အခန်း ၆၄

အခန်း (၆၄) ငါ ရှင်းပြပါရစေ

ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် ၎င်းတို့သည် ခရီးဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေ၏။

ချန်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တောက်ကောနှင့် သူ၏ဂိုဏ်းသားများကြား ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပဋိပက္ခသည် ဤမြေအောက်ကားပါကင်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ပင်။

ယခုအခါ ကားပါကင်ကို ရှင်းလင်းထားပြီးဖြစ်ကာ ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

"ကျေးဇူးပဲ..."

ရှောင်မန်ချီသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ငါ နင့်ကို ကော်ဖီတစ်ခွက်လောက် တိုက်ရရင်ကော... ပြီးရင် ငါ နင့်ကားကို ထပ်စီးရနိုင်သေးတယ်..."

"နင် အချိန်းအချက် လုပ်ထားတယ်ဆို..."

ချန်ဖုန်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပေ၏။

တစ်ဖက်လူက ဝတ္တရားအရသာ လုပ်ဆောင်နေပြီး ဤကိစ္စကို အတည်မယူထားပုံရပေသည်။

ရှောင်မန်ချီက လျှာလေးထုတ်ပြလိုက်သည်။ "ရပါတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ဖက်လူက မရောက်သေးဘူးလေ... ငါက နာရီဝက် ကြိုရောက်နေတာ..."

"ကောင်းပြီလေ..."

ချန်ဖုန်း ကားရပ်ပြီးသွားပြီးနောက်

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဈေးဝယ်စင်တာအတွင်းရှိ ကော်ဖီဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြ၏။

ရှောင်မန်ချီက အမေရိကာနို နှစ်ခွက်မှာယူလိုက်ပြီး ထောင့်ကျသော နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

အခြားသူများက သူမကို သတိထားမိမည်ကို ကြောက်ရွံ့ပုံရကာ သူမ၏အိတ်ထဲမှ ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူဆောင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်ပေ၏။

သို့သော် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူမသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှပဂေးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း မည်သူမဆို သိနိုင်ပေသည်။

"နင် ဒီကော်ဖီဆိုင်ကို ခဏခဏ လာတာလား..."

ချန်ဖုန်း ဝင်လာချိန်တွင် ရှောင်မန်ချီက စားပွဲထိုးများကို နှုတ်ဆက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမသည် ပုံမှန်ဖောက်သည်များ ဖြစ်ကြောင်း သိသာနေပေ၏။

ရှောင်မန်ချီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ပထမနှစ်တုန်းက ငါ့မိသားစုမှာ ငွေရေးကြေးရေး ပြဿနာတွေ ရှိခဲ့တယ်... တက္ကသိုလ်တက်နိုင်ဖို့အတွက် နေရာအနှံ့ အချိန်ပိုင်းအလုပ်တွေ လုပ်ခဲ့ရတယ်..."

"ဒီကော်ဖီဆိုင်က ငါ အချိန်ပိုင်း အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ နေရာလေ... နှစ်ဝက်လောက် လုပ်ခဲ့ရတယ်..."

"နောက်ပိုင်း မိသားစုရဲ့ ငွေရေးကြေးရေး ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားတော့မှ မလုပ်တော့တာ..."

ချန်ဖုန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပေသည်။

မိန်းကလေးများ အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်ခြင်းမှာ ရှားပါးလှ၏။

အထူးသဖြင့် သူမသည် ကျောင်းသူအလှလေး တစ်ဦးဖြစ်နေသောကြောင့် ပင်။

"ငါလည်း နင့်လိုပဲ အချိန်ပိုင်းအလုပ်တွေ လုပ်ဖူးပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါက အများအားဖြင့် လက်ကမ်းစာစောင်တွေ ဝေတာနဲ့ အပြေးအလွှား လုပ်ရတဲ့ အလုပ်တွေပဲ လုပ်ခဲ့တာပါ..."

