အခန်း ၂၀၅

အခန်း (၂၀၅)

အနာဂတ်အန္တရာယ်များကို ဖယ်ရှားခြင်း

ဝမ်ကျင်းနှင့် အခြားသူများ တော်ဝင်နန်းတော်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် မြင့်မတ်လှသော နန်းတော်တံခါးဝ၌ အလောင်းများမှာ တောင်လိုပုံနေခဲ့ပြီဖြစ်ကာ၊ သွေးအိုင်များကလည်း ဖြူစင်သန့်ရှင်းလှသော ကြမ်းခင်းကျောက်ပြားများအပေါ်တွင် စွန်းထင်နီရဲနေခဲ့သည်။

နန်းတော်စောင့်တပ်သားများမှာ ထူးကဲသော ဇွဲသတ္တိဖြင့် မဆုတ်မနစ် ခုခံတိုက်ခိုက်နေကြပြီး ၎င်းမှာ ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်ပင် ဖြစ်သည်။ နစ်လုနီးဖြစ်နေသော သင်္ဘောအိုကြီးတစ်စင်း၌ပင် သံမှိုကောင်း သုံးလေးချောင်း ကျန်ပါသေးသည်ဟူသည့်အတိုင်း၊ လော့နန်နိုင်ငံတော်ကြီးမှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော် သက်တမ်းတစ်လျှောက် တည်ထောင်လာခဲ့သည်ဖြစ်ရာ တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုအပေါ် သစ္စာစောင့်သိလျက် အသက်ပေးကာ ကာကွယ်လိုသည့် သူရဲကောင်းများ အမြဲတစေ ရှိနေသည်သာ ဖြစ်၏။ သို့မဟုတ်ပါက လော့နန်နိုင်ငံမှာ ကြာမြင့်လှသော အချိန်ကတည်းကပင် ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယနေ့တိုင် အဓွန့်ရှည် တည်တံ့နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ပြင်းပြလှသော တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်သည် အင်အားချင်း မမျှတလှသော ကွာဟချက်ကြီးကိုမူ ကျော်လွှားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ကျင်းစစ်တပ်၏ စစ်သည်တော်များ တိုက်ပွဲအတွင်းသို့ ပိုမို၍ အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝင်လာသည်နှင့်အမျှ နန်းတော်စောင့်တပ်များမှာ နောက်သို့ တရွေ့ရွေ့ ဆုတ်ခွာပေးခဲ့ရလေသည်။ သူတို့ထဲမှ အစွမ်းထက်သော ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားမှာလည်း အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ ဓားချက်အသွယ်သွယ်အောက်၌ အတုံးအရုံး လဲကျသေဆုံးသွားကြရရှာသည်။

တော်ဝင်နန်းတော်အတွင်းရှိ နန်းတွင်းအပျိုတော်များနှင့် မိန်းမစိုးများမှာလည်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် အသည်းအသန် ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေကြလေသည်။ နန်းဆောင်အသီးသီး၌ မှီတင်းနေထိုင်ကြသည့် တော်ဝင်မင်းသမီးများနှင့် ကြင်ယာတော်များမှာလည်း မနားတမ်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေကြ၏။ သူတို့၏ ဂုဏ်ဒြပ်၊ အဆင့်အတန်းနှင့် အာဏာစွမ်းအားအားလုံးသည် လော့နန်နိုင်ငံတော်ကြီး၏ ပြိုလဲပျက်စီးခြင်းနှင့်အတူ လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားရတော့မည်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် မိမိတို့၏ အသက်ဇီဝိန်ကိုပင် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းနိုင်ပါဦးမည်လား ဆိုသည်မှာပင် မသေချာတော့ချေ။

