အခန်း ၇၀

အခန်း (၇၀) တားဆီး၍မရသော ရေပန်းစားသည့် အကြောင်းအရာ

အခြားတစ်ဖက်တွင်

ပေ့ဟူ သို့ ဦးတည်ပျံသန်းနေသော ရဟတ်ယာဉ်တစ်စီးပေါ်၌

ဟွမ်ဇီ သည် သူ၏ဖုန်းကို ကျန်းထျန်ရှန်း ထံသို့ အလျင်အမြန် ကမ်းပေးလိုက်ပြီး တီးတိုးပြောဆိုလိုက်၏။

"ဝန်ကြီး... ချန်ဖုန်း က ထပ်ပြီး ရေပန်းစားလာပြန်ပြီ..."

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

ကျန်းထျန်ရှန်း သည် သူ၏ နားထင်များကို မပွတ်သပ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

"တစ်ရက်တည်းအတွင်းမှာတင် တစ်ဖက်လူက ရေပန်းစားတဲ့ ရှာဖွေမှုတွေထဲကို ငါးကြိမ်တောင် ရောက်လာခဲ့တယ်..."

"မင်းရဲ့ မိသားစုက Weibo အကောင့်ကို ဖွင့်ထားတာလား..."

အခြားသူများအတွက် ရေပန်းစားသည့် အကြောင်းအရာများ စာရင်းဝင်ရန်မှာ ပရိုမိုးရှင်းလုပ်ပေးမည့် ဘလော့ဂါများစွာကို ရှာဖွေရုံသာမကဘဲ အားထုတ်မှုနှင့် လူအင်အားများစွာလည်း လိုအပ်သဖြင့် အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။ သို့သော် ဤကောင်လေးအတွက်မူ ၎င်းက အိမ်ချက်ထမင်းစားရသကဲ့သို့ လွယ်ကူနေလေ၏။

ဟွမ်ဇီ က ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သူဌေးတစ်ယောက်က Douyin ပေါ်က အမျိုးသမီး လိုက်ဗ်လွှင့်သူတစ်ယောက်ကို အကြိမ်တစ်ရာကျော်လောက် ဆုချခဲ့ပြီး ယွမ်သန်းဆယ်ဂဏန်းလောက် သုံးခဲ့တယ်တဲ့..."

"ဒါက အမျိုးသမီး လိုက်ဗ်လွှင့်သူ အကုန်လုံးကို လိုက်ဗ်လွှင့်ဖို့အတွက် Douyin ရဲ့ ပလက်ဖောင်းဆီ စုရုံးရောက်ရှိလာအောင် ဦးတည်သွားစေခဲ့တယ်..."

"အခုတော့ လိုက်ဗ်လွှင့်တဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခုလုံးက ဒီအကြောင်းကို သိသွားကြပြီဖြစ်ပြီး အဲဒီသူဌေးက ရေပန်းစားတဲ့ ရှာဖွေမှုတွေရဲ့ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်သွားခဲ့ပြီ..."

"ကျွန်တော် တစ်ဖက်လူရဲ့ အချက်အလက်တွေကို စစ်ဆေးကြည့်တော့ အဲဒါက ချန်ဖုန်း ဖြစ်နေတယ်..."

"အဲဒါကို အရင်ဆုံး ဖြုတ်ချလိုက်စမ်း..."

ကျန်းထျန်ရှန်း မှာလည်း ခေါင်းကိုက်သွားရလေ၏။

"ဒီကောင်လေးက ဂနာမငြိမ်တဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုလိုပဲ..."

"တစ်ဖက်လူကို စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနဆီ ခေါ်လာတာက ကောင်းချီးတစ်ခုလား ဒါမှမဟုတ် ကျိန်စာတစ်ခုလားဆိုတာကို ငါ မသိတော့ဘူး..."

သူ အလွန် သိချင်နေခဲ့ပေသည်။

"ချန်ဖုန်း က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာနိုင်ခဲ့တာလဲ... သူက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်တုန်းက ဆင်းရဲတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာ... ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် သူဌေးကြီး ဖြစ်သွားရတာလဲ..."

စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု အချက်အလက်များအရ တစ်ဖက်လူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများမှာ တရားဝင် လမ်းကြောင်းများမှ ရရှိလာကြောင်း ဖော်ပြနေသော်လည်း…

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ပုံမှန်ဖြစ်နေခြင်းကပင် သူ့ကို တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

"ခေါင်းကိုက်လိုက်တာ..."

ငါးမိနစ်အကြာတွင်

ဟွမ်ဇီ သည် သူ၏ဖုန်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ဝန်ကြီးကျန်း... Weibo ပေါ်က ရေပန်းစားတဲ့ အကြောင်းအရာကို ဖြုတ်ချပြီးသွားပြီ... ဒါပေမဲ့... အခု အဲဒါက Zhihu မှာ နံပါတ်တစ် နေရာကို ရောက်နေတယ်..."

"အဲဒါကို ထပ်ပြီး ဖြုတ်ချလိုက်စမ်း..."

ကျန်းထျန်ရှန်း သည် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်၏။

ပေ့ဟူ သို့သွား၍ ချန်ဖုန်း အား ရှာဖွေသင့်၊ မသင့်ကိုပင် သူ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ပေသည်။

သို့သော်… ချန်ဖုန်း ၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းဆောင်ရည်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်

"ဒီကိစ္စက အခုတော့ ဘာမှမဟုတ်သေးဘူး... ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ်မှာ မင်း နောက်ထပ် ဘယ်နှကြိမ်လောက် ရေပန်းစားနိုင်ဦးမလဲ ဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

ဆယ်မိနစ်အကြာတွင်

ဟွမ်ဇီ သည် လုံးလုံးလျားလျား ကူကယ်ရာမဲ့နေသော အမူအရာဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပြေးလာခဲ့သည်။

"ဝန်ကြီးကျန်း... ချန်ဖုန်း က..."

"ထပ်ပြီး ရေပန်းစားနေပြန်ပြီလား... ဒီတစ်ကြိမ်က ဘယ်အကြောင်းအရာလဲ..."

ကျန်းထျန်ရှန်း မှာ စကားပြောစရာမဲ့ ဖြစ်သွားရလေ၏။

ဟွမ်ဇီ က အနေရခက်စွာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ကြိမ်က ဘိုင်ဒူး မှာ နံပါတ်တစ် နေရာကို ရောက်နေတာပါ..."

"အရမ်းမိုက်တာပဲ..."

ကျန်းထျန်ရှန်း သည် လက်မမထောင်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပေ၏။

"ငါ အချိန်မီတောင် ပြန်လို့ မရတော့ဘူး..."

"မေ့ထားလိုက်တော့... အဲဒါကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ကြစို့... အဲဒါက ရေပန်းစားတဲ့ အကြောင်းအရာလေး တစ်ခုပါပဲ... ဘာဆိုးကျိုးမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ငါတို့ ပေ့ဟူ ကို ရောက်ဖို့ အချိန်ဘယ်လောက် လိုသေးလဲ..."

"မိနစ်နှစ်ဆယ် လိုပါသေးတယ်..."

ဟွမ်ဇီ က ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

ဤချန်ဖုန်းက ဝန်ကြီးအား စကားပြောစရာမဲ့ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြောင်းကိုလည်း သူ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ဝန်ကြီးကျန်း သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့်ပတ်သက်၍ ရုန်းကန်နေရသည်ကို မြင်သောအခါ သူ မမေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"ဝန်ကြီးကျန်း... ငါတို့ သွားနေတုန်းပဲလား..."

"သွားရမှာပေါ့... ဘာလို့ မသွားရမှာလဲ..."

ဝန်ကြီးကျန်း ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားလေ၏။

"ငါ အိမ်ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီကို... ဘာလို့ အခုမှ နောက်လှည့်ပြန်ရမှာလဲ..."

"တကယ်လို့ တခြားသူတွေသာ သိသွားရင် ငါ့မျက်နှာကို ဘယ်နား သွားထားရမှာလဲ..."

......

ချန်ဖုန်း သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လက်ဆောင်များကို ဆက်လက်ရှာဖွေနေခဲ့ပေ၏။

Weibo ၏ အခြေအနေကို သူ သတိမထားမိခဲ့သလို လိုက်ဗ်လွှင့်သည့် လုပ်ငန်းတွင် အစ်ကိုဖုန်း အကောင့်၏ လွှမ်းမိုးမှု အတိုင်းအတာကိုလည်း သူ မသိရှိခဲ့ချေ။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဆက်ပြီး ပွတ်ဆွဲနေရုံပဲ..."

