အခန်း ၅၃၂

အခန်း (၅၃၂) - နယ်မြေ ၁၈၈ အတွက် ရှင်ကျန်သူများ စတင်လှုပ်ရှားလာခြင်း ၂

တစ်နေ့လုံး ဆက်တိုက် လှုပ်ရှားခဲ့ရသောကြောင့် ရွှီရှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်နှစ် မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ပေသည်။

လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်ရာ ညဆယ်နာရီခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"အချိန်တော်တော် နောက်ကျသွားပြီပဲ..."

"အီး..."

ခဲခဲလေးက ရွှီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး မှီအိပ်ရင်း တဖြည်းဖြည်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့ချေသည်။

သူမ၏ နွေးထွေးသက်သာသော အိပ်စက်မှုက ရွှီရှင်းကိုပါ ကူးစက်လာသလို ဖြစ်နေခဲ့၏။

သူလည်း မျက်ခွံများ တဖြည်းဖြည်း လေးလာပြီး အိပ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"မဖြစ်သေးဘူး..."

"ငါလုပ်စရာ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတွေ ကျန်သေးတယ်..."

သူက အိပ်ပျော်နေသော ခဲခဲလေးကို ညင်ညင်သာသာ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားကာ ကုတင်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ ပေးအိပ်လိုက်၏။

ထို့နောက် ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်လာပြီး သားရေဆိုဖာပေါ်တွင် ခဏ ထိုင်ကာအနားယူနေလိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် စနစ်၏ ကုန်သွယ်ရေးဘုတ်မှ တစ်ဆင့် လီဝမ်ရှီးထံမှ ကုန်သွယ်မှု တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ရောက်လာခဲ့၏။

ရွှီရှင်းက ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်ရာ လီဝမ်ရှီးသည် သူ လိုအပ်နေသော သံတုံးများနှင့် သံမဏိတုံးများကို အရေအတွက် အလုံအလောက် ထည့်သွင်းပေးပို့ထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရပေသည်။

"အခု ညတော်တော်နက်နေပြီဆိုတော့ နင်လည်း အများကြီး မတွေးတော့ဘဲ စောစောအိပ်ပြီး အနားယူလိုက်တော့နော်။"

ရွှီရှင်းက သီးသန့်စကားပြောသည့်နေရာမှတစ်ဆင့် လီဝမ်ရှီးထံ စာပို့လိုက်၏။

"အင်းပါ။ ဒါဆို ငါလည်း နင့်သစ်ပင်အိမ်ကို ဒီညတော့ မလာတော့ဘူး။"

"နင်လည်း သစ်ပင်အိမ်ထဲမှာပဲ သေချာအနားယူလိုက်နော်။"

လီဝမ်ရှီးကလည်း ချက်ချင်း စာပြန်ပို့လာသည်။

သို့သော် ရွှီရှင်းကတော့ အခုချိန်မှာ အေးအေးဆေးဆေး အိပ်နိုင်သေးသည့် အခြေအနေ မဟုတ်ပေ။

သူက သစ်ပင်အိမ် ဒုတိယထပ်ရှိ အဂ္ဂိရတ်ဖန်တီးရေးခန်းထဲသို့ တန်းဝင်သွားပြီး လီဝမ်ရှီး ပို့ပေးထားသော ကုန်ကြမ်းများကို အသုံးပြုကာ ကူးပြောင်းစက် လေးခုကို ဆက်တိုက် ဖန်တီးလိုက်၏။

ထို့နောက် ကုန်သွယ်ရေးစနစ်မှတစ်ဆင့် အဖွဲ့ဝင် လေးယောက်ထံသို့ တစ်ခုစီ ပေးပို့လိုက်၏။

အခုဆို ညလည်း တော်တော်နက်နေချေပြီ။

ဒီလိုအချိန်မှာ တောထဲသို့ ထပ်ပြီး သွားလာဖို့ ရွှီရှင်း စိတ်မပါတော့ချေ။

ကူးပြောင်းစက် တွေကို အသက်သွင်းမယ့် ကိစ္စကိုတော့ မနက်ဖြန် နေ့ခင်းဘက်ရောက်မှ လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့၏။

