အခန်း ၅၃၀

အခန်း (၅၃၀) - တောအုပ်အတွင်းက ထူးဆန်းသော အရိပ်များ (၃)

ထိုလူသုံးယောက်စလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

၎င်းတို့အနေဖြင့် တယ်လီပို့စနစ်ကို အသုံးပြုရုံဖြင့် ဤလောက်အထိ ပြင်းထန်သော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

ရွှီရှင်းကတော့ ထပ်မံ အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ ခရမ်းနက်ရောင် ဝဲဂယက်တံခါးအတွင်းသို့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းကာဝင်သွားခဲ့၏။

လီဝမ်ရှီးကလည်း သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

"ဒါဆို ငါ အရင်သွားနှင့်တော့မယ်။"

ချင်ယွန်လုံကလည်း ထပ်မံ တွေဝေမနေတော့ဘဲ ဝဲဂယက်တံခါးအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။

ကျန်နေသော အခြားနှစ်ယောက်ကလည်း သူ၏နောက်မှ ချက်ချင်း လိုက်ပါဝင်ရောက်သွားကြပေသည်။

ထို့နောက် လူငါးယောက်လုံး၏ ပုံရိပ်များသည် ဝဲဂယက်အတွင်း၌ တစ်ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့၏။

...

ထိုအချိန်မှာပင်

ဝမ်ကွေ့ရှင်း၏ သစ်ပင်အိမ်တည်ရှိရာ နေရာနှင့် မီတာရာဂဏန်းခန့်သာ ကွာဝေးသော တောအုပ်နက်ကြီးတစ်ခုအတွင်း၌ ထူးဆန်းသော အရိပ်တစ်ခု ပုန်းကွယ်နေခဲ့လေသည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ထူထဲသော အမွေးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး လူနှင့်တိရစ္ဆာန်ကြား အမျိုးအစားမသိနိုင်သော အသွင်အပြင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့၏။

ထိုသတ္တဝါသည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ နောက်ကွယ်မှ ခေါင်းထုတ်၍ ခုနက ဖြစ်ပျက်သွားသမျှကို အစအဆုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ ပါးစပ်ကြီးက မသိမသာ လှုပ်ရှားသွားသလို ထင်ရသော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

ခဏအကြာတွင်တော့

၎င်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး တောအုပ်နက်ကြီး၏ အတွင်းပိုင်းသို့ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ၎င်း၏ အရိပ်သည် မှောင်မည်းနေသော တောအုပ်ကြားထဲ၌ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့၏။

ရွှီရှင်းနှင့် လီဝမ်ရှီးတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဝဲဂယက်တံခါးအတွင်းမှ ဘေးကင်းစွာ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ကြသည့်အချိန်တွင် ဝမ်လေ့၊ ဝမ်ကွေ့ရှင်း၊ လုဖေးအာနှင့် ချီရွှယ်ဖေးတို့ လေးယောက်စလုံးသည် တယ်လီပို့အမှတ်အသား အနီးတွင် စုရုံးကာ စောင့်ဆိုင်းနေကြဆဲ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

၎င်းတို့သည် တယ်လီပို့အမှတ်အသား ပတ်လည်ရှိ ဆီးနှင်းများကို အစောကြီးကတည်းက ရှင်းလင်းထားခဲ့ကြပြီး နေရာငယ်တစ်ခုလုံးကို ဆီးနှင်းကင်းစင်နေအောင် သန့်ရှင်းထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"အီး"

ရွှီရှင်း ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် ခဲခဲလေးသည် ချက်ချင်း ခုန်တက်လာပြီး သူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ပြန်တက်ထိုင်လိုက်၏။

"နင်ကတော့ တကယ် ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးပဲ။"

ရွှီရှင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ မေးစေ့လေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

"အီး"

ခဲခဲလေးကလည်း ပျော်ရွှင်စွာ အသံပေးလိုက်ပြီး ခေါင်းလေးကို ရွှီရှင်း၏ ပါးပြင်နှင့် ကပ်ပွတ်ကာ ချစ်ခင်မှုကို ဖော်ပြလိုက်ရှာ၏။