ချန်ဖုန်း၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်…

ရှောင်မန်ချီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားလေ၏။ "ငါ့ကို လာမနောက်ပါနဲ့... နင့်ကားဘီး တစ်လုံးတည်းကတင် ယွမ်သန်းပေါင်းများစွာ တန်နေတာကို နင်က အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်ဖို့ လိုသေးလို့လား... နင်က ယွမ်သန်းဆယ်ဂဏန်းလောက်တန်တဲ့

ကားကြီး မောင်းပြီး လက်ကမ်းစာစောင်တွေ ဝေနေတာလား..."

ချန်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

အရင်က ငါ တကယ် ဆင်းရဲခဲ့တာပါ။

ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကော်ဖီဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

လျိုမင်လျန် ပင်တည်း

ချန်ဖုန်း ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်သည်။

ဟီးး…ဟီးး...

သူမရဲ့ အချိန်းအချက်က ဒီကောင် ဖြစ်နေမလား...

ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်လုံးများကို ဟိုဟိုဒီဒီ အဆက်မပြတ် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေသော ရှောင်မန်ချီကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ၏ သံသယများမှာ မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်လေ၏။

ဤအချိန်၌

လျိုမင်လျန်သည် ထောင့်တွင်ရှိနေသော ချန်ဖုန်းနှင့် ရှောင်မန်ချီတို့ကို သတိမထားမိခဲ့ချေ။

သူက ပတ်ပတ်လည်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် စားပွဲတစ်လုံးကို ရှာဖွေကာ ထိုင်လိုက်လေသည်။

"ဟို..."

ရှောင်မန်ချီ လျှောက်သွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ချန်ဖုန်းက သူမကို ရုတ်တရက် ဆွဲဖမ်းလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ "အလှလေးရှောင်... ဒီလူကို ငါသိတယ်... နင့်အတွက် သူ့ရဲ့ စရိုက်ကို ငါ စမ်းသပ်ပေးရမလား..."

"အော်... ဘယ်လို စမ်းသပ်မှာလဲ..."

ရှောင်မန်ချီမှာလည်း အနည်းငယ် သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချန်ဖုန်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲဒါအတွက် စိတ်မပူနဲ့... ဒီမှာထိုင်ပြီး ကော်ဖီသာ သောက်နေလိုက်... နင် မကြာခင် သိလာရလိမ့်မယ်..."

စကားပြောနေရင်း သူသည် ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ဟေးဟူ ထံသို့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် ပို့လိုက်လေ၏။

၎င်းတို့သည် ယခင်က ဘားတွင် ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်များ ဖလှယ်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤအချိန်၌

လျိုမင်လျန်သည်လည်း ကော်ဖီတစ်ခွက် မှာယူလိုက်သည်။

သူ ကော်ဖီသောက်ပြီးသွားသော်လည်း သူစောင့်နေသူမှာ ရောက်မလာသေးဘဲ ချိန်းဆိုထားသောအချိန်မှ ဆယ်မိနစ်ခန့် ကျော်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။

"မိန်းမတွေက တကယ်ကို အချိန်မလေးစားကြဘူး..."

လျိုမင်လျန်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ယခင်က USB drive ခိုးယူမှု ပေါ်ပေါက်သွားပြီးနောက် စီးပွားရေးသမားနှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အနာဂတ်တွင် ဟန်ချက်ညီတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားခဲ့လေသည်။

ရှန်ယန်းယန်းကို ရရှိရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ဤအချိန်းအချက်ကို အခြားသူတစ်ဦး၏ မိတ်ဆက်ပေးမှုမှတစ်ဆင့် သူ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ဤမိန်းကလေးသည် ရှန်ယန်းယန်းနှင့် ကျောင်းတူတူဖြစ်ပြီး ကျောင်းရဲ့အလှလေးပင် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြလေသည်။

ဓာတ်ပုံများမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်လှပလှသည်။

အပြင်တွင် မည်သို့နေမည်ကိုသာ သူ မသိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

သူ နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ်ခန့် ထပ်စောင့်နေခဲ့သော်လည်း သူ၏ အချိန်းအချက်မှာ ရောက်မလာခဲ့ချေ။

ထိုအစား သူစိမ်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"ဟေး လူချောလေး... ကားပါကင်မှာ သွားပျော်ကြမလား..."

