အခန်း ၂၀

အခန်း (၂၀) စွမ်းရည်များကို ပြသခြင်း

ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန်ဝမ်ချောင် သတိပေးစကား ပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် တစ်ဖက်လူက သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်လေ၏။

ဒုက္ခပါပဲ...

တကယ်လို့ ဒီနေရာကို မှားခွဲမိသွားရင်...

ဒါဆို ငါ နောက်တစ်ခါ ထပ်ခွဲရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား... ပြီးတော့ နှစ်ခါခွဲပြီးရင် ဒဏ်ရာက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးသွားမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ...

ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန်ဝမ်ချောင် က သူ၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည်။

မိုးကြိုးတွေတော့ ပစ်ပါပြီ...

ဒီကောင်က ခွဲစိတ်မှု မလုပ်ခင်တုန်းကတော့ သူက အရမ်းတော်ကြောင်း ကျိန်တွယ်ပြောဆိုနေခဲ့တာ…အခုတော့

ငါ့ကို နောက်နေတာလား...

ဒီလို ကျွမ်းကျင်မှုမျိုးနဲ့ဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင်ပဲ ခွဲစိတ်တာ ကောင်းပါတယ်...

ငါ အရမ်း ဒေါသထွက်တာပဲ...

ဘေးတွင်ရှိသော ချန်ရွှမ်းရွှမ်း ကို သူ ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ဤကောင်မလေးသာ မပါဝင်ခဲ့ပါက အခြေအနေများ ဤသို့ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ချေ။

"ခွဲကြောင်းရာက အရမ်း လွဲနေတယ်... ပြီးတော့ အရွယ်အစားကလည်း သေးလွန်းတယ်... အူအတက်ကို ဘယ်လိုမှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန်ဝမ်ချောင် သည် မည်းမှောင်နေသော မျက်နှာဖြင့် အသံတိုးတိုးဖြင့် သတိပေးလိုက်လေ၏။

အကယ်၍ ရွှီချင်းချန် ၏ စိတ်အခြေအနေကို ထိခိုက်မည်ကို သူ မကြောက်ပါက ချန်ဖုန်းအား ခွဲစိတ်ခန်းထဲမှ ယခုချက်ချင်း ကန်ထုတ်ပစ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။

"ဒီလမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် နောက်ထပ် ခွဲကြောင်းရာ တစ်ခုပေးပြီး အူအတက်ကို ရှာလိုက်..."

ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန်ဝမ်ချောင် က ကိုယ်တိုင် လမ်းညွှန်ပေးရလေ၏။

ချန်ဖုန်း မလှုပ်မရှား ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ခေါင်းခါလိုက်ပြန်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့... ဘေးဖယ်နေ... ငါကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်တော့မယ်..."

သူ အခု နောင်တရနေပြီ...

မှန်ကန်သော ချဉ်းကပ်မှုမှာ တည်နေရာကို အကြမ်းဖျင်း အရင်ဆုံး သတ်မှတ်ရန် ဖြစ်ပေ၏။

တစ်ချက် ခွဲလိုက်မယ်...

ထို့နောက် အူအတက်၏ တိကျသော တည်နေရာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှာဖွေရမည်။

အခု ဘာဖြစ်သွားလဲ ကြည့်ပါဦး... ငါ နှစ်ခါ ခွဲရတော့မယ်...

ဒါက ကြက်ခြေခတ် ပုံစံ ဖြစ်ရမှာလား…

"..."

ချန်ဖုန်းက သူ့ကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန်...

ခင်ဗျားရဲ့ နှလုံးသားက တကယ်ကို မည်းညစ်တာပဲ...

ခင်ဗျားက တစ်ချက်တည်းနဲ့ လုပ်လို့ရတာကို နှစ်ချက်လုပ်ဖို့ အတင်းပြောနေတာလား...

မသိတဲ့လူတွေက ခင်ဗျားကို ရွှီချင်းချန် နဲ့ ရန်ငြိုးရန်စ ရှိတယ်လို့ ထင်သွားဦးမယ်…

"မလိုပါဘူး... ကျွန်တော့်တို့ နေရာကို ရှာတွေ့သွားပါပြီ..."

ချန်ဖုန်းသည် ခွဲကြောင်းရာနေရာမှ အူအတက်ကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့သွားလေ၏။

ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန်ဝမ်ချောင် ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားရပေသည်။

လူ့ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံသည် အများအားဖြင့် တူညီကြပေ၏။

သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အူအတက်ကို တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်မှာ ထိုမျှ မလွယ်ကူလှချေ။

မြို့နယ်ထဲက ဆေးရုံမှာ အဆင့်မြင့် စက်ကိရိယာတွေ မရှိဘူး...