လိုက်ဗ်လွှင့်နေသူ တစ်ယောက်ယောက်ကို မြင်သည်နှင့် ဆုချမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့က သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ချိန်တွင် ထပ်မံ၍ ဆုချမည် ဖြစ်လေသည်။

"ငါ လုပ်နိုင်တာ အကုန်လုံးက ဆုချဖို့ပဲလေ..."

စုစုပေါင်း စနစ်ပွိုင့် ဘယ်လောက်ရရှိခဲ့သလဲဆိုတာကို သူ စစ်ဆေးဖို့ အချိန်မရခဲ့သော်လည်း ၎င်းက သေချာပေါက် များပြားလှပေသည်။

ထိုအချိန်၌ ဖုန်းမြည်လာခဲ့၏။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဆုချခြင်းကို ယာယီရပ်ဆိုင်းထားလိုက်ရလေ၏။

"ဟလို... ဘယ်သူလဲ..."

"မစ္စတာချန်... ကျွန်တော်ပါ... ရှပ်ခ် ဖောက်သည်ဝန်ဆောင်မှုက ရှောင်ဝမ် ပါ... ခင်ဗျားက လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီဝက်က ကျွန်တော်တို့ကို ဖုန်းဆက်ခဲ့တယ်လေ... ပြီးတော့ ခင်ဗျားအတွက် အမြင့်ဆုံး ငွေဖြည့်သွင်းခွင့် ပမာဏကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ ဖွင့်ပေးလိုက်ပါပြီ..."

"ခင်ဗျားအနေနဲ့ အကောင့်ထဲကို အချိန်မရွေး ငွေဖြည့်သွင်းနိုင်ပါတယ်... ဘာကန့်သတ်ချက်မှ မရှိတော့ပါဘူး..."

တစ်ဖက်လူ၏ အသံမှာ အလွန် ယဉ်ကျေးနေခဲ့ပေ၏။

"မလိုတော့ပါဘူး... ကျွန်တော်နဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး..."

ချန်ဖုန်း က ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်လေသည်။

"ငါ့ကို နောက်နေတာလား..."

"ငါက အရင်တုန်းက ဖွင့်ပေးဖို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ မင်းတို့က ငါ့ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား..."

"အခုတော့ အဲဒါက ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းအားကြီးလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိသွားပြီ မဟုတ်လား..."

"ခုမှတော့ နောက်ကျသွားပြီကွ..."

ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်

ရှောင်ဝမ် သည် ချသွားသော ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသဖြင့် ငိုလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပေ၏။

သူ ထပ်မံခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် ရလဒ်မှာ တစ်ဖက်လူ၏ ဘလက်လစ်ထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့ကြောင်း ပြသနေလေ၏။

"ဘယ်လိုလဲ..."

မန်နေဂျာက အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည်။

နာကျင်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရှောင်ဝမ် က ပြောဆိုလိုက်၏။

"မစ္စတာချန် က... မလိုတော့ဘူးလို့ ပြောတယ်..."

"မင်း..."

မန်နေဂျာက ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ဝမ်... အို ရှောင်ဝမ်... မင်းကိုယ်မင်း ပြဿနာကြီးထဲ ရောက်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာကို မင်း သိရဲ့လား... တကယ်လို့ မင်းသာ မစ္စတာချန် ကို အထင်မသေးခဲ့ရင် သူက Douyin ဆီကို ရောက်သွားပါ့မလား..."

"အခု ဘာတွေဖြစ်သွားပြီလဲ ကြည့်လိုက်စမ်း... ငါတို့ရဲ့ လိုက်ဗ်လွှင့်သူ တစ်ဝက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရရုံသာမကဘဲ အဲဒီလိုက်ဗ်လွှင့်သူတွေ အကုန်လုံးမှာ ပရိသတ်တွေ ရှိနေသေးတယ်ကွ..."

"အခုဆို သူတို့ရဲ့ ပရိသတ်တွေတောင် Douyin ဆီ ရောက်ကုန်ကြပြီ..."