ထို့နောက် သူက သစ်ပင်အိမ်ပေါ်မှ အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ပြီး ကူးပြောင်းစက်အနီးတွင် ရှိနေကြသေးသော ကျောက်ရှောင်ချွမ်း၊ ချင်ယွန်လုံနှင့် ချင်ယွန်ဟုတို့ သုံးယောက်သားမှာ ထိုင်နေကြပြီး တယ်လီပို့၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများလည်း တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လုဖေးအာကတော့ သူတို့သုံးယောက် ဘေးတွင် ဆက်လက်စောင့်ရှောက်ပေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရွှီရှင်းက သူမကို ကြည့်ပြီး "ညတော်တော်နက်နေပြီ။နင်လည်း ဒီမှာ ဆက်မနေတော့ဘဲ ကိုယ့်သစ်ပင်အိမ်ကို ပြန်ပြီး ကောင်းကောင်းအနားယူလိုက်တော့"ဟု ဆိုလိုက်၏။

"ငါလည်း နင့်ဆီက ဒီစကားကို ကြားရဖို့ပဲ ဒီမှာ ထိုင်စောင့်နေတာပါ သခင်ကြီးရေ..."

လုဖေးအာက ပျင်းနေသည့် မျက်နှာဖြင့် ပြန်ပြောလေသည်။

ထို့နောက် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ နှင်းလျှောစီးဘုတ်ကို ထုတ်ကာ ကိုယ်ပိုင်သစ်ပင်အိမ်ဘက်သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

"ဒါဆို ငါ အရင်ပြန်နှင့်တော့မယ်နော်။ အားလုံးပဲ ဂရုစိုက်ကြ"

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်လေ့၊ ချင်ယွန်လုံနှင့် ချင်ယွန်ဟုတို့ သုံးယောက်၏ တယ်လီပို့ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများလည်း အများစု သက်သာသွားပြီဖြစ်သည်။

"အစ်မဖေးအာ၊ မြန်မြန်ပြန်ပြီး ကောင်းကောင်းအနားယူလိုက်တော့"

ဝမ်လေ့က ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်ရင်း ခေါင်းကို အသာခါလိုက်လေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်၏။

"နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်လည်း ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပြီ။"

"ဟုတ်တာပေါ့"

လုဖေးအာက နှင်းလျှောစီးဘုတ်ဖြင့် အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်သွားနေသော်လည်း နောက်လှည့်ပြီး အော်ပြောရန် မမေ့ပေ။

"ငါ ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းထားတာနော်"

"နောက်ဆို ငါ့အလုပ်ရှင်ကို သေချာပေါက် တိုင်မယ်"

"နင်က ငါ့ကို ဒီလိုပဲ ဆက်ခိုင်းနေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ အလုပ်သမားသပိတ်မှောက်မှာနော်"

သူမ၏ အသံက တောထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့ချေသည်။

ရွှီရှင်းကတော့ ထိုစကားကို ကြားပြီး အသာလေး ပြုံးလိုက်၏။

အမှန်တကယ်လည်း ဒီနေ့အတွင်း လုဖေးအာသည် သူ့ထက်ပင် ပိုပင်ပန်းခဲ့ချေသည်။

နေ့ခင်းပိုင်းကတည်းက ဆီးနှင်းတောင်ကို တောက်လျှောက်တက်ခဲ့ရ၏။

ထို့အပြင် နောက်ပိုင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သော အရေးကြီးသည့် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင်လည်း ရွှီရှင်းနှင့် အခြားအဖွဲ့ဝင်များနှင့်အတူ ရှေ့တန်းမှ ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ဖြေရှင်းခဲ့ရသူမှာလည်း သူမပင် ဖြစ်သည်။

အပိုင်း ၅၃၂ ပြီး။