အခန်း ၅၃၇

အခန်း (၅၃၇) - ဒါသာမန်ဥတစ်လုံးမဟုတ်ဘူး ၃

"ဒီဥကြီးက... တကယ်ပဲ အသက်ရှင်နေတာလား"

လီဝမ်ရှီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

သူမက ချက်ချင်း လက်ဆန့်ကာ ဥကြီးကို ဖမ်းယူရန် ထပ်မံကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ဥကြီးမှာ ဘေးသို့ ဖျတ်ခနဲ ခုန်ရှောင်သွားပြီး သူမ၏ လက်မှ လွတ်မြောက်သွားပြန်သည်။

ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်သွက်လက်လွန်းပြီး လူတစ်ယောက်၏ လုပ်ရပ်ကဲ့သို့ပင် တိကျစွာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့၏။

ရွှီရှင်းသည်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်၍ ခဏတာ စကားမပြောနိုင်အောင် မှင်သက်သွားခဲ့သည်။

ဒီဥထဲမှာ ရှိနေတဲ့ သက်ရှိက ဘာအမျိုးအစားလဲ။

အပြင်သို့ မပေါက်သေးဘဲ ကျောက်ခွံအတွင်း၌သာ ရှိနေသေးသော်လည်း ဥတစ်လုံးလုံးကို မိမိစိတ်ကြိုက် ထိန်းချုပ်ကာ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်နေ့တွင် ထိုသတ္တဝါသာ အမှန်တကယ် ထွက်လာခဲ့လျှင် မည်မျှအထိ စွမ်းအားကြီးနိုင်မည်ကို မည်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်တော့ပေ။

ရွှီရှင်း၏ မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာခဲ့ပေသည်။

သူ့အလိုလို အာရုံခံမိနေသည်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိ၏။

ဤဥအတွင်းရှိ သက်ရှိ၏ မွေးရာပါ အရည်အချင်းနှင့် အလားအလာသည် သာမန်သတ္တဝါများနှင့် လုံးဝမတူညီဘ မယုံနိုင်လောက်အောင် ထူးခြားပြောင်မြောက်လှမည်မှာ သေချာနေခဲ့သည်။

ယခုတော့ ရွှီရှင်း၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ဤဥကြီးသည် ယခင်က သူထင်ထားသလို သာမန် လင်းယုန်ခေါင်းဖြူတစ်ကောင်၏ ဥသာ ဖြစ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ခဲခဲလေးက သေးငယ်သော ခြေသည်းလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ မိမိထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားသော ဥကြီးကို ဖမ်းဆွဲရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

သို့သော် ဥကြီးမှာ အသက်ရှိသကဲ့သို့ ဘေးသို့ အသာလေး လိမ့်ရှောင်သွားပြီး သူမ၏ လက်မှ လွတ်မြောက်သွားပြန်သည်။

"အီး"

ခဲခဲလေးက မကျေနပ်စွာ အော်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံခုန်ဝင်ဖမ်းလိုက်၏။

သို့သော် ဥကြီးကလည်း အချိန်ကိုက် လိမ့်ရှောင်သွားပြန်သည်။

တစ်ကြိမ်...

နှစ်ကြိမ်...

သုံးကြိမ်...

ခဲခဲလေးက အရှိန်တင်၍ ဆက်တိုက်လိုက်ဖမ်းသော်လည်း ဥကြီးမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သွက်လက်စွာ လိမ့်ရှောင်နိုင်နေဆဲ ဖြစ်၏။

မကြာမီမှာပင် သစ်ပင်အိမ်တစ်ခုလုံး၌ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

သေးငယ်သော အကောင်လေးက ဧရာမဥကြီးတစ်လုံးကို အသည်းအသန် လိုက်ဖမ်းနေပြီး ဥကြီးကလည်း တစ်ဖက်မှ လိမ့်ကာ ခုန်ကာ ရှောင်တိမ်းနေခဲ့ခြင်းပင်။