"ကုမ္ပဏီက ပိုက်ဆံဘယ်လောက်တောင် ဆုံးရှုံးသွားလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား... ဒီကိစ္စအတွက် မင်း တာဝန်ယူနိုင်လို့လား..."

"ကျွန်တော်..."

ရှောင်ဝမ် သည် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

"မန်နေဂျာ... အဲဒီလိုက်ဗ်လွှင့်သူတွေက မနက်ဖြန်ကျရင် ပြန်ရောက်လာနိုင်လောက်တယ် မဟုတ်လား..."

"ချီးပဲ..."

မန်နေဂျာမှာ သူ၏စကားများကြောင့် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် အဆုတ်များပင် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"Douyin က မင်းလို တုံးအတယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"သူတို့က သူတို့ရဲ့ လိုက်ဗ်လွှင့်သူတွေနဲ့ အသုံးပြုသူအသစ်တွေကို ဆက်ထိန်းထားဖို့ မကြိုးစားဘဲ နေပါ့မလား..."

"အဲဒီလူတွေက ဟိုဘက် ပလက်ဖောင်းနဲ့ ရင်းနှီးသွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်... သူတို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူးကွ..."

"ဟွန့်... မင်း ဒီမှာပဲနေပြီး မင်းလုပ်ရပ်တွေကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေလိုက်... ပြီးရင် ကုမ္ပဏီရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကိုသာ စောင့်နေတော့..."

ဤသို့ ပြောဆိုပြီးနောက်...

သူသည် နောက်လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

"..."

ရှောင်ဝမ် လုံးလုံးလျားလျား ဆွံ့အသွားခဲ့ပေသည်။

......

ဘတ်စကက်ဘောကွင်း၏ ဘေးဘက်၌

ထိုအချိန်မှသာ မိန်းကလေးတစ်ဦးက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လက်ဆောင်များကို ရှာဖွေကြည့်ရှုနေသော ချန်ဖုန်း ကို သတိပြုမိသွားပုံရလေ၏။

"ဟေး... အဲဒါ ချန်ဖုန်း မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဟုတ်တယ်... သူက မကြာသေးခင်က ကျောင်းမှာ တော်တော်လေး နာမည်ကြီးနေတာ... ဒီမှာတော့ နာမည်ကြီး ကြယ်ပွင့်တစ်ပွင့် ဖြစ်နေပြီ..."

"ဟေး... သူ အဲဒီမှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ... သူ လိုက်ဗ်လွှင့်နေတာများလား..."

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... အဲဒီသူဌေးကြီး အစ်ကိုဖုန်းက အမျိုးသမီး လိုက်ဗ်လွှင့်သူတွေကိုပဲ ဆုချတာလေ... အမျိုးသား လိုက်ဗ်လွှင့်သူတွေကတော့ ဘေးဖယ်ခံထားရတာပဲ... သူတို့ကို ဆုချဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ရဲ့ လိုက်ဗ်လွှင့်မှုတွေက အသုံးမဝင်ပါဘူး..."

"ငါတို့ သွားပြီး ကြည့်ကြရအောင်..."

မိန်းကလေး အနည်းငယ်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားကြလေသည်။

"ဟေး... သူ လိုက်ဗ်လွှင့်တာကို ကြည့်နေတယ်..."

"အို ဘုရားရေ... သူ ပွဲတော် တွေကို တရစပ် ပေးနေတာပဲ... ဟဲ့ အကျိုးနဲ... မျက်နှာပြင် တစ်ခုလုံး ပွဲတော် တွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ..."

မိန်းကလေးများသည် ချန်ဖုန်း ၏ အကောင့်နာမည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ၎င်းတို့၏ ပါးစပ်များ အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မှင်တက်သွားကြပေ၏။

"သူ... သူက တကယ်ကြီး အစ်ကိုဖုန်း လား..."

"ဝိုး... သူက အဲဒီသူဌေးကြီး အစ်ကိုဖုန်း ပဲ..."

လူတိုင်း အံ့အားသင့် မှင်တက်သွားကြလေသည်။

လုံးလုံးလျားလျား အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရပေ၏။

ယနေ့ လိုက်ဗ်လွှင့်သည့် လောကတွင် သတင်းခေါင်းစီးများ၌ နေရာယူနေသော အစ်ကိုဖုန်းမှာ ၎င်းတို့၏ အတန်းဖော် ချန်ဖုန်း ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

ပြီးတော့ သူတို့က ၎င်းတို့ရဲ့ ဘေးနားမှာ အတိအကျ ရှိနေခဲ့တာပဲ...

