အခန်း ၄၀

အခန်း (၄၀) နေပါဦး... ငါ့စီးကရက် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ

သူသည် ချန်ဖုန်းကို အထက်အောက် ဘယ်ညာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်၏။

ဒီကောင်လေးက သာမန်ပုံပေါက်ပေမဲ့ ဒီလောက် ကျွမ်းကျင်လိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး...

စစ်တပ်မှ အနားယူလာသော သက်တော်စောင့် များစွာကို သူ တွေ့ဖူးခဲ့လေသည်။ သူတို့အားလုံးက ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသန်မာကြသော်လည်း...

အမြန်နှုန်းနှင့် စွမ်းအားပိုင်းတွင် ချန်ဖုန်း ပြသခဲ့သလောက် သေချာပေါက် မသန်မာကြချေ။

အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတယ်... နည်းနည်းလေး မဟုတ်ဘူးနော်…

"ရပါတယ် သိပ်လည်းအကူအညီ မပေးခဲ့ရပါဘူး..."

ချန်ဖုန်းက သူ၏လက်ထဲရှိ USB ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဦးလေးရှန်... လုံခြုံရေးအစီအမံတွေကို ပိုကောင်းအောင် လုပ်ဖို့တော့ လိုသေးတယ်... ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့အရာကို သေချာပေါက် လုံခြုံအောင် သိမ်းဆည်းထားရမယ်..."

ရှန်ကျွင်းက ခေါင်းခါလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။"တစ်ဖက်လူက မီးခံသေတ္တာကိုတောင် ဖွင့်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ငါ ပေါ့ဆသွားတာပါ..."

"ဖေဖေ... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ရှန်ယန်းယန်းသည်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... တစ်ခုခုနဲ့ နည်းနည်း တိုက်မိသွားလို့ပါ..."

အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ရှန်ကျွင်းသည် အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားကာ USB ကို သိမ်းဆည်းလိုက်လေ၏။

ထို့နောက် သူတို့က ရဲစခန်းသို့ တိုင်ကြားလိုက်ကြသည်။ ဤအပြုအမူမှာ ဖောက်ထွင်းခိုးယူမှု မြောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူ၏ သရုပ်မှန်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မဖော်ထုတ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကိုတော့ လိုက်နာရမည်သာ ဖြစ်ပေ၏။

မကြာမီမှာပင် ရဲအရာရှိနှစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထွက်ဆိုချက်များ ရယူပြီး အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြ၏။ အမှန်တကယ်တော့ ဤကဲ့သို့သော အမှုမျိုးကို ဖြေရှင်းရန် အလွန် ခက်ခဲလေ့ရှိပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ တစ်ဖက်လူက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး မည်သည့် သဲလွန်စကိုမျှ ချန်ထားခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။

ရဲအရာရှိတစ်ဦးက ခြံဝင်းအတွင်းရှိ နံရံကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒီအက်ကွဲကြောင်းတွေက ကန်ခံရလို့ ဖြစ်သွားတာ... တူနဲ့ ထုခံရတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာရဲ့လား..."

"အဲ..." ချန်ဖုန်းမှာ အနေရခက်သွားပုံပေါ်နေခဲ့၏။

စနစ်၏ အားဖြည့်မှုပြီးနောက် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေပုံရတယ်... ခုနက အကန်မှာ အနည်းဆုံး ပေါင် လေးငါးရာလောက် စွမ်းအားပါသွားလောက်တယ်။

မနက်ဖြန် ဒုတိယအကြိမ် အားဖြည့်ပြီးရင် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ပိုပြီး သန်မာလာတော့မှာပဲ…

အဲဒီရဲအရာရှိမှာ ထိတ်လန့်တကြား အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။

ဘယ်လောက်တောင် အားပါလိုက်မလဲ...

သူတို့ မြင်ဖူးခဲ့တဲ့ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် စစ်သားတွေတောင် ဒီလောက် စွမ်းအားမျိုး မထုတ်နိုင်ဘူးလေ...

ခေတ္တမျှ စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီးနောက် ရဲအရာရှိနှစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။

ဤအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက်...

