အခန်း ၅၈

အခန်း (၅၈) အကျပ်အတည်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရခြင်း၊ လူတိုင်း စုရုံးရောက်ရှိလာခြင်း

"တောက်ကော လား..."

ကျားနက် သည် အချိန်အတော်ကြာ တွေးတောပြီးမှ ဤလူကို မှတ်မိသွားခဲ့ပေသည်။

“ငါ သူ့ကို တစ်ခါ မြင်ဖူးတယ်... ဒီကောင်က တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်…”

ကင်းကောင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "တောက်ကော က လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လကမှ ငါတို့ဆီ ဝင်လာတာ... ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေထဲက တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်... ဒီတစ်ခေါက် သူက လူတစ်စုကို ခေါ်သွားပြီး တစ်ဖက်လူရဲ့ ကားကို သွားရိုက်ခွဲတာ...

ရလဒ်ကတော့ လူဆယ့်ခြောက်ယောက်စလုံး ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရပြီး တစ်ဖက်လူက လျော်ကြေး ယွမ် ၄၅ သန်း တောင်းနေတယ်..."

"လျော်ကြေး ယွမ် ၄၅ သန်း တောင်လား..."

ကျားနက် သည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်လေ၏။

သူသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အရယ်ရဆုံး ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဘာလဲ... သူတို့က ငါ့နာမည်ကို မပြောဘူးလား..."

"ပြောခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ အသုံးမဝင်ဘူး..."

ကင်းကောင် က သူ့ကို ခိုးကြည့်လိုက်၏။

သေချာစွာ ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်

ကျားနက် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအမူအရာတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပေသည်။ "ဘယ်တုန်းကစပြီး ငါ့နာမည်က ပေ့ဟူ မှာ ဒီလောက် အသုံးမဝင် ဖြစ်သွားရတာလဲ..."

သို့သော် လျော်ကြေးပေးရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။ သူတို့ ပြဿနာရှာခဲ့တာဆိုတော့ သူတို့ဘာသာ ရှင်းရမှာပေါ့။

ကင်းကောင် သည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါတို့ လျော်ကြေးမပေးမချင်း သူက လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... တောက်ကော က ငါ့ဆီ အကူအညီတောင်းဖို့ ဖုန်းဆက်ပြီးပြီ... သူတို့က ကျင်းလင် ဈေးဝယ်စင်တာ ရဲ့ မြေအောက်ကားပါကင်မှာ ရှိနေကြတာ...

ပြီးတော့ တခြား ညီအစ်ကိုတွေကလည်း စောင့်ကြည့်နေကြတာဆိုတော့ ငါတို့ ဒီတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်နေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ..."

"ဘာလဲ... မင်းက ငါ့ကို အလုပ်ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးနေတာလား..."

ကျားနက် ၏ အရှိန်အဝါ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာရာ သူ့အနီးတွင် မှီနေသော အမျိုးသမီးမှာ လန့်ဖြတ်သွားပြီး ဘေးဘက်သို့ အလျင်အမြန် ရှောင်ဖယ်လိုက်လေသည်။

သူတို့သည် ဤမြေအောက်လောက သူဌေးကြီး ဒေါသထွက်လာမည်ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ကြ၏။

ကင်းကောင် ၏ မျက်နှာအမူအရာလည်း ပြောင်းလဲသွားပေသည်။ "ကျားနက်... စိတ်အေးအေးထားပါ..."

“တော်တော့…”

ကျားနက် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ သေချာပေါက် သူတို့ကို ကယ်ရမှာပေါ့... မဟုတ်ရင် ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ စိတ်ဓာတ်ကျသွားလိမ့်မယ်... အနီးအနားက ညီအစ်ကိုတွေကို လူခြောက်ဆယ်လောက် ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်...

ဒီလိုလုပ်ရဲတဲ့ သတ္တိရှိတဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်...

ငါ ကျားနက် ရဲ့ လူတွေကိုတောင် သူက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ထိရဲတယ်ပေါ့လေ..."

ရလဒ်ကထင်ရှားနေပေသည်…

လူတွေကို ရွေးဖို့အတွက် ပိုက်ဆံပေးရန် သူ လုံးဝ ရည်ရွယ်မထားချေ။

"နားလည်ပါပြီ..."