အကောင်တစ်ကောင် နှင့် ဥတစ်လုံးသည် သစ်ပင်အိမ်အနှံ့ လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။

ရွှီရှင်းနှင့် လီဝမ်ရှီးတို့ နှစ်ဦးမှာတော့ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်သာ ဇဝေဇဝါဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ဒီဥကြီးက တကယ်ပဲ အသက်ရှိနေတာပဲ...။

ရှေ့က မြင်ကွင်းမှာတော့ အလွန်ထူးဆန်းနေခဲ့၏။

သေးငယ်သော ဝက်ဝံပေါက်လေးတစ်ကောင်က မိမိထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားသည့် ဥကြီးတစ်လုံး၏ နောက်ကို "အီး အီး" ဟု မကျေမနပ် အော်ဟစ်ရင်း အသည်းအသန် လိုက်ဖမ်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ခဲခဲလေးကတော့ ဤလိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားပွဲကို အလွန်ပျော်ရွှင်နေပုံရ၏။

သူမ စောင့်မျှော်နေခဲ့သော ဘောလုံးအစစ်တစ်လုံးကို နောက်ဆုံးတော့ ရရှိသွားခဲ့သလိုပင်။

ယခင်ကလို ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါများ၏ ဦးခေါင်းခွံခြောက်များကို ဘောလုံးအဖြစ် အသုံးပြုစရာလည်း မလိုတော့ပေ။

ဤ ဘောလုံး က သာမန်ဘောလုံးကဲ့သို့ လုံးဝန်းမနေဘဲ အနည်းငယ် ဘဲဥပုံစံ ဖြစ်နေသည်ကလွဲ၍၊ အရွယ်အစားက သူမထက်ပင် များစွာကြီးမားပေသည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ၎င်းသည် သူ့အလိုလို လှုပ်ရှားနိုင်နေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ခဲခဲလေးအတွက်တော့ ဤကစားဖော်အသစ်မှာ ယခင်ကစားစရာများထက် ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလွန်းနေခဲ့ပေသည်။

"ဒုန်း"

ဥကြီးသည် ခဲခဲလေး၏ အသည်းအသန် လိုက်ဖမ်းမှုကို ရှောင်ရန် အမြန် လိမ့်ထွက်သွား၏။

သို့သော် အရှိန်လွန်သွားသဖြင့် လမ်းကြောင်းကို အချိန်မီ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့ရှိသစ်သားစားပွဲ၏ ခြေထောက်ကို ဝင်တိုက်မိသွားတော့သည်။

တိုက်မိသည့် အရှိန်ကြောင့် ဥကြီးသည် ဟိုဖက်ဒီဖက် လိမ့်သွားပြီး ပြန်လည်ထိန်းညှိရန် ကြိုးစားနေစဉ် နောက်မှ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ခုန်ဝင်လာသော ခဲခဲလေးက အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ဖမ်းဆီးလိုက်နိုင်ခဲ့၏။

"အီး"

ခဲခဲလေးက အောင်ပွဲခံအသံလေးဖြင့် အော်လိုက်ပြီး၊ ဥကြီး၏ ချောမွေ့သော ကျောက်သားခွံကို ခြေသည်းလေးဖြင့် တဖျတ်ဖျတ် ပုတ်ကာ အောင်နိုင်သူ၏ အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့တော့သည်။

စောစောက တိုက်မိသည့် အရှိန်မှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သစ်သားစားပွဲတစ်လုံးလုံးပင် တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ဥကြီးတွင်တော့ ထိခိုက်ပျက်စီးသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မတွေ့ရချေ။

၎င်း၏ ကျောက်သားခွံသည် ယခင်အတိုင်း ချောမွေ့တောက်ပနေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့် အက်ကွဲရာ သို့မဟုတ် ခြစ်ရာတစ်စက်မျှပင် မကျန်ရှိခဲ့ပေ။

