အခန်း ၃၇

အခန်း (၃၇) အဓိက ရှယ်ယာရှင်

"ဟင်..."

ရှန်ယန်းယန်း မျက်တောင်တဖြုတ်ဖြုတ် ခတ်သွားပေ၏။ ဤစကားကို ကြားရသည်မှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း ချန်ဖုန်း၏ လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ မသိမသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။

သူမတကယ်ပဲ စိတ်ထဲထားသလား မထားဘူးလားဆိုတာကိုတော့ မသိချေ။ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ချန်ဖုန်း ကူညီပေးနိုင်သည်မှာ ဤမျှသာ ဖြစ်ပေ၏။

‘မင်းအဖေရဲ့ ကုမ္ပဏီက သုံးနှစ်နေရင် ဒေဝါလီခံရပြီး သူက အဆောက်အအုံပေါ်ကနေ ခုန်ချလိမ့်မယ်လို့ အတိအကျ သွားပြောလို့ မရဘူး မဟုတ်လား...

ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ…’

သူတို့နှစ်ဦး တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုမင်လျန်မှာ အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးထားရလေ၏။

"ဦးလေးရှန်... တကယ်တော့ ကျွန်တော် သတင်းကောင်းတစ်ခု လာပြောတာပါ... အဲဒါက ဦးလေးရဲ့ ကုမ္ပဏီနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်..."

"အို..."

ရှန်ကျွင်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

လျိုမင်လျန်သည် မလှမ်းမကမ်းရှိ ရှန်ယန်းယန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဦးလေးရှန်... ယန်းယန်း က ဒီနှစ် ဘွဲ့ရတော့မှာ မဟုတ်လား... သူလည်း ကုမ္ပဏီကိစ္စတွေကို သိသင့်တယ်လေ... သူ့ကိုပါ လာနားထောင်ခိုင်းလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား..."

"ကောင်းပြီလေ..."

ရှန်ကျွင်းက ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူ့တွင် သမီးတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကုမ္ပဏီကို စီမံခန့်ခွဲရန် ရှန်ယန်းယန်းထံ လွှဲပြောင်းပေးရမည်သာ ဖြစ်ပေ၏။

"ယန်းယန်း... နည်းနည်း နီးနီးလေး လာထိုင်ပါဦး..."

"ဟုတ်..."

ရှန်ယန်းယန်းသည် ချန်ဖုန်းအား သူမနှင့်အတူ ဆွဲခေါ်လာကာ မကျေမနပ်ဖြင့် ထိုင်လိုက်လေသည်။

ရှန်ကျွင်းက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သို့မျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ထို့နောက် လျိုမင်လျန်က ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဦးလေးရှန်ရဲ့ ကုမ္ပဏီက လတ်တလော ငွေကြေး အခက်အခဲတွေ ကြုံနေရတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားထားတယ်... ခုနကတောင် ဗီလာရောင်းမယ့်အကြောင်း ပြောနေတာ ကြားလိုက်သေးတယ်..."

"ဦးလေး ဗီလာရောင်းဖို့ မလိုတော့ဘူးလို့ ထင်တယ်... ဦးလေးအတွက် ရန်ပုံငွေ ကျွန်တော် ရှာတွေ့ထားပြီ..."

"မင်လျန်... မင်း ငါ့ကို လိမ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

တစ်ဖက်လူ ပြောနေသည်များကို ရှန်ကျွင်းက သိပ်မယုံကြည်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။

ဤကာလအတွင်း သူသည် လူအများအပြားထံ ချဉ်းကပ်ခဲ့သော်လည်း မည်သူကမျှ ငွေကြေးအကူအညီပေးရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ကြချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူလိုအပ်နေသည်မှာ ယွမ်သန်းဂဏန်းမျှ မဟုတ်ဘဲ ယွမ်သန်းရာနှင့်ချီ၍ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ သုတေသနနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးမှာ အလွန်စရိတ်ကြီးမားလှပြီး တစ်လအတွင်းမှာပင် ယွမ်သန်းပေါင်းများစွာ လောင်ကျွမ်းသွားနိုင်ပေ၏။

လျိုမင်လျန်က ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဦးလေးရှန်... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ရန်ပုံငွေ ရှာတွေ့ထားတာပါ...

ဝမ်ယွီ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီလီမိတက် ကို ဦးလေး သိတယ် မဟုတ်လား... သူတို့မှာ စုစုပေါင်း ပိုင်ဆိုင်မှု ယွမ်ဘီလီယံဆယ်ဂဏန်းလောက် ရှိတယ်... သူတို့သာ ဦးလေးရဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ သဘောတူရင် ပြဿနာအားလုံး ပြေလည်သွားနိုင်တယ်..."