အတွေ့အကြုံကသာ ကူညီနိုင်တာပဲ...

ဒါပေမဲ့ ခုနက...

ချန်ဖုန်းမှာ အိတ်စ်ရေး (X-ray) အမြင်အာရုံ ရှိနေသကဲ့သို့ တိကျသော တည်နေရာကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့သွားခဲ့လေ၏။

ထို့အပြင် သူပြုလုပ်ခဲ့သော ဒဏ်ရာမှာ ပုံမှန်အရွယ်အစား၏ တစ်ဝက်သာ ရှိပေသည်။

ဒဏ်ရာ ပိုသေးလေ ကျက်ဖို့ ပိုလွယ်လေပဲ...

ဒီအရာက...

ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန်ဝမ်ချောင် လုံးလုံးလျားလျား အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရ၏။

ဒီလို ကျွမ်းကျင်မှုမျိုးကို လုပ်နိုင်တဲ့သူ ဆေးရုံမှာ ဘယ်သူမှ မရှိလောက်ဘူး...

အဲဒီ ဓားချက်...

တစ်ချက်မှ ပိုမပါသလို တစ်ချက်မှလည်း မလျော့ဘူး...

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း က ချန်ဖုန်းကို ငေးမောကြည့်ရင်း ခွဲစိတ်ကိရိယာများကို ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန် ခွဲစိတ်မှု လုပ်သည်ကိုရော အခြား ဆရာဝန်များကိုပါ သူမ မြင်ဖူးထားပေသည်။

ဒါပေမဲ့ ချန်ဖုန်းလောက် တိကျတဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး…

ထို့နောက် ဒဏ်ရာကို ချုပ်လိုက်၏။

ချန်ဖုန်းသည်လည်း သူ၏ စွမ်းရည်များကို ပြသလိုက်လေသည်။

ဒဏ်ရာကို ချုပ်ရခြင်းမှာ ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမာရွတ် မကျန်စေရန် ရှောင်ရှားဖို့မှာ အတော်လေး ခက်ခဲလှပေ၏။

ချန်ဖုန်း ချုပ်လိုက်သော အပ်ချည်တိုင်းမှာ ပြီးပြည့်စုံနေပုံ ပေါ်လေသည်။

အပ်ကို မည်သည့်နေရာမှ ထိုးသွင်းသည်ဖြစ်စေ ဤရလဒ်မျိုး မရနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေ၏။

ချုပ်ရမည့် လုပ်ငန်းစဉ်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏လက်ထဲတွင်မူ အနုပညာပြပွဲတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်

ဒဏ်ရာကို ချုပ်ပြီးသွားပြီ...

ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန် မှာ ထုံကျဉ်သွားတော့၏။

ချန်ဖုန်းသည် ခွဲစိတ်မှုတွင် အလွန် အတွေ့အကြုံ ရှိကြောင်းကို သူ ဝန်ခံလိုက်ရပေသည်။

လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးတစ်လျှောက် အဆင့်တိုင်းကို ပြီးပြည့်စုံစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ဝေဖန်စရာ ဘာတစ်ခုမှ မရှိခဲ့ချေ။

အထူးသဖြင့် ဒဏ်ရာချုပ်တာ...

သေချာ မကြည့်ဘူးဆိုရင် ဒီနေရာမှာ ခွဲစိတ်မှု လုပ်ထားတယ်လို့တောင် စိတ်ကူးဖို့ ခက်တယ်...

ဒါက လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံတာပဲ...

သေချာ ဂရုစိုက်မယ်ဆိုရင် အမာရွတ်ကို လုံးဝ ပျောက်ကင်းအောင် လုပ်နိုင်တယ်…

"ဒင်... မြေပြိုမှု ဗီဒီယို တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်တဲ့အတွက် ပိုင်ရှင်ကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်... ဆုကြေးအနေနဲ့ စနစ်ပွိုင့် ၅ ပွိုင့် ရရှိပါတယ်..."

"ပိုင်ရှင်ရဲ့ လက်ရှိ ကျန်ရှိနေတဲ့ စနစ်ပွိုင့်များ - ၅၀ ပွိုင့်..."

ဤအသံကို ကြားရချိန်တွင် ချန်ဖုန်း နောက်ဆုံး၌ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်လေ၏။

ဆုကြေးရဖို့အတွက် ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားတဲ့ ဗီဒီယိုထဲက လူတွေ ဒါမှမဟုတ် ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်ဖို့ လိုအပ်ပုံရတယ်...

