အခန်း ၃၂

အခန်း (၃၂) ကိုယ်ပြုတဲ့ကံ ကိုယ်ထံပြန်လာမည်

တကယ်ပင်

ကျောက်တုန်းလိုင် တစ်ယောက် ခုန်ပေါက် မရွှင်မြူးနိုင်မီမှာပင် သူ၏ ဖုန်းမြည်လာခဲ့ပေ၏။

"ဟလို... ဖေဖေ..."

"ခွေးကောင်... ငါ့ကို ဖေဖေလို့ မခေါ်နဲ့... မင်းလို ငတုံးသားတစ်ယောက် ငါ့မှာ မရှိဘူး... မင်းရဲ့ ဦးနှောက်က တံခါးမှာညပ်သွားတာလား ဒါမှမဟုတ် မြည်းကန်ခံလိုက်ရတာလား..."

"ထျန်ပေါင်ဂရု ရဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာ ကျန် က ဘယ်သူလဲ... သူက ငါတောင် စော်ကားလို့မရတဲ့လူကွ... အဲဒါကို မင်းက သူ့ကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့လေ..."

ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ လူသည် ချက်ချင်းပင် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းမှုများကို စတင်ပြုလုပ်တော့၏။

"ဘာ..."

ကျောက်တုန်းလိုင်၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာကျင်းသွားလေသည်။ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်

အထူးသဖြင့် ချန်ဖုန်း၏ လှောင်ပြောင်နေသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို ချက်ချင်းပင် သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပေ၏။

ချီးပဲ...

ခုနက လူက တကယ်ကြီး ထျန်ပေါင်ဂရု က ကျန်တဝေ ပဲ...

ငါက မန်နေဂျာချုပ်ကျန် ကို တကယ်ကြီး စော်ကားလိုက်မိတာလား…

"ဖေဖေ... အဲဒီလူက မန်နေဂျာချုပ်ကျန် မှန်း ကျွန်တော် တကယ် မသိခဲ့လို့ပါ..."

ကျောက်တုန်းလိုင်မှာ ငိုလုမတတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ဖခင်သည် ကျန်တဝေအပေါ် အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံလေ့ရှိသော်လည်း သူ၏ ခုနက အပြုအမူမှာမူ တကယ်ကို ဆိုးရွားလွန်းလှပေ၏။

"မသိဘူး ဟုတ်လား... မသိရုံနဲ့ မင်းက လူတစ်ယောက်ကို မြေးလေးလို့ ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့လေ... ငါ မင်းကို ပြောလိုက်မယ်... မင်းကြောင့် မိသားစုစီးပွားရေးတော့ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီကွ..."

"မန်နေဂျာချုပ်ကျန် ကို အခုချက်ချင်း သွားတောင်းပန်စမ်း... တကယ်လို့ သူ ခွင့်မလွှတ်ဘူးဆိုရင် အိမ်ပြန်မလာနဲ့တော့... မင်းလို သားတစ်ယောက် ငါ့မှာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်မယ်... အသုံးမကျတဲ့ ခွေးကောင်..."

"ဟလို... ဖေဖေ... ဖေဖေ..."

ကျောက်တုန်းလိုင်မှာ ချက်ချင်း ပြာယာခတ်သွားလေ၏။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ ဤမျှ ဒေါသထွက်နေသည်ကို ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေ။ ဤသည်က အခြေအနေ မည်မျှဆိုးရွားနေသည်ကို သိရှိစေရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူတို့ မိသားစုစီးပွားရေး၏ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ ထျန်ပေါင်ဂရု နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများမှ လာခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

အကယ်၍ တစ်ဖက်လူကသာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ဖျက်သိမ်းလိုက်မည်ဆိုပါက

မိသားစုစီးပွားရေးက ဒေဝါလီခံရတော့မှာပဲ…

ယခုအချိန်၌ သူသည် ဘေးပတ်လည်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ သူ၏ ဖခင် ပို့ပေးလိုက်သော ဖုန်းနံပါတ်ကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေကာ ကျန်တဝေထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

"မန်နေဂျာချုပ်ကျန်... ကျွန်တော် ကျောက်တုန်းလိုင် ပါ... ဖုန်းမချပါနဲ့... ခုနက ကျွန်တော့်အမှားပါ... ကျွန်တော်က အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ထဲမထားပါနဲ့ဗျာ..."