ကင်းကောင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

သူတို့သည် ဤလုပ်ရပ်ကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်ပုံရပေသည်။

ကျားနက် သည် ဤကိစ္စလေးကို စိတ်ထဲမထားခဲ့ချေ။ အလားတူ အဖြစ်အပျက်မျိုးက နေ့တိုင်း ဖြစ်ပျက်နေကျပင်

ရလဒ်ကတော့ အများအားဖြင့် ပြောင်းလဲသွားလေ့ မရှိပါဘူး…

သူ့ကို စော်ကားသူတွေ အားလုံးက ခြွင်းချက်မရှိဘဲ ဒီကမ္ဘာကြီးကနေ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြမှာပဲလေ။

ဘေးရှိ အမျိုးသမီးက နောက်တစ်ကြိမ် မှီလာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ယမ်းကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျားနက်... ရှင့်ကို ပေ့ဟူ ရဲ့ ဘုရင်မှန်း ဘယ်သူက မသိဘဲ နေမှာလဲ... ဒီမှာ ရှင့်ကို ဘယ်သူမှ မဆန့်ကျင်ရဲပါဘူး...

ရှင် စိတ်ချလက်ချ နေလို့ရပါတယ်... ဆယ်မိနစ်အတွင်း ကင်းကောင် က အရာအားလုံးကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ဖြေရှင်းပေးလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ အာမခံပါတယ်..."

"အဲဒါ တကယ် အမှန်ပဲ..."

ကျားနက် သည် အမျိုးသမီး၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းနှင့် အရိပ်ကြား တောက်ပနေခဲ့ပေ၏။

"ပေ့ဟူ တစ်မြို့လုံးမှာ ငါ ကျားနက် ကို တကယ် ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့သူဆိုလို့ ချန်ထျန်ပေါင် တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာပါ..."

ကျားနက် နှင့် ချန်ထျန်ပေါင် တို့သည် အင်အားချင်း မျှတနေကြပေသည်။

သူတို့သည် ပေ့ဟူ ၏ အာဏာကို ပူးတွဲ ခွဲဝေယူထားသော မြေအောက်လောက သူဌေးကြီးများ ဖြစ်ကြ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်

သူတို့နှစ်ဦးသည် သေမလောက် ရန်သူများ ဖြစ်ကြပေသည်။

အမျိုးသမီးက ရယ်မောလိုက်၏။ "ကျားနက်... ရှင်က နောက်နေတာပဲ... ကျွန်မ အထင်တော့ ချန်ထျန်ပေါင် က ရှင့်လောက် မစွမ်းဆောင်နိုင်သလို ရှင့်လောက်လည်း သတ္တိမရှိဘူး... အနှေးနဲ့အမြန် သူက ရှင့်ရဲ့ မျိုချတာကို ခံရမှာပါပဲ...

အဲဒီအချိန်ကျရင် ပေ့ဟူ မှာ ရှင်ပဲ အာဏာပြနိုင်တော့မှာပေါ့..."

"မင်းက စကားပြော အရမ်းကောင်းတာပဲ..."

ကျားနက် သည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာနေခဲ့ပေ၏။

သူ၏ရှေ့ရှိ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း သူသည် သူမအား ချက်ချင်းပင် ဖိချလိုက်လေသည်။

၎င်းက ရှက်ရွံ့သော အော်ဟစ်သံလေးတစ်ခုကို ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့၏။ "အို... ကျားနက်... ရှင် ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်တွေကို ဖိမိနေပြီ..."

...

ဆယ်မိနစ်အကြာတွင်

ကျားနက် သည် ဘေးရှိ အမျိုးသမီးကို ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင်

သီးသန့်အခန်း၏ တံခါး ထပ်မံ ပွင့်လာခဲ့ပေသည်။

"ကျားနက်... ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကင်းကောင် သည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရ၏။

"ဘာတွေဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ပြာယာခတ်နေရတာလဲ..."

ကျားနက် သည် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပုံရပြီး မတ်မတ်ထိုင်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ... လူတွေကို ပြန်ခေါ်လာနိုင်ပြီလား..."

ဂလု...

