အခန်း ၅၂၉

အခန်း (၅၂၉) - တောအုပ်အတွင်းက ထူးဆန်းသော အရိပ်များ (၂)

ရွှီရှင်းသည် လက်ပတ်နာရီကို မြှင့်လိုက်ပြီး နယ်မြေ ၁၈၉ အတွင်း ကျန်ရှိနေသေးသော ရှင်ကျန်သူအရေအတွက်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ၎င်းနယ်မြေအတွင်း၌ လူဦးရေ ခုနစ်ရာကျော်သာ ကျန်ရှိတော့၏။

သစ်ပင်အိမ် ကာကွယ်ရေးတိုက်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း ဝမ်လေ့သည် နယ်မြေ ၁၈၉ မှ လူအချို့နှင့် ဆက်သွယ်စကားပြောခဲ့ဖူးကြောင်းကို သူ ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေသေးသည်။

ထိုအချိန်က ရရှိခဲ့သော သတင်းအချက်အလက်များအရ နယ်မြေ ၁၈၉ အတွင်း၌ ရှင်ကျန်သူဦးရေ စုစုပေါင်း တစ်ထောင်ငါးရာမှ တစ်ထောင်ခြောက်ရာဝန်းကျင်အထိ ရှိနေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း ၎င်းတို့၏ အင်အားမှာ နယ်မြေ ၁၈၇ ထက် များစွာ သာလွန်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်တော့ ၎င်းနယ်မြေအတွင်း၌ လူဦးရေ ခုနစ်ရာကျော်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

လူဦးရေ ခုနစ်ရာကျော်ဆိုသည်မှာ နည်းသည့်ပမာဏတော့ မဟုတ်ပေ။

တစ်ကမ္ဘာလုံးရှိ နယ်မြေများ၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်စာရင်းတွင်လည်း နယ်မြေ ၁၈၉ သည် အဆင့် ၃၂ နေရာ၌ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ကြည့်ရသလောက် ၎င်းတို့၏ အခြေအနေမှာ မဆိုးလှသေးပေ။

အနည်းဆုံးတော့ လက်ရှိ ရှင်ကျန်သူဦးရေ သုံးရာကျော်သာ ကျန်ရှိတော့သော နယ်မြေ ၁၈၇ ထက် များစွာ အင်အားကောင်းနေဆဲ ဖြစ်၏။

"လောလောဆယ်တော့ ငါတို့တွေ အရင်ဆုံး ပြန်ကြရအောင်။"

သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင်တော့ လက်ရှိအချိန်၌ တည်နေရာကူးပြောင်းစက်တစ်ခုမှ မကျန်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် မိမိ၏ သစ်ပင်အိမ်သို့ အရင်ဆုံး ပြန်ရမည် ဖြစ်သည်။

သစ်ပင်အိမ်သို့ ပြန်ရောက်မှသာ အခြားအဖွဲ့ဝင်များ၏ သစ်ပင်အိမ်များတွင် တပ်ဆင်နိုင်ရန် တည်နေရာကူးပြောင်းစက် အသစ်လေးခုကို ထပ်မံ ဖန်တီးနိုင်မည် ဖြစ်၏။

လွန်ခဲ့သည့်ခဏက အသက်ဝင်ခဲ့သော ဝဲဂယက်တံခါးကြီးမှာ အချိန်အတော်ကြာ မည်သူမှ အသုံးမပြုခဲ့ကြသောကြောင့် စနစ်၏ စည်းမျဉ်းအရ အလိုအလျောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်

လေထုထဲတွင် ခရမ်းနက်ရောင် စွမ်းအင်များ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် စုဝေးလာခဲ့၏။

ထို့နောက် တယ်လီပို့အမှတ်အသား၏ အထက်တွင် ဝဲဂယက်တံခါးကြီးတစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။

ဝဲဂယက်အတွင်းရှိ အလင်းတန်းများ လှုပ်ခတ်သွားပြီးနောက် လီဝမ်ရှီးသည် ၎င်းအတွင်းမှ ဖျတ်ခနဲ ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် တည်နေရာကူးပြောင်းစက်၏ ဘေးတွင် ရွှီရှင်းတစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလိုလို အော်လိုက်မိပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တန်း၍ ခုန်ဝင်ကာ ဖက်လိုက်လေတော့သည်။

ထို့နောက် သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အံ့ဩမှုများဖြင့်

"ဝါး... ဒီတယ်လီပို့စနစ်က တကယ်ကြီး ဒီနေရာအထိ တိုက်ရိုက် ပို့ပေးနိုင်တာပါလား"ဟု ပြောလိုက်၏။

ထို့နောက် ချင်ယွန်လုံနှင့် ချင်ယွန်ဟုတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်သဖြင့် မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး

"ဩော်... ဒါနဲ့၊ နင်တို့နှစ်ယောက်က ချင်ယွန်လုံနဲ့ ချင်ယွန်ဟုတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ဟုတ်တယ်မလားဟင်။"

"နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"ဟု ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"မင်းက လီဝမ်ရှီး ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ မင်္ဂလာပါဗျာ။"

ချင်ယွန်လုံက အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ရပ်နေသော ချင်ယွန်ဟုကတော့ ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်ခဲ့ပေသည်။

"ဒါဆို ငါ့ကိုကော။"

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက မိမိ၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးဖြင့် ပြန်ညွှန်ပြလိုက်ရင်း မကျေမနပ် ပြောလိုက်၏။

"နင်က ငါ့ကိုကျတော့ ဘာဖြစ်လို့ နှုတ်မဆက်တာလဲ။"

"ငါတို့နှစ်ယောက်က ခုနကတင် လူကိုယ်တိုင် တွေ့ခဲ့ပြီးသား မဟုတ်ဘူးလားဟ။"

လီဝမ်ရှီးက မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်သဖြင့် ကျောက်ရှောင်ချွမ်းမှာ ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။

"ဒါနဲ့... နင်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီဘက်နယ်မြေကို တစ်ယောက်တည်း အရင်ရောက်လာတာလဲ။"

ရွှီရှင်းက သူမ၏ ပါးပြင်လေးကို အသာအယာ ဆွဲညှစ်ရင်း မေးလိုက်၏။

လီဝမ်ရှီးသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"နင်က ဒီဘက်မှာ တယ်လီပို့လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်ပေမယ့်၊ ဟိုဘက်ကို ပြန်မလာသေးဘူးလေ။"

"အစ်မကွေ့ရှင်းနဲ့ ဝမ်လေ့တို့ကတော့ ဒီတယ်လီပို့တံခါးကြီးရဲ့ အခြေအနေကို အရမ်း သိချင်နေကြတာ။"

"ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ တယ်လီပို့ခွင့်ပြုချက် လက်ပတ်တွေ မရှိသေးတော့ ဒီကို ကူးလာလို့ မရဘူး။"

"အဲဒါကြောင့် ငါ့ကို အရင်လွှတ်လိုက်တာပေါ့။"

"ပြီးတော့ နင် ဖန်တီးပေးမယ့် လက်ပတ်တွေကိုပါ တစ်ခါတည်း ယူလာခဲ့ခိုင်းလိုက်တာ။"ဟု ပြောလိုက်၏။

ဟုတ်ပေသည်။

လွန်ခဲ့သည့်ခဏက သူသည် ထိုဘက်နယ်မြေရှိ တယ်လီပို့အမှတ်အသားကို မိမိ၏ သစ်ပင်အိမ်နှင့် တိုက်ရိုက် ချိတ်ဆက်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ သစ်ပင်အိမ်အနီးတွင်လည်း တယ်လီပို့တံခါးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထိုမြင်ကွင်းက အနီးအနားတွင် စောင့်နေကြသော အခြားအဖွဲ့ဝင်များ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားသွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် တယ်လီပို့တံခါး ပိတ်သွားသည့်အထိ သူကိုယ်တိုင် ပြန်မရောက်လာခဲ့သောကြောင့် လီဝမ်ရှီးက စိုးရိမ်သွားပြီး သူ့ကို လာရှာရန် ဒီဘက်သို့ ကိုယ်တိုင် ကူးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို ငါတို့လည်း အမြန်ပြန်ကြရအောင်။"

"ဩော်... အင်းပါ..."

လီဝမ်ရှီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း တစ်ခုခုကို သတိရသွားသလို ဖြစ်သွား၏။

"ဒါပေမယ့် ငါက ဒီဘက်နယ်မြေကို အခုမှ ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဒီနေရာက တကယ်ပဲ အစ်မကွေ့ရှင်းရဲ့ သစ်ပင်အိမ်နားလားဟင်။"

"ကြည့်ရတာတော့ ငါ့သစ်ပင်အိမ်နဲ့ အများကြီး ကွာခြားနေတာမျိုး မရှိပါဘူး။"

"ဒါပေမယ့်..."

သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထင်းရှူးပင်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"သူ့သစ်ပင်အိမ်ပတ်လည်မှာ ဒီလောက်အထိ ထင်းရှူးပင်ကြီးတွေ ထူထူထပ်ထပ် ပေါက်နေတာကတော့ တကယ် ထူးဆန်းတယ်နော်။"

"အခုက ညနက်နေပြီလေ။"

ရွှီရှင်းက ရယ်မောလိုက်လျက်ဆိုလိုက်၏။

"နင်က ဒီနေရာကို ဆက်ပြီး လျှောက်ကြည့်ချင်သေးတာလား။"

"ငါတို့ အရင်ဆုံး အိမ်ပြန်ကြရအောင်။"

"တကယ်လို့ နင် ဒီနေရာကို စိတ်ဝင်စားသေးတယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန် နေ့ခင်းကျမှ ထပ်လာကြတာပေါ့။"

"ငါ့ဘက်မှာလည်း တယ်လီပို့အမှတ်အသား အသစ်တွေ ဖန်တီးဖို့ လိုသေးတယ်။"