"နင်တို့နှစ်ယောက်လုံး တကယ်ပဲ ဘေးကင်းဘေးနဲ့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြတာပေါ့"

ဝမ်ကွေ့ရှင်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့၏။

သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အားရပါးရ ရိုက်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဒါဆို ငါ့သစ်ပင်အိမ်ရှိတဲ့ နေရာနဲ့ ဒီဘက်နယ်မြေက တကယ်ပဲ အောင်အောင်မြင်မြင် ချိတ်ဆက်သွားခဲ့ပြီပေါ့"

ထို့နောက်တွင်မှ ကျောက်ရှောင်ချွမ်းနှင့် ချင်ယွန်လုံ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးတို့လည်း ဝဲဂယက်တံခါးအတွင်းမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာခဲ့ကြ၏။

သို့သော် ၎င်းတို့သုံးယောက်လုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေချမိသည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ယိုင်တိုင်ယိုင်တိုင် ဖြစ်သွားကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဘုံးခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြတော့သည်။

"ဝါး... အဟွတ်..."

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျော့ခွေနေသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် လဲလျောင်းနေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေခဲ့၏။

"ငါ... ငါတော့ တကယ်ပဲ..."

"ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ဒီလောက်ပြင်းတဲ့ သင်္ဘောမူးသလို ခံစားချက်မျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးတာပဲ..."

သူက အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဆီးနှင်းတောင်ထိပ်မှာ ရှိတဲ့ တယ်လီပို့စနစ်ကို အသုံးပြုတုန်းကတော့ ဒီလို ခံစားချက်မျိုး လုံးဝ မဖြစ်ခဲ့ဖူးဘူး..."

"တကယ်ကို နေလို့မကောင်းလိုက်တာ..."

ချင်ယွန်လုံက ခေါင်းကို လက်ဖြင့် ဖိနှိပ်ထားရင်း ခါးသီးစွာ ရယ်လိုက်ချေသည်။

"ဟားဟား... ငါ ဒီနယ်မြေကို ပထမဆုံး ရောက်လာတဲ့ပုံစံကတော့ တကယ် ရှက်စရာကောင်းလွန်းတယ်..."

"ငါ... အု..."

ချင်ယွန်ဟုကလည်း တစ်ခုခုပြောရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

သို့သော် စကားများ နှုတ်ဖျားသို့ မရောက်ခင်မှာပင် ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော ပျို့အန်ချင်စိတ်က တက်လာခဲ့၏။

သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး စကားလုံးများလည်း လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသော ဝမ်လေ့က ချက်ချင်း နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး

"ဟေ့ ဟေ့ အစ်ကိုဟုရာ... အန်ချင်ရင်လည်း ဟိုဘက်လှည့်ပြီး အန်ဗျ"

"ဒီဘက်ကိုတော့ မလာနဲ့ဦး"ဟု အလန့်တကြား အော်ပြောလိုက်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများအားလုံး ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။

"ဟင်... နင်တို့အားလုံး ဘာဖြစ်သွားကြတာလဲ။"

ဝမ်ကွေ့ရှင်းနှင့် ဝမ်လေ့တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ထိတ်လန့်သွားကြ၏။

ခုနကအထိ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေကြသော လူသုံးယောက်သည် တယ်လီပို့တံခါးထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေလဲကျသွားကြမည်ဟု ၎င်းတို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ ချီရွှယ်ဖေးက အစောကြီးကတည်းက တယ်လီပို့အမှတ်အသား ပတ်လည်ရှိ ဆီးနှင်းများကို ရှင်းလင်းခိုင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့ လဲကျသွားသည့်အချိန်တွင် ထူထပ်သော ဆီးနှင်းပုံများအတွင်း တိုက်ရိုက် နစ်မြုပ်သွားကြရပေလိမ့်မည်။

