အခန်း ၁၈

အခန်း (၁၈) ကျွန်တော့်ကို စမ်းကြည့်ခွင့် ပေးမလား

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း သည် သူမ၏ အသံကို တိုးအောင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း "ရှင်က သူ့ကို ဒီလောက်တောင် ဂရုစိုက်နေတာ... ရှင်က ရွှီချင်းချန် ရဲ့ ပရိသတ် ဖြစ်ရမယ်မလား... ကျွန်မလည်း သူ့ရဲ့ ပရိသတ်ပဲ..."

"ဟုတ်လား..."

ချန်ဖုန်းက အသံထွက် ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ညည်းတွားနေခဲ့လေသည်။

‘မင်းကမှ ပရိသတ်အစစ်ပဲ...

ငါက စနစ်ပွိုင့်တွေ ရဖို့အတွက် ဒါကို လုပ်နေတာပါ…’

ချန်ရွှမ်းရွှမ်းက"ရှင် မသိပါဘူး... ဒီမနက် ဖီးနစ်တောင်မှာ မြေပြိုတာ တကယ်ကို အန္တရာယ်များတာ... ကံကောင်းလို့ ရွှီချင်းချန် က အပြင်ဘက်နားမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာ..."

"သူမ ဒဏ်ရာ အနည်းငယ် ရသွားပြီး ခြေထောက် နည်းနည်း ကွေးသွားတယ်..."

"အခု ကျွန်မတို့ရဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးက သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကုသပေးနေတယ်..."

"ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာတော့ မရှိလောက်ပါဘူး..."

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း သည် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း ကြောက်ရွံ့မှုများ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားလိုက်၏။

တကယ်တော့

အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ဤမြေပြိုမှုသည် ပမာဏအားဖြင့် အတော်လေး မသေးငယ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ချန်ဖုန်း၏ မိဘများက တောင်ပေါ်တက်မည့်သူများကို သတိပေးခဲ့သဖြင့် ဘေးအန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ချန်ဖုန်း"အဆင်ပြေတာ ကောင်းပါတယ်..."

ချန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါ စနစ်ဆီက ဆုကြေးရသည်ဖြစ်စေ၊ မရသည်ဖြစ်စေ။

လူ့အသက် အနည်းငယ်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်းက တကယ်ကို ဝမ်းမြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ချန်ဖုန်း "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်နော်..."

"ဟင်..."

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်သွားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့၏။

သူ၏ ရုပ်ဖြောင့်သော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူမသည် သတ္တိမွေးကာ ချန်ဖုန်း၏ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်များကို တောင်းဆိုချင်နေခဲ့ပေသည်။

သို့သော်

သူမ မပြောထွက်ခဲ့ချေ။

ထိုအချိန်၌ သူနာပြုတစ်ဦး အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့သည်။

သူနာပြု "ရွှမ်းရွှမ်း... ဆေးရုံအုပ်ကြီး ပြန်ရောက်ပြီလား..."

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း "မရောက်သေးဘူး... ဆေးရုံအုပ်ကြီးက မြို့ထဲမှာ အစည်းအဝေး သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

တစ်ဖက်လူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်သွားကြောင်း ချန်ရွှမ်းရွှမ်း သိလိုက်လေ၏။

မနေနိုင်တော့ဘဲ သူမ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "မလန့်ပါနဲ့... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ဒုက္ခပါပဲ... အကုန်လုံး ပြီးသွားပြီ..."

သူနာပြုက ဟိုဘက်ဒီဘက် လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောဆိုလိုက်၏။ "ရွှီချင်းချန် လေ... သူ့ဆီမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီ..."

ဟင်...

ထွက်သွားရန် ပြင်နေသော ချန်ဖုန်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

၎င်းတို့၏ စကားဝိုင်းကို သူ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့၏။ချန်ရွှမ်းရွှမ်း လည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း "ရွှီချင်းချန် က အသေးအဖွဲ ဒဏ်ရာရထားတာ မဟုတ်ဘူးလား... သူ့မှာ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မရှိလောက်ပါဘူးဆို... အခု ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

သူနာပြု "သူ့ဒဏ်ရာတွေက တကယ်ပဲ ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန် ကလည်း သေချာ ကုသပေးထားပါတယ်..."

သူနာပြုက စိုးရိမ်တကြီး ပြောဆိုလိုက်၏။ "အရေးကြီးတာက လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်မိနစ်လောက်က သူ့မှာ အူအတက်ရောင် ရောဂါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖြစ်လာတာပဲ..."