ကျောက်တုန်းလိုင်သည် မြေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူနေပြီး ငိုယိုကာ ပြဿနာရှာပြီး သေကြောင်းကြံမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပေ၏။

"တကယ်လို့ အဲဒီလူက ခင်ဗျားမှန်းသာ ကျွန်တော် သိခဲ့ရင် အသက်တစ်ထောင် ရှိနေရင်တောင် အဲဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"မန်နေဂျာချုပ်ကျန်... ကျွန်တော်က ကျောင်းသားတစ်ယောက်သက်သက်ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မယူပါနဲ့... ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကြောင့် ကျွန်တော့်ဖေဖေကို ဒေါသမထွက်ပါနဲ့ဗျာ…”

"မင်းက ငါ့ကို အလုပ်ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးနေတာလား..."

ကျန်တဝေ၏ လေသံမှာလည်း အလွန် ရန်လိုနေခဲ့ပေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး..."

ကျောက်တုန်းလိုင်သည် တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်၏။

"မန်နေဂျာချုပ်ကျန်... ခင်ဗျားကို ပြောစရာတစ်ခု ရှိတယ်... ချန်ဖုန်းက ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းကပါ... သူက လိမ်လည်သူ တစ်ယောက်ပဲ... သူ့ကို မယုံပါနဲ့... သူ့မှာ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဟွာရှန်းဆေးရုံ ကို ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံမရှိပါဘူး..."

"သူက စကားပဲပြောပြီး ဘာမှ မလုပ်နိုင်တဲ့ကောင်ပါ... သူက မန်နေဂျာချုပ်ကျန် ကိုတောင် လှည့်စားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တကယ် မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်ရှိနေသရွေ့တော့ သူ ခင်ဗျားကို လှည့်စားတာ လုံးဝ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ချန်ဖုန်း၏ သရုပ်မှန်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်ခြင်းက ကျန်တဝေထံမှ မျက်နှာသာပေးမှု အချို့ကို ရရှိစေလိမ့်မည်ဟု သူ မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ အသံမှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာခဲ့၏။

"သောက်ရူး..."

ကျန်တဝေက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျောက်ဖူယို က ငါ ကြုံဖူးသမျှထဲမှာ အဆိုးရွားဆုံးလူပဲ... သူက တကယ့် သားကောင်းတစ်ယောက် မွေးထားတာပဲ... ငါ့ကို ထပ်မဆက်နဲ့တော့..."

"မင်းတို့ မိသားစုက စီးပွားရေးမှန်သမျှကို ထျန်ပေါင်ဂရု က ဆက်ပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မင်းအဖေကို ပြန်ပြောလိုက်စမ်း..."

"မန်နေဂျာချုပ်ကျန်... မန်နေဂျာချုပ်ကျန်..."

ကျောက်တုန်းလိုင်က တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်သေးသော်လည်း ဖုန်းလိုင်း ပြတ်တောက်သွားလေ၏။ သူ လုံးလုံးလျားလျား ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

ငါက စေတနာနဲ့ ပြောတာကို တစ်ဖက်လူ ဒေါသထွက်သွားအောင် ဘယ်လိုလုပ်လိုက်မိတာလဲ...

ချီးပဲ...

ဒါတွေ အကုန်လုံးက ချန်ဖုန်း ကြောင့်ပဲ...

တကယ်လို့ သူသာ မရှိခဲ့ရင် ငါက ကျန်တဝေ ကို စော်ကားမိမှာ မဟုတ်သလို လူဒီလောက်များတဲ့ ရှေ့မှာလည်း အရှက်ကွဲရမှာ မဟုတ်ဘူး…

ထိုအချိန်မှာပင် ကျောင်းပေါက်ဝသို့ ဗင်ကားငယ်တစ်စီး ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

လုပ်ငန်းခွင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကားပေါ်မှဆင်းလာပြီး ချန်ဖုန်းထံသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားကာ တိုးညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မစ္စတာချန်... မန်နေဂျာချုပ်ကျန် က စာချုပ်ကို ယူလာပေးဖို့ ကျွန်မကို ပြောလိုက်ပါတယ်... ဒါက ဆေးရုံအတွက် လွှဲပြောင်းမှု သဘောတူစာချုပ် ဖြစ်ပြီး ဒါကတော့ ဆေးရုံအတွက် မြေယာပိုင်ဆိုင်မှု မှတ်ပုံတင်စာရွက်ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကြည့်ရှုပေးပါဦးရှင်..."

"အိုကေ..."

