အခန်း ၅၆
Vol. 6 Ch. 56
အခန်း (၅၆) ပါဂါနီ ကားလေး ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရခြင်း
ချန်ဖုန်းသည် ယခင်က ဟင်းချက်လေ့ရှိသော်လည်း သူ၏ ချက်ပြုတ်မှုစွမ်းရည်များမှာ သိပ်မကောင်းလှချေ။
ယခုအခါ စားဖိုမှူးနတ်ဘုရားစွမ်းရည် ကို ဝယ်ယူပြီးနောက် သူ၏ ချက်ပြုတ်မှုစွမ်းရည်များသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။
သူ၏ ထူးချွန်လှသော ဓားကိုင်စွမ်းရည်သည် မီရှယ်လင်ကြယ်ပွင့်စားဖိုမှူးများထက်ပင် လုံးလုံးလျားလျား သာလွန်နေပေ၏။
သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်က လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားသည်။
စဉ်းတီတုံးပေါ်ရှိ မုန်လာဥနီများသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အမျှင်လေးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။
မုန်လာဥနီမျှင်လေးများသည် အလွန် သေးငယ်ပြီး ၎င်းတို့၏ အရွယ်အစားနှင့် အထူမှာ ပေတံဖြင့် တိုင်းတာထားသည့်အလား အရွယ်အစား ညီညာနေပေသည်။
နောက်ထပ် အသားများ၊
ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးဖြတ်ပြီးနောက် ဒယ်အိုးထဲသို့ ဆီထည့်လိုက်လေ၏။
ချက်ပြုတ်ခြင်း အဆင့်ဆင့်မှာ အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ အပူချိန်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူ၏ စွမ်းရည်များကို ပြသနေစဉ်မှာပင်။
ဧည့်ခန်းထဲ၌
ရှန်ယန်းယန်းသည် ပျံ့လွင့်လာသော မွှေးကြိုင်သည့် ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်၏။
"အရမ်း မွှေးတာပဲ အစ်မယွင်..."
"ဟုတ်တယ် ငါတောင် သွားမြည်းကြည့်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူး..."
ယွင်ထင်သည် သူမ၏ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး အချို့သောအရာများကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရပေ၏။
သူမ ချန်ဖုန်းကို သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ နှစ်ရက်သာ ရှိသေးသည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း တစ်ဖက်လူသည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွင် တိကျသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ၊ အားကောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းရည်များနှင့် ထူးချွန်လှသော ချက်ပြုတ်မှုစွမ်းရည်များကို ပြသခဲ့လေ၏။
ယနေ့ ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ်မှ ရေပန်းစားနေသော သတင်းများအရပင်…
ချန်ဖုန်းသည် ဆေးပညာတွင်လည်း အလွန် ကျွမ်းကျင်ကြောင်း သူမ သိရှိသွားခဲ့ပေသည်။
သူက အရာအားလုံးကို လုပ်နိုင်စွမ်းရှိနေသလို ခံစားရတယ်ဟု သူမ တွေးလိုက်၏။
ဒါက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲလေ။
"အစ်မယွင်... သူ ဘယ်လို ချက်နေလဲဆိုတာ သွားကြည့်ရအောင်လေ..."
ရှန်ယန်းယန်းသည် သွားရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့၏။
ငယ်စဉ်ကတည်းက အလိုလိုက်ခံခဲ့ရသဖြင့် သူမသည် အဆင့်မြင့် ဟိုတယ်မျိုးစုံနှင့် မီရှယ်လင်ကြယ်ငါးပွင့် စားသောက်ဆိုင်များသို့ပင် အကြိမ်များစွာ ရောက်ဖူးခဲ့ပေသည်။
ထိုနေရာများရှိ အစားအစာများမှာ အလွန် မွှေးကြိုင်ပြီး အရသာရှိလှ၏။
သို့သော် ယခု ရနံ့နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်မူ
တစ်ခုခု လိုအပ်နေသေးသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။
ယွင်ထင်သည် သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပေ၏။
"နင်ကတော့ အစားကြူးလေးပဲ... ခဏလောက် ထပ်စောင့်ပါဦး... မကြာခင် ကျက်တော့မှာပါ..."
ဆယ်မိနစ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်
ချန်ဖုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ဟင်းပွဲများကို စားပွဲပေါ်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
စုစုပေါင်း ဟင်းလေးပွဲ ရှိပေ၏။
ဝက်သားစဉ်းကောကြော်၊ ငါးပေါင်း၊ အာလူးကြော်နှင့် ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥမွှေကြော်တို့ ဖြစ်ကြသည်။
ရိုးရှင်းသော အိမ်ချက်ဟင်းလျာများပင် ဖြစ်လေ၏။
ဂလု...
