အခန်း ၂၀၃

အခန်း (၂၀၃)

သွေးဖြင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း

အင်အားတစ်သိန်းမျှရှိသော အားမာန်ပြည့်ဝလှသည့် ကျင်းစစ်တပ်ကြီးသည် နန်းမြို့တော်၏ အပြင်ဘက် လီနှစ်ဆယ်အကွာသို့ စစ်အရှိန်အဝါ အပြည့်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသောအခါ၊ သူတို့ထံသို့ လော့နန်နိုင်ငံ နန်းမြို့တော်မှ စေလွှတ်လိုက်သော ငြိမ်းချမ်းရေးတမန်အဖွဲ့များ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတမန်အဖွဲ့ကို စိတ်မရှည်စွာဖြင့် မောင်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ဝမ်ကျင်းသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းမှုတ်လျက် ညည်းတွားလိုက်၏။

"လက်ရှိအခြေအနေကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်နိုင်ကြတဲ့ လူမိုက်တစ်သိုက်ပဲ... ငါက စစ်သည်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး ဒီနေရာအထိ တိုက်ခိုက်လာခဲ့တာ၊ ဘာအကြောင်းကြောင့် လက်ဗလာနဲ့ ပြန်ဆုတ်ရမှာလဲ..."

ယခုအချိန်တွင်မူ တူယာရွှီက မည်သို့သော အကျိုးအမြတ်များကိုပင် ကမ်းလှမ်းပါစေ၊ ဝမ်ကျင်း၏ ခိုင်မာသော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို တုန်လှုပ်စေနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။ နန်းမြို့တော်ကြီးကို အောင်မြင်စွာ ချိုးဖျက်ပြီးသည်နှင့် မြို့တော်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးသည် သူ၏ လက်ဝါးတွင်းသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာမည် မဟုတ်ပါလား။

ရလဒ်တစ်စုံတစ်ရာ မရရှိဘဲ တမန်တော် သုံးဖွဲ့စလုံး နန်းမြို့တော်သို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသောအခါ၊ လော့နန်နိုင်ငံ၏ ဘုရင့်နန်းတော်တစ်ခုလုံး၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ချက်ချင်းပင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားခဲ့လေသည်။

အထူးသဖြင့် ယွဲ့လူမျိုး အမတ်များနှင့် မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများသည် ကျင်းမျိုးနွယ်စုကြီးများကဲ့သို့ မဟာကျင်းနိုင်ငံနှင့် မည်သည့် ဆက်နွှယ်မှုမျှ မရှိကြချေ။ အကယ်၍ နန်းမြို့တော်ကြီး ကျဆုံးသွားပါက၊ သူတို့၏ ကံကြမ္မာမှာ မည်သို့ စုတ်ပြတ်သတ်သွားမည်နည်း။

ဤအချိန်တွင် နန်းတော်အတွင်းရှိ လူများသည် အုပ်စုသုံးစုအဖြစ် ဗြောင်ကျကျ ကွဲပြားနေခဲ့သည်။ အသေးငယ်ဆုံးသော အုပ်စုမှာ မြို့တော်ကို အသက်နှင့်လဲ၍ သစ္စာရှိစွာ ခုခံကာကွယ်ရန်နှင့် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အော်ဟစ်နေကြသော အမတ်များဖြစ်ပြီး သူတို့မှာ 'ပြတ်သားသော ခုခံသူများ' ဖြစ်ကြသည်။ ဒုတိယအုပ်စုမှာမူ ကျင်းမျိုးနွယ်စုကြီးများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့သည် ဘာမျှမဖြစ်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးဆေးလျက် မိမိကိုယ်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုရှိနေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ အကြီးမားဆုံးသော အုပ်စုဖြစ်ပြီး သူတို့မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားများ ရှိကြသည့် လူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့တွင် ခုခံလိုသော ခိုင်မာသည့် စိတ်ဓာတ်မရှိကြသော်လည်း မြို့ပြင်ရှိ ချဉ်းကပ်လာသော စစ်တပ်ကြီးကိုလည်း အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ ရိုးရှင်းစွာ ပြောရလျှင် သူတို့သည် လက်နက်ချလိုကြသော်လည်း ဘေးဒုက္ခကို ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်း ဖြစ်၏။