ချီရွှယ်ဖေးက ချက်ချင်းပင် ၎င်းတို့ရှိရာသို့ အမြန်ပြေးသွားပြီး ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်၏။

ထို့နောက် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ဆေးလုံးအချို့ကို ထုတ်ယူကာ လူသုံးယောက်၏ လက်ထဲသို့ တစ်လုံးစီ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

"ဒီဆေးတွေက နင်တို့ လက်ရှိခံစားနေရတဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေကို သက်သာစေနိုင်တယ်။"

"ဒါကြောင့် ဖြစ်နိုင်ရင် အမြန်သောက်လိုက်ကြဦး။"

ထို့နောက် သူမက ခဏရပ်သွားပြီး ထပ်မံသတိပေးလိုက်၏။

"ဒါပေမယ့် တစ်ခုတော့ ရှိတယ်နော်။"

"ငါ စမ်းသပ်ထားတဲ့ အချက်အလက်တွေအရ ဒီဆေးကို အချိန်ကြာကြာ ဆက်တိုက် သောက်နေမယ်ဆိုရင် ခန္ဓာကိုယ်က ဒီလိုမူးဝေတဲ့ ခံစားချက်တွေကို သူ့ဘာသာသူ အကျင့်ရသွားမယ့် စွမ်းရည်ကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်။"

"တစ်နည်းပြောရရင် ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ သဘာဝအတိုင်း လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်စွမ်းကို လျော့နည်းသွားစေတယ်။"

"ဒါတင်မကဘူး..."

"ဒီဆေးအပေါ် မှီခိုချင်စိတ်တွေပါ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် နင်တို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒီဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေကို အလိုလို ခံနိုင်ရည်ရှိလာမယ့် ဖြစ်စဉ်က ပိုပြီး နှေးသွားလိမ့်မယ်။"

"ဒါကြောင့် နင်တို့အနေနဲ့ ဒီခံစားချက်ကို သည်းခံနိုင်သေးတယ်ဆိုရင်တော့ အခုချက်ချင်း ဆေးမသောက်ဘဲ နေကြည့်တာ ပိုကောင်းတယ်။"

"တကယ် မခံနိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေကျမှ သောက်ဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်။"

"အု... ဒါဆိုရင်တော့ ငါ ဒီဆေးကို အခု မသောက်တော့ပါဘူး..."

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက ချီရွှယ်ဖေး ပေးလိုက်သော ဆေးလုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ မထည့်တော့ဘဲ ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့သာ သေချာ သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

"လက်ရှိအခြေအနေက အသက်အန္တရာယ် ကြီးကြီးမားမား ရှိနေတာလည်း မဟုတ်သေးဘူးလေ။"

"ဒါကြောင့် ဒီဆေးကို နောက်မှ တကယ်လိုအပ်လာတဲ့အန္တရာယ်များတဲ့ အခြေအနေမျိုး ကြုံလာတဲ့အခါမှပဲ သောက်တော့မယ်။"

"အဲဒီလိုဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့။"

ရွှီရှင်းက အေးအေးဆေးဆေး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒါပေမယ့် နင်တို့ သိပ်ပြီး စိတ်မပူကြနဲ့ဦး။"

"ဒီတယ်လီပို့စနစ်ကို ဆယ်ကြိမ်လောက် ဆက်တိုက် အသုံးပြုပြီးသွားရင်တော့ ခန္ဓာကိုယ်က အလိုလို နေသားကျသွားမှာပါ။"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် ဒီလို မူးဝေတာတွေ၊ ပျို့အန်ချင်တာတွေက သိသိသာသာ လျော့သွားလိမ့်မယ်။"

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့ဗျာ..."

