အခန်း ၅၄၀
Vol. 36 Ch. 540
အခန်း (၅၄၀) - စေ့စပ်သေချာလှသော စီမံကိန်း (၃)
၎င်းကတော့ တကယ့်ကို အဖိုးတန်လှသော အပြာရောင်အဆင့်ရှိ သံမဏိတုံးတစ်တုံး ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။
“ဝါး... နင်က ဒီလောက်အထိ အစစအရာရာကို ကြိုပြီး စဉ်းစားထားခဲ့တာလား။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုပြတ်သားတဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေက ငါတို့ စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့ကို အပြင်လူတွေရဲ့ အမြင်မှာ သေးသိမ်လွန်းတယ်လို့ မထင်သွားစေနိုင်ဘူးလားဟင်။”
လီဝမ်ရှီးသည် ရွှီရှင်း၏ စစ်ဆင်ရေးအစီအစဉ်တစ်ခုလုံးကို စိတ်ထဲတွင် အသေအချာ တွက်ချက်သုံးသပ်နေမိခဲ့၏။
ထို့ကြောင့် သူမသည် ရှေ့ရှိ မနက်စာဟင်းလျာများကိုပင် တဝက်ခန့်သာ စားသုံးနိုင်ခဲ့ပေသည်။
သူမသည် ကိုယ်ပိုင်သတ္တုတွင်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော အဆင့်မြင့်သူဌေးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ဤကဲ့သို့သော ကုန်ကြမ်းအရင်းအမြစ်များကို အလွန်တန်ဖိုးကြီးသည့် အရာများအဖြစ် မမြင်ခဲ့ပေ။
“ဒါပေမဲ့ ဒီလိုစည်းကမ်းချက်တွေကတော့ လုံးဝလိုအပ်တယ်။ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ အချောင်သမားတွေနဲ့ တခြားသူတွေအပေါ် အမြတ်ထုတ်ချင်တဲ့ လူတွေဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ရှားပါးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
လုဖေးအာကတော့ ရွှီရှင်း၏ အစီအစဉ်အပေါ် ကန့်ကွက်လိုစိတ် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိခဲ့ချေ။
သူမသည် မနက်စာကို စားသုံးပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ ဘေးနားရှိ လတ်ဆတ်သော ပန်းသီးတစ်လုံးကို လှမ်းယူ၍ တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်ပြီးနောက် “ငါတို့ စူးစမ်းရှာဖွေသူတွေ ဆိုတာ အပြင်က အချောင်သမားတိုင်း လာပြီး လှည့်စားနိုင်တဲ့ အဖွဲ့အစည်း မဟုတ်ဘူး။ အကယ်၍ ငါတို့က လူတိုင်းကို အလွယ်တကူ အမြတ်ထုတ်ခွင့်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် နောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့အဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ကြီးကြီးမားမား ထိခိုက်သွားမှာပဲ။ ဒါတင်မကဘူး၊ အဲဒီလူတွေက ငါတို့ကို နောက်ကွယ်မှာ အရူး လူကောင်းလုပ်နေတဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လို့တောင် လှောင်ပြောင်ကြလိမ့်မယ်။” ဟု တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“မင်း ရှင်းပြလိုက်တဲ့ သဘောတရားက ယုတ္တိရှိတယ်...”
