အခန်း ၄၆

အခန်း (၄၆) အစကတည်းက ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း စတင်ခြင်း

ဆယ်မိနစ်အကြာတွင်

ချန်ဖုန်းသည် Future ငွေချေးသက်သေခံလက်မှတ်ကုမ္ပဏီ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ Future ငွေချေးသက်သေခံလက်မှတ်ကုမ္ပဏီ သည် ပေ့ဟူရှိ အကြီးဆုံး ငွေချေးသက်သေခံလက်မှတ်ကုမ္ပဏီ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ရုံးချုပ်မှာ ကျိုတို တွင် တည်ရှိပြီး ၎င်း၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း နယ်ပယ်နှင့် အရွယ်အစားမှာ အတော်လေး ကြီးမားကြောင်း သိရပေသည်။

ဧည့်ခန်းမထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြီးမားလှသော မျက်နှာပြင်ကြီးကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်၏။

၎င်းသည် စတော့ရှယ်ယာများနှင့် ငွေကြေးဆိုင်ရာ အချက်အလက်များစွာကို ပြသပေးနေပေသည်။

ရုံးခန်းဧရိယာသည် ဧည့်ခန်းမ၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ရှိလေ၏။

ရုံးဝန်ထမ်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် သူတို့၏ အလုပ်များတွင် အာရုံစိုက် လုပ်ကိုင်နေကြသည်။

ညာဘက်ခြမ်းတွင် VIP ဧည့်ခံဧရိယာ ရှိပေ၏။

ချန်ဖုန်း ဝင်လာချိန်တွင် ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှန်ချင်ရဲ့ အမေလေ...

ဝမ်ဖန်းချောင်ပဲ...

သူမက Future ငွေချေးသက်သေခံလက်မှတ်ကုမ္ပဏီ မှ အရောင်းဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ဖန်းချောင်သည် သမီးဖြစ်သူ နောက်ဆုံးနှစ် တက်ရောက်စပိုင်းက ကျောင်းသို့ လိုက်ပို့စဉ် ချန်ဖုန်းနှင့် တစ်ကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးပြီး သူက သမီးဖြစ်သူ၏ ရည်းစားဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားခဲ့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည်လည်း ချန်ဖုန်း ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး ချန်ဖုန်းကို ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ဆွဲခေါ်ကာ အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ရှောင်ချန်... မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ..."

"ကျွန်တော် အလုပ်ရှိလို့ လာတာပါ..."

ချန်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အခြားတစ်ဖက်က လူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ရှန်ချင်နှင့် လမ်းခွဲပြီးပြီဆိုသော်လည်း...

ဒီမှာ တွေ့မှတော့ နှုတ်ဆက်သင့်တာပေါ့လေ။

ဝမ်ဖန်းချောင်မှာ အနည်းငယ် သံသယဖြစ်နေခဲ့၏။

"ရှောင်ချန်... မင်းနဲ့ ချင်အာ လမ်းခွဲလိုက်တာကို မင်း သိပ်လက်မခံနိုင်ဘူး ဆိုတာကို အန်တီသိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးမှာ အန်တီ ဝင်မပါနိုင်ဘူးလေ...

ဒီနေ့ မင်း ဒီကိုလာပြီး အန်တီ့ကို လာတောင်းပန်နေရင်တောင် အန်တီ မင်းကို မကူညီနိုင်ဘူး...

ဒါ့အပြင် ချင်အာ ရဲ့ လက်ရှိရည်းစားက တစ်နှစ်ကို ယွမ် တစ်သန်းတောင် ရှာနိုင်တာ...

သူက ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ အဆင့်မြင့် အမှုဆောင်အရာရှိ တစ်ယောက်လည်းဖြစ်နေသေးတော့ အန်တီ့ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ပြီး မင်း လက်လျှော့လိုက်သင့်တယ်..."

ချန်ဖုန်းက သူမကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ရည်းစားသစ် ဟုတ်လား...

ဝမ်ဟိုင်ကို ပြောနေတာများလား...

အဲဒါက အရင်ကတည်းက ကိစ္စလေ... ခင်ဗျားက 2G အင်တာနက်နဲ့ အင်တာနက် သုံးနေတာလား…

သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လာတွေ့တာလည်း မဟုတ်ဘူး... ရှန်ချင် နဲ့လည်း မသက်ဆိုင်ဘူး... ကျွန်တော် ဒီကို အကောင့်လာဖွင့်တာ..."

"အကောင့်ဖွင့်မလို့လား..."