ရှန်ကျွင်းက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ငါ သူတို့ကို မဆက်သွယ်ဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား... ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ သုတေသနနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးက အလားအလာ ကောင်းပုံရပေမဲ့ အရမ်း စရိတ်ကြီးလွန်းတယ်...

ပြီးခဲ့တဲ့လကလည်း ငါ သူတို့ကို ဆက်သွယ်ခဲ့သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ငြင်းလိုက်တာပဲ..."

လျိုမင်လျန်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဦးလေးက လက်ရှိ ဥက္ကဋ္ဌ ယွင်ထင် ကို သွားရှာတာ မဟုတ်လား... ကျွန်တော် သိထားတဲ့ အချက်အလက်တွေအရဆိုရင် သူက ဝမ်ယွီ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီလီမိတက် ရဲ့ အကြီးဆုံး ရှယ်ယာရှင် မဟုတ်ဘူး...

အကြီးဆုံး ရှယ်ယာရှင်က တခြားတစ်ယောက်ပါ... အဲဒီ အဓိက ရှယ်ယာရှင်က ရှယ်ယာ ၅၅ ရာခိုင်နှုန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ...သူ့ဆီမှာ အကြွင်းမဲ့ ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် ရှိတယ်...တကယ်လို့ အဲဒီ အဓိက ရှယ်ယာရှင်ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကိုသာ ရရင် ဦးလေးရဲ့ ကုမ္ပဏီက ကယ်တင်နိုင်ပြီပဲ..."

“သတင်းက သေချာရဲ့လား…”

ရှန်ကျွင်းသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး သူ့အား စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပေ၏။

သူသည် ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ရုတ်တရက် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လျိုမင်လျန်သည် အသိအမှတ်ပြုခံလိုသည့်အလား ဘေးရှိ ရှန်ယန်းယန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

"လုံးဝ သေချာပါတယ်...ကျွန်တော် ရှာတွေ့ထားတဲ့ အချက်အလက်တွေအရ အဲဒီ အဓိက ရှယ်ယာရှင်က လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅ နှစ်ကတည်းက ဝမ်ယွီ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီလီမိတက် ရဲ့ ရှယ်ယာတွေကို ဝယ်ယူခဲ့တာပါ...

စုစုပေါင်း ယွမ်သန်း ၆၀ တောင် ကုန်ကျခဲ့တာ..."

"၂၀၁၅ ခုနှစ်တုန်းက ကုမ္ပဏီမှာ ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်ခဲ့ပြီး စွမ်းဆောင်ရည်တွေ ထိုးကျသွားကာ ဒေဝါလီခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်...

တခြား ရှယ်ယာရှင်တွေ အကုန်လုံးက သူတို့ရဲ့ ရှယ်ယာတွေကို လွှဲပြောင်းရောင်းချခဲ့ကြတယ်...

အဲဒီ အဓိက ရှယ်ယာရှင် တစ်ယောက်တည်းကသာ ဆက်ပြီး ကိုင်ထားခဲ့တာ..."

"နောက်ပိုင်းမှာ ကုမ္ပဏီက အဲဒီအကျပ်အတည်းကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီး စွမ်းဆောင်ရည်တွေ တိုးတက်လာကာ နောက်ဆုံးတော့ ပိုင်ဆိုင်မှု ယွမ်ဘီလီယံဆယ်ဂဏန်းအထိ ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်...

အဲဒီ အဓိက ရှယ်ယာရှင်ကလည်း ချက်ချင်းပဲ ဘီလီယံနာသူဌေးကြီး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်..."

ဤကဲ့သို့သော အတွင်းသတင်းများနှင့် ပတ်သက်၍ ရှန်ကျွင်းသည် တမင်တကာ စုံစမ်းမေးမြန်းခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း သတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ အတော်လေး အထင်ကြီးသွားခဲ့ပေသည်။

တစ်ဖက်လူက တကယ်ကို တည်ငြိမ်လွန်းလှ၏။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချန်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေခဲ့ပေသည်။ အဲဒီလောက်လည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မနေပါဘူး...

ငါက မနေ့ကမှ ဝမ်ယွီ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီလီမိတက် ရဲ့ အဓိက ရှယ်ယာရှင် ဖြစ်လာတာပါလေ...