သတ်ဖြတ်သံ၊ ညည်းတွားသံများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည့်အခါတွင်မှ ဝမ်ကျင်းနှင့် အခြားသူများသည် မြင်းကိုယ်စီစီးလျက် ထပ်ဆင့်နေသော အလောင်းပုံများကို ကျော်ဖြတ်ကာ နန်းတော်တံခါးဝအတွင်းသို့ ချီတက်ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ဝမ်ကျင်းမှာမူ ထိုကဲ့သို့ သွေးချောင်းစီးနေသော စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းကြီးကို မြင်သော်လည်း မျက်တောင်တစ်ချက်မျှပင် မခတ်ဘဲ တော်ဝင်နန်းတော်၏ ဗိသုကာလက်ရာ တည်ဆောက်ပုံ ဖွဲ့စည်းပုံကိုပင် အေးအေးလူလူ အကဲခတ်ခံစားကြည့်ရှုနေနိုင်စွမ်း ရှိသေးသည်။

တော်ဝင်နန်းတော်၏ ဆောက်လုပ်ပုံ ဗိသုကာလက်ရာမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားလှပပြီး စိတ်ကူးစိတ်သန်း ပြည့်ဝလှကာ၊ နံရံများပေါ်တွင်လည်း ယွဲ့လူမျိုးတို့၏ ယဉ်ကျေးမှုဓလေ့ထုံးတမ်းများကို သရုပ်ဖော်ထုဆစ်ထားသည့် ဖောင်းကြွရုပ်လုံးရုပ်တု အများအပြား ရှိနေပေသည်။ ကျယ်ဝန်းလှသော လမ်းမကြီးများကို ဆွတ်ဆွတ်ဖြူသည့် ကျောက်ဖြူပြားများဖြင့် ခင်းကျင်းထားကာ၊ နံရံအထက်ပိုင်းများကိုမူ အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော ကြွေပြားများဖြင့် တန်ဆာဆင် မွမ်းမံထား၏။ ဥယျာဉ်အတွင်းရှိ နန်းဆောင်ငယ်များ၊ ရေပေါ်မဏ္ဍပ်များ၊ သာယာလှပသော ပန်းခင်းများနှင့် အိုင်စောင်းဝန်းများမှာ လွန်စွာပင် ရှုမငြီးစဖွယ် အလှတရားကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေသည်။ ဤအရာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ငွေကြေးရတနာ မြောက်မြားစွာ အသုံးပြုကာ တည်ဆောက်ထားကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤသည်မှာ နိုင်ငံတစ်ခု၏ တော်ဝင်နန်းတော်ဖြစ်ပြီး သူ၏ မြို့ဝန်မင်းအိမ်တော်ထက် များစွာ ပိုမိုခန့်ညားထည်ဝါလှသည် မဟုတ်ပါလား။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့သည် ကျင်းစစ်တပ်၏ ဓားလှံများအောက်၌ အုပ်စုလိုက် စုစည်းခြင်းခံထားရပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက် ကုန်းကုန်းကွကွ ဖြစ်နေကြသည့် နန်းတွင်းအပျိုတော်များနှင့် မိန်းမစိုး မြောက်မြားစွာကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ဝမ်ကျင်းသည် သူတို့ကို ဝှေ့ယမ်း၍ တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်ပြီး လုံးဝ ဂရုစိုက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ဤကျယ်ပြောလှသော နန်းတော်ကြီးအတွင်းရှိ မြောက်မြားစွာသော အစေခံကျွန်များထဲမှ မည်သူ့ကိုမျှ အသက်ချန်ထားရန် သူ၌ စိတ်ကူးမရှိချေ။

ဤလူများမှာ အဆုံး၌ တော်ဝင်မိသားစု၏ ကျွန်ယုံတော်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့ထဲတွင် မိမိတို့သခင်အပေါ် နက်ရှိုင်းသော သစ္စာတရား တစိုးတစမျှ ကိန်းအောင်းမနေပါဘူးဟု မည်သူက အာမခံနိုင်မည်နည်း။ အကယ်၍ သူတို့အနက်မှ အချို့ကို အသက်ချန်ထားမိပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် အန္တရာယ်ကြီး မဖြစ်လာနိုင်ပါဘူးဟု မည်သူ ပြောနိုင်မည်နည်း။ လူပေါင်းမြောက်မြားစွာကို တစ်ယောက်ချင်းစီ စိစစ်ခွဲခြားနေရခြင်းမှာ အလွန်တရာ အလုပ်ရှုပ်လှသဖြင့် အားလုံးကို တစ်ပါတည်း ခုတ်ထစ်သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ခြင်းကသာ ပိုမိုလွယ်ကူရှင်းလင်းပေလိမ့်မည်။ သူတို့မှာ တော်ဝင်နန်းတွင်း၏ အစေခံကျွန် အုပ်စုတစ်စုမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် ဤကိစ္စကို မည်သူကမျှ အရေးတယူ လိုက်လံစုံစမ်း ပြောဆိုနေကြမည် မဟုတ်ချေ။