ရွှေပလ္လင်ထက်တွင် စိုးစံနေသော တူယာရွှီသည် အောက်ခြေရှိ မှူးမတ်များ၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ကြည့်ကာ စိတ်အတွင်း၌ လွန်စွာ အားကိုးရာမဲ့မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူနှင့် ပထမမင်းသားတို့သည် အရာရာကို အလွန် ရိုးရှင်းစွာ တွေးတောမိခဲ့ကြသည်။ ပြည်တွင်းစစ်၏ ဘေးရန်ကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်လျှင် ကျင်းစစ်တပ်ကို ခုခံရန် အင်အားများကို စုစည်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူက မူလက ယုံကြည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ဤလူများ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အထင်ကြီးလွန်းခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော အရေးကြီးလှသည့် အချိန်၌ တော်ဝင်မိသားစုဝင်များနှင့် တော်ဝင်မိသားစုနှင့် အိမ်ထောင်ရေး သို့မဟုတ် သွေးသားတော်စပ်သော မိသားစုများမှအပ ကျန်ရှိသောသူအားလုံးသည် လက်နက်ချရန် သို့မဟုတ် ပုန်ကန်ရန်သာ ကြံစည်နေကြတော့သည်။

ဤစစ်ပွဲကို မည်ကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်ရမည်နည်း။ ဘာနှင့် တိုက်ခိုက်ရမည်နည်း။ နန်းမြို့တော်၏ စောင့်တပ်အင်အားမှာ များပြားလှသော်လည်း စစ်ဗိုလ်ချုပ်များနှင့် အရာရှိအများစုမှာ ဤနန်းတော်တွင်းရှိ အရာရှိကြီးများ၏ မိသားစုများမှ လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တူယာရွှီအနေဖြင့် သူတို့ကို မည်ကဲ့သို့ ဆက်လက်ယုံကြည်နိုင်တော့မည်နည်း။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော တူယာရွှီနှင့်မတူဘဲ၊ ရှောင်ကျိန်း၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌မူ ထက်ရှသော အရောင်အဝါများ လင်းလက်နေခဲ့သည်။ သူသည် မျက်လုံးထောင့်မှတစ်ဆင့် ဘေးနားရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို အဆက်မပြတ် အကဲခတ်နေခဲ့ပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသောအခါတွင်မူ အချင်းချင်း နားလည်နိုင်သော လျှို့ဝှက်အချက်ပြမှုများကို ဖလှယ်လိုက်ကြလေသည်။

လူတိုင်းတွင် တိုင်းပြည်နှင့်အတူ အသက်စွန့် ပျက်စီးသွားရန် ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်မရှိကြချေ။ ယခုအချိန်တွင် လူအများစုမှာ လော့နန်နိုင်ငံကြီးသည် လုံးဝ ပျက်သုဉ်းသွားပြီဟု ခံစားနေကြရပြီး မိမိတို့၏ လွတ်မြောက်ရာ လမ်းစများကို စတင်၍ ရှာဖွေတွေးတောနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကျန်း ယခု လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်မှာ နန်းမြို့တော်အတွင်းရှိ ခုခံရေးအင်အားစုများကို တတ်နိုင်သမျှ ဖြိုခွဲပစ်ရန်၊ ခြိမ်းခြောက်ခြင်း သို့မဟုတ် စည်းရုံးသိမ်းသွင်းခြင်း နည်းလမ်းများဖြင့် လက်နက်ချလိုသူများကို စုစည်းရန်နှင့် နန်းမြို့တော်၏ အခြေခံအင်အားကို သိသိသာသာ အားနည်းသွားစေရန် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ဤမျှအထိ တက်ကြွစွာ ဆောင်ရွက်နေခြင်းမှာ တစ်ဖက်တွင် သူ၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ပြသရန်နှင့် ဝမ်ကျင်းထံတွင် သူ၏ တန်ဖိုးကို သက်သေပြရန်ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လော့နန်နိုင်ငံ၏ ဒေသခံအင်အားစုများအကြား အနာဂတ်တွင် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအဖြစ် သူ၏ ရာထူးနေရာကို ခိုင်မာစွာ ထူထောင်ရန် ဖြစ်၏။

ခုခံရန် စိတ်ကူးမရှိဘဲ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ထိုလူများသည် ရှောင်းကျန်း၏ အကွက်ချစီမံမှုများကို မမြင်နိုင်ကြခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့အနေဖြင့် ဂရုမစိုက်ကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ အမှန်တကယ် လိုလားသည်မှာ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုနှင့် ဝမ်ကျင်းနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်မည့် လမ်းစသာ ဖြစ်ပြီး၊ ထို့ထက်မက ရှောင်းကျန်း၏ လက်အောက်တွင် စုစည်းခြင်းက သူတို့အား ပိုမိုကြီးမားသော လုံခြုံမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အသက်ရှူရုံမျှရှိသော အချိန်အတောအတွင်းမှာပင် လျှို့ဝှက်သော သဘောတူညီချက်တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ပြုလုပ်ပြီးစီးသွားခဲ့လေသည်။