ချင်ယွန်လုံက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို မော့ကာ ညကောင်းကင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

သို့သော် သူ၏ မျက်နှာကြွက်သားများမှာ မသိမသာ တုန်ယင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး တယ်လီပို့လုပ်ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသေးသော မူးဝေမှုဒဏ်ကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

သူ့ဘေးတွင်တော့ လီဝမ်ရှီးက ဝမ်ကွေ့ရှင်းနှင့်အတူ ရပ်နေပြီး တယ်လီပို့စနစ်ကို အသုံးပြုသည့်အခါ ဖြစ်တတ်သော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများအကြောင်းကို အသေးစိတ် ရှင်းပြနေခဲ့၏။

"ပထမဆုံးအကြိမ် အသုံးပြုတဲ့သူတိုင်းက အဲ့ဒီလိုပဲ ဖြစ်ကြတာ။"

"အစပိုင်းမှာတော့ မူးမယ်၊ ခေါင်းနောက်မယ်၊ ပျို့အန်ချင်မယ်..."

"ဒါပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်း ကျင့်ရသွားရင်တော့ အဆင်ပြေသွားပါတယ်။"

"ကျွန်မလည်း အစတုန်းက ဒီလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။"

သူမ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဝမ်ကွေ့ရှင်းတို့လည်း စိတ်ထဲရှိ စိုးရိမ်မှုအချို့ လျော့ပါးသွားကြတော့၏။

အနည်းဆုံးတော့ ယခုမြင်တွေ့နေရသော အခြေအနေသည် တယ်လီပို့စနစ်၏ သဘာဝဘေးထွက်ဆိုးကျိုးသာ ဖြစ်ပြီး အသက်အန္တရာယ် ရှိသော ပြဿနာတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်းကို သိရှိသွားခဲ့ကြလေသည်။

"ခန္ဓာကိုယ်က ဒီခံစားချက်ကို အချိန်ကြာလာရင် အလိုလို နေသားကျသွားနိုင်တယ်ဆိုတော့၊ ဒါက ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။"

ဝမ်ကွေ့ရှင်းက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရချေ။

"ဒါပေမယ့် ဒီလို ခန္ဓာကိုယ်အားနည်းပြီး လှုပ်ရှားရခက်နေတဲ့ အချိန်မှာ ရန်သူတွေက ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ အခြေအနေက အတော်လေး အန္တရာယ်များသွားနိုင်တယ်။"

"အဲဒီအတွက် ငါတို့အားလုံး ဒီဘေးထွက်ဆိုးကျိုးကို အမြန်ဆုံး နေသားကျသွားအောင် ကြိုးစားဖို့ လိုတယ်။"

"အိုး... ဒါဆိုရင်တော့ သွားပြီပေါ့..."

လုဖေးအာက မချင့်မရဲ ရေရွတ်လိုက်၏။

"ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒီလိုမျိုး မူးဝေတဲ့ခံစားချက်ကို ဘယ်တော့မှ နေသားကျနိုင်မယ် မထင်ဘူး..."

သူမ၏ အသံထဲတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အနည်းငယ် ရောနှောနေ၏။

ကြည့်ရသည်မှာ အနာဂတ်တွင် တယ်လီပို့စနစ်ကို အသုံးပြုရတိုင်း ချီရွှယ်ဖေးပေးသည့် ဆေးလုံးများကိုသာ အားကိုးနေရတော့မည့် ပုံစံပင်။

"အဲဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ရွှီရှင်းက မေးလိုက်သော်လည်း သူ့လက်ကတော့ မရပ်မနား အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်အတွင်းမှာပင် ဝမ်ကွေ့ရှင်းနှင့် ဝမ်လေ့တို့အတွက် တယ်လီပို့ခွင့်ပြုချက် လက်ပတ်နှစ်ခုကို ဖန်တီးပြီးသွားခဲ့လေသည်။

လက်ပတ်တစ်ခုကို ဝမ်လေ့ထံ လှမ်းပေးလိုက်ပြီး နောက်တစ်ခုကိုတော့ ဝမ်ကွေ့ရှင်းဘက်သို့ ပစ်ပေးလိုက်၏။

"ဟေ့။"

ဝမ်ကွေ့ရှင်းက လေထဲမှ ပျံဝဲလာသော လက်ပတ်ကို အသာအယာ ဖမ်းယူလိုက်ပြီး အသေးစိတ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

"ဟင်..."