ရှန်ကျွင်းသည် မပေါ့ဆရဲတော့ချေ။ သူသည် ကုမ္ပဏီသို့ ဆက်တိုက် ဖုန်းခေါ်ဆိုကာ နိုးနိုးကြားကြားရှိရန်နှင့် ကုမ္ပဏီ၏ လျှို့ဝှက်စာရွက်စာတမ်းများကို လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းထားရန် သတိပေးနေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုံခြုံရေးအစီအမံများကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်

ပြည်နယ်မြို့တော်မှ ပေ့ဟူမြို့ သို့ မောင်းနှင်လာသော ကားတစ်စီးအတွင်း၌

အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် နောက်ဘက်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေခဲ့ပေသည်။

သူမသည် လုပ်ငန်းခွင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ အံ့မခန်း 32D ရင်သားများက သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါ်လွင်စေခဲ့၏။

ဤသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ယွင်ထင် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ယွီ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီလီမိတက် ၏ ဥက္ကဋ္ဌ...

ဤအချိန်၌ ယွင်ထင်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေခဲ့၏။ သူမထံတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်အချို့ပင် ရှိနေခဲ့သည်။

"ငါ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ခဏလေး သွားလိုက်တာကို ကုမ္ပဏီမှာ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ကိစ္စမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး... နင်တို့တွေ အလုပ်ဘယ်လို လုပ်ကြလဲဆိုတာကို ငါ တကယ် နားမလည်နိုင်တော့ဘူး…”

သူမ၏ ဘေးတွင် လက်ထောက်တစ်ဦးက တိုးညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "မစ္စတာချန် ရဲ့ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်ကို ဝန်ကြီးဝမ် က ပေါက်ကြားစေခဲ့တာပါ..."

"ကျွန်မ စုံစမ်းကြည့်လိုက်တော့ လူတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်အတွက် ယွမ်ငါးသန်း ပေးခဲ့တယ်လို့ သိရပါတယ်..."

ဤနေရာသို့ ရောက်ချိန်တွင် လက်ထောက်သည် ယွင်ထင်အား သတိထားကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဥက္ကဋ္ဌ... အကုန်လုံးက ကျွန်မရဲ့ အမှားပါ... မစ္စတာချန် ရဲ့ အချက်အလက်တွေ ပေါက်ကြားသွားတာက ကျွန်မရဲ့ တာဝန်ပျက်ကွက်မှုပါပဲ..."

"ကျွန်မကို... ကျွန်မကို အပြစ်ပေးပါ..."

ယွင်ထင် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "ကောင်းပြီ... ဒါကို သင်ခန်းစာတစ်ခုလို့ မှတ်ထားလိုက်... ဒါပေမဲ့ နင် ဒါကို မှတ်ထားရမယ်..."

"ရှယ်ယာရှင်တွေရဲ့ အချက်အလက်က ကုမ္ပဏီရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ..."

"တကယ်လို့ ငါတို့က ဒီအခြေခံ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အခွင့်အရေးကိုတောင် အာမမခံနိုင်ဘူးဆိုရင် ကုမ္ပဏီမှာ ဆက်နေဖို့ ဘာအခွင့်အရေး ရှိတော့မှာလဲ..."

"နင် ပြန်ရောက်တာနဲ့ အချက်အလက်တွေ အကုန်လုံးကို အခွင့်အာဏာ သတ်မှတ်လိုက်... အခုကစပြီး ကုမ္ပဏီရဲ့ လျှို့ဝှက်စာရွက်စာတမ်းတွေကို ကြည့်ချင်တဲ့သူတိုင်း ငါ့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကို အရင်ရယူရမယ်..."

"နားလည်ပါပြီ..."

လက်ထောက်မှာ ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားခဲ့ပေသည်။

ထို့နောက် သူမက မေးလိုက်၏။ "ဒါဆို... ဝန်ကြီးဝမ် ကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲ..."

"သူ့ကို အခုချက်ချင်း အလုပ်ထုတ်လိုက်..."

ယွင်ထင်၏ မျက်နှာမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေခဲ့သည်။ "ဒီတစ်ခါ သူက အဓိက ရှယ်ယာရှင်ရဲ့ အချက်အလက်တွေကို ပိုက်ဆံအတွက် ရောင်းစားနိုင်တယ်ဆိုရင်... နောက်တစ်ခါ ကုမ္ပဏီရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ပိုက်ဆံအတွက် ပေါက်ကြားအောင် လုပ်နိုင်တာပဲလေ..."

"ဒီလိုလူမျိုးကို သေချာပေါက် အလုပ်ထုတ်ပစ်ရမယ်..."

"ဒါ့အပြင် ဒီလအတွက် သူ့ရဲ့ လစာနဲ့ ဘောနပ်စ်တွေကိုလည်း မပေးနဲ့..."

"နားလည်ပါပြီ..."