ကျင်းစစ်တပ်ကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လျှို့ဝှက်အစီရင်ခံစာများသည် မြို့တံတိုင်းဆီသို့ မရောက်မချင်း အပြန်အလှန် ပျံသန်းလျက် ရှိနေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်း၏ စစ်သေနာပတိတဲအတွင်း၌မူ နန်းမြို့တော်၏ ကာကွယ်ရေးစစ်မြေပြင်မြေပုံပင် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် စစ်မြေပြင်မြေပုံကို အသာအယာ လှုပ်ခါရင်း၊ ဝမ်ကျင်းသည် ချန်ယွီကို ကြည့်ကာ အထင်သေးစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ကြည့်စမ်း... အမတ်ကြီး... လူသားတွေရဲ့ သစ္စာတရားဆိုတာ စမ်းသပ်မှုတွေကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ဖို့ တကယ်ကို ခက်ခဲလွန်းလှတယ်..."

ချန်ယွီသည် ဝမ်ကျင်းအား ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သော်လည်း ထိုစကားကို ဆက်လက်၍ ငြင်းခုံခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

"ဂုဏ်ယူပါသည်... သခင်ကြီး။ ယခုအခါ လော့နန်နိုင်ငံ နန်းမြို့တော်ကြီးသည် သင်၏ လက်ဝါးတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပါတယ်..."

ဝမ်ကျင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ်မျှ ခေါင်းညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် စစ်သေနာပတိတဲပြင်ပသို့ လှမ်းမြော်ထွက်ခွာကာ လော့နန်နိုင်ငံ၏ နန်းမြို့တော်ဆီသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျယ်ပြန့်၍ မြင့်မားလှသော မြို့တံတိုင်းများ၊ ခိုင်ခံ့ထုထည်ကြီးမားလှသော မြို့တံခါးကြီးများနှင့် မမည်မျှပင် ပင်ပန်းကြီးစွာ တူးဖော်ထားသည်မသိရသော ကျယ်ပြန့်လှသည့် ကျုံးကြီး...

ဝမ်ကျင်း မြင်တွေ့ဖူးသမျှသော မြို့တော်အားလုံးတွင် ဤလော့နန်နိုင်ငံ နန်းမြို့တော်သည် အခိုင်ခံ့ဆုံးနှင့် တိုက်ခိုက်ရန် အခက်ခဲဆုံးပုံစံ ရှိပေသည်။ ၎င်း၏ ဗိသုကာလက်ရာများသည် ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့တော်ထက်ပင် ပိုမို၍ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှပေသည်။

အကယ်၍ လျှို့ဝှက်နယ်ရုပ်များနှင့် အတွင်းလူများကို ကြိုတင်၍ စီစဉ်ထားခြင်း မရှိခဲ့ပါက၊ ဤဧရာမ မြို့တော်ကြီးကို အင်အားသုံး၍ တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် သောင်းနှင့်ချီသော စစ်သည်များ၏ အသက်အန္တရာယ်ကို သေချာပေါက် ထိခိုက်စေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ကျန်းလျောင်ကဲ့သို့သော ကန်းချီအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်၍ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်စီးနင်းလျှင်ပင် အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်၏၊ အကြောင်းမူကား လူသားတို့၏ အင်အားတွင် အကန့်အသတ် ရှိနေပြီး အကယ်၍ အမှန်တကယ် ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်း ခံရပါက ကန်းချီအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပင်လျှင် ကျဆုံးသွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နှမြောစရာကောင်းလှသည်မှာ မည်မျှပင် ခိုင်ခံ့လှသော ခံတပ်ကြီးဖြစ်ပါစေ၊ အတွင်းပိုင်း၌ ပြဿနာများ ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့်အမျှ ပျက်သုဉ်းခြင်းသည် ရှောင်လွှဲမရနိုင်သော အမှန်တရား ဖြစ်လာပေတော့သည်။

တောက်ပနေသော နေမင်းကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း၊ ဝမ်ကျင်းသည် ကျန်းလျောင်အား ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"တိုက်ခိုက်ကြစမ်း..."

"အမိန့်အတိုင်းပါ သခင်ကြီး..."