သူမ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပသွား၏။

"ဒီပေါ်မှာ ငါ့နာမည်ကို ထည့်ထားရုံတင် မဟုတ်ဘူးပဲ။"

"ငါ့ရဲ့ ပုံစံအသေးစားလေးကိုတောင် သေသေချာချာ ထွင်းထုထားသေးတာလား။"

လက်ပတ်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း သူမက အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီလက်ရာက တကယ်ကို သပ်ရပ်လွန်းတယ်။ သာမန် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတစ်ခုထက် အဆင့်မြင့် အနုပညာပစ္စည်းတစ်ခုနဲ့တောင် တူနေသေးတယ်။"

ရွှီရှင်းက ရယ်မောလိုက်ချေသည်။

"အနည်းဆုံးတော့ ဘယ်သူပိုင်မှန်း ချက်ချင်း သိနိုင်အောင် လုပ်ထားရတာပေါ့။"

"မဟုတ်ရင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မှားယူသွားရင် ပြဿနာတက်နေဦးမယ်။"

ဝမ်လေ့ကလည်း သူ့လက်ထဲရှိ လက်ပတ်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း မျက်လုံးကတောက်ပစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"တကယ်မိုက်တာပဲဗျာ။"

"ဒီလိုပစ္စည်းမျိုးကို ဖန်တီးနိုင်တာကလည်း အစ်ကိုရှင်းပဲ ရှိမှာပါ။"

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းကတော့ ချက်ချင်း ဝင်ပြောလာလေသည်။

"ဟားဟား... အဲဒါကတော့ အမှန်ပဲဗျာ"

"အစ်ကိုရှင်းရဲ့ လက်ရာတွေက အမြဲတမ်း ဒီလောက် ထူးခြားနေကျပဲ မဟုတ်လား။"

"အဲဒါတော့ အမှန်ပဲဗျာ..."

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း ခေါင်းကို အသာမော့ကာ ဝမ်ကွေ့ရှင်း၏ လက်ထဲမှ လက်ပတ်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"ကျွန်တော်လည်း ဒီအကြောင်းကို တွေးမိနေတာပဲဗျ။"

"ဒီပစ္စည်းလေးက တကယ်ထူးဆန်းတယ်။"

"ဒီလောက် မူးဝေနေတဲ့အချိန်မှာတောင် ကြည့်လိုက်ရင် စိတ်ထဲက သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားသလို ခံစားရတယ်။"

"ပြီးတော့ ပျို့အန်ချင်စိတ်တွေတောင် ခဏလောက် ပျောက်သွားသလိုပဲ။"

သူက ပြောပြီးနောက် မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြန်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မသက်မသာဖြစ်မှုကို ဆက်မခံနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လှန်ချလိုက်ပေသည်။

ထို့နောက် ညကောင်းကင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အားမလိုအားမရ ညည်းတွားလိုက်တော့၏။

"အာ... မရတော့ဘူး..."

"ဒီခံစားချက်ကြီးကို တကယ် မခံနိုင်တော့ဘူး"

"တစ်ကိုယ်လုံး မူးနောက်ပြီး အားမရှိသလို ဖြစ်နေတယ်..."

"တကယ်ကို အရမ်း မသက်မသာ ဖြစ်လွန်းတယ်ဗျာ"

"အု..."

သူ၏ ညည်းတွားသံက ညလေထုထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။

"အီး"

ခဲခဲလေးကတော့ အစကတည်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေကြသော လူအချို့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူမအတွက်တော့ ယခုမြင်တွေ့နေရသော မြင်ကွင်းက ထူးဆန်းလွန်းလှ၏။

ဒီလူတွေက ခုနကအထိ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေကြသေးသည်။

သို့သော် တယ်လီပို့တံခါးထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြ၏။

ခဲခဲလေးက နားမလည်နိုင်စွာ ခေါင်းစောင်းကြည့်နေမိလေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး တောင့်တင်းသွားခဲ့၏။