"ငါတို့ သူ့ကို အကြောဆေး သွင်းပေးခဲ့ပေမဲ့ အလုပ်မဖြစ်ဘူး... သူ့ကို ချက်ချင်း ခွဲစိတ်ဖို့ လိုနေတယ်..."

"ဒါဆို မြန်မြန် ခွဲစိတ်လိုက်လေ..."

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း သည် သူနာပြုတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို အကန့်အသတ်မရှိ အချိန်ဆွဲထား၍ မရနိုင်ကြောင်း သူမ သိထားပေသည်။

မြို့နယ်ထဲက ဆေးရုံက မကြီးဘူး

ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အခြေအနေတွေနဲ့ စက်ကိရိယာတွေကလည်း သိပ်မကောင်းလှဘူး...ဆိုပေမဲ့

အူအတက် ခွဲစိတ်မှုဆိုသည်မှာ အသေးစား ခွဲစိတ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေ၏။

တခြားအရာတွေ အကုန်လုံးကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရင်တောင် ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန် က ဒါကို လုပ်နိုင်တာပဲလေ...

သူနာပြုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မြို့နယ်က ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အဆောက်အအုံတွေမှာ နည်းနည်း လိုအပ်ချက် ရှိနေပေမဲ့ ပုံမှန် အူအတက် ခွဲစိတ်မှုတွေအတွက်တော့ ဆေးရုံက အဆင်ပြေပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ရွှီချင်းချန် ကတော့ မတူဘူးလေ..."

"သူက နာမည်ကြီး မင်းသမီး တစ်ယောက်လေ... တကယ်လို့ သူ့ဒဏ်ရာကို သေချာ မကုသပေးရင်..."

"သူ့ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းမှာ အမာရွတ်ကျန်ခဲ့ရင် သူ့အတွက် ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှု ရှိသွားလိမ့်မယ်..."

"ဒါ တကယ်ပဲ..."

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။

ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန် ၏ လက်တွေ့ အတွေ့အကြုံအရ ခွဲစိတ်ဒဏ်ရာများကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ရန် ခက်ခဲပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ

ဆေးရုံသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သာမန်လူများကိုသာ ကုသပေးလေ့ရှိပေ၏။

သာမန်လူတွေ အတွက်ကတော့...

ဘယ်သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာမှ အမာရွတ် အနည်းအကျဉ်း မရှိဘဲ နေမလဲ…

သူနာပြုက ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန် က ဆေးရုံအုပ်ကြီးကို ဆက်သွယ်ထားတယ်... ဆေးရုံအုပ်ကြီးက မြို့ထဲက ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ထားတယ်လို့ ပြောတယ်..."

"အပြန်လမ်းမှာတဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်တော့ရောက်လာမလဲ ဆိုတာကိုတော့ မသိဘူးလေ..."

ချန်ရွှမ်းရွှမ်းက"ဒါဆို ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."

ဤအချိန်၌ ချန်ရွှမ်းရွှမ်း လည်း ပြာယာခတ်သွားခဲ့လေ၏။

သူမသည် ခြေစောင့်ကာ အခြားဖုန်းတစ်ကော အလျင်အမြန် ခေါ်လိုက်သည်။

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း "ဆရာဝမ်... ဆေးရုံအုပ်ကြီး ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက် ကြာဦးမလဲ..."

"ဘာ... နာရီဝက်တောင် လိုသေးတယ် ဟုတ်လား..."

တစ်ဖက်မှ အကြောင်းပြန်ချက်ကို ကြားရချိန်တွင် ချန်ရွှမ်းရွှမ်း မှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့ပေ၏။

ကြာလွန်းတယ်...

ငါတို့ အဲဒီလောက် အကြာကြီး စောင့်လို့ မရဘူး...

ရွှီချင်းချန် က နာကျင်လွန်းလို့ သေတော့မှာပဲ...

"ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန် ကို ခွဲစိတ်ခိုင်းတာကလွဲပြီး တခြားနည်းလမ်း တကယ် မရှိတော့ဘူး..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင်

ရွှီချင်းချန် အတွက် ၎င်းတို့ မနေနိုင်ဘဲ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိကြလေ၏။

ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန် ၏ ခွဲစိတ်မှုများသည် အများအားဖြင့် ကြီးမားသော ခွဲကြောင်းများ ပါဝင်လေ့ရှိပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သေချာစွာ ဂရုစိုက်ပါက အမာရွတ်များ မှေးမှိန်သွားနိုင်သော်လည်း

ရလဒ်များမှာ မျှော်လင့်ထားသလောက် မကောင်းမွန်ခဲ့ချေ။

အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကတော့...