ရှန်ယန်းယန်းသည် တံတွေးများကို အားရပါးရ မျိုချလိုက်သည်။
"ငါ အရင် မြည်းကြည့်မယ်..."
ယွင်ထင်သည် တူဖြင့် ငါးပေါင်းတစ်ဖတ်ကို ယူကာ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ကျက်သရေရှိစွာ ထည့်လိုက်၏။
"ငါးက အပြင်ဘက်မှာ ကြွပ်ရွနေပြီး အထဲမှာတော့ နူးညံ့နေတာပဲ..."
သူမက ဟင်း၏ အရသာကို သေချာစွာ ခံစားကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားလေသည်။
"ဟင်... အရသာ မကောင်းလို့လား..."
သူမ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရှန်ယန်းယန်းသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့၏။
ကြည့်ရတာတော့ အရသာရှိမယ့်ပုံပဲလေ။
အရသာမကောင်းသည်တော့ မဟုတ်ချေ။
ယွင်ထင်သည် စကားဖြင့် ဖော်ပြနိုင်စွမ်းပင် မရှိတော့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သွားရည်ကျချင်စရာကောင်းသော ရနံ့သည် သူမ၏ လျှာပေါ်ရှိ အာရုံခံစားမှုနှင့် ပေါင်းစပ်သွားကာ အရသာဖုလေးများကို တိုက်ရိုက် လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်ရာ ထိုခံစားချက်မှာ ရိုးရှင်းစွာပင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလွန်းလှ၏။
တစ်ခါစားပြီးတာနဲ့ ရပ်လို့မရနိုင်အောင်ပါပဲ။
"ဟုတ်တယ်... တကယ် အရသာမရှိဘူး..."
ချန်ဖုန်းသည်လည်း ပန်းကန်နှင့် တူကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အလုပ်ကြီးကြီးများ သွတ်သွင်းနေခဲ့ပေသည်။
‘မင်းက ငါ့ကို နောက်နေတာလား
ငါက စားဖိုမှူးနတ်ဘုရားစွမ်းရည် ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာလေ
ဘယ်လိုလုပ် အရသာမရှိဘဲ နေမှာလဲ
တစ်ဖက်လူ သတိမထားမိခင် နည်းနည်းပိုစားထားမှပဲဟု’ သူတွေးလိုက်၏။
ဤအချိန်၌ ယွင်ထင်လည်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့လေသည်။
သူမက ရှန်ယန်းယန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။
"ဒါက... တကယ်ကို ဆိုးရွားလွန်းတယ် ယန်းယန်း... အပြင်ကပဲ တစ်ခုခု မှာစားလိုက်ပါလား... မစားဘဲ ပစ်လိုက်ရမှာ နှမြောစရာကြီးမို့လို့ ငါပဲ အကုန်စားလိုက်ပါ့မယ်..."
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်
သူမသည်လည်း ပါးစပ်ထဲသို့ အလုပ်ကြီးကြီးများ အဆက်မပြတ် သွတ်သွင်းနေတော့၏။
ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ
ရှန်ယန်းယန်းသည် သူတို့နှစ်ဦးအား မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
အရသာမရှိဘူးလို့ ပြောနေကြပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အမူအရာတွေကတော့ အရမ်းကို ခံစားနေရတဲ့ပုံပဲ…
ဘုရားရေ…
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားလေ၏။
"ရှင်တို့... ရှင်တို့ ကျွန်မကို လိမ်တာပဲ..."
ရှန်ယန်းယန်းသည် ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်လိုက်ပြီး ဝက်သားစဉ်းကောကြော် ပန်းကန်ကို သူမ၏ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ဆွဲယူလိုက်ပေသည်။
ဤအချိန်တွင် အသွင်အပြင်ကို ဂရုစိုက်နေ၍ မရတော့ချေ။
သူမသည်လည်း တူကို ကောက်ယူကာ စတင်စားသောက်လေတော့၏။
"အို ဘုရားရေ... အရမ်း အရသာရှိတာပဲ..."
"ငါ ဉာဏ်ကောင်းလို့ တော်သေးတယ်... မဟုတ်ရင် ရှင်တို့လိမ်တာကို ခံရတော့မလို့... ချန်ဖုန်း... နင်က ဒီလောက် ဟင်းချက်ကောင်းမယ်လို့ ငါ မသိခဲ့ဘူး..."