အံ့သြသွားလား…

"ဘာလဲ ညီလေးချန်... ငါပြောတာ မှားနေတယ်လို့ ထင်လို့လား..."

လျိုမင်လျန်က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်၏။ ‘ကျောင်းသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလို အဆင့်မြင့် ကိစ္စတွေကို မင်း ကြားတောင် ကြားဖူးမှာ မဟုတ်ပါဘူးလေ…’

ချန်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ရပါတယ်... ဆက်ပြောပါ..."

ထို့နောက် လျိုမင်လျန်က ဆက်ပြောလိုက်၏။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လောက်ကတည်းက တစ်ဖက်လူဟာ သူ့ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို တစ်ခါမှ မဖော်ပြခဲ့သလို ကုမ္ပဏီကိစ္စတွေကိုလည်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး...

ဒါပေမဲ့ မနေ့ကတော့ အဲဒီ အဓိက ရှယ်ယာရှင်ရဲ့ သရုပ်မှန်က နောက်ဆုံးမှာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ...သူ့ရဲ့

ဖုန်းနံပါတ်ကိုလည်း နည်းလမ်းပေါင်းစုံကနေ တစ်ဆင့် ကျွန်တော် ရယူနိုင်ခဲ့တယ်..."

လျိုမင်လျန် ဤစကားများကို ပြောဆိုလိုက်ချိန်တွင် ရှန်ကျွင်းသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့၏။

"ငါ့တူ မင်လျန်... ဒီဖုန်းခေါ်ဆိုမှုက..."

"ဦးလေးရှန်... စိတ်မပူပါနဲ့... ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုရဖို့ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ကူညီပေးပါ့မယ်... ဒါကိုသာ ကျွန်တော့်ကို လွှဲထားလိုက်..."

လျိုမင်လျန်က ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ တောင်းဆိုစရာတစ်ခု ရှိတယ်... ဦးလေးရှန် သဘောတူပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

"တကယ်လို့ မင်းသာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုရအောင် ကူညီပေးနိုင်ရင် မင်းက ဟိုင်ထျန် ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ ကုမ္ပဏီ အတွက် ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်လာမှာပဲ... မင်းမှာ ရှိတဲ့ တောင်းဆိုမှုတွေကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောနိုင်ပါတယ်..."

ရှန်ကျွင်း၏ စကားများကို ကြားရချိန်တွင် လျိုမင်လျန်မှာလည်း အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့၏။

"ဦးလေးရှန်... ဒါဆိုလည်း ကျွန်တော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါရစေ... ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း ဉာဏ်ရည်တု နည်းပညာကို လေ့လာခဲ့တာပါ...

ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီရဲ့ သုတေသနနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး ဌာနကို ဝင်ချင်တယ်...

ပြီးတော့ ဦးလေး သိတဲ့အတိုင်းပဲ ကျွန်တော်က ယန်းယန်း ကို အမြဲတမ်း သဘောကျနေခဲ့တာ... ဖြစ်နိုင်ရင်..."

"လျိုမင်လျန်... အရမ်း မလွန်လာနဲ့နော်..."

ရှန်ယန်းယန်းက သူ၏စကားကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာလည်း အတော်လေး ဒေါသထွက်နေခဲ့ပေ၏။

ဒီလူက တကယ်ကို လွန်လွန်းတယ်... ကုမ္ပဏီရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို သူနဲ့ လာချိတ်ဆက်ချင်နေသေးတယ်။ ယခုအခါတွင် လျိုမင်လျန်ကို ကြည့်ရသည်မှာ သူမအတွက် ပို၍ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာစေခဲ့၏။

ရှန်ကျွင်းမှာလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။ သို့သော် ထို့နောက် သူက မျက်နှာကြောကို လျှော့ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်လျန်... မင်းတို့ လူငယ်တွေရဲ့ ကိစ္စတွေကို ငါ ဝင်မစွက်ဖက်နိုင်သလို ဝင်လည်း မစွက်ဖက်ချင်ဘူး...ဒါပေမဲ့ မင်းသာ ဒီရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကို ရအောင် လုပ်ပေးနိုင်ရင် သုတေသနနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး ဌာနကို ဝင်ခွင့်ပြုမယ်...မင်း ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာကို စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်...

ငါတို့ ကုမ္ပဏီကလည်း ဒီနယ်ပယ်မှာ သိသာထင်ရှားတဲ့ တိုးတက်မှုတွေ ရရှိထားပြီဆိုတော့ မင်းကို ပရောဂျက်တစ်ခုရဲ့ တာဝန်ခံအဖြစ် ခန့်ထားပေးလို့ ရတယ်..."