ဝမ်ဖန်းချောင်က လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

ချန်ဖုန်းသည် သူမသမီး၏ ရည်းစားဖြစ်ကြောင်း ပထမဆုံး သိရှိချိန်ကတည်းက သူ၏ နောက်ခံကို သူမ စုံစမ်းပြီးဖြစ်ပေသည်။

မိဘတွေက လယ်လုပ်တဲ့ ကျေးလက်က မိသားစုတစ်ခုလေ။ ဒီလိုလူမျိုးက သူတို့တစ်သက်လုံး ဘယ်တော့မှ ချမ်းသာလာမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဘာလဲ...

စတော့ရှယ်ယာတွေ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး ဘဝကို အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်ချင်နေတာလား...

ဝမ်ဖန်းချောင်က ပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... မင်းက အကောင့်ဖွင့်ဖို့ လာတာဆိုရင်တောင် ခဏနေရင် ငါ့ကို သိတယ်လို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့နော်..."

အခြားသူ၏ ရွံရှာနေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည်။

ချန်ဖုန်းက ခေါင်းခါရင်း ရယ်မောလိုက်မိ၏။

"ရှန်ချင်ကို ဖုန်းဆက်ကြည့်ဖို့ ကျွန်တော် အကြံပေးချင်ပါတယ်..."

ထိုစကားကို ပြောဆိုပြီးနောက် ချန်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားလေ၏။

ငါက ဖုန်းဆက်ရမှာလား...

ဝမ်ဖန်းချောင်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အခြားတစ်ဖက်မှ ပြောဆိုသွားသော စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ခဲ့ချေ။

ထို့နောက် သူမသည် ကိုယ့်ဘာသာ တစ်စုံတစ်ရာ ညည်းတွားရင်း ကပ်လျက်ရှိသော ရုံးခန်းဧရိယာဆီသို့ လျှောက်သွားလေ၏။

ဤအချိန်၌ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက် လျှောက်လာခဲ့သည်။

"အစ်မဝမ်... ခုနက အဲဒီလူနဲ့ စကားပြောနေတာ တွေ့လိုက်တယ်... အချင်းချင်း သိကြတာလား..."

"ငါက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ... သူက အကောင့်ဖွင့်ဖို့ လာတာလေ..."

ဝမ်ဖန်းချောင်က ထိုကိစ္စနှင့် ကင်းရှင်းစေရန် အလျင်အမြန် ခွာထုတ်လိုက်၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ။

ချန်ဖုန်းသည် ဧည့်ခန်းမရှိ ဧည့်ခံဧရိယာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် ဒီမှာ အကောင့်ဖွင့်လို့ ရမလား... ကြိုပွိုင့်ဈေးကွက် မှာ အရောင်းအဝယ်လုပ်ဖို့ အကောင့်ဖွင့်ပေးလို့ ရမလား..."

သူ့ကို လာရောက်နှုတ်ဆက်သူမှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေ၏။

"ရပါတယ်ရှင့်..."

ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သာမန်အားဖြင့်တော့ အသုံးပြုသူတွေက အွန်လိုင်းကနေ အကောင့်ဖွင့်နိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့က အော့ဖ်လိုင်း အကောင့်ဖွင့်တဲ့ ဝန်ဆောင်မှုလည်း ပေးပါတယ်...

လူကြီးမင်းက အစပြုသူလားရှင့်... လူကြီးမင်းအတွက် အကဲဖြတ်သူ တစ်ယောက်ကို မိတ်ဆက်ပေးရမလား...

ကျွန်မတို့ ကုမ္ပဏီက အကဲဖြတ်သူတွေရဲ့ ခန့်မှန်းချက်တွေက တော်တော်လေး တိကျပါတယ်...

တိကျမှုနှုန်းက ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရှိပါတယ်...

ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ကော်မရှင်ခ ၀.၃ ရာခိုင်နှုန်းနဲ့ လူကြီးမင်းအတွက် အရောင်းအဝယ်တွေကို ကျွန်မတို့က ကိုင်တွယ်ပေးလို့ ရပါတယ်..."

"အရင်ဆုံး အကောင့်ဖွင့်ပေးပါ... အဲဒါဆို အကဲဖြတ်သူ လိုမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

ယခုအခါ ချန်ဖုန်းတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကြိုတင်ခန့်မှန်းချက် ဗီဒီယိုများ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မည်သည့် အကဲဖြတ်သူမျှ သူထက် ပိုကောင်းမည် မဟုတ်ချေ။

သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လုပ်ငန်းစဉ်တွေကို သိတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရှာပေးပါ... ပြီးရင် ကျွန်တော့် လိုအပ်ချက်တွေအတိုင်းပဲ လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ခဏလောက် စောင့်ပေးပါရှင်..."

ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းက အကောင့်ဖွင့်ရန် စာရွက်စာတမ်းများကို အလျင်အမြန် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်

အကောင့်ဖွင့်ပြီးသွားလေပြီ။

ချန်ဖုန်းသည် အကောင့်ထဲသို့ ယွမ် ၂.၅ ဘီလီယံကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လွှဲပြောင်းလိုက်၏။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းမှာ လုံးလုံးလျားလျား ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

မှင်တက်သွား၏။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ...

သူမသည် အခြားတစ်ဖက်၏ အကောင့်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ ရေတွက်ကြည့်လိုက်သည်။

တကယ်ပဲ ယွမ် ၂.၅ ဘီလီယံပါလား...

ဘုရားရေ...

သူမရှေ့ရှိ လူငယ်လေးသည် အတော်လေး ရုပ်ဖြောင့်သော်လည်း သူ ဤမျှလောက် ချမ်းသာလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ဤကဲ့သို့သော အစပြုသူတစ်ယောက်သည် လေ့ကျင့်ရန်အတွက် ငွေအနည်းငယ်သာ ထည့်လိမ့်မည်ဟု အစပိုင်းက သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့၏။

မထင်မှတ်ဘဲ...

သူက အစကတည်းက ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း စတင်လိုက်တာပဲ။

"မစ္စတာချန်... ဒီဘက်ကို ကြွပါရှင့်..."

ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းက ချန်ဖုန်းအား VIP နားနေခန်းသို့ အလျင်အမြန် ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူမကိုယ်တိုင် ကော်ဖီတစ်ခွက် ဖျော်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက ပြောလိုက်၏။

"မစ္စတာချန်... ကော်ဖီလေးသောက်ရင်း ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦးနော်... ကျွန်မတို့ မန်နေဂျာ... မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မတို့ အထွေထွေမန်နေဂျာ မကြာခင် ရောက်လာပါလိမ့်မယ်..."

သူက အရေးကြီးတဲ့ ဖောက်သည်တစ်ယောက်လေ။

ဆက်ဆံရေးကောင်းဖို့ အရေးကြီးတယ်...

ချန်ဖုန်းအတွက် စီစဉ်ပေးပြီးနောက် သူမသည် အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေ၏။

ဤအချိန်၌

ရုံးခန်းဧရိယာထဲရှိ ဝမ်ဖန်းချောင်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ဧည့်ခန်းမထဲတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။

ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်လျှင် ချန်ဖုန်း၏ အဆင့်အတန်းမျိုးရှိသူ တစ်ဦးသည် VIP အစည်းအဝေးခန်း သို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိရန် အခွင့်အရေး မရှိသင့်ချေ။

အခု ဘယ်လိုဖြစ်လို့...

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့မှုများက သူမကို ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် Future ငွေချေးသက်သေခံလက်မှတ်ကုမ္ပဏီ ၏ အထွေထွေမန်နေဂျာ ချောင်မု သည် ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

သူက အမြန်လျှောက်လာသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ပင် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူတို့၏ ဟန်ပန်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အရှိန်တင်လာခဲ့ကြ၏။

ဝမ်ဖန်းချောင်၏ ပါးစပ်မှာ အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။

ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...

၎င်းတို့၏ အထင်တွင် အထွေထွေမန်နေဂျာ ချောင်မု သည် အများအားဖြင့် သူ၏ ဟန်ပန်ကို အလေးထားဆုံးဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း အတော်လေး တည်ငြိမ်သော ပုံရိပ်ရှိသူ ဖြစ်ပေသည်။

မည်သို့သော လူ သို့မဟုတ် အဖြစ်အပျက်က သူ့ကို ဤကဲ့သို့ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားစေခဲ့သနည်း။

အနီးနားတွင် ရပ်နေသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးက သူမ၏ မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အစ်မဝမ် ကြည့်ပါဦး... အဲဒါ ခုနက အကောင့်လာဖွင့်တဲ့ ကောင်လေး မဟုတ်ဘူးလား... အထွေထွေမန်နေဂျာ ချောင်မု က သူနဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်နေတယ်ရှင့်..."

ဘုရားရေ... အဲဒီလူငယ်က ဘယ်သူလဲ…

"သူ... သူက..."

ဝမ်ဖန်းချောင်မှာ ဝေဝါးနေဆဲပင် သူမက လူမှားနေသလားဟုပင် စတင်သံသယဝင်လာခဲ့၏။

အဲဒါ ချန်ဖုန်း မဟုတ်ဘူးလား…

ဤအချိန်၌ VIP အစည်းအဝေးခန်း အတွင်း၌။

အထွေထွေမန်နေဂျာ ချောင်မု သည် ချန်ဖုန်း မည်မျှ ငယ်ရွယ်ကြောင်း မြင်တွေ့ရပြီးနောက် အတော်လေး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့၏။

"မင်္ဂလာပါ မစ္စတာချန်... ကျွန်တော်က Future ငွေချေးသက်သေခံလက်မှတ်ကုမ္ပဏီ ရဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာ ချောင်မု ပါ... မစ္စတာချန် ဘယ်နေရာမှာ စီးပွားရေး အောင်မြင်လာခဲ့သလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား..."

