၏ ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်လေ၏။

၎င်းတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလျင်အမြန် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့၏ စကားဝိုင်းကို မည်သူကမျှ အာရုံမစိုက်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူမ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်ပေ၏။

သူမက အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အသံတိုးတိုး ပြောပါ... မဟုတ်ရင် ရှင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ချန်ဖုန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဘာကို ဘာဖြစ်လို့လဲ ဟုတ်လား..."

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း က စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ရွှီချင်းချန် က နာမည်ကြီး မင်းသမီး... ဆိုတာ ရှင် မသိဘူးလား..."

"ပီးတော့ အခု ဆေးရုံမှာ လူငယ် လူရွယ် အများကြီး ရှိနေကြတယ်လေ..."

"တကယ်လို့ ရွှီချင်းချန် ရဲ့ သတင်းသာ ပေါက်ကြားသွားရင်..."

"ဆေးရုံမှာ ပရိသတ်တွေ အုံကျလာလိမ့်မယ်..."

"ဒီ..."

ချန်ဖုန်းမှာ ရှက်ရွံ့သွားပုံ ရလေ၏။

တကယ်တော့ တစ်ဖက်လူကို ဒီမနက် ခေါ်လာချိန်တွင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်း အများအပြား မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ။

သူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ချေ။