အခန်း ၆၃

အခန်း (၆၃) ကောင်းတယ်... ချီချီလေး

ယနေ့တွင် ရှောင်မန်ချီသည် ယခင်အတိုင်း တီရှပ်အဖြူနှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီတိုကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို ချထားလေ၏။ အလွန် ရိုးရှင်းသော ဝတ်စုံလေးပင်။ သို့သော် သူမ၏ သန့်စင်ပြီး ကြော့ရှင်းသော ဟန်ပန်ကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ချေ။

ထို့အပြင် ထိုခြေတံရှည်များက လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ရန် လုံလောက်နေပေသည်။

သူမသည် ကျောင်း၏ အလှဆုံး မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး ကျောင်းအပြင်ဘက် ရောက်ချိန်တွင်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှပဂေးတစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲပင်။

ဘတ်စ်ကားစောင့်နေသည့် ဆယ်မိနစ်အတွင်း လူအများအပြားက သူမထံသို့ လာရောက်စကားပြောဆိုခဲ့ကြ၏။ အချို့က ဇိမ်ခံကားများ မောင်းနှင်လာပြီး ဟိုတယ်တွင် ညအိပ်ရန်အတွက် သူမ၏ ဈေးနှုန်းကို တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။

၎င်းက သူမကို အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်စေခဲ့ပြီး သူတို့ကို စတင်ကျိန်ဆဲတော့၏။

ထို့ကြောင့် ရှောင်မန်ချီသည် ချန်ဖုန်း၏ အသံကို ကြားချိန်တွင် ဗီဇအရ ကျိန်ဆဲချင်သွားခဲ့လေသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်၏။

"ချန်ဖုန်း... နင်ကိုး..."

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ဆုံဖူးသော်လည်း ချန်ဖုန်းအပေါ် သူမ၏ မှတ်မှတ်ရရ အထင်အမြင်က အတော်လေး နက်ရှိုင်းနေခဲ့ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မကြာသေးမီက ချန်ဖုန်းသည် ကျောင်းတွင် အတော်လေး နာမည်ကြီးနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ချန်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကားပေါ်တက်... ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်..."

"ဒါက... နင့်ကားလား..."

ရှောင်မန်ချီက သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်၏။ သူမသည် ကားပေါ်တက်ရန် တုံ့ဆိုင်းနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမျိုးသားများ၏ စူးရှသော အကြည့်များကို သတိပြုမိသွားလေသည်။ မသိစိတ်မှ သူမသည် ခြေလှမ်းကျယ်ကျယ်လှမ်းကာ ထိုင်လိုက်တော့၏။

ဤသည်မှာ ယွမ် သန်း ၉၀ ကျော်တန်ဖိုးရှိသော လမ်ဘော်ဂီနီ ဗီနီနို ကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် စီးဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် အတုအယောင် ဂုဏ်မာနရှိသူ တစ်ဦးမဟုတ်သော်လည်း ဇိမ်ခံကားတစ်စီးကို စီးရသော ခံစားချက်မှာ တကယ်ကို အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်။

သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေသော ကလေးလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရှောင်မန်ချီသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ရှုကာ အရာအားလုံးကို ထိတွေ့ကိုင်တွယ်ရင်း မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒီကားက ဘယ်လောက်လဲ..."

"ဈေးမကြီးပါဘူး... သန်း ၉၀ ကျော်လေးတင်ပါ..."

"သန်း ကိုးဆယ်ကျော်..."

ရှောင်မန်ချီ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး သူမသည် ချက်ချင်းပင် ထိုနေရာ၌ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေလိုက်လေတော့သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ ကားကို ပျက်စီးသွားစေမည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့သွားခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

တစ်ဖက်လူမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားတစ်ဦး ဖြစ်နေမည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

သူမ၏ အနေရခက်နေသော ဟန်ပန်ကို မြင်သောအခါ ချန်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကိုင်ကြည့်လို့ရပါတယ်... တကယ်လို့ တစ်ခုခု ပျက်သွားရင် ငါ တာဝန်ယူပါတယ်...ဒါနဲ့ အလှလေးရှောင်... ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

"အော်..."