ကင်းကောင် သည် တံတွေးများကို အားရပါးရ မျိုချလိုက်၏။

ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။ "ကျားနက်... ငါ ညီအစ်ကိုတွေ ခြောက်ဆယ်လောက် လွှတ်လိုက်တာ... အခုထိ တစ်ယောက်မှ ပြန်မလာသေးဘူး... ဖုန်းဆက်ကြည့်တော့လည်း မရဘူး... သူတို့ အန္တရာယ်ကြီးကြီးမားမားနဲ့ ကြုံတွေ့နေရပြီ ထင်တယ်..."

"ဘာ..."

ကျားနက် သည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ "တစ်ဖက်မှာ လူဘယ်နှယောက် ရှိလို့လဲ..."

ကင်းကောင် က ပြန်လည်စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။ "တောက်ကော ရဲ့ ခုနက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုအရဆိုရင် တစ်ဖက်မှာ လူတစ်ယောက်ပဲ ရှိသင့်တာ... နောက်ပိုင်း ငါ စစ်ဆေးကြည့်တော့ ချန်ဖုန်း ဆိုတဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား တစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်...

ဒါပေမဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေအရဆိုရင် ဒီလူက သေချာပေါက် သာမန်မဟုတ်ဘူး...

ငါ လွှတ်လိုက်တဲ့ လူခြောက်ဆယ်က သူ့ကို မနိုင်ရင်တောင် ပြဿနာမရှိဘဲ ထွက်ပြေးနိုင်သင့်တာလေ..."

"ဒါပေမဲ့ အခုက ဘယ်လိုလဲ..."

"သူတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ ပြန်မလာဘူး... ဒါက အရမ်း ထူးဆန်းလွန်းတယ်..."

ကျားနက် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန် တည်ကြည်လေးနက်သွားပေသည်။

သူ မြေအောက်လောကမှာ ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး နေခဲ့တာဆိုတော့ အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီးသားလေ

ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာပဲ တည်ငြိမ်နေဖို့ လိုအပ်တယ် မဟုတ်လား။

သူ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေသည့်အလား သူ၏ လက်ချောင်းများက စားပွဲပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ခေါက်နေခဲ့၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်

ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ သူက ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကင်းကောင်... ဒီတစ်ခေါက် မင်းကိုယ်တိုင် လူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး သွားလိုက်စမ်း..."

"နားလည်ပါပြီ..."

ကိစ္စက ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်နေပြီဆိုတော့ သူ လုံလောက်အောင် အလေးအနက်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ကင်းကောင် ထွက်သွားလေ၏။

သူတို့သည် လူတစ်ရာကျော်ကို ဦးဆောင်ကာ ကျင်းလင် ဈေးဝယ်စင်တာ ၏ မြေအောက်ကားပါကင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ကျားနက် မှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်နေခဲ့၏။

သူသည် သီးသန့်အခန်းထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေပြီး အတွေးများထဲ နစ်မြုပ်နေပုံရပေသည်။

ဆယ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွား၏။

မိနစ်နှစ်ဆယ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

မည်သည့် သတင်းမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိမလာသေးချေ။

နာရီဝက်နီးပါး ကုန်ဆုံးသွားချိန်တွင် ကျားနက် သည် နောက်ဆုံး၌ သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ဦးကို ခေါ်ကာ မေးလိုက်၏။ "ကင်းကောင် ပြန်ရောက်ပြီလား..."

"မရောက်သေးပါဘူး..."

"သူ့ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်စမ်း..."

"ကျားနက်..."

လက်အောက်ငယ်သားသည် ဖုန်းအကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ဆိုခဲ့သော်လည်း မရခဲ့ချေ။ "ဘယ်သူမှ မကိုင်ဘူး... တခြား ညီအစ်ကိုတွေဆီ ဆက်ကြည့်တော့လည်း ဘယ်သူမှ ဖုန်းမကိုင်ကြဘူး..."

"ချီးပဲ..."