အမျိုးသမီးက သူ၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ အလွန် ဖော်ပြလွန်းနေပေသည်။

သူမ၏ စကားများနှင့် လုပ်ရပ်များက သဘာဝဆွဲဆောင်မှုများကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး အထူးသဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ရေမွှေးနံ့ပြင်းပြင်းက လျိုမင်လျန်၏ အာရုံကြောတိုင်းကို နှိုးဆွနေခဲ့ပေ၏။

ဤအမျိုးသမီးမှာ အချစ်ရေးတွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။

လျိုမင်လျန်သည် သူမအား ပရောပရည်လုပ်ရန် ယားယံနေခဲ့ပြီးနောက် အချိန်ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

သူက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ... ဒီအစ်ကိုကြီးက ဘယ်လောက် စွမ်းဆောင်နိုင်လဲဆိုတာ မင်းကို နောက်မှ ပြမယ်..."

စကားပြောနေရင်း သူသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ တစ်ဖက်လူ၏ ခါးကို ဖက်လျက် ကော်ဖီဆိုင်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြလေတော့၏။

"ဖွီး... လူယုတ်မာပဲ..."

ရှောင်မန်ချီသည် ဤမြင်ကွင်းကို ရွံရှာစွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့ပေသည်။

ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ထားသော လျိုမင်လျန်သည် အောင်မြင်သူတစ်ဦးဖြစ်မည်ဟု သူမ အစပိုင်းက ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း သူက အလွယ်တကူ မြူဆွယ်ခံရပြီး ထွက်သွားမည့် လူယုတ်မာတစ်ဦးဖြစ်နေမည်ဟု မည်သူက သိမည်နည်း။

ထို့နောက် သူမက ခေါင်းကိုစောင်းကာ ချန်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "နင် ရှာထားတဲ့ လူလား..."

"မဟုတ်ဘူး... ငါ သူ့ကို လုံးဝ မသိပါဘူး..."

ချန်ဖုန်းက ဘယ်သောအခါမှ ဝန်ခံမည် မဟုတ်ချေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ဖက်လူကို သူ တကယ် မသိခဲ့ပေ။ ဤသူကို ဟေးဟူ က ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ရှောင်မန်ချီက ၎င်းကို စိတ်ထဲ မထားဘဲ နှုတ်ခမ်းစူကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ငါ နင့်ကို ကျေးဇူးတင်ရဦးမယ်... ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့အဒေါ်ကို သေချာ ပြန်ပြောလို့ရပြီ... သွားကြရအောင်..."

ဘေလ်ရှင်းချိန်တွင်

ချန်ဖုန်းက အစပိုင်း၌ ရှင်းချင်ခဲ့သော်လည်း ရှောင်မန်ချီက သူမသာ ဒိုင်ခံရှင်းမည်ဟု အတင်းအကျပ် ပြောဆိုခဲ့လေ၏။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် မြေအောက်ကားပါကင်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

BMW တစ်စီးအနီးမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် အတွင်းဘက်မှ တုန်ခါမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေ၏။

ရှောင်မန်ချီက ခဏတာ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် သွားရောက်ကာ ကားမှန်ကို ခေါက်လိုက်သည်။

အထဲက မည်သူကမျှ ဂရုမစိုက်ကြချေ။

ထို့နောက် ထပ်မံခေါက်လိုက်ပြန်သည်။

ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ "ချီးပဲ... အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျမှ လာနှောင့်ယှက်နေတာ ဘယ်ကောင်လဲ... လူကို အလုပ်ကောင်းကောင်း လုပ်ခွင့်မပေးဘူးလား..."

သူက ကျိန်ဆဲနေရင်း ကားပြတင်းပေါက်ကို ချလိုက်ပေ၏။

ရှောင်မန်ချီက သူမ၏ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ အရူးအမူး ဓာတ်ပုံရိုက်တော့လေသည်။

"ချီးပဲ... မင်း..."