အင်အားတစ်သိန်းရှိသော ကျင်းစစ်တပ်ကြီးကို အပိုင်းသုံးပိုင်းခွဲ၍ နန်းမြို့တော်၏ မြို့တံခါး သုံးခုကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့စေခဲ့ပြီး မြို့တံခါးတစ်ခုကိုမူ ဖွင့်လှစ်ထားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ 'သုံးဖက်ဝိုင်း၍ တစ်ဖက်ဖွင့်' ဟူသော စစ်ဗျူဟာဖြစ်ပြီး၊ ခုခံကာကွယ်သူများ၏ စစ်စိတ်ဓာတ်ကို ဖြိုခွဲရန်၊ သူတို့အတွက် ထွက်ပေါက်တစ်ခု ချန်ထားပေးရန်၊ ငါးလည်းသေ ပိုက်လည်းပြဲ ဟူသော အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်လွှဲရန်နှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော သားရဲတစ်ကောင်၏ နောက်ဆုံးခုခံမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် မလိုအပ်သော ဆုံးရှုံးမှုများကို ကာကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

စစ်တံခွန်များ တလူလူလွင့်ပျံလျက် စစ်မိန့်များအောက်တွင် ကျင်းစစ်တပ်ကြီးသည် စစ်ဗျူဟာခင်းကျင်းကာ မြို့တံတိုင်းဆီသို့ ရှေ့ရှုချီတက်လာခဲ့ကြလေသည်။

သွေးလှုပ်ရှားစေသော စစ်ဗုံသံများနှင့် မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ဟည်းသွားစေသည့် စစ်ချီသံများကို ကြားရသောအခါ၊ ဝမ်ကျင်း၏ သွေးများသည် ဆူပွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများအတွင်း၌ သွေးရဲရဲ အရောင်အဝါများ စတင်၍ လွှမ်းခြုံလာခဲ့လေသည်။

သူသည် ကန်းချီအဆင့်၏ စွမ်းအားကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခံစားသိရှိလိုသဖြင့် သွေးဖြင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို ပြုလုပ်ရန် စိတ်မရှည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ ရန်သူဖြစ်စေ၊ မိတ်ဆွေဖြစ်စေ နှစ်ဖက်စလုံးမှ ကျဆုံးသွားသော စစ်သည်တော်များသည် သူ၏ မျက်စိထဲတွင် စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်များနှင့် အစာအာဟာရများမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

မြို့တော်အတွင်းရှိ ကြီးမားလှသော စည်းစိမ်ဥစ္စာများသည် လက်တစ်ကမ်းအကွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီး ကြီးမြတ်လှသော သိုင်းပညာစွမ်းအားများသည် ဝမ်ကျင်းအား လက်ယပ်ခေါ်ယူနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ဤအချိန်၌ သူ၏ နှလုံးသားအတွင်းဝယ် အနှိုင်းမဲ့သော တောင့်တမှုများ ပြင်းထန်စွာ ဆူပွက်လာခဲ့လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တိုက်ပွဲဝင်နေကြသော ကျင်းစစ်တပ်၏ စစ်သည်တော်များသည်လည်း စစ်မှုထမ်းကောင်းမှု၊ မြင့်မားသော ရာထူးအာဏာ၊ ကြွယ်ဝသော လစာများနှင့် ကြီးမြတ်လှသော ဆုလာဘ်များကို တောင့်တသောစိတ်ဖြင့် ရဲရင့်စွန့်စားစွာ တိုက်ခိုက်နေကြလေသည်။

ကျင်းစစ်တပ်ကြီးတစ်ခုလုံးသည် လော့နန်နိုင်ငံ နန်းမြို့တော်ဟူသော အသားတုံးကြီးကို ကိုက်ဖဲ့စားသောက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် လောဘရမ္မက်ကြီးမားလှသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

သို့သော် နန်းမြို့တော်၏ စောင့်တပ်မှာမူ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လျက် ဝေဝေဝါးဝါးသာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ စစ်သူကြီးများမှစ၍ အောက်ခြေ စစ်သည်တော်များအထိ မည်သည့် တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်မှ မရှိကြချေ။

စစ်မှုထမ်း၍ တိုက်ပွဲဝင်ရသောအခါ သေခြင်းတရားသည် ရှောင်လွှဲမရနိုင်သော်လည်း၊ ထိုသေခြင်းတရားသည် တန်ဖိုးရှိမရှိအပေါ်၌သာ မူတည်ပေသည်။