“မင်း အခုတင် ရှင်းပြလိုက်တဲ့ ဒီစည်းကမ်းချက်က ကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ”
ကျိချောင်းယန်သည် ဖုန်းလိုင်းတစ်ဖက်မှ ရွှီရှင်း၏ အစီအစဉ်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် သဘောတူထောက်ခံလိုက်ပြီး “ဒါဆိုရင် ဒီပြဿနာကို မင်းပြောတဲ့နည်းလမ်းအတိုင်းပဲ အကောင်အထည်ဖော်လိုက်ကြတာပေါ့။”
“အင်း... ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ငါတို့ဘက်ကနေ လာရောက်ပူးပေါင်းမယ့် ရှင်ကျန်သူတွေ လမ်းခရီးတစ်လျှောက် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားရင် အသုံးပြုနိုင်အောင် အဆင့်မြင့် အရေးပေါ်ဒဏ်ရာကုသဆေးလုံး အချို့ကိုလည်း တွဲဖက်ပြီး အခမဲ့ ဖြန့်ဝေပေးလိုက်ရင် ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်တယ်”
“ကဲ... အပြင်ဘက်က အုပ်ချုပ်ရေးကိစ္စတွေကိုတော့ ငါတို့အဖွဲ့ကိုသာ စိတ်ချလက်ချ အပ်ထားလိုက်ပါဦး။”
“မင်းအတွက်တော့ ဒီနေ့အတွင်း ကူးပြောင်းလာတဲ့ အဖွဲ့ဝင်အသစ်တွေရဲ့ သစ်ပင်အိမ်တည်နေရာတွေကို ကိုယ်တိုင်သွားပြီး တယ်လီပို့အမှတ်အသားတွေကို အသက်သွင်းပေးရမယ့် အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်ကိစ္စ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား။” ဟု ဆိုလိုက်ပေသည်။
ကျိချောင်းယန်သည် စနစ်၏ ထူးဆန်းသော သတ္တုတွင်းထွက်ကုန်ကြမ်းများကို မိမိစိတ်ကြိုက် ကြိုးကိုင်ဖန်တီးနိုင်သည့် ထိပ်တန်းအထူးစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် အပြာရောင်အဆင့် သံမဏိပုဆိန်များနှင့် သာမန်သံမဏိလက်နက်များကို ဖန်တီးရမည့် ကဏ္ဍတစ်ခုလုံးကို သူတစ်ဦးတည်း၏ စွမ်းရည်ဖြင့်ပင် အပြီးအစီး တာဝန်ယူနိုင်၏။
ထို့အတွက် ရွှီရှင်းအနေဖြင့် ထိုဖန်တီးရေးလုပ်ငန်းစဉ်တွင် ကိုယ်တိုင်ပါဝင်ရန် လုံးဝမလိုအပ်တော့ပေ။
“ကောင်းပါပြီ။ ဒါဆိုရင် ပြင်ပကမ္ဘာက အုပ်ချုပ်ရေးကိစ္စအားလုံးကိုတော့ မင်းတို့အဖွဲ့ဆီ စိတ်ချလက်ချ လွှဲအပ်လိုက်ပါ့မယ်။”
ရွှီရှင်းက ပြုံးကာ ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်၏။
ထို့ပြင် ဤမျှဦးနှောက်ခြောက်စရာကောင်းသည့် အုပ်ချုပ်ရေးပြဿနာများကို အခြားသူများထံ လွှဲအပ်နိုင်သွားသဖြင့် သူ၏ စိတ်နှင့်ကိုယ်နှစ်ပါးလုံး ပေါ့ပါးသွားကာ စိတ်ထဲတွင်လည်း ဝမ်းသာသွားခဲ့၏။
“ဒါနဲ့... လီဝမ်ရှီး ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အဖိုးတန်ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း ဘဏ်တိုက်ထဲမှာ အခုလက်ရှိ အပြာရောင်အဆင့် သံမဏိတုံးတွေ ဘယ်လောက်အထိ ကျန်ရှိနေသေးလဲ။”
လီဝမ်ရှီးက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“စိတ်ပူစရာ လုံးဝမလိုပါဘူး ဆရာကြီးကျိရာ။ အဲဒါက အပြာရောင်အဆင့် သံမဏိတုံးတွေပဲ မဟုတ်လား။ ကျွန်မဆီမှာ ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲဆိုတာကိုတောင် မေးနေစရာ မလိုပါဘူး။ နင်တို့အားလုံး စိတ်ကြိုက်သုံးနိုင်လောက်တဲ့အထိ လုံလုံလောက်လောက် ရှိနေတယ်ဆိုတာ အာမခံနိုင်ပါတယ်။”
ကျိချောင်းယန်က သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“ဒါဆိုရင်တော့ ငါလည်း စိတ်အေးသွားပြီ။ အခုချက်ချင်းပဲ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဆွေးနွေးထားတဲ့ ဒီစည်းကမ်းချက်တွေအားလုံးကို နယ်မြေချန်နယ်ထဲမှာ တရားဝင် ကြေညာလိုက်တော့မယ်။”
“ရွှီရှင်း... မင်းလည်း အဖွဲ့ဝင်အသစ်တွေဆီကို မြန်မြန်သွားလိုက်ဦး။ ဝမ်လေ့နဲ့ ကျောက်ရှောင်ချွမ်းတို့က စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့ချန်နယ်ထဲမှာ မင်းကို အရေးတကြီး ရှာနေကြတာကြာပြီ။”
“တကယ်လား...”