စနစ်ပွိုင့် ၅ ပွိုင့် ဆိုသည်မှာ များများစားစား မဟုတ်သော်လည်း

ခြင်သားကလည်း အသားပါပဲလေ…

"ဒင်... ဗီဒီယို တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်ဖို့ ပိုင်ရှင်က ပါဝင်ဆောင်ရွက်ခဲ့တဲ့အတွက် စနစ်ရဲ့ ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်သော အချိန်ကာလက ပြောင်းလဲသွားပါပြီ... လက်ရှိ ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်သော အချိန်ကာလကတော့ ၂၀၀၅-၂၀၂၃ ဖြစ်ပါတယ်..."

အချိန်ကာလ ထပ်ပြောင်းသွားပြန်ပြီ...

ဤစနစ်သည် အချိန်ကို အတိတ်ဆီသို့ တိုးချဲ့နေကြောင်း ချန်ဖုန်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့လေ၏။

သူတို့ တစ်ခုခု ကြံစည်နေတာလား...

တကယ်လို့ ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ အချိန်ကာလက ချင်ရှီဟွမ် ရဲ့ ခေတ်အထိ တိုးချဲ့သွားရင်...

အဲဒါဆို ချင်ရှီဟွမ် ရဲ့ ရတနာတွေ ဘယ်မှာ ဖွက်ထားလဲဆိုတာ ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား...

သူ ခေါင်းခါလိုက်၏။

ဒီအကြောင်းတွေကို တွေးဖို့ အရမ်း ပျင်းလွန်းတယ်...

ခွဲစိတ်ကုတင်ပေါ်ရှိ ရွှီချင်းချန် အား နောက်ဆုံးအကြိမ် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခွဲစိတ်ခန်းထဲမှ သူ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

မကြာမီပင် သူ၏ မိဘများရှိရာ လူနာခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

အမေ"ဖုန်းဇီ... လုပ်စရာရှိတာတွေ အကုန် ပြီးပြီလား..."

ချန်ဖုန်း "အကုန် ပြီးသွားပြီ... အိမ်ပြန်ကြရအောင် အဖေနဲ့အမေ..."

ချန်ဖုန်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်လေ၏။

မိဘများ၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ဆေးရုံရှေ့ရှိ ကားကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အမေနဲ့ အဖေ... သားရဲ့ကားက ခုံနှစ်ခုံပဲ ပါတာ... အဲဒီတော့ သား နှစ်ခေါက် လာကြိုပေးရမလား..."

ဘယ်သူ သားနဲ့ အရင်လိုက်ခဲ့မလဲ...

အဖေက မိုက်ဟန်ရှိသော ကားကိုယ်ထည်ကို ကြည့်ကာ လျှာသပ်လျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"သားရဲ့ ဒီကားက အရမ်း ဈေးကြီးမှာပဲနော်..."

ချန်ဖုန်း "အဆင်ပြေပါတယ်... ယွမ်သန်းဆယ်ဂဏန်းလောက်ပဲ ရှိတာ..."

"..."

အဖေဖြစ်သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားလေ၏

"လောက်ပဲ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကောင်းကောင်း သုံးတတ်တာပဲ...

ဘာစကားမှမပြောဘဲ သူ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"သွားမယ်... အဖေ အရင် ပြန်မယ်... သား... ဒီလို ကားမျိုးတွေက အမိုးဖွင့်လို့ ရတယ်လို့ အဖေ ကြားဖူးတယ် ဟုတ်လား..."

ရွာရောက်ရင် ဖြည်းဖြည်း မောင်းနော်...

အဲဒီကျရင် အမိုးကို ဖွင့်ထားလိုက်... အဖိုးကြီးချန် ကို အမြင်ကတ်အောင် လုပ်ရမယ်…

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ချန်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်၏။

ဟန်ရေးပြရုံသက်သက်ပဲ...

ဘယ်သူကများ မလုပ်တတ်ဘဲ နေမလဲ...

ဘေးတွင် ရပ်နေသော အမေက မျက်လုံးများကို အဆက်မပြတ် လှန်နေခဲ့သည်။ ဤသားအဖနှစ်ယောက်မှာ တကယ်ကို တူညီကြပေ၏။

…

အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့

ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန်ဝမ်ချောင် နှင့် ချန်ရွှမ်းရွှမ်း တို့ ခွဲစိတ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် ချန်ဖုန်းမှာ ထိုနေရာ၌ မရှိတော့ချေ။

ချန်ရွှမ်းရွှမ်း အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မတွေ့ရသေးပေ။

ဤအချိန်၌ ဆေးရုံအုပ်ကြီးသည် မြို့ထဲမှ ကျွမ်းကျင်သူများနှင့်အတူ ဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ခွဲစိတ်မှု ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားရချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"လာ... မစ်ရွှီ ကို သွားကြည့်ရအောင်..."