အပြန်အလှန်အားဖြင့် ထိုအပြာရောင်အဆင့် သစ်သားစားပွဲ၏ ခြေထောက်ကသာ ပြင်းထန်သော တိုက်မိမှုဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ မျက်နှာပြင်မှာ ချိုင့်ဝင်ပျက်စီးသွားခဲ့ပေသည်။

ယင်းမြင်ကွင်းက ဥကြီး၏ ကျောက်သားခွံ မည်မျှမာကျောကြောင်းကို အထင်အရှား ဖော်ပြနေခဲ့၏။

အက်ကွဲရာများ အားလုံး ပြန်လည်ပျောက်ကင်းသွားပြီးနောက် ၎င်း၏ ခံနိုင်ရည်မှာ ယခင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်မှာ သံသယရှိစရာ မလိုတော့ပေ။

ရွှီရှင်း၏ မျက်ခုံးများ မသိမသာ တွန့်သွား၏။

လွန်ခဲ့သောခဏက ထိုဥကြီး တိုက်မိခဲ့သည်မှာ စားပွဲခြေထောက် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ဦးခေါင်းသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် အကျိုးဆက်က မည်သို့ဖြစ်မည်ကိုပင် ဆက်မတွေးဝံ့တော့ချေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သူ၏ ဦးခေါင်းခွံတစ်ခုလုံး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားလောက်သည်။

ခဲခဲလေး၏ လက်အောက်မှ လွတ်မြောက်ရန် ဥကြီးသည် အသည်းအသန် ရုန်းကန်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် လိမ့်ထွက်ပြီးပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြန်သည်။

"တော်တော့"

ရွှီရှင်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် အမြန်တားလိုက်၏။

"အိမ်ထဲမှာ ဒီလို ဆက်ပြီး ဖျက်ဆီးမနေနဲ့တော့"

ခဲခဲလေးနှင့် ဥကြီးတို့၏ လိုက်တမ်းပြေးတမ်းကြောင့် အိမ်ထဲရှိ ပရိဘောဂများပင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထိခိုက်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရွှီရှင်းသည် နှစ်ဖက်စလုံးကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်စေလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

စကားဆုံးသည်နှင့် ခဲခဲလေးက ခြေသည်းလေးကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး နေရာ၌ ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ လွတ်မြောက်ရန် ပြင်ဆင်နေသော ဥကြီးသည်လည်း ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုအားလုံး ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

၎င်းသည် ရွှီရှင်း၏ စကားကို နားလည်သွားသည့်အလား နေရာ၌ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေတော့သည်။

ခဲခဲလေးသည် ဧရာမဥကြီးပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်လေးကို မှောက်လျက် သက်တောင့်သက်သာ အိပ်ချလိုက်၏။

အမြီးဖွားဖွားကြီးကိုလည်း ပျော်ရွှင်စွာ ယမ်းခါနေခဲ့ပေ၏။

ဥကြီးကလည်း ခဲခဲလေးကို သယ်ဆောင်ထားရင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ဟိုဘက်ဒီဘက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှိမ့်ပေးနေသဖြင့ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ အလွန်သဟဇာတဖြစ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

"ဒီမြင်ကွင်းက... တကယ်ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ"

လီဝမ်ရှီး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားချေသည်။

"ဒီဥကြီးက ကိုယ့်ဘာသာ လိမ့်နိုင်တယ်၊ ခုန်နိုင်တယ်... အခုဆို ခဲခဲလေးနဲ့တောင် အတူတူ ဆော့နေပြီ။ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ"

ရွှီရှင်းလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ဤဥကြီး၏ အပြုအမူတိုင်းမှာ ထူးဆန်းလွန်းနေသည်။

ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ဤသို့သော ဥမျိုး အမှန်တကယ် ရှိနိုင်ပါသလော။