ရွှီရှင်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွား၏။
ထို့နောက် အချိန်မဆိုင်းတော့ဘဲ စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့ချန်နယ်ကို ချက်ချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့သည်။
ရွှီရှင်း စိတ်ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့ချန်နယ်တစ်ခုလုံးမှာ ဝမ်လေ့နှင့် ကျောက်ရှောင်ချွမ်းတို့ ပို့ထားသော စာတိုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ဝမ်လေ့ : “အစ်ကိုရှင်းရေ... အခု အိပ်ရာနိုးပြီလားဗျာ။ အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ ကျွန်တော်တို့ရှိတဲ့နေရာကို မြန်မြန်လာပြီး ဒီတယ်လီပို့အမှတ်အသားတွေကို အသက်သွင်းပေးပါဦးဗျာ”
ကျောက်ရှောင်ချွမ်း : “အစ်ကိုရှင်း... မြန်မြန်လာပါဦး။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး စောင့်နေတာ ကြာနေပြီဗျာ”
“ဒီကောင်နှစ်ယောက်ကတော့…”
ရွှီရှင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။
လီဝမ်ရှီးနှင့် လုဖေးအာတို့လည်း ချန်နယ်ထဲက ထိုကလေးဆန်ဆန် စာတိုများကို တစ်ပြိုင်နက် မြင်လိုက်ရသဖြင့် မထိန်းနိုင်ဘဲ တအိအိ ရယ်မောလိုက်ကြလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျိချောင်းယန်၏ အသံက ဖုန်းလိုင်းထဲမှ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာ၏။
“ဒါနဲ့... ငါ မင်းကို သတိပေးစရာ တစ်ခုရှိသေးတယ်။”
သူက ခဏရပ်ပြီးမှ လေးနက်စွာ ဆက်ပြောလေသည်။
“အခုလက်ရှိ ကိုင်တွယ်နေရတဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးကိစ္စတွေ အားလုံး ပြီးသွားတဲ့အခါကျရင် ငါ့မှာ မင်းနဲ့ သီးသန့်ဆွေးနွေးရမယ့် အရေးကြီးတဲ့ လျှို့ဝှက်ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်”
“ဒါကြောင့် ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းရောက်ရင် မင်းရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကို ကိုယ်တိုင်လာပြီး အေးအေးဆေးဆေး ဆွေးနွေးချင်တယ်။”
ကျိချောင်းယန်ကတော့ ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ် အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဝှက်ထားတတ်ပြီး ပြောဆိုလုပ်ကိုင်သမျှကလည်း ထူးဆန်းလွန်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။
ရွှီရှင်းက ထိုအကြောင်းကို ဆက်မတွေးတော့ဘဲ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။
လက်ရှိတွင် သူကိုယ်တိုင်လည်း ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည့် အရေးကြီးကိစ္စများစွာ ရှိနေသေးသည်။
ထို့ကြောင့် ကျိချောင်းယန် ပြောခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်ကိစ္စကို ယနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းရောက်မှသာ အေးအေးဆေးဆေး ဆွေးနွေးလိုက်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
ထို့နောက် အသံခေါ်ဆိုမှုကို ပိတ်လိုက်ပြီး လက်ပတ်နာရီမှတစ်ဆင့် စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့ချန်နယ်ထဲသို့ စာတိုတစ်စောင် ချက်ချင်း ပြန်ပို့လိုက်သည်။
ရွှီရှင်း : “မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ချန်နယ်ထဲမှာ စာတွေ တရစပ်ပို့ပြီး မျက်စိနောက်အောင်မလုပ်ကြနဲ့လေ။”
“တကယ်လို့ အခု အားနေကြတယ်ဆိုရင်တော့ ဝမ်ကွေ့ရှင်းရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ရှိတဲ့ နေရာကို အရင်သွားနှင့်လိုက်ကြ။”
“ငါ အဲဒီဘက်ကို ရောက်တဲ့အခါ လမ်းကို ကောင်းကောင်းသိအောင် လမ်းပြပေးဖို့ ကြိုပြီး အသင့်စောင့်နေကြ။”
နှင်းထုများ ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ဤကမ္ဘာပျက်မြင်ကွင်းအောက်တွင် အဝေး၌ တည်ရှိနေသော သစ်ပင်အိမ်တစ်လုံးချင်းစီ၏ တည်နေရာကို အပြင်ဘက်မှ အတိအကျ ရှာဖွေရန်မှာ လွယ်ကူသည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
ချင်ယွန်လုံ : “ကောင်းပါပြီဗျာ။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အခုပဲ ထွက်လာလိုက်တော့မယ်။ ကျွန်တော့်သစ်ပင်အိမ်က ဝမ်ကွေ့ရှင်းရဲ့ သစ်ပင်အိမ်နဲ့ အနီးဆုံးမှာ ရှိနေတာမို့ အရင်ဆုံး အဲဒီကို ရောက်နိုင်မှာပါ။”
ကျောက်ရှောင်ချွမ်း : “ငါလည်း အခုချက်ချင်း ထွက်လာမယ်။ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး တယ်လီပို့တံခါးရဲ့ လှုပ်ရှားပုံကို ထပ်ပြီး ရင်းနှီးအောင် လေ့လာချင်သေးတယ်။”
သူက စကားတစ်ဝက်တွင် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွား၏။
“အား... မဖြစ်တော့ဘူး။ တယ်လီပို့ထဲ ဝင်ရမယ့်အကြောင်းကို တွေးလိုက်ရုံနဲ့တင် ပျို့အန်ချင်စိတ်က ပြန်တက်လာပြန်ပြီ... အု...”