"ကျွန်တော်က ပေ့ဟူတက္ကသိုလ်မှာ ကျောင်းတက်နေတုန်းပါ..."

ချန်ဖုန်းက ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားလား...

အထွေထွေမန်နေဂျာ ချောင်မု တကယ်ကို အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။

သာမန် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား တစ်ယောက်က တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ ယွမ် ၂.၅ ဘီလီယံ သုံးနိုင်တယ်ပေါ့...

Future ငွေချေးသက်သေခံလက်မှတ်ကုမ္ပဏီ တွင် ပေ့ဟူ ဒေသ၌ လုပ်ငန်းလည်ပတ်ငွေ တစ်ဘီလီယံသာ ရှိပေသည်။ ဤမျှ ကြီးမားသော ငွေကြေးပမာဏနှင့် ဖောက်သည်ကို သူ မြင်တွေ့ဖူးခြင်းမှာ ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်၏။

ကြည့်ရတာ မရိုးရှင်းဘူး...

သူက ထိတ်လန့်မှုကို ဖိနှိပ်ထားကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မစ္စတာချန် က ကြိုပွိုင့်ဈေးကွက် မှာ အရောင်းအဝယ်လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် အရောင်းအဝယ်တွေကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ကူညီဆောင်ရွက်ပေးနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သာမန် အသုံးပြုသူတွေ လုပ်နိုင်တဲ့ ပမာဏမှာတော့ ကန့်သတ်ချက် ရှိပါတယ်..."

"မစ္စတာချန် က ဘယ်လောက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ စီစဉ်ထားလဲဆိုတာ သိပါရစေ..."

ဘယ်လောက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရမလဲ ဟုတ်လား...

ချန်ဖုန်းမှာ ပြောစရာမဲ့ဖြစ်သွား၏။

ငါက ယွမ် ၂.၅ ဘီလီယံ တိုက်ရိုက် လွှဲပြောင်းထားတာလေ... သေချာပေါက် အကုန်လုံး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှာပေါ့...

"အထွေထွေမန်နေဂျာ ချောင်မု... မကြာသေးခင်က အမေရိကန် A-အဆင့် ကော်ဖီ ကြိုပွိုင့်ဈေးကွက် ကို ကျွန်တော် မျက်စိကျနေတာ... တကယ်လို့ ကျွန်တော်က အရောင်းအဝယ်လုပ်ဖို့ အဲဒီ ယွမ် ၂.၅ ဘီလီယံလုံး သုံးမယ်ဆိုရင် လုံလောက်ပါ့မလား..."

"ဒါက..."

အထွေထွေမန်နေဂျာ ချောင်မု ၏ နှုတ်ခမ်းများ ရုတ်တရက် တွန့်ကွေးသွားခဲ့၏။

လက်ရှိတွင် စတော့ရှယ်ယာနှင့် ကြိုပွိုင့်ဈေးကွက် ဈေးနှုန်းနှစ်ခုလုံးသည် သိသိသာသာ အတက်အကျ မရှိဘဲ ဤအချိန်၌ ငွေကြေးအမြောက်အမြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ လုံးဝနီးပါး မရှိချေ။

ဘာလို့ ဒီလူက ပြောင်းပြန်လုပ်နေရတာလဲ...

ထို့အပြင်... ယွမ် ၂.၅ ဘီလီယံဆိုသည်မှာ အခြားတစ်ဖက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ယွမ် ၂၅ ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါက အရမ်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ နိုင်လွန်းတယ်လေ...

"မစ္စတာချန်... သာမန် အသုံးပြုသူတွေအတွက် လက်ရှိ သတ်မှတ်ချက်က ယွမ်သန်းဆယ်ဂဏန်းလောက်ပဲ ရှိတာပါ... ပြီးတော့ ခင်ဗျားက နိုင်ငံတကာ ကြိုပွိုင့်ဈေးကွက် တွေ လုပ်မှာဆိုတော့ သတ်မှတ်ချက်အတွက် ရုံးချုပ်ကို ကျွန်တော် တင်ပြဖို့ လိုပါတယ်..."

"ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး... ခင်ဗျားအတွက် အများဆုံး ခွင့်ပြုငွေ ပမာဏ ရအောင် ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပေးပါ့မယ်..."