"အို ဘုရားရေ..."

"တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ..."

"ချန်ဖုန်း က တကယ်ကြီး စူပါသူဌေးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား..."

ဤအချိန်၌

ချန်ဖုန်း က ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့အား ဖျော့တော့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဆုချတာကို လိုချင်ကြလား... တကယ်လို့ မင်းတို့ဆီမှာ ဖော်လိုဝါ တစ်ထောင်ကျော် ရှိရင်တော့ ငါ မင်းတို့ကို ဆုချပေးလို့ ရတယ်..."

အကယ်၍ ဖော်လိုဝါ အရေအတွက် အလွန်နည်းပါးနေပါက ရရှိမည့် စနစ်ပွိုင့်များလည်း နည်းပါးမည် ဖြစ်ပေ၏။

ဖော်လိုဝါ တစ်ထောင်ကျော် လိုအပ်ပြီး ထိုသို့မဟုတ်ပါက တန်မည်မဟုတ်ချေ။

"ငါ့မှာ ဖော်လိုဝါ တစ်သောင်း ရှိတယ်... ငါ လိုက်ဗ် စလွှင့်လို့ ရပြီ..."

"ငါ့မှာလည်း ဖော်လိုဝါ နှစ်သောင်း ရှိတယ်..."

မိန်းကလေးများအားလုံး ၎င်းတို့၏ ဖုန်းများကို ထုတ်ယူလိုက်ကြပြီး ချန်ဖုန်း အား ဝိုင်းရံကာ လိုက်ဗ် စတင်လွှင့်ကြလေတော့သည်။

သတင်းများက လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့၏။

သူမတို့၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ မူလက လိုက်ဗ်လွှင့်ရန် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ကြသော မိန်းကလေးများသည်လည်း ချက်ချင်းပင် ၎င်းတို့၏ ဖုန်းများကို ထုတ်ယူကာ ပါဝင်လာခဲ့ကြပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌

ဘတ်စကက်ဘောကွင်းပေါ်ရှိ မိန်းကလေးများအားလုံးသည် ချန်ဖုန်း ထံသို့ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ကြရလေ၏။

မည်သူကမျှ အားမပေးကြတော့ချေ။

လူတိုင်းသည် ချန်ဖုန်း ၏ လိုက်ဗ်လွှင့်မှုအပေါ်၌သာ အာရုံစိုက်နေကြလေပြီ။

သူသည် ရုတ်တရက် အာရုံစိုက်ခံရမှု၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်လာခဲ့ပြီး တစ်ကျောင်းလုံးတွင် လူပြောအများဆုံးသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။

ဘတ်စကက်ဘောကွင်းပေါ်တွင်

ကျောက်တုန်းလိုင် သည် ပိုကြည့်လေလေ ဒေါသပိုထွက်လာလေလေ ဖြစ်နေခဲ့၏။

သူသည် ဘတ်စကက်ဘောကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ပေါက်လိုက်ပြီး လုံးလုံးလျားလျား စိတ်ပျက်နေသော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ ဆက်မကစားတော့ဘူး... ငါ့ကို အားပေးတဲ့သူ တစ်ယောက်မှတောင် မရှိတော့ဘူး... ဒါက တကယ်ကို ငြီးငွေ့စရာကောင်းတာပဲ..."

ဘတ်စကက်ဘောကွင်းပေါ်တွင် ကြည့်ရှုသူများ မရှိတော့ချေ။

၎င်းမှာ သေချာပေါက် လူသူကင်းမဲ့နေပုံရလေ၏။

ချန်ဖုန်း ကို ကြည့်သော သူ၏အကြည့်များတွင် မကျေနပ်မှုများ ပိုမိုကြီးထွားလာခဲ့ပေသည်။

"ငါက ဟန်ရေးပြချင်ခဲ့တာကို..."

"နောက်ဆုံးတော့ ချန်ဖုန်း က ဒါကို ထပ်ပြီး လုယူသွားပြန်ပြီပဲ..."