ရှောင်မန်ချီ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားလေ၏။

"ငါ့ကို ကျင်းလင် ဈေးဝယ်စင်တာ မှာ ချပေးပါ... ငါ အဲဒီကို သွားမှာ... အချိန်းအချက် လုပ်ထားလို့..."

"ဘာ..."

ချန်ဖုန်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရယ်စရာအကောင်းဆုံး ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသော ပေ့ဟူတက္ကသိုလ် ၏ ကျောင်းသူလှလေး လေးဦးအနက်မှ တစ်ဦးဖြစ်သော ရှောင်မန်ချီက အချိန်းအချက် သွားလုပ်ဖို့ လိုအပ်သေးလို့လား။

သူမ၏ ရုပ်ရည်နှင့်ဆိုလျှင် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော လူများက အရှက်မရှိ တန်းစီကာ သူမထံသို့ ရောက်လာကြမည် ဖြစ်ပေ၏။

သူက မသိစိတ်မှ ရှောင်မန်ချီထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အို... နင်... နင်... နင်..."

ဤလုပ်ရပ်က ရှောင်မန်ချီအား လန့်ဖြတ်သွားစေပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားစေခဲ့လေသည်။

လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏မျက်နှာကို တွန်းထုတ်ရင်း သူမက စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"သွားမယ့်လမ်းကို ကြည့်လေ... လူကို မတိုက်မိအောင် သတိထားဦး..."

"အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်..."

ချန်ဖုန်းမှာ ရှက်ရွံ့သွားပုံရပေသည်။

သူက ကားမောင်းနေသည်ကို လုံးလုံးလျားလျား မေ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ နင် ခုနက ပြောလိုက်တဲ့စကားက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ..."

"နင်က ဒီလောက် လှတာကို ဘာလို့ ဘလိုင်းဒိတ် လုပ်ဖို့ လိုအပ်နေရတာလဲ..."

"နင်ရော ငါ့ကို လှတယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

ရှောင်မန်ချီက အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ရိုးသားသော မျက်နှာလေးဖြင့် သူ့ကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

"နင်က ကျောင်းရဲ့အလှလေး လေးဦးထဲက တစ်ဦးလေ... ဘယ်လိုလုပ် မလှဘဲ နေမှာလဲ..."

ချန်ဖုန်းက သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

ထိုခြေတံရှည်များမှာ သင့်မျက်လုံးများကို အရည်လည်စေလောက်အောင် မျက်စိကျစရာ ကောင်းလှပေသည်။ ရှန်ယန်းယန်း ၏ ခြေတံများပင် သူမလောက် မရှည်ချေ။

ရှောင်မန်ချီက နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်သည်။ ကောလိပ်စတက်ချိန်ကတည်းက သူမသည် ကျောင်းသူအလှလေး လေးဦးစာရင်းတွင် ပါဝင်ခဲ့သော်လည်း အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် သူမ တကယ်ကို နားမလည်တော့ချေ။

ချန်ဖုန်း၏ စူးရှသော အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားပြီး သူမက သူ့ကို ဒေါသတကြီး မျက်စောင်းထိုးလိုက်လေ၏။

သူမက သက်ပြင်းချကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဓိကကတော့ ငါ့အဒေါ်က ငါ ဘွဲ့ရတော့မှာတောင် ရည်းစား မရှိသေးဘူးဆိုပြီး ငါ့အတွက် တစ်ယောက်ရှာပေးဖို့ လူတစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းလိုက်လို့ပါ..."

"သူက နိုင်ငံခြားကနေ မဟာဘွဲ့ နှစ်ခုနဲ့ ပြန်လာတာလို့ ကြားတယ်... ငါကလည်း တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိလို့သာ အချိန်းအချက်လုပ်တာကို သဘောတူလိုက်ရတာ..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါ့ကောင်းကျိုးအတွက် လုပ်ပေးတာပါ... ဒီတိုင်း ဝတ္တရားအရပါပဲ..."