ကျားနက် ၏ နဖူးတွင် ချက်ချင်းပင် ချွေးအေးများ ပျံလာခဲ့တော့သည်။

ဘယ်သူကများ ငါ့ကို ပြဿနာ လာရှာနေတာလဲ။

ဤအခိုက်အတန့်၌

သူသည် နက်ရှိုင်းလှသော အကျပ်အတည်းကြီးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပေ၏။

၎င်းမှာ သူ ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော အကျပ်အတည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ၏ ပြိုင်ဘက်ဟောင်း ချန်ထျန်ပေါင် ပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော အကျပ်အတည်းမျိုးကို ဘယ်သောအခါမှ မယူဆောင်လာနိုင်ခဲ့ချေ။

ကျားနက် သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြာယာခတ်သွားခဲ့လေပြီ။

"မြန်မြန် သတင်းဖြန့်လိုက်... လူတိုင်းကို ပြန်လာဖို့ ပြောလိုက်... အခုချက်ချင်း... ချက်ချင်းပဲ..."

သူသည် လူတိုင်းကို အတူတကွ စုရုံးလိုနေခဲ့ပေ၏။

ချက်ချင်းပင်

သတင်းသည် ပေ့ဟူ တစ်မြို့လုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားလေသည်။

"ကျားနက် အန္တရာယ်ရှိနေပြီ... အခုချက်ချင်း ပြန်လာကြ..."

အစားအသောက်လမ်းတန်းတွင် ဝမ်တန် စားနေသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏ဖုန်းထဲမှ မက်ဆေ့ခ်ျကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလျင်အမြန် ထကာ အငှားယာဉ်တစ်စီးကို တား၍ ဘားဆီသို့ ဦးတည်သွားလေ၏။

ဟိုတယ်တစ်ခုတွင် အမျိုးသားတစ်ဦး အိပ်မောကျနေစဉ် သူ၏ ဖုန်းက ရုတ်တရက် မြည်လာခဲ့သည်။ မက်ဆေ့ခ်ျကို ဖတ်ပြီးနောက် သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ အဝတ်အစားများပင် မလဲလှယ်တော့ဘဲ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့၏။

...

ယခုအခါ

လူရာပေါင်းများစွာသည် ကျားနက် ရှိရာ ဘားဆီသို့ ဦးတည်သွားနေကြပေသည်။

စာတိုလေးတစ်စောင် ရရှိပြီးသည်နှင့် သူတို့သည် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ အလျင်အမြန် ရောက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

စဉ်းစားကြည့်နိုင်ပေသည်။

သူတို့၏ နှလုံးသားထဲရှိ ကျားနက် ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် သြဇာလွှမ်းမိုးမှုပင်…

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်

ကျင်းလင် ဈေးဝယ်စင်တာ ၏ မြေအောက်ကားပါကင်၌

ချန်ဖုန်းသည် ပါဂါနီ ကားလေး၏ ခေါင်းဖုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ရှေ့ရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူတစ်ရာကျော် လဲကျနေပေ၏။

သူတို့သည် တောင်ကုန်းငယ်လေးတစ်ခုအလား စုပုံနေလုနီးပါး ဖြစ်နေကြလေသည်။

လူအချို့မှာ သတိလစ်မေ့မြောနေကြပြီး အချို့မှာမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျကာ နာကျင်စွာ ညည်းတွားနေကြပေ၏။

ထိုလူများထဲတွင် ကင်းကောင် လည်း ပါဝင်နေပေသည်။

သို့သော် ကင်းကောင် ၏ မျက်နှာမှာ အရိုက်ခံထားရသဖြင့် ရောင်ရမ်းနေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျကာ ထ၍ပင် မရနိုင်တော့ချေ။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော တောက်ကော မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေပုံရပြီး အသံတစ်သံမျှပင် မထွက်ရဲချေ။

ချန်ဖုန်း၏ အကြည့်များက သူတို့အပေါ် တစ်ယောက်ချင်းစီ လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါလိုချင်တာက ကားအတွက် ယွမ် ၄၅ သန်းတည်းကို... မင်းတို့က ဘာလို့ ဒီကို လူတွေ အများကြီး လွှတ်လိုက်ရတာလဲ...

ကြည့်ရတာ ငါ မင်းတို့ရဲ့ ကျားနက် နဲ့ စကားပြောဖို့ လိုအပ်နေပြီ ထင်တယ်..."