ရှန်ယန်းယန်းသည် သူတို့၏ အကြံအစည်ကို သိမြင်ခဲ့သည့်အတွက် ဝမ်းသာနေခဲ့ပေသည်။
ဤအရသာရှိသော ဟင်းလျာများက သူမ၏ ခံတွင်းကို အမှန်တကယ် မြိန်စေခဲ့၏။
နာရီဝက်အကြာတွင်
သူတို့သည် ဟင်းလေးပွဲစလုံးကို ပြောင်စင်အောင် စားသောက်လိုက်ကြလေသည်။
ရှန်ယန်းယန်းမှာ မဝသေးသည့်အလား ဖြစ်နေပြီး ဗီလာတွင် နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာ အမှန်တကယ် မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှုဖြစ်ကြောင်း တွေးတောနေမိ၏။
ပန်းကန်များ ဆေးကြောပြီးနောက် ယွင်ထင်သည် အလုပ်လုပ်ရန် သွားလေသည်။
ဝမ်ယွီ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီလီမိတက် နှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စရပ်များကို သူမ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။
မသွားမီ ကုမ္ပဏီသို့ အချိန်ရလျှင် လာရောက်ကာ အခြား ရှယ်ယာရှင်များနှင့် တွေ့ဆုံရန် ချန်ဖုန်းအား သူမက သတိပေးသွားခဲ့၏။
ရှန်ယန်းယန်းမှာလည်း ပြန်ရန် အလျင်မလိုခဲ့ချေ။
သူမသည် သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို ယူဆောင်လာခိုင်းပြီး ဒုတိယထပ်တွင် အခန်းတစ်ခန်း ရွေးချယ်လိုက်ကာ ယခုမှစ၍ အချိန်မရွေး လာရောက်နေထိုင်နိုင်လေပြီ။
တကယ်တော့ သူမ အနှစ်သက်ဆုံး အခန်းမှာ တတိယထပ်ရှိ အိပ်ခန်းကြီးပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူမရှေ့ရှိ ချန်ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း
သူမက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "နောက်သုံးရက်နေရင် ငါ့မှာ ပါတီပွဲ တစ်ခုရှိတယ်... နင် ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပေးလို့ရမလား..."
"ရတာပေါ့..."
ချန်ဖုန်း ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။
ရှန်ယန်းယန်းအပေါ် သူ၏ အမြင်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပေသည်။
အကြိမ်များစွာ တွေ့ဆုံပြီးနောက် သူတို့သည် အချင်းချင်းအပေါ် ခံစားချက်များပင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။
အထူးသဖြင့် ယနေ့ သူမ၏ ဝတ်စုံပင်
သူတို့ အကြည့်ချင်း ဆုံမိချိန်တွင် ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ လည်ပင်းအောက်မှ ဖြူဖွေးသော အသားအရေကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူက အကြည့်ကို အလျင်အမြန် လွှဲဖယ်လိုက်ရသည်။
ရှန်ယန်းယန်း သည်လည်း သူ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအရာကို သတိပြုမိသွားပုံရပေ၏။
"အို..."
သူမသည် သူမ၏ ဂါဝန်လည်ပင်းကို အလျင်အမြန် ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာလေးမှာ နီရဲသွားတော့သည်။
"ဟွန့်... လူယုတ်မာ..."
ချန်ဖုန်းက အနေရခက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။ "လျိုမင်လျန် က မင်းနဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိသေးလား..."
"မရှိပါဘူး... သူ့ကို ငါ နည်းနည်းလေးမှ သဘောမကျဘူး..."
ရှန်ယန်းယန်းက လျိုမင်လျန်နှင့် သူမကိုယ်သူမ အလျင်အမြန် ခပ်ခွာခွာနေလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။
"မနေ့က ငါ့အိမ်ကနေ ထွက်သွားကတည်းက သူ ပြန်မလာတော့ဘူး... သူ ဘာတွေ လုပ်နေလဲဆိုတာ ငါလည်း မသိပါဘူး..."
မနေ့က ဗီလာထဲမှ USB ကို ခိုးယူသွားသူမှာ လျိုမင်လျန် စီစဉ်ထားသူဖြစ်ကြောင်းကို ချန်ဖုန်း သူမအား မပြောပြခဲ့ချေ။
လိုအပ်မည် မဟုတ်ပေ
လျိုမင်လျန် ဆိုသည်မှာ လူရွှင်တော်တစ်ယောက်ထက် မပိုချေ။
ချန်ဖုန်း ဂရုစိုက်သည့်အရာမှာ
နောက်ထပ် နှစ်ပတ်ကြာပြီးနောက် သူ့ကို လာရောက် ရင်ဆိုင်မည့်သူက ဘယ်သူဖြစ်မည်နည်း ဆိုတာပင်။
ယခု ဗီလာထဲတွင် အမျိုးသမီး နှစ်ဦး ထပ်တိုးလာပြီဖြစ်ရာ သူသည် ဤကိစ္စကို ပို၍ပင် အာရုံစိုက်နေရလေ၏။
...