လူတစ်စုသည် လူနာခန်းသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြ၏။

ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန်ဝမ်ချောင် သည် ရွှီချင်းချန် အတွက် ကျန်ရှိနေသော လုပ်ငန်းစဉ်များကို ကူညီဆောင်ရွက်ပေးနေခဲ့ပေသည်။

ဆေးရုံအုပ်ကြီး ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ခွဲစိတ်မှု ပြီးသွားပါပြီ... အကြီးအကျယ် အောင်မြင်ပါတယ်..."

"အကြီးအကျယ် အောင်မြင်တယ် ဟုတ်လား..."

ဆေးရုံအုပ်ကြီးသည် စိတ်ထဲမှ မကျိန်ဆဲဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

‘မင်းရဲ့ ဆေးပညာ ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား…’

သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒီခွဲစိတ်မှုက အရမ်း အောင်မြင်တယ်လို့ ယူဆနိုင်ပါတယ်...

ဒါပေမဲ့ အခု ကုသနေတဲ့သူက ရွှီချင်းချန် လေ...

အဲဒါကို အောင်မြင်တယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရမလား…

သူသည် ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန်ဝမ်ချောင် ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်ရှိ ရွှီချင်းချန် အား ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"မစ်ရွှီ... မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်လို့ ရမလား..."

"ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

ရွှီချင်းချန် က ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

သူမသည် လက်ရှိတွင် VIP လူနာခန်း၌ နေထိုင်နေပြီး သူမ၏ အမျိုးသမီး လက်ထောက်နှင့် ဆရာဝန် အနည်းငယ်သာ ရှိပေ၏။

ရှက်ရွံ့နေစရာ ဘာမှမရှိချေ။

သူမက အဝတ်အစားများကို မတင်လိုက်ရာ ချောမွေ့သော ဝမ်းဗိုက်လေး အပေါ်က

ဒဏ်ရာတစ်ခု လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့၏။

"ဒါ..."

ဆေးရုံအုပ်ကြီးသည် အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ဒဏ်ရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ ပါးစပ်မှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်သွားရလေ၏။

သူ၏ နောက်တွင်ရှိသော ကျွမ်းကျင်သူ ဝမ်ယွီ လည်း အံ့အားသင့်နေပုံ ရလေသည်။

"ဒါက ပြီးပြည့်စုံတာပဲ..."

ဒီနယ်ပယ်က ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်အနေနဲ့...

ဒဏ်ရာကို အကောင်းဆုံး အခြေအနေနဲ့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေဖို့ဆိုတာ...

ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲလဲဆိုတာ ကျွမ်းကျင်သူ ဝမ်ယွီ သေချာ နားလည်ပါတယ်…

"ခွဲစိတ်မှု နည်းစနစ်ပိုင်းအရရော ဒဏ်ရာ ချုပ်တဲ့အပိုင်းမှာပါ ခွဲစိတ်မှုက အလွန် အောင်မြင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ရှင်းနေပါတယ်..."

သူတို့ အားလုံးက ပြီးပြည့်စုံတာပဲ...

ငါကိုယ်တိုင်တောင် အဲဒီအဆင့်ကို မရောက်နိုင်ဘူး…

စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပြီးနောက် ကျွမ်းကျင်သူ ဝမ်ယွီ သည် ဆေးရုံအုပ်ကြီးအား ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။ "ကျောင်းအုပ်ကြီး... ခင်ဗျားရဲ့ ဆေးရုံမှာ တကယ့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက် ပုန်းကွယ်နေတာပဲ..."

ဒီလို စွမ်းရည်မျိုးနဲ့ဆိုရင် ငါ လှုပ်ရှားဖို့တောင် မလိုတော့ဘူး…

ဆေးရုံအုပ်ကြီးသည် ခဏတာ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန် များလား...

တစ်ဖက်လူက အလွန် ထူးချွန်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖန်ဝမ်ချောင် ၏ စွမ်းရည်များကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးလေ၏။

ဒီလောက်တောင် အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး...

"ရှောင်ဖန်... ဒီခွဲစိတ်မှုကို မင်း ဦးဆောင်ခဲ့တာလား..."