ခွဲစိတ်နေစဉ်အတွင်း ဒဏ်ရာကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ရန် အကောင်းဆုံး နည်းစနစ်များကို အသုံးပြုရန် ဖြစ်ပေသည်။

ဒီခေတ်မှာ ဖျော်ဖြေရေးလောကက ပြိုင်ဆိုင်မှု အရမ်း ပြင်းထန်တယ်...

တကယ်လို့ ရွှီချင်းချန် ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းမှာ သိသာတဲ့ အမာရွတ်တစ်ခု ရှိနေရင်...

အကယ်၍ ပေါက်ကြားသွားပါက ဒီအားနည်းချက်က သူ့ရဲ့ ပရိသတ် အများအပြားကို ဆုံးရှုံးသွားစေလိမ့်မယ်...

ဒါက သူမရဲ့ အနာဂတ် တိုးတက်မှုကိုတောင် တဖြည်းဖြည်း သက်ရောက်မှု ရှိလာနိုင်တယ်...

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ...

ယနေ့ခေတ် ဖျော်ဖြေရေးလောကသည် သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည် သက်သက်သာ အရေးပါသော ခေတ်မဟုတ်တော့ချေ။

ရုပ်ရည်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကလည်း အရေးပါတဲ့ ခေတ်ပဲ…

သူနာပြု "ကောင်းပြီ... ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန် ကို အခုချက်ချင်း သွားပြောပြီး ခွဲစိတ်မှု ချက်ချင်း လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်..."

သူနာပြုကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။

၎င်းတို့ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် မနီးမဝေးတွင် ရှိနေသော ချန်ဖုန်း ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါ စနစ်ရဲ့ ဆုကြေးက ပေါ်မလာဘူး...

ငါက ရွှီချင်းချန် နဲ့ ဘာအဆက်အသွယ်မှ မရှိခဲ့လို့ ဒီကိစ္စမှာ မပါဝင်ခဲ့ဘူးလို့ သတ်မှတ်လိုက်တာများလား...

စနစ်ရဲ့ အရင် လက္ခဏာတွေအရဆိုရင်...

တကယ်လို့ ငါကိုယ်တိုင်သာ ခွဲစိတ်မှု လုပ်လိုက်ရင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ လိုင်စင်နဲ့ ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို ရလောက်တယ် မဟုတ်ဘူးလား...

သူ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်၏။

ချန်ဖုန်း "..ကျွန်တော့်ကို စမ်းကြည့်ခွင့် ပေးမလား..."

"ဘာ..."

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း တို့နှစ်ဦးစလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ရှင်က ဆရာဝန်လား..."

"ကျွန်တော်..."

ချန်ဖုန်း မည်သို့ဖြေရမည်ကို မသိတော့ချေ။

ငါက ဆရာဝန် မဟုတ်ပေမဲ့…

ဒီခွဲစိတ်မှုက...အဆင်ပြေလောက်ပါတယ်..

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စနစ်ကတစ်ဆင့် လဲလှယ်လို့ရတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေတာပဲလေ…

"ရွှီချင်းချန် က ရုပ်ရှင်မင်းသမီး တစ်ယောက်လေ... သူ့ရဲ့ ဒီခွဲစိတ်မှုက နောက်စရာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန် တည်ကြည်လေးနက်သွားပြီး သတိပေးလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ ရှင်က ဆရာဝန် မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဝင်မပါတာ အကောင်းဆုံးပဲ... တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင် ပြဿနာ တက်နိုင်တယ်..."

သူမက ချန်ဖုန်း၏ စကားကို အတည်မယူခဲ့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ

ခွဲစိတ်ကုတင်ပေါ်ကို ဘယ်သူမဆို သွားထိုင်လို့ ရတာမှ မဟုတ်တာ...

ချန်ဖုန်းက ဆရာဝန် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ထားလိုက်ပါဦး...

ဆရာဝန်တွေတောင် ဆေးရုံရဲ့ သဘောတူညီချက်နဲ့ ခွင့်ပြုချက် မရဘဲ ဒီလိုလုပ်လို့ မရဘူးလေ...