လျိုမင်လျန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဒေါသများ ချက်ချင်းပင် ထောင်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ငါ့အလုပ်ကို နှောင့်ယှက်ရုံသာမက ဓာတ်ပုံပါ ရိုက်သေးတယ်ပေါ့...

မင်းအဖေကိုပဲ သွားရိုက်လိုက်...

သူ ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ရှောင်မန်ချီ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

"မင်း... မင်းက မိန်းကလေးရှောင် မဟုတ်လား..."

ချီးပဲ...

သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် အလင်းရောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

ငါက ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အလှပဂေးလေး တစ်ယောက်ကို လွတ်သွားခဲ့တာလား…

"ရပါတယ်... ဆက်သာလုပ်ကြပါ..."

ရှောင်မန်ချီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေခဲ့လေသည်။

သူမက ဤဓာတ်ပုံကို သူမ၏ အဒေါ်ထံသို့ ပြသချင်ရုံသာ ဖြစ်ပေ၏။ သို့မှသာ သူမက လူရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အဒေါ်မိတ်ဆက်ပေးသော လူမှာ အမှန်တကယ်ပင် မကောင်းကြောင်း သိရှိသွားစေရန် ဖြစ်သည်။

လျိုမင်လျန်က အဝတ်အစားများကို အလျင်အမြန် ဝတ်ဆင်ကာ ကားထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေ၏။

ထိုအချိန်၌ ကားထဲမှ အမျိုးသမီးကို သူ ဂရုမစိုက်တော့ချေ။

သူက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "မိန်းကလေးရှောင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပေးပါဦး... မဟုတ်ဘူး... ငါ့ရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပေးပါ... မင်း မြင်သလို မဟုတ်ပါဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး နားလည်မှု မလွဲပါနဲ့..."

"ငါ နားလည်မှုလွဲတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ရှောင်မန်ချီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်မှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွား၏။ "ငါ့ကို ရှင်းပြနေစရာ မလိုပါဘူး... ငါတို့ကြားမှာ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိဘူးလေ..."

"ငါ..."

လျိုမင်လျန် တစ်စုံတစ်ရာ ဆက်ပြောရန် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင် ရှောင်မန်ချီသည် ဘေးရှိ လမ်ဘော်ဂီနီ ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေပြီ။

"ချီးပဲ..."

လျိုမင်လျန်က တံတွေးတစ်ချက် ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ "ဘာ ကျောင်းသူအလှလေးလဲ... သူက တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တယ်လို့ ငါ ထင်ထားတာ... တကယ်တမ်းကျတော့ သူက တခြားသူရဲ့ ဇိမ်ခံကားကို မျက်စိကျနေတာပဲ..."

"ငါ လမ်ဘော်ဂီနီ တစ်စီး ဝယ်နိုင်ရင် မင်းလည်း ကားပေါ်တက်ရဦးမှာပဲ..."

ဤအချိန်၌

လမ်ဘော်ဂီနီ ၏ ကားမှန်က ပွင့်လာခဲ့ပေ၏။

ချန်ဖုန်းက သူ့ကို လေချွန်ပြကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "လျိုလေး... မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သနားစရာကောင်းနေရတာလဲ... အနည်းဆုံးတော့ ဟိုတယ်တစ်လုံးလောက်တော့ ရှာပါကွာ... ကောင်မလေးကို အအေးမိမခံပါနဲ့..."

"ငါ သွားတော့မယ်... မင်းတို့ ဆက်လုပ်ကြ ဆက်လုပ်ကြ..."

"ချန်ဖုန်း..."

လျိုမင်လျန်မှာ ဒေါသပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေတော့၏။

ဒီကောင်နဲ့ ဆုံတိုင်း ကောင်းတာ တစ်ခုမှ မဖြစ်ဘူး... ဒီတစ်ခါ သူက ငါ့ကောင်မလေးကိုတောင် ခိုးသွားသေးတယ်...

အား…