လက်ထောက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

အစပိုင်းက ဥက္ကဋ္ဌသည် မပြောပလောက်သော ကိစ္စလေးကို ပုံကြီးချဲ့နေသည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ အဲဒါက လူတစ်ယောက်ကို ဆက်သွယ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု သက်သက်ပဲလေ။

အခုမှ သူမ သိလိုက်ရတယ်။ ဥက္ကဋ္ဌ လိုချင်တာက စည်းကမ်း...

စည်းမျဉ်းတစ်ခု...

ကုမ္ပဏီ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များဆိုသည်မှာ ကြီးသည်ဖြစ်စေ၊ သေးသည်ဖြစ်စေ လျှို့ဝှက်ချက်များသာ ဖြစ်ပေသည်။ ဤသို့ ပြုလုပ်ခြင်းက စည်းမျဉ်းများကို ချိုးဖောက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

အကယ်၍ သူတို့ကို ဤတစ်ကြိမ်တွင် အပြစ်မပေးပါက ကုမ္ပဏီ၏ စနစ်များသည် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ယွင်ထင်သည် အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "အဓိက ရှယ်ယာရှင်ရဲ့ တည်နေရာကို စုံစမ်းလို့ ရပြီလား..."

"ရှာတွေ့ပါပြီ..." လက်ထောက်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "သူက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နာရီလောက်က ရှန်ကျွင်း ရဲ့ အိမ်မှာ ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်နေတာပါ... အခုလည်း အဲဒီမှာပဲ ရှိနေလောက်သေးတယ်..."

"ရှန်ကျွင်း လား..."

ယွင်ထင်သည် ဤသူနှင့် ပတ်သက်၍ ပြင်းထန်သော မှတ်မှတ်ရရ သိပ်မရှိချေ။ တိတိကျကျ ပြောရရင် မှတ်မိလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး...

"ဟုတ်ကဲ့... အရင်တစ်ခေါက်က ကျွန်မတို့ ကုမ္ပဏီကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုလာတောင်းပြီး ကျွန်မတို့ ငြင်းလိုက်တဲ့ ဟိုင်ထျန် ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ ကုမ္ပဏီ ရဲ့ ပိုင်ရှင်ပါ..."

"ဟိုင်ထျန် ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ ကုမ္ပဏီ လား..."

ယွင်ထင်သည် သူမ၏ အံ့မခန်း ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အကြောဆန့်လိုက်လေ၏။ "သူဌေးရှန် ဆီကို သွားလည်ကြတာပေါ့... ကုမ္ပဏီကို ငါ့ကို မစောင့်ဖို့ ပြောလိုက်..."

"ကောင်းပါပြီ..." လက်ထောက်သည် ကုမ္ပဏီသို့ အလျင်အမြန် ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ သူမ၌ သံသယအချို့လည်း ရှိနေခဲ့၏။

သူဌေးဆီကို သွားလည်မယ် ဟုတ်လား...

သူတို့ အဓိက ရှယ်ယာရှင်ဆီကို သွားတွေ့ကြမှာ ဖြစ်ဖို့ များတယ်…

ဧည့်ခန်းထဲတွင်။

ရှန်ယန်းယန်းသည် ချန်ဖုန်းအား တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ငါ့အဖေက ခဏလောက် အလုပ်များနေလောက်တယ်... ဒါပေမဲ့ သူက ဒီနေ့ညစာ စားသွားကြဖို့ ခုနက ပြောသွားတယ်..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင်က ငါ့အဖေကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာပဲ..."

ယခုအချိန်၌ သူမသည် ချန်ဖုန်း၏ နောက်ခံကို ပို၍ပင် သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

တစ်ဖက်လူသည် ယွမ်သန်းရာနှင့်ချီ ကြွယ်ဝရုံသာမကဘဲ တိုက်ခိုက်ရေးအလွန် ကျွမ်းကျင်မှုလည်း ရှိလေ၏။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်မိနစ်ခန့်က သူသည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ဆေးပညာစွမ်းရည်များတွင်လည်း ကျွမ်းကျင်ပြီး ဆေးပညာ ပရော်ဖက်ဆာများကပင် သူ့ကို နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာနေကြကြောင်း အတန်းဖော်တစ်ဦးထံမှ သူမ ကြားခဲ့ရသည်။

ဒီလိုလူမျိုးက... သူ ဘယ်သွားသွား ရွှေလို လင်းလက်နေမှာပဲ...

ဘာလို့ တက္ကသိုလ်လေးနှစ်အတွင်း ချန်ဖုန်း ဆိုတဲ့ နာမည်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ရတာလဲ... ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း နှိမ့်ချလွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား...