ချန်ဖုန်းသည် စာချုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှန်လှောကြည့်ရှုလိုက်၏။ သူသည် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို သေချာ မကြည့်ခဲ့သော်လည်း ကျန်တဝေက သူ့ကို မည်သို့မျှ လိမ်လည်မည် မဟုတ်ချေ။

"စာချုပ်ထဲမှာ ဘာအမှားမှ မရှိပါဘူး... ကျွန်တော့်ကိုယ်စား လောင်ကျန် ကို ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောပေးပါ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်... ကျွန်မ သွားလိုက်ပါဦးမယ်..."

အမျိုးသမီးသည် ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဗင်ကားဆီသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလေ၏။

ရိုးရှင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု

ဤသည်က ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျောက်တုန်းလိုင်အား စကားပြောစရာမဲ့ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

ဒီလူက ကျန်တဝေ ရဲ့ လက်ထောက်လေ...

သူတို့က လွှဲပြောင်းမှု သဘောတူစာချုပ်ကိုတောင် ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီ...

ဆိုလိုတာက...

သူ သွားကြိတ်လိုက်ပြီး သူမထံသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အန်တီ... အန်တီက ချန်ဖုန်း ရဲ့ လိမ်တာကို ခံလိုက်ရတာ မဟုတ်ဘူးနော်... သူက ကြွားရတာကို ကြိုက်ပြီး ချမ်းသာချင်ယောင် ဆောင်နေတာ... အန်တီ ပိုက်ဆံရတာ သေချာလို့လား..."

"ဘယ်သူ့ကို အန်တီလို့ ခေါ်နေတာလဲ..."

အမျိုးသမီးက ကျောက်တုန်းလိုင်အား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"မန်နေဂျာချုပ်ချန် က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူးလို့ နင်ထင်နေတာလား... နင် လာသတိပေးနေဖို့ လိုလို့လား... မစ္စတာချန်က မနေ့ကတည်းက မန်နေဂျာချုပ်ကျန် ဆီကို ယွမ် သန်း ၄၀ လွှဲပေးပြီးသွားပြီ..."

"တကယ်လို့ နင်က ပေါက်ကရ​တွေ ထပ်ပြောရဲရင် ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေတဲ့အတွက် နင့်ကို တရားစွဲမယ်ဆိုတာ... ယုံလား..."

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူမသည် ဗင်ကားထဲသို့ ဒေါသတကြီး ဝင်သွားလေသည်။

"..."

ကျောက်တုန်းလိုင်မှာ ဆွံ့အသွားပုံပေါ်နေခဲ့၏။

နောက်တစ်ခဏတွင်။

သူသည် ချန်ဖုန်းအား မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပေသည်။

အို ဘုရားရေ...

ဒီကောင်လေးက ကျန်တဝေ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ ဟွာရှန်းဆေးရုံ ကို ဝယ်ဖို့ တကယ်ကြီး ယွမ် သန်း ၄၀ သုံးခဲ့တာလား...

မန်နေဂျာချုပ်ကျန် ခုနက ဒေါသထွက်သွားတာလည်း အံ့သြစရာ မရှိပါဘူးလေ...

သူသည် ကျန်တဝေကို စော်ကားခဲ့ရုံသာမက ချန်ဖုန်းကိုလည်း အထပ်ထပ်အခါခါ သိက္ခာချခဲ့သေးသည်။ ချန်ဖုန်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒေါသမထွက်ဘဲ နေမည်နည်း။

ယွမ် သန်း ၄၀...

သူ့မိသားစုက စီးပွားရေး လုပ်နေရင်တောင် အဲဒီလောက် ပိုက်ဆံအများကြီးကို တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ ထုတ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...

ရှန်ယန်းယန်းကို လိုက်ဖို့အတွက် ယနေ့ သူလုပ်ခဲ့သော ကြီးမားသည့် ဟန်ပန်များဖြင့် လှည့်စားခြင်း မခံပါနှင့်။

နှင်းဆီပန်း အပွင့် ကိုးရာ့ကိုးဆယ့်ကိုးပွင့်က ယွမ် တစ်သောင်း ကျသင့်ပေသည်။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ နာရီမှာ တကယ်ပင် ယွမ် သန်းတစ်သန်းကျော် တန်ကြေးရှိ၏။

သို့သော် ၎င်းတို့၏ အနောက်ရှိ ဇိမ်ခံကား ဆယ်စီးစလုံးမှာ ဟန်ရေးပြရန်အတွက် ငှားရမ်းလာခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအထဲမှ နှစ်စီးသာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကား ဖြစ်လေ၏။

ဤအချိန်၌ ရှန်ယန်းယန်းသည်လည်း ချန်ဖုန်းအား ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ဒါက တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ...