ဘယ်သူကများ သူ့ကို သုံးရဲမှာလဲ…

ချန်ဖုန်း "ကျွန်တော် မကြာခင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ လိုင်စင် ရတော့မှာပါ... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးဆီကို အရင် ခေါ်သွားပေးပါ..."

ချန်ဖုန်းက ဘာစကားမှမပြောဘဲ သူမကို ခွဲစိတ်ခန်းဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေ၏။

"ဟေး ရှင်... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့နော်..."

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း မှာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားပေသည်။

သူက ရုပ်လေးချောတာနဲ့ သူ့ကို ယုံရမလား မယုံရဘူးလား ဆိုတာကို သူမ မသိခဲ့ချေ။

ဒါပေမဲ့ သိပ်ပြီး ယုံကြည်ရမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး...မကြာမီပင်

လူတစ်စုသည် ခွဲစိတ်ခန်း အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန် သည် အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဆေးရုံတွင် သူ၏ ခွဲစိတ်မှု အတွေ့အကြုံမှာ အကောင်းဆုံးဟု ဆိုနိုင်ပေ၏။

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း နှင့် သူနာပြုတို့ လျှောက်လာသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်၏။ "ဘယ်လိုလဲ... ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ တခြားလူတွေ ဘယ်တော့ ရောက်မှာလဲ..."

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း "နာရီဝက် လိုသေးတယ်တဲ့..."

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သတ္တိမွေးရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူလိုက်ရပေသည်။

သူမက ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန်... ဆေးရုံအုပ်ကြီးက ဆက်မစောင့်နိုင်တော့ဘူး... မစ္စတာချန် က ခုနလေးတင် သူ ခွဲစိတ်ပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်..."

"ဟင်..."

ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန်ဝမ်ချောင် ခေါင်းလှည့်လာခဲ့သည်။

ဘေးရှိ ချန်ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း သူက မေးမြန်းလိုက်၏။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ... ဘယ်ဆေးရုံမှာ အလုပ်လုပ်တာလဲ... ခွဲစိတ်မှု အတွေ့အကြုံ ရှိရဲ့လား..."

သူက အမူအကျင့်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မေးခွန်းသုံးခုကို ဆက်တိုက် မေးလိုက်တာပဲ...

မတတ်နိုင်ချေ။

ချန်ဖုန်းက အလွန်အမင်း ငယ်ရွယ်ပုံပေါ်နေလေ၏။

ခွဲစိတ်မှုတွေ လုပ်ဖူးတဲ့ ဆရာဝန်တစ်ယောက်နဲ့ လုံးဝ မတူဘူး...

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချန်ရွှမ်းရွှမ်း ပင်လျှင် မျက်နှာနီရဲနေပြီး သူမ၏ ခေါင်းမှာ ကော်လာထဲသို့ပင် ဝင်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

သူမက ခေါင်းကို တိတ်တဆိတ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ဖုန်းမှာ မျက်နှာနီရဲနေခြင်း သို့မဟုတ် ပြာယာခတ်နေခြင်း မရှိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

သူက လုံးဝ တည်ငြိမ်နေတာပဲ…

ချန်ဖုန်း "ကျွန်တော်... ဒီဆေးရုံမှာ အလုပ်မလုပ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အဓိက မဟုတ်ပါဘူး..."

"အရေးကြီးတာက ကျွန်တော့်မှာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ လိုင်စင်ရှိတယ်... ဒါကြောင့် ရွှီချင်းချန် ရဲ့ ခွဲစိတ်မှုကိုလည်း ကျွန်တော် လုပ်ပေးနိုင်တယ်..."

ချန်ဖုန်း၏ အဖြေကို ကြားရချိန်တွင်

ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန်ဝမ်ချောင် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဘာမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဒီဆေးရုံမှာ အလုပ်မလုပ်ဘူး ဟုတ်လား...

ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ လိုင်စင်တစ်ခုတည်းလား...

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း ၏ မျက်နှာအမူအရာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပေ၏။

ပြီးသွားပြီ...

တကယ်ပါပဲ…

နောက်တစ်ခဏတွင် ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန်ဝမ်ချောင် ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ "မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား... ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ လိုင်စင်ရှိရုံနဲ့ ခွဲစိတ်လို့ ရတယ်လို့ ထင်နေတာလား... မင်းမှာ လက်တွေ့ အတွေ့အကြုံရော ရှိရဲ့လား..."

"ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလို့ ထင်နေတာလဲ... ဒါက ဆေးရုံကွ..."