တိုင်းပြည်ပျက်သုဉ်းတော့မည့် ဤကဲ့သို့သော အချိန်၌ အကယ်၍ သူတို့ ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားပါက၊ မည်သူက နာရေးထောက်ပံ့ကြေး ပေးအပ်မည်နည်း။ စစ်မှုထမ်းကောင်းမှုများကို မည်ကဲ့သို့ တွက်ချက်မည်နည်း။ သူတို့ သေဆုံးသွားပါက သူတို့၏ မိသားစုဝင်များမှာ မည်သို့ ဖြစ်ပျက်ကျန်ရစ်မည်နည်း။

အကယ်၍ သူတို့သည် ယွီဝူမျိုးနွယ်စုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက သေသည်အထိ တိုက်ပွဲဝင်ကြလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျင်းလူမျိုးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါတွင်မူ သူတို့၌ ထိုကဲ့သို့သော ပြတ်သားသည့် စိတ်ဓာတ်မျိုး မရှိကြချေ။

အဘယ်ကြောင့်နည်း။ အကြောင်းမူကား 'ကွန်ရက်' အဖွဲ့ဝင်များ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကြောင့် ကျင်းစစ်တပ်သည် သာမန်အရပ်သားများအပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံပြီး လော့နန်နိုင်ငံ၏ ပြည်သူများကို ကြင်နာသနားတတ်သည်ဟူသော ကျော်စောသတင်းမှာ နန်းမြို့တော်တစ်ခုလုံး၌ ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ကျင်းစစ်တပ်အတွင်းရှိ မေလီဇေနှင့် ထော့ရှန်းတို့နှင့်အတူ လက်နက်ချခဲ့ကြသော စစ်သည်တော်များနှင့် စစ်သူကြီးများသည် အကောင်းဆုံးသော သက်သေပင် ဖြစ်ပေသည်။

လက်နက်ချခြင်းသည် သေခြင်းတရား သို့မဟုတ် ရက်စက်သော နှိပ်စက်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေမည် မဟုတ်သဖြင့်၊ အဘယ်ကြောင့် သူတို့၏ အသက်များကို ဤနေရာတွင် အလဟဿ စွန့်လွှတ်ရမည်နည်း။

အုပ်ချုပ်သူ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားခြင်းမှာကော ဘာအရေးကြီးသနည်း။ မည်သူ့ထံတွင်မဆို မိမိတို့၏ အသက်ကို အပ်နှံရသည်ချင်း အတူတူပင် မဟုတ်ပါလား။

ဤကဲ့သို့သော စိတ်ဓာတ်များကြောင့် နန်းမြို့တော်၏ ခုခံသူများသည် ဟန်ပြသက်သက်သာ ပြုလုပ်ကြပြီး မည်သည့် ခုခံမှုကိုမျှပင် မပြုလုပ်ကြတော့ချေ။ နည်းပါးလှသော မြားမိုးများသည် ကျင်းစစ်တပ်ကြီး မြို့တံတိုင်းပေါ်သို့ တက်ရောက်လာခြင်းကို လုံးဝ မဟန့်တားနိုင်ခဲ့ချေ။

ကျင်းစစ်တပ်ကြီး မြို့တံတိုင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဘေးနားရှိ ခုခံသူများသည် ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ကြရုံသာမက မိမိတို့၏ လက်နက်များကို အောက်သို့ ချပစ်ကာ ဒူးထောက်၍ အညှိခံ လက်နက်ချခဲ့ကြလေသည်။

ထုထည်ကြီးမားလှသော ကျင်းစစ်တပ်မှ တပ်ကြပ်တစ်ဦးသည် မြို့တံတိုင်းပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ခုန်တက်လာပြီး သူ၏ ဓားရှည်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလျက် ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။ သူသည် အသက်နှင့်လဲ၍ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း ဘေးနားရှိ ခုခံသူများသည် ထွက်ပြေးခြင်း သို့မဟုတ် ဒူးထောက်ခြင်းများကိုသာ ပြုလုပ်ကြသဖြင့် ကျင်းစစ်တပ်မှ တပ်ကြပ်ကြီးမှာ လုံးဝ မိန်းမောတွေဝေသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် သူ၏ ဓားရှည်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဒူးထောက်နေကြသော ခုခံသူများကို ကြည့်ကာ မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကို မသိဘဲ ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

ကျင်းစစ်တပ်ကြီး တစ်ဟုန်ထိုး အောင်ပွဲခံ ချီတက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ ဝမ်ကျင်းသည် စုတ်တစ်ချက် သပ်လိုက်လေသည်။

"သူတို့အားလုံးက မခုခံကြဘူးဆိုတော့... ဘာသွေးနဲ့ ယဇ်ပူဇော်မှုမျိုး ရှိလာနိုင်ဦးမှာလဲ..."