အင်း... အဲဒါကြောင့် ဖြစ်ရမယ်…

ရှန်ယန်းယန်းသည် ချမ်းသာသော ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားများကို အများအပြား မြင်တွေ့ဖူးခဲ့ပြီး ထိုလူများမှာ မောက်မာကာ အာဏာရှင်ဆန်ကြ၏။ တစ်ခုမဟုတ် တစ်ခုတော့ အမြဲ မောက်မာကြွားဝါလေ့ ရှိပေသည်။

သူတို့အားလုံးက အရင်က ကျောက်တုန်းလိုင် လိုမျိုး လိမ်လည်လှည့်စားသူတွေချည်းပဲ...

ချန်ဖုန်း လိုမျိုး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချပြီး သဘောကောင်းတဲ့သူမျိုး တွေ့ရတာ ရှားပါတယ်...

မသိမသာပင်... သူမ၏ ချန်ဖုန်းအပေါ် ခံစားချက်များမှာ ပို၍ပင် ကောင်းမွန်လာခဲ့လေသည်။

ချန်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်၏။ "အလုပ်ရှုပ်ခံနေစရာ မလိုပါဘူး... ငါ ကျောင်းကို ပြန်ရဦးမယ်..."

သူသည် မူလက ဗီလာဝယ်ရန် ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ဦးလေးရှန်က မရောင်းတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေပေသည်။

ရှန်ယန်းယန်းက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။ "ဒါဆို... ငါ နင်နဲ့အတူ ကျောင်းကို ပြန်လိုက်ခဲ့မယ်..."

"ယန်းယန်း... နင် ထွက်သွားရင် ငါက ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ... ငါ ဒီည အားတယ်လေ... ညစာနေစားလို့ ရတယ်..."

လျိုမင်လျန်က ပြုံးလျက် ရောက်လာခဲ့၏။

ရှန်ယန်းယန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ငါ့အဖေ အိမ်မှာ ရှိတယ် မဟုတ်ဘူးလား... နင် သူ့နဲ့အတူ စားလို့ရတာပဲ..."

"ငါ..." လျိုမင်လျန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖာရာရီ ကားသော့ကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ အသံမြည်အောင် ချလိုက်လေ၏။

"ငါ နင့်ကို ကျောင်းပြန်ပို့ပေးပါ့မယ်... ဘာလို့ ချန်ဖုန်း နောက်ကို လိုက်နေရတာလဲ... သူ့မှာ ကားမှ မရှိတာ..."

သူ၏စကား အဆုံးတွင်ပင် ချန်ဖုန်းသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ပါဂါနီ ကားသော့ကို ဖြည်းညင်းစွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ခေါက်ထားသော စာချုပ်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ မျက်နှာဖုံးတွင် "ဟွာရှန်းဆေးရုံ လွှဲပြောင်းမှု စာချုပ်" ဟူသော စာလုံးကြီးများ ရေးသားထားလေသည်။

ဒါတင် မကသေးဘူး... သူက အိတ်ကပ်ထဲကို ထပ်နှိုက်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။ "ဟင်... ငါ့စီးကရက် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ... အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားတာ သတိရပါတယ်..."

"..." လျိုမင်လျန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။

မင်းက စီးကရက် ရှာနေတာလား... ချီးပဲ... မင်းက လခွမ်း ဟန်ရေးပြနေတာ...

အဲဒီစာချုပ်ရဲ့ တန်ဖိုးကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရင်တောင် အဲဒီ ပါဂါနီ တစ်စီးတည်းကတင် ယွမ်ခြောက်သန်း ခုနှစ်သန်း တန်တဲ့ ငါ့ရဲ့ ဖာရာရီ ထက် ပိုဈေးကြီးနေပြီလေ...

ချီးပဲ... တကယ်ကို အရှက်ကွဲတာပဲ…

ချန်ဖုန်းသည် သာမန် ကောလိပ်ကျောင်းသား တစ်ယောက်သက်သက်သာ ဖြစ်မည်ဟု သူ မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့၏။ ကြည့်ရတာ သူ့မိသားစုက တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံရှိပုံရတယ်...

ဒါကြောင့်မလို့ သူက ဦးလေးရှန်ရဲ့ ဗီလာကို ဝယ်ရဲတာပဲ...

ထိုအချိန်မှာပင် သူသည် ရုတ်တရက် မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ရရှိခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ယန်းယန်း... မြန်မြန် ဦးလေးရှန် ကို သွားခေါ်လိုက်... သတင်းကောင်းကြီး..."