ဝမ်လေ့ : “ငါ့သစ်ပင်အိမ်က သူတို့နဲ့တော့ အတော်လေး ဝေးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကံကောင်းတာက ကျောက်ရှောင်ချွမ်း လာရမယ့်လမ်းကြောင်းရဲ့ အလယ်မှာ ရှိနေတယ်။”
“ဒါကြောင့် ကျောက်ရှောင်ချွမ်းရေ... မင်း ထွက်လာတဲ့အခါ ငါ့ကို အရင်ဝင်ခေါ်လိုက်။ ပြီးရင် အစ်ကိုရှင်းနဲ့အတူ ဒီဘက်ကို အတူတူ လာကြရအောင်။”
ဝမ်ကွေ့ရှင်း : “နင်တို့နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ့်ကို အပျင်းထူတဲ့လူတွေချည်းပဲနော်။”
ချင်ယွန်ဟု : “ကျွန်တော်လည်း အခုပဲ အဲဒီဘက်ကို လိုက်လာခဲ့ပါ့မယ်။ လူအင်အားလည်း များနေပြီဆိုတော့ လမ်းမှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ကြုံလာရင်တောင် အားလုံးပူးပေါင်းပြီး လုံခြုံအောင် ဖြေရှင်းနိုင်မှာပါ။”
ချီရွှယ်ဖေး : “ဒါနဲ့... ဒီကိစ္စအတွက် ငါ့ဘက်က ဝိုင်းကူပေးစရာ ရှိသေးလား။”
ကျိချောင်းယန် : “ရှိတယ်။ နင် အခုပဲ ငါတို့ရှိတဲ့နေရာကို တယ်လီပို့လုပ်ပြီး အမြန်ဆုံး လာပူးပေါင်းပေးပါဦး။ အခု ကိုင်တွယ်နေရတဲ့ ကိစ္စက အပြင်ဘက်မှာရှိတဲ့ ရှင်ကျန်သူအားလုံးရဲ့ လုံခြုံရေးနဲ့ တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်နေတာမို့ပါ။”
ချီရွှယ်ဖေး : “ကောင်းပါပြီ။ ဒါဆိုရင် ငါ အခုပဲ တယ်လီပို့လုပ်ပြီး လာခဲ့ပါ့မယ်။”
ဝမ်လေ့ : “နင်တို့အားလုံးက ဒီတယ်လီပို့စနစ်ကို သုံးပြီး ဘယ်အချိန် ဘယ်နေရာကိုမဆို လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနိုင်ကြတာ တကယ့်ကို အားကျစရာကောင်းလိုက်တာ။”
သူက အားကျသည့်ပုံဖြင့် ဆက်မေးလိုက်၏။
ဝမ်လေ့ : “ဒါနဲ့... ကျွန်တော်ကော ဒီလို အထူးခွင့်ပြုချက်ကို ဒီနေ့အတွင်း ရနိုင်မှာလားဗျာ။”
ဝမ်ကွေ့ရှင်း : “အကယ်လို့ ဒီကိစ္စသာ အောင်မြင်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ နေ့လယ်စာကစပြီး နေ့တိုင်း နင်တို့ရဲ့ သစ်ပင်အိမ်တွေကို တယ်လီပို့နဲ့ တိုက်ရိုက်လာလည်ပြီး ထမင်းဝိုင်းမှာ အလကားလာစားတော့မယ်နော်။”
လီဝမ်ရှီး : “အစ်မကွေ့ရှင်း၊ အဲဒီလိုဆိုရင် နောက်ဆို လုဖေးအာရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကိုလည်း တယ်လီပို့နဲ့ တိုက်ရိုက်လာလို့ရတယ်လေ။ သူမရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာ။ သူချက်တဲ့ဟင်းတွေဆို အရသာက အရမ်းကောင်းတာနော်။”
ဝမ်လေ့ : “ဟင်... နင်ပြောတာက ဘာသဘောလဲ။ ငါကတော့ အဲဒီလိုတော့ လက်မခံနိုင်ဘူးနော်။ ဒီနေ့ နေ့လယ်စာစားချိန်ရောက်တာနဲ့ အားလုံး ငါ့သစ်ပင်အိမ်ကိုသာ လာကြပါ။ အဲဒီကျမှ ငါနဲ့ လုဖေးအာတို့ နှစ်ယောက်ထဲက ဘယ်သူ့ဟင်းချက်လက်ရာ ပိုကောင်းလဲဆိုတာ ပြိုင်ကြည့်ကြတာပေါ့။”
လုဖေးအာ : “ဟင်... တကယ်လား။ ငါကတော့ နင်နဲ့ ဟင်းချက်ပြိုင်ရမှာကို လုံးဝ မကြောက်ဘူးနော်။”