ငါတို့ကျောင်းမှာ သန်းကြွယ်သူဌေး တစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် အရင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးရတာလဲ…

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါ့မျက်နှာပေါ်မှာ တစ်ခုခု ပေနေလို့လား..."

ချန်ဖုန်းသည် သူ၏ မျက်နှာကို ကိုင်ကြည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများက သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်နေကြသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူက ကျောက်တုန်းလိုင်အား ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"မင်းအတွက် ဒီနေ့က အရမ်း ကံဆိုးနေတယ်ဆိုတော့ မင်းကို ငါ အပြစ်မယူတော့ပါဘူး... မင်းရဲ့ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ ကားလေးကို ဖယ်လိုက်တော့... ငါ့ကားကို ပိတ်မထားနဲ့..."

"မင်းမှာ ကားရှိသေးတယ်လား..."

ကျောက်တုန်းလိုင်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။

ချန်ဖုန်းသည် သူ့အား ပြန်လည်ဖြေကြားရန် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ ပါဂါနီ ရပ်ထားသော နေရာသို့ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ရှန်ယန်းယန်းသည် တစ်ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ကျောက်တုန်းလိုင်၏ အနှောင့်အယှက်များမှ ကင်းလွတ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို နောက်ထပ် အနှောင့်အယှက်ပေးခွင့် သဘာဝကျကျပင် မပြုချင်တော့ချေ။

သူမက အလျင်အမြန် လိုက်သွားပြီး ပါဂါနီ ၏ ဘေးထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပေသည်။ ချန်ဖုန်းက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောခဲ့ချေ။

သူ လီဗာကို နင်းကာ ကျောင်းပေါက်ဝမှ မောင်းထွက်လာခဲ့သည်။

"ပါဂါနီ…”

ကျောက်တုန်းလိုင်၏ မျက်နှာမှာ ချေးစားထားသကဲ့သို့ ပြာနှမ်းသွားလေ၏။

အဲဒါ ယွမ် ၄၅ သန်းကျော်တန်တဲ့ ပါဂါနီ ကွ...

သူ့အနောက်က ကား ဆယ်စီးကို ပေါင်းလိုက်ရင်တောင် အဲဒီလောက် ဈေးမကြီးပါဘူး...

ထို့နောက် သူသည် ချန်ဖုန်း စောစောက ပြောခဲ့သော စကားကို သတိရသွားသည်။

ယွမ် ၄၅ သန်းကျော်တန်တဲ့ ပါဂါနီ နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကားတွေက တကယ်ပဲ အမှိုက်တစ်ခုပါပဲလား...

ယခုအချိန်၌ ချန်ဖုန်းအပေါ် ကျောက်တုန်းလိုင် ခံစားနေရသော နောက်ဆုံး ဒေါသအရိပ်အယောင်လေးပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

ကျန်တဝေ ၏ အခြေအနေက ဖြေရှင်း၍ မရသေးသည်ကိုပင် ထည့်မပြောတော့ချေ။

ချန်ဖုန်း၏ နောက်ခံက သူ့ကို အလွန် သတိထားမိသွားစေခဲ့သည်။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြသလိုက်သော သူ၏ ကြွယ်ဝမှုက ယွမ် သန်းရာနှင့်ချီ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်၏ နောက်ခံကို အထင်သေး၍ မရနိုင်ချေ။

"မြန်မြန် လမ်းဖယ်ပေးစမ်း..."

သူက အနောက်ရှိ ကားများကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် ကျောင်းပေါက်ဝမှ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မောင်းထွက်သွားလေတော့၏။

သူ အလွန်အမင်း နောင်တရနေမိသည်။

တကယ်လို့ ငါ ဒီလောက် ကံဆိုးမယ့်နေ့မှန်းသာ သိခဲ့ရင် မထွက်လာခင်ကတည်းက ပြက္ခဒိန်ကို သေချာ ကြည့်ခဲ့သင့်တာပဲ...

အခုတော့ အကုန်လုံး ပြီးသွားပြီလေ...

မိန်းမတစ်ယောက်ကို မရနိုင်ခဲ့ဘူးဆိုရင်တောင် ငါ အိမ်ပြန်လို့ မရတော့ဘူး…