နားရွက်နှစ်ဖက်ကလည်း အနည်းငယ် ထောင်တက်လာချေသည်။

ထို့နောက် သူမက ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ တောအုပ်နက်ကြီးဘက်သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုနေရာတွင် ဆီးနှင်းထုများက သစ်ပင်များ၏ အောက်ခြေတစ်ဝက်ခန့်အထိ ဖုံးလွှမ်းထားဆဲ ဖြစ်၏။

မှောင်မည်းသော တောအုပ်အတွင်းတွင်လည်း မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမှ မမြင်ရပေ။

သို့သော် ခဲခဲလေး၏ မျက်လုံးများကတော့ ထိုနေရာကိုသာ တစိုက်မတ်မတ် စူးစမ်းနေခဲ့၏။

သူမသည် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိထားမိလိုက်ပုံရပေသည်။

"...အီး"

သူမ၏ နှုတ်ဖျားမှ သံသယအပြည့်ဖြင့် အသံတိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

ခဲခဲလေးသည် ရွှီရှင်း၏ ပုခုံးပေါ်မှ ချက်ချင်းပင် အောက်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်၏။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် သူမက ထိုမှောင်မည်းနေသော တောအုပ်နက်ကြီးဘက်သို့ ဆက်တိုက် ပြေးသွားခဲ့တော့သည်။

သို့သော် အဝေးကြီး မရောက်ခင်မှာပင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြန်၏။

သူမသည် ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ် စောင်းထားကာ အရှေ့ဘက်ရှိ တောအုပ်ထဲသို့ စူးစမ်းသလို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကာ နားရွက်နှစ်ဖက်မှာလည်း မသိမသာ ထောင်တက်နေပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို အာရုံစိုက်နေပုံရပေသည်။

ခဏအကြာတွင်

"...အီး"

သူမ၏ နှုတ်ဖျားမှ မေးခွန်းထုတ်သလို အသံတိုးတိုးလေး ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

ထိုအသံထဲတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် သံသယအနည်းငယ် ရောနှောနေသလိုပင်။

"ဟင်..."

ရွှီရှင်းက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်မှောင်ကို မသိမသာ ကြုတ်လိုက်မိ၏။

ခဲခဲလေးသည် သာမန်အချိန်များတွင် အလွန်တည်ငြိမ်သော သတ္တဝါလေး ဖြစ်ပေသည်။

ယခုလို ဆက်တိုက် ထူးထူးခြားခြား တုံ့ပြန်နေခြင်းမျိုးကို သူ မတွေ့ဖူးသလောက်ပင်။

"ခဲခဲလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"တစ်ခုခု တွေ့ထားလို့လား။"

ရွှီရှင်းက မေးလိုက်ရင်း သူမ စိုက်ကြည့်နေသော နေရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ကျန်လူများလည်း အလိုလို တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး ထိုဘက်သို့ လိုက်ကြည့်မိလာကြသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်ရသည်မှာ ဆီးနှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော မှောင်မည်းသည့် တောအုပ်ကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့ချေသည်။

ညအမှောင်အောက်တွင် သစ်ပင်ကြီးများ၏ အရိပ်များက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ယှက်နွယ်နေပြီး အတွင်းပိုင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရရန် ခက်ခဲလှ၏။

လေပြေတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသဖြင့် သစ်ကိုင်းများ တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း ထူးခြားသည့် လှုပ်ရှားမှုတစ်စုံတစ်ရာကိုတော့ မတွေ့ရပေ။

သို့သော် ခဲခဲလေးကတော့ အကြည့်မလွှဲသေးချေ။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တင်းမာနေဆဲဖြစ်ပြီး ထိုတောအုပ်အတွင်း တစ်နေရာရာ၌ တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေကြောင်း အတည်ပြုနေသလိုပင် ဖြစ်နေခဲ့၏။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ရွှီရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း သတိပေးသံများ မြည်လာခဲ့ရတော့သည်။

အခန်း ၅၃၀ ပြီး။