ထို့နောက် သူက လီဝမ်ရှီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"ဒါနဲ့... နင့်ကျောပိုးအိတ်ထဲမှာ ကုန်ကြမ်းတွေ လုံလုံလောက်လောက် ကျန်သေးရဲ့လား။"

"အခု ငါတို့ တယ်လီပို့အမှတ်အသား လေးခု ထပ်ဖန်တီးဖို့ လိုနေတယ်လေ။"

"လေးခုလား။"

လီဝမ်ရှီးက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အဲဒါဆိုတော့ လောက်တာပေါ့။"

"ငါ့ဆီမှာ ကုန်ကြမ်းတွေ အများကြီး ကျန်သေးတာပဲ။"

ရွှီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် အချိန်မဖြုန်းတော့ပေ။

သူသည် တယ်လီပို့ကျောက်တိုင်ပေါ်သို့ လက်ဖဝါးတင်လိုက်ပြီး ဝဲဂယက်တံခါးကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် အသက်သွင်းလိုက်၏။

ခရမ်းနက်ရောင် ဝဲဂယက်ကြီးက လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် လည်ပတ်လာခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် သူက ဘေးတွင် ရပ်နေကြသော လူသုံးယောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး"မင်းတို့ သုံးယောက်ကော ငါတို့နဲ့အတူ ဟိုဘက်နယ်မြေကို လိုက်ကြမလား"ဟု မေးလိုက်၏။

"လိုက်မှာပေါ့"

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်လည်း အစ်ကိုရှင်းရဲ့ ခရမ်းရောင်အဆင့် သစ်ပင်အိမ်ကို တစ်ခါမှ လူကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးသေးဘူးလေ။"

"အဲဒါကြောင့် ဒီတစ်ခေါက်တော့ သေချာ လိုက်ကြည့်ရမှာပေါ့။"

"ပြီးတော့ နောက်ပိုင်းကျရင် ငါတို့တွေ အစ်ကိုချောင်းယန် ရှိတဲ့နေရာကိုလည်း ဒီတယ်လီပို့စနစ်နဲ့ အလွယ်တကူ သွားလာနိုင်တော့မှာ မဟုတ်လား။"

"ဒါကြောင့် ဒီစနစ်တစ်ခုလုံးကို သေသေချာချာ လေ့လာကြည့်ချင်လို့ပါဗျာ။"

ချင်ယွန်လုံနှင့် ချင်ယွန်ဟုတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။

၎င်းတို့၏ အမူအရာကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ဟိုဘက်နယ်မြေသို့ အတူလိုက်လာမည် ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

"မင်းတို့ ရထားတဲ့ တယ်လီပို့ခွင့်ပြုချက် လက်ပတ်တွေကို ကျောပိုးအိတ်ထဲမှာပဲ ထည့်သိမ်းထားလိုက်ရုံပါပဲ။ အမြဲတမ်း လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားနေဖို့ မလိုပါဘူး။"

ရွှီရှင်းက လူသုံးယောက်လုံးကို အလေးအနက် သတိပေးလိုက်၏။

"ပြီးတော့ တစ်ခု သတိထားရမှာ ရှိသေးတယ်။"

"ပထမဆုံးအကြိမ် တယ်လီပို့စနစ်ကို အသုံးပြုပြီး နေရာတစ်ခုဆီ ကူးပြောင်းတဲ့အချိန်မှာ မင်းတို့ ခန္ဓာကိုယ်က အဆင်မပြေသလို ခံစားရနိုင်တယ်။"

"ပြင်းပြင်းထန်ထန် မူးဝေပြီး ပျို့အန်ချင်သလို ဖြစ်လာနိုင်တယ်။"

"အဲဒီခံစားချက်က ကားမူးတာ၊ သင်္ဘောမူးတာနဲ့ ခပ်ဆင်ဆင်ပဲ။"

"ဒါကြောင့် စိတ်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားကြဦး။"

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါက တကယ်မှန်တာ"

လီဝမ်ရှီးက ချက်ချင်း ဝင်ထောက်ခံလိုက်၏။

"အရင်တုန်းက ငါ ပထမဆုံး တယ်လီပို့ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာဆိုရင် ခေါင်းမူးပြီး ခြေထောက်တွေတောင် မမြဲတော့ဘူး။"

"မြေကြီးပေါ်မှာ ကောင်းကောင်း မတ်တပ်တောင် မရပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။"

"ဒါပေမယ့် စိတ်ပူစရာတော့ မလိုပါဘူး။"

"ဒီတယ်လီပို့စနစ်ကို အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် အသုံးပြုပြီးသွားရင်တော့ ခန္ဓာကိုယ်က အလိုလို နေသားကျသွားမှာပါ။"

"နောက်ပိုင်းကျရင် အဲဒီခံစားချက်ကို သိပ်ပြီး ခံစားရတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

အခန်း ၅၂၉ ပြီး။