နန်းတော်အတွင်းရှိ တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုဝင်များနှင့် အမျိုးသမီးများအားလုံးကို ကျင်းစစ်တပ်က လက်နက်များဖြင့် ခြိမ်းခြောက်ကာ ညီလာခံခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ စုပြုံမောင်းသွင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်းနှင့် အခြားသူများ ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ကြစဉ် ပထမဦးဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ရာဇပလ္လင်ထက်တွင် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျလျက် အသက်မဲ့စွာ ထိုင်နေသော ဒုတိယမင်းသား တူယာရွှီ ပင် ဖြစ်၏။

ဝမ်ကျင်းသည် ရာဇပလ္လင်တော်ဆီသို့ ခန့်ညားစွာ လှမ်းလျှောက်သွားရင်း တူယာရွှီကို လက်ညှိုးထိုးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက သုံးစားမရတဲ့ ဒုတိယမင်းသား တူယာရွှီ လား။”

“အာရန်... သူ့ကို ဘေးကို လွှင့်ပစ်လိုက်စမ်း။ သေသွားတာတောင် နေရာလာလုနေသေးတယ်။”

သူ၏ စကားလုံးများထဲ၌ အထင်အမြင်သေးမှုနှင့် မောက်မာထောင်လွှားမှုတို့ အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေသဖြင့် နန်းတော်အတွင်း လာရောက်ခိုလှုံနေကြသည့် တော်ဝင်မိသားစုဝင်များနှင့် ယွဲ့လူမျိုးမှူးမတ်များစွာမှာ ဒေါသအဟုန် ပြင်းစွာ ထွက်သွားကြလေသည်။ အထူးသဖြင့် ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသော ယွဲ့လူမျိုးမှူးမတ်များမှာမူ တော်ဝင်မိသားစုအပေါ် သေမြေကြီး ရှင်ရွှေထီး သစ္စာစောင့်သိကြသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။ ဝမ်ကျင်းက သူတို့၏ အရှင်သခင်အပေါ် ဤမျှအထိ ရိုင်းစိုင်းစော်ကားစွာ ဆက်ဆံနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူတို့အနေဖြင့် အဘယ်ကဲ့သို့ ဒေါသမထွက်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေငွေရတနာများ ဆင်ယင်တန်ဆာဆင်ထားသည့် အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် လူအုပ်ထဲမှ ဝုန်းကနဲ တိုးထွက်လာပြီး ဝမ်ကျင်းကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ အော်ဟစ်ဆဲဆိုလေတော့သည်။

“မင်းက ဘာမို့လို့ ငါတို့အရှင်သခင်ကို ဒီလို စော်ကားဝံ့ရတာလဲ။ တကယ့်ကို ရိုင်းစိုင်းပြီး မောက်မာလှချည်လား။”

ဝမ်ကျင်းက သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားသကဲ့သို့ ကုရန်ကလည်း ထိုအဖိုးအိုကို အဖက်လုပ်၍ စကားပြောမနေခဲ့ပေ။ သူသည် ဝမ်ကျင်း၏ ဘေးမှ ကျော်ဖြတ်ကာ ပလ္လင်ပေါ်သို့ လှမ်းတက်သွားပြီး သေဆုံးနေသော တူယာရွှီ၏ အင်္ကျီကော်လံစကို ဆွဲကိုင်ကာ ခန်းမအောက်ခြေသို့ အမှိုက်တစ်စကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။ ထို့ပြင် သူသည် မိမိ၏ ဝတ်ရုံလက်စဖြင့် ရာဇပလ္လင်တော်ကို ဖုန်သုတ်သကဲ့သို့ ခပ်အေးအေးပင် ပွတ်သပ်သုတ်သင်လိုက်သေးရာ ထိုလုပ်ရပ်က အောက်တွင်ရှိနေသော လူအုပ်ကြီးကို ပိုမို၍ ဒေါသမီးတောက်လောင်စေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ရာဇပလ္လင်ထက်တွင် အေးချမ်းတည်ငြိမ်စွာ နေရာယူလိုက်ပြီး ခန်းမအောက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ အမျိုးသားအများစုမှာ သက်ကြီးဝါကြီး မှူးမတ်အိုများ ဖြစ်ကြပြီး၊ အမျိုးသမီးများမှာမူ နုပျိုချောမောကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည့် နန်းတွင်းသူများဖြစ်ကြကာ ကလေးငယ်များစွာလည်း ရောနှောပါဝင်နေပေသည်။