"မဟာဘွဲ့ နှစ်ခု ဟုတ်လား..."

ချန်ဖုန်းက ပြန်လှည့်ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်ပြန်၏။

"မကြည့်နဲ့လေ..."

ရှောင်မန်ချီက လက်ပိုက်ကာ သူ့ကို ဒေါသတကြီး မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

ချန်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားလေ၏။ ကားမောင်းနေရင်း သူက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နိုင်ငံခြားကနေ အခုလေးတင် ပြန်လာတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ငါလည်း သိတယ်... သူ့မှာလည်း မဟာဘွဲ့ နှစ်ခု ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စရိုက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ငါ ဘာမှမပြောနိုင်ဘူး..."

ယနေ့ခေတ်တွင် ငွေအနည်းငယ် ရှိနေသရွေ့ ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသော ဘွဲ့တစ်ခုရရန် နိုင်ငံခြားသို့ သွားရောက်နိုင်ပေသည်။ နှစ်များစွာ ကြာပြီးနောက် နိုင်ငံခြားပြန် ကျောင်းသားများဟု ဆိုကာ ပြန်လာကြသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ထူးခြားသူများ မဟုတ်ကြချေ။

သူ ရည်ညွှန်းနေသည်မှာ ယမန်နေ့က ရှန်ယန်းယန်း ၏ အိမ်တွင် တွေ့ခဲ့သော လျိုမင်လျန် ကို ဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်မန်ချီက ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြလိုက်၏။

"အင်း အင်း... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နိုင်ငံခြားပြန်တွေအပေါ် ငါ သိပ်အထင်မကြီးပါဘူး... ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါ အောင်မြင်မယ်လို့လည်း ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က မတူညီတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြီးပြင်းလာပြီး မတူညီတဲ့ တန်ဖိုးထားမှုတွေ ရှိကြလို့ပဲ... ဒါကြောင့် သူတို့နဲ့ သဟဇာတဖြစ်ဖို့ ခက်ခဲတယ်..."

"ပြီးတော့ နိုင်ငံခြားက ပြန်လာတဲ့သူတွေက ပိုပြီး ပွင့်လင်းကြတယ်... အဲဒါကို ငါ မကြိုက်ဘူး..."

ထိုအကြောင်းကို ပြောရမည်ဆိုလျှင်။

ရှောင်မန်ချီက ထပ်မံ၍ နီးကပ်စွာ မှီလာခဲ့ပြီး...

"နင့်အကြောင်း ပြောပြပါဦး... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် အတန်းထဲမှာ ဆရာချန် ကို ကယ်တင်တုန်းက နင်သုံးခဲ့တဲ့ အပ်စိုက်ကုထုံးက ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်း မဟုတ်လား..."

"အဲဒါက..."

"ဟွန့်... မငြင်းနဲ့နော်..."

ရှောင်မန်ချီက သူမ အားလုံးသိထားပြီးဖြစ်သည့်အလား ဟန်ဆောင်လိုက်၏။

"နင် ပရော်ဖက်ဆာ ရှားဟွာ ကို သိတယ် မဟုတ်လား... သူက တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးအသင်း ဥက္ကဋ္ဌ လေ... နင် လူတွေကို ကယ်တင်တဲ့ ဗီဒီယိုကို သူ ကြည့်ပြီးသွားပြီ..."

"အဲဒါက သေချာပေါက် ပျောက်ဆုံးနေတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်း ပဲ..."

"ချန်ဖုန်း... နင်က တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ... နင့်ဆီမှာ ဒီလောက် အံ့သြဖို့ကောင်းတဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်တွေတောင် ရှိနေတာပဲ..."