ဝမ်ကွေ့ရှင်း၏ စကားကြောင့် အဖွဲ့ချန်နယ်အတွင်း ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်ရယ်မောသံများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
လုဖေးအာက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံလိုက်ရာ အဖွဲ့ဝင်များအားလုံး နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် ကျင်းပမည့် ဟင်းချက်ပြိုင်ပွဲကို စိတ်ဝင်တစား မျှော်လင့်နေကြတော့သည်။
ရွှီရှင်းသည် ဘေးနားတွင် ထိုင်နေသော လုဖေးအာ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း ဝမ်လေ့၏ စိန်ခေါ်သည့်စကားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်တို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။
ထိုအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မသိမသာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။
"ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို အဲဒီလို ထူးထူးဆန်းဆန်း ကြည့်ပြီး ရယ်နေရတာလဲ"
လုဖေးအာက မကျေနပ်သလို မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်၏။
"ဟင်းချက်တဲ့ကိစ္စမှာတော့ ငါ ဒီကမ္ဘာပေါ်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မရှုံးဘူးနော်" ဟု သူမက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။
ရွှီရှင်းသည် အခန်းအနှံ့ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ မျက်စိရောက်သွား၏။
အပြင်ဘက်တွင်မူ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မတွေ့ရသေးပေ။
ထို့နောက် သူသည် လုဖေးအာဘက်သို့ လှည့်ကာ တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
"ဒါနဲ့... နင့်မှာလည်း ဒီနေ့အတွင်း အပြီးသတ်လုပ်ရမယ့် အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်တွေ အများကြီးရှိသေးတယ်နော်။"
လုဖေးအာက ထိုင်ခုံနောက်ကို ပျင်းရိစွာ မှီလိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြုံးမဲ့မဲ့ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။
"ဟူး... ငါလည်း အစောကြီးကတည်းက ဒီလိုဖြစ်မယ်လို့ တွက်ထားပြီးသားပါ။"
သူမက ရွှီရှင်းကို မျက်လုံးမှေးကာ ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောလေသည်။
"ကဲ... အချိန်မဆွဲဘဲ ပြောလိုက်ပါတော့ ကျွန်မရဲ့ သခင်ကြီးရေ။ ဒီတစ်ခေါက်ရော ငါ့ကို ဘာအလုပ်တွေ ထပ်ခိုင်းဦးမလို့လဲ"
အခန်း ၅၄၀ ပြီး။
ဘာသာပြန်သူအမှာစာ - ဒီလ စာအုပ်သိပ်မထွက်ဖြစ်တာက ခုနောက်ပိုင်းအခန်းတွေက တစ်ခန်းကို ၃ ခန်းစာလောက်ထိ ရှည်လာလို့ပါ။ပုံမှန် တစ်နာရီအတွင်းပြီးရမယ့်စာက ၂နာရီလောက်ကိုရေးရတာပါ။အဲ့တာကြောင့် ဒီလ ပျင်းပြီး ရေးလိုက်နားလိုက်လုပ်နေခဲ့ရတာပါ။လကုန်ထိတော့ BOOK 38/39 လောက်ထိတော့ရအောင်ရေးပေးပါ့မယ်ဗျ။