ကြည့်ရတာ ၎င်းသည် သာမန်ဥတစ်လုံးထက် ပို၍ ပိုးအိမ်တစ်လုံး၏ အတွင်း၌ အသွင်ပြောင်းနေဆဲ သက်ရှိတစ်ကောင်နှင့်ပင် ပိုမိုဆင်တူနေသလို ခံစားရပေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ရွှီရှင်းသည် ယခင်က ဤဥကြီး၏ ကျောက်ခွံကို အတင်းခွဲပြီး အတွင်းရှိ သက်ရှိကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ရန် မကြိုးစားခဲ့မိပေ။

ထိုသို့သာ ပြုလုပ်ခဲ့မိလျှင် ဥအတွင်းရှိ သတ္တဝါလေး၏ အသက်ပင် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်ပေသည်။

ရွှီရှင်းက ခေါင်းကို အသာယမ်းလိုက်၏။

"ထားလိုက်ပါတော့..."

ယခုအချိန်တွင် ဤဥကြီး၏ ကိစ္စကို အလောတကြီး မစူးစမ်းတော့ဘဲ ဒီအတိုင်းထားခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတွင် ထူးဆန်းသော အစွမ်းသတ္တိများ မည်မျှပင် ရှိနေစေကာမူ အခြေခံအားဖြင့် ကျောက်ခွံအတွင်းရှိ ဥတစ်လုံးသာ ဖြစ်နေသေးသည်။

အနည်းဆုံး လက်ရှိအချိန်အထိတော့ သူတို့၏ တိုက်ပွဲများအတွက် လက်တွေ့ကျသော အကူအညီတစ်စုံတစ်ရာ ပေးနိုင်ဦးမည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့လုပ်နိုင်သည်မှာ ဥအတွင်းရှိ သတ္တဝါလေး အမှန်တကယ် ပေါက်ဖွားထွက်လာမည့်နေ့ကို စိတ်ရှည်ရှည်နှင့် စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ ဖြစ်တော့၏။

ထို့အပြင် ယနေ့တစ်နေ့လုံး သူတို့ကို စောင့်မျှော်နေသော အရေးကြီးကိစ္စများလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားနေသေးသည်။

"အစ်မဖေးအာက အခုပဲ သီးသန့်စာပို့လာတယ်။ ငါတို့အားလုံး သူ့သစ်ပင်အိမ်ကို သွားပြီး မနက်စာအတူ လာစားကြတဲ့"

လီဝမ်ရှီးက မီးလင်းဖိုဘေးတွင် ငြိမ်သက်နေသော ဥကြီးကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရွှီရှင်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ အိမ်အပြင်သို့ ဦးဆောင်ထွက်လာ၏။

ခဲခဲလေးလည်း သူတို့၏ နောက်မှ အမြန်လိုက်ပါလာခဲ့လေသည်။

ဥကြီးကတော့ မီးလင်းဖိုအနားသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လှိမ့်သွားပြီး နွေးထွေးသော မီးအပူကို ခံရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ငြိမ်နေလိုက်တော့သည်။

လုဖေးအာ၏ သစ်ပင်အိမ်သို့ ရောက်သည်နှင့် စားပွဲဝိုင်းပေါ်တွင် အရသာရှိလှသော မနက်စာမျိုးစုံကို သေသပ်စွာ ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လီဝမ်ရှီးနှင့် လုဖေးအာတို့နှစ်ဦးက စားပွဲဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး မနက်စာကို အားရပါးရ စားသောက်ရင်း ဘေးတွင် ရှိနေသော ခဲခဲလေးကိုလည်း စနောက်ကစားကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြ၏။

ရွှီရှင်းကတော့ သူတို့နှင့်မတူချေ။

သူသည် စားပွဲဘေးတွင် တိတ်တဆိတ်ထိုင်နေပြီး လက်ပတ်နာရီကို ဖွင့်ကာ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေချန်နယ်အတွင်းရှိ နောက်ဆုံးရ သတင်းအချက်အလက်များကို စတင်စစ်ဆေးလိုက်တော့သည်။