ရှန်ယန်းယန်းမှာ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အတန်းရှိသဖြင့် ခရီးဆောင်အိတ်များ နေရာချပြီးနောက် ထွက်သွားလေသည်။
ချန်ဖုန်းသည် ကျောင်းမှ အကြံပေးဆရာထံသို့ သူ၏ အလုပ်သင် လျှောက်လွှာကို တင်ပြထားပြီး ဖြစ်ပေ၏။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ဝမ်ယွီ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီလီမိတက် ၏ အဓိက ရှယ်ယာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ရာ နေ့စဉ် အတန်းတက်ရန် မလိုအပ်ဘဲ အလုပ်သင် လျှောက်လွှာကို လွယ်ကူစွာ တင်ပြနိုင်လေသည်။
သူ သွားချင်သည့်အချိန်မှသာ သွားနိုင်သည်။
ချန်ဖုန်းသည် သူ၏ ပါဂါနီ ကို မောင်းနှင်ကာ ကျင်းလင် ဈေးဝယ်စင်တာ သို့ သွားရောက်၍ နေ့စဉ်သုံး ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်ယူခဲ့၏။
မြေအောက်ကားပါကင်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင်
ပါဂါနီ ကားလေး၏ လေကာမှန် တစ်ခုလုံး ကွဲကြေနေပြီး တမင်သက်သက် ရိုက်ခွဲခံထားရသည့်အလား ဖြစ်နေသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရပေသည်။
ဘုရားရေ…
ယွမ် ၄၅ သန်းကျော်တန်တဲ့ ကားကို တစ်ယောက်ယောက်က ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရိုက်ခွဲရဲတယ်ပေါ့လေ။
"ထွက်ခဲ့ကြစမ်း... ပုန်းမနေနဲ့တော့..."
ချန်ဖုန်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်
မြေအောက်ကားပါကင်ထဲမှ လူတစ်ဒါဇင်ကျော် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အထဲတွင် မနေ့က အရိုက်ခံခဲ့ရသော တောက်ကော လည်း ပါဝင်နေပေ၏။
သူသည် ပတ်တီးများ စည်းထားရဆဲဖြစ်ပြီး လူနှစ်ဦးက သူ့ကို တွဲထားရလေသည်။
တောက်ကော သည် လမ်းလျှောက်ရာတွင် အနည်းငယ် မောဟိုက်နေပုံရ၏။
သို့သော် သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေပေသည်။
"ကောင်လေး... မင်းက ငါ့ရဲ့ နံရိုးလေးချောင်းကို ချိုးခဲ့တာ... ဒါကြောင့် ငါက မင်းကားကို ပြန်ရိုက်ခွဲတာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်..."
"အော်... ဘယ်သူများလဲလို့... တောက်ကော ကိုး..."
ချန်ဖုန်းက မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။
"တောက်ကော... မင်း ကားကို ရိုက်ခွဲတာက ထားပါတော့... ဘာလို့ အဲဒီလောက် မောနေရတာလဲ... ဂွင်းတိုက်တာ လျှော့ပါလို့ ငါ ပြောသားပဲ... မင်း ဘယ်လောက်တောင် အားနည်းနေပြီလဲ ကြည့်ပါဦး..."
"မင်းကမှ အားနည်းနေတာကွ..."
တောက်ကော မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အဆုတ်များပင် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရလေ၏။
ဒီကောင်လေးက တကယ်ကို ပါးစပ်သရမ်းတာပဲ
ချန်ဖုန်း၏ အပြုံးများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ငါက စကားပြောရ အရမ်းလွယ်ကူတဲ့သူပါ... မင်းတို့ ကားကို စိတ်ကြိုက် ရိုက်ခွဲလို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့..."
သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားပေ၏။
"ဒီကားကို ငါ ယွမ် ၄၅ သန်းနဲ့ ဝယ်ထားတာ... မင်းတို့ ငါ့ကို တစ်ပြားမှ မလိုအောင် ပြန်ပေးရမယ်... မဟုတ်ရင် မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ ဒီကနေ ထွက်သွားရမှာ မဟုတ်ဘူး..."