သူမက ချန်ဖုန်းအား စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

ရုတ်တရက် ဤကောင်လေးသည် ဆွဲဆောင်မှုတစ်မျိုးကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး လူများကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု တစ်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေ၏။ ချန်ဖုန်းက လှည့်ကာ သူမကို ကြည့်ချင်ခဲ့သော်လည်း... ထားလိုက်ပါတော့… သူမကို ငါ ထပ်မခြောက်လှန့်တော့ပါဘူး။

"ကောင်းပြီလေ... ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်း အကြောင်းကို ငါ နည်းနည်း သိထားပါတယ်... ငါ့မိသားစုက အရင်က ဆေးဘက်ဆိုင်ရာမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြတာ... ငါ့ရဲ့ ဘိုးဘေးက ဟွာထို ရဲ့ ၄၁ ဆက်မြောက် မျိုးဆက်လေ..."

သူသည် မျက်နှာသေဖြင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို စတင်ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"တကယ်လား..."

ရှောင်မန်ချီက တကယ်ပင် ယုံကြည်သွားခဲ့ပေသည်။

"နင့်မိသားစုမှာ ရှေးဟောင်းစာအုပ် ရှိလား... အရင်က ဆေးညွှန်းတချို့ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်လို့ ကြားတယ်..."

"တကယ်လို့ အဲဒါကို ပြန်ရှာတွေ့နိုင်မယ်ဆိုရင် ဆေးပညာမှာ ကြီးမားတဲ့ သုတေသနတန်ဖိုး ရှိလာလိမ့်မယ်..."

"ပြီးတော့... နင့်ရဲ့ ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်း ကို ငါ့ကို သင်ပေးလို့ ရမလား..."

"ငါ အားတဲ့အချိန်ကျရင် သင်ပေးပါ့မယ်..."

ရှောင်မန်ချီမှာ ပရိသတ်လေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေ၏။

ချန်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နင်က နင့်ရဲ့ ဉာဏ်ရည်ကို အလှအပနဲ့ လဲလှယ်လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား။

"နင် တကယ် သင်ပေးမှာလား..."

ရှောင်မန်ချီက မသိစိတ်မှ သူ၏လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖက်လူက ကားမောင်းနေကြောင်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလေသည်။ ထိုအချိန်မှသာ သူမက အလျင်အမြန် လွှတ်လိုက်တော့၏။

"ဒါက ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်း ပါပဲ... တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ချန်ဖုန်းက အမှန်တကယ်ပင် ၎င်းကို စိတ်ထဲ မထားခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့အားလုံးကို စနစ်မှ ပေးအပ်ထားခြင်းဖြစ်ရာ သူ လိုချင်သော မည်သည့် အပ်စိုက်ကုထုံးကိုမဆို ရရှိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"ကတိနော်..."

ရှောင်မန်ချီက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ကို ပိုပို၍ မျက်စိကျစရာကောင်းလာသည်ဟု ထင်မြင်လာခဲ့၏။ တစ်ဖက်လူက အလွန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် သူမ နားလည်ထားလေသည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် ဤအပ်စိုက်ကုထုံးကို ချန်ဖုန်း တစ်ဦးတည်းသာ သိရှိပြီး ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်း သည် သေလုမြောပါးလူကိုပင် ကယ်တင်နိုင်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိသည်ဟု ဆိုကြပေ၏။ ၎င်း၏ တန်ဖိုးကို ခန့်မှန်း၍မရနိုင်ချေ။ တစ်ဖက်လူက တကယ်ကို သင်ပေးချင်နေတာပဲ။

[ ရှောင်မန်ချီ ထံမှ ကျေးဇူးတင်စကားကို ဖမ်းယူရရှိပါသည်... သင် စနစ်ပွိုင့် ၅ ပွိုင့် ရရှိပါသည်…]

[ ရှောင်မန်ချီ ထံမှ ကျေးဇူးတင်စကားကို ရရှိပါသည်... သင် စနစ်ပွိုင့် ၃ ပွိုင့် ရရှိပါသည်…]

စနစ်၏အသံက စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေ၏။ ချန်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"ချီးပဲ..."

"အဲဒါက စနစ်ပွိုင့် ၈ ပွိုင့်တောင် ရစေတာလား..."

သူ မနေနိုင်ဘဲ ရှောင်မန်ချီ ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိလေသည်။ ကောင်းတယ်... ချီချီလေး…