လျိုမင်လျန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ရှန်ကျွင်းမှာ ထပ်မံ၍ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြန်၏။

"ယန်းယန်း ရဲ့ ကိစ္စကတော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်... မင်လျန်... မင်း နားလည်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

"ဦးလေးရှန် နားလည်မှုလွဲနေပြီ..."

ရှန်ယန်းယန်း ဒေါသထွက်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ လျိုမင်လျန်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက ကျွန်တော်က သုတေသနဌာနကို ဝင်ပြီး ပရောဂျက် တာဝန်ခံ လုပ်ချင်ရုံတင် မကဘူး..."

"ဟိုင်ထျန် ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ ကုမ္ပဏီ ရဲ့ ရှယ်ယာ ၅ ရာခိုင်နှုန်းကိုလည်း လိုချင်တယ်..."

"သေချာတာပေါ့... အဲဒီရှယ်ယာတွေကို ကျွန်တော့် ပိုက်ဆံနဲ့ ကျွန်တော် ဝယ်ပါ့မယ်..."

သူသည် ရှန်ယန်းယန်းအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

သူငယ်ချင်းတွေကြားမှာ ပိုက်ဆံချေးသလိုမျိုးပါပဲ မူလက ငါ မင်းဆီက ယွမ် ၁ သန်း ချေးချင်ပေမဲ့ မင်းက များလွန်းတယ်လို့ ထင်တယ်။ အဲဒီအခါ ငါက ၅ သိန်းအထိ လျှော့ချလိုက်ရင် မင်းက ချက်ချင်း သဘောတူသွားလိမ့်မယ်။

ဤသည်မှာ စိတ်ပညာ နည်းဗျူဟာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရှန်ကျွင်းသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ မင်းသာ ယွမ်သန်း ၅၀၀ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုရအောင် လုပ်ပေးနိုင်ရင် ဒီအခြေအနေတွေ အကုန်လုံးကို ငါ သဘောတူတယ်..."

"သဘောတူညီမှု ရပြီပေါ့..."

လျိုမင်လျန်မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့လေ၏။ အကယ်၍ သူသာ ဟိုင်ထျန် ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ ကုမ္ပဏီ သို့ အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပါက အနာဂတ်တွင် ရှန်ယန်းယန်းနှင့် တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေးများ ပိုမိုရရှိလာမည် ဖြစ်ပေသည်။

အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့ ပိုပြီး အဆက်အသွယ် ရှိလာမှာပဲ... အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သံယောဇဉ်တွေ ဖြစ်လာပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင်တောင် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူးဆိုရင်... သူက သူ့ကို လက်ခံသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား…

ချန်ဖုန်းက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"ငါက ငတုံးမှ မဟုတ်တာ... ငါက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပေးရတယ်... မင်းက ရှယ်ယာတွေရပြီး ကောင်မလေး လိုက်နေသေးတယ်... အကျိုးအမြတ် အကုန်လုံးကို မင်းက ရသွားတာပေါ့လေ..."

"ညီလေးချန်... မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ..."

လျိုမင်လျန်က သူ့အား မောက်မာသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ကုမ္ပဏီကိစ္စများကို ပြောဆိုရာတွင် ချန်ဖုန်း ရှေ့တွင် မရှောင်လွှဲခဲ့ရခြင်းမှာ ချန်ဖုန်းရှေ့တွင် သူ၏ သာလွန်မှုကို ပြသချင်သောကြောင့်ပင်။

ကြည့်စမ်း... သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်တွေချည်းပဲ

မင်းက ကျောင်းဆိုတဲ့ ပုခက်ထဲမှာ ရှိနေသေးတဲ့ ကလေးကြီး တစ်ယောက်လို နေတုန်းပဲ... ပြီးတော့ လစဉ် နေထိုင်စရိတ်အတွက် မိသားစုဆီကနေ တောင်းနေရတုန်းလေ။

ပြီးတော့ ငါကကော... အခု ငါက ယွမ်သန်းရာနဲ့ချီ တန်ကြေးရှိတဲ့ သူဌေးကြီးတွေနဲ့ အလုပ်လုပ်နေတာလေ။

အမြင်၊ ပိုင်ဆိုင်မှုနဲ့ ဗဟုသုတတွေက... လုံးဝကို တစ်တန်းတည်း မဟုတ်ဘူးကွ။