မနက် ၇ နာရီကျော်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အပြင်ဘက်တစ်ခွင်လုံးမှာ အမှောင်ထုအောက်တွင် နစ်မြုပ်နေဆဲဖြစ်၏။

သို့သော် စနစ်၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေချန်နယ်အတွင်းကတော့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။

စာတိုများ ဆက်တိုက်ပို့နေပြီး လူတိုင်း၏ စကားသံများဖြင့် အလွန်စည်ကားနေခဲ့၏။

အနည်းဆုံး ရှင်ကျန်သူ ရာနှင့်ချီသော လူများက ယနေ့တွင် မိမိတို့၏ သစ်ပင်အိမ်များကို ဖျက်သိမ်းပြီး ကောင်းကင်ယံထက်ရှိ ခရမ်းနက်ရောင် အလင်းတိုင်များဆီသို့ ခရီးစတင်ထွက်ခွာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့အားလုံး၏ ရင်ထဲတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့သာ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"နေက ဘာဖြစ်လို့ အခုထိ မထွက်သေးတာလဲဗျာ..."

"ဟုတ်တယ်။ နေ့တာက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုတိုလာတာ တကယ်စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတယ်။ ဒီလိုသာ ဆက်သွားရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲ မတွေးရဲတော့ဘူး။"

"ဒါဆို ငါတို့ ဘာလို့ ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းပြီး ထိုင်စောင့်နေရဦးမှာလဲ။ အခုပဲ ခရီးစထွက်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား။

ငါ့လက်ထဲမှာ အပြာရောင်အဆင့် အနီရောင်သစ်သီးတွေ အလုံအလောက်ရှိပြီးသား။ နေ့ဖြစ်ဖြစ်၊ ညဖြစ်ဖြစ် ငါ့အတွက်တော့ သိပ်မကွာပါဘူး"

"အဲဒီလောက် မလောပါနဲ့။ မနေ့ကပဲ ဆရာကြီးတွေ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား။ ဒီနေ့ ငါတို့ရဲ့ ခရီးအတွက် အသုံးဝင်မယ့် စက်ကိရိယာတွေ ထုတ်ပေးမယ်လို့"

"ဆရာကြီးတို့ရေ... အခု နိုးနေကြပြီလားဗျာ။ ကတိပေးထားတဲ့ စက်ကိရိယာတွေ တကယ်ထုတ်ပေးမှာ ဟုတ်တယ်မလား။

တကယ်တော့ ငါ့အတွက်တော့ ရှိရှိမရှိရှိ သိပ်အရေးမကြီးပါဘူး။

ငါက အလင်းတိုင်နဲ့ ကီလိုမီတာတစ်ရာတောင် မဝေးတော့ဘူး။ ဒီအတိုင်းသွားလည်း ရောက်နိုင်တယ်။ဒါပေမဲ့ အဝေးကလူတွေအတွက်တော့ အဲဒီစက်ကိရိယာတွေက အသက်ကယ်ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်"

နယ်မြေ ၁၈၈ မှ ရှင်ကျန်သူများအတွက် ခရီးတွင် အသုံးပြုနိုင်မည့် စက်ကိရိယာများကို မည်သို့စီစဉ်ပေးရမည်ဆိုသည့် ကိစ္စကို ရွှီရှင်းလည်း အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေခဲ့၏။

ထို့ကြောင့်ပင် မနေ့က နယ်မြေချန်နယ်တွင် စကားပြောခဲ့စဉ်က သူသည် တိကျသောအဖြေကို မပေးခဲ့ပေ။

ထိုအစား လူတိုင်း စိတ်အေးသွားစေရန်သာ ရည်ရွယ်ပြီး မရေမရာ စကားအချို့ဖြင့်သာ အချိန်ဆွဲထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အပိုင်း ၅၃၇ ပြီး။