ဝမ်ကျင်းက ဘာမှမပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အောက်တွင်ရှိနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ ပိုမို၍ ရဲတင်းကာ ဆူညံပွက်လောရိုက်လာကြတော့သည်။ စိတ်မရှည်သော ဒေါသကြီးသူအချို့ကမူ ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆိုကျိန်ဆဲမှုများပင် စတင်ပြုလုပ်လာကြသော်လည်း ဝမ်ကျင်းကမူ သူတို့ကို တားဆီးခြင်းလည်းမပြု၊ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်းလည်းမရှိဘဲ ပြဇာတ်တစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ အေးဆေးစွာသာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။ ဝမ်ကျင်းနှင့်အတူ ခန်းမအတွင်း ဝင်ရောက်လာကြသည့် ဗိုလ်ချုပ်များနှင့် လက်နက်ကိုင် ကျင်းစစ်သည်တော်များမှာမူ ဝမ်ကျင်း၏ အမိန့်မရရှိသေးသဖြင့် မဆင်မခြင် မလှုပ်ရှားရဲကြဘဲ မိမိတို့၏ ဒေါသများကို အောင့်အည်းမျိုသိပ်လျက် ထိုလူအုပ်ကြီးကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်နေကြရုံသာ တတ်နိုင်ရှာသည်။

အော်ဟစ်ဆဲဆိုရသည်မှာ မောပန်းသွား၍လား သို့မဟုတ် ခန်းမအတွင်းရှိ ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော လေထုဖိအားကို မခံမရပ်နိုင်တော့၍လား မသိရဘဲ၊ လူအုပ်ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဆူညံသံများ ကင်းစင်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားလေတော့သည်။ ယခုကဲ့သို့ တစ်ခန်းမလုံး ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါမှ ဝမ်ကျင်းက နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ်ကွေးညွှတ်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။

“ဘာလဲ... မောသွားကြပြီလား။ ဆက်ပြီး မဆဲကြတော့ဘူးလား။”

ဝမ်ကျင်း၏ လှောင်ပြောင်သံပါသော မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူအုပ်ကြီးမှာ သူ၏ စိတ်နေသဘောထားကို ခန့်မှန်းရခက်ခဲသွားကာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်မိကြလေသည်။ သူတို့အထဲမှ အခြေအနေကို ရိပ်မိသည့် ပါးနပ်သော လူအချို့မှာမူ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် နဖူးပြင်ထက်တွင် ချွေးစေးများပင် ပျံတက်လာနေပြီ ဖြစ်၏။

တိတ်ဆိတ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေရင်း ဝမ်ကျင်း၏ မျက်နှာထက်မှ အပြုံးရိပ်များမှာ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင်မူ အေးစက်စက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေတော့သည်။

“စစ်သည်တော်များ... ခုနက ငါ့ကို ဆဲဆိုကျိန်ဆဲခဲ့တဲ့ ကောင်တွေအားလုံးကို အပြင်ကို ဆွဲထုတ်သွားစမ်း။ တစ်မြို့လုံးမှာရှိတဲ့ သူတို့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို လိုက်လံရှာဖွေပြီး မျိုးဆက်အလိုက် အမြစ်ပြတ် သတ်ပစ်လိုက်။ ပြီးတော့ ဒေသခံတွေကို လိုက်လံခွဲခြားခိုင်း၊ တစ်ယောက်မှ မလွတ်စေနဲ့။”

“မင်းတို့တွေက မင်းတို့ရဲ့ သခင်ဟောင်းအပေါ် ဒီလောက်တောင် သံယောဇဉ်ကြီးနေမှတော့ မင်းတို့မိသားစုတစ်ခုလုံး မြေအောက်ကမ္ဘာကို ဆင်းပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်သွားကြတာပေါ့။”

ဝမ်ကျင်း၏ အမိန့်တော် ညံသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော ဝံပုလွေများနှင့် ကျားရဲများကဲ့သို့ ကြမ်းကြုတ်လှသော ကျင်းစစ်သည်တော်များသည် လူအုပ်ကြီးထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ တိုးဝင်လာကာ ခုနက ဝမ်ကျင်းကို ဆဲဆိုစော်ကားခဲ့သူ အားလုံးကို အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆွဲထုတ်လေတော့သည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့ထဲမှ ကိုယ်ရံတော်တပ်သားများသည် အဖိုးအိုတစ်ဦး၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ခွေးသေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွားကြပြီး၊ မိမိတို့၏ ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ရန်အတွက် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင်လည်း ပြင်းထန်စွာ ကန်ကျောက်သွားကြသေးသည်။

သို့သော်လည်း ထိုမှူးမတ်ဟောင်းများမှာ ခန္ဓာကိုယ်၏ နာကျင်မှုကိုပင် သတိမမူမိတော့ဘဲ အသံကုန်ခြစ်ကာ အသည်းအသန် အော်ဟစ်ကျိန်ဆဲနေကြတုန်းပင်။

“ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ လူယုတ်မာကောင်။”

“ငါ သရဲဖြစ်သွားရင်တောင် မင်းကို လွှတ်မပေးဘူး။”

“အပြစ်မဲ့တဲ့ မိသားစုတွေကိုပါ ဆွဲထည့်ရအောင် မင်းက ဘယ်လိုယောက်ျားမျိုးလဲ။”

ဤလူများသည် အသက်ဘေးကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိကြချေ။ ဝမ်ကျင်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဆဲဆိုကျိန်ဆဲဝံ့ကတည်းက သူတို့အနေဖြင့် သေလူဖြစ်ရန် အသင့်ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ဝမ်ကျင်းက ဤမျှအထိ အဆိပ်အတောက် ပြင်းထန်ရက်စက်လျက် တစ်ဆွေမျိုးလုံးကို မျိုးပြုတ်သတ်ဖြတ်ပစ်ရန်အထိ တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးလိမ့်မည်ဟုမူ သူတို့ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြချေ။ သူတို့ကိုယ်တိုင် လော့နန်နိုင်ငံတော်ကြီးနှင့်အတူ မြေမြှုပ်ခံရန် အသင့်ရှိကြသည်မှာ မှန်သော်၊ မိမိတို့ကြောင့် တစ်မိသားစုလုံး၏ အသက်များကိုမူ အလဟဿ စတေးမခံလိုကြသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

လော့နန်နိုင်ငံတော်၏ အရိပ်အောက်တွင် အစဉ်အမြဲ စည်းစိမ်ချမ်းသာ ခံစားခဲ့ရသည့် မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများမှာ ဤကဲ့သို့သော တစ်ဆွေမျိုးလုံး မျိုးပြုတ်သတ်ဖြတ်သည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော ပြစ်ဒဏ်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ဖူးကြချေ။ တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းရှိ လူများအားလုံး ကမ္ဘာပျက်မတတ် ထိတ်လန့်ကာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ကုန်ကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ မည်မျှပင် ရုန်းကန်အော်ဟစ်နေပါစေ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ရလေသည်။ သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သည့် အစွမ်းထက်၍ ရဲရင့်လှသော ကိုယ်ရံတော်များနှင့် အစေခံများမှာ နန်းတော်ကျဆုံးစဉ်ကတည်းက ကျင်းစစ်တပ်၏ သုတ်သင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ရာ၊ သူတို့၌ ခုခံနိုင်စွမ်း စိုးစဉ်းမျှ မရှိတော့ဘဲ ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းမှ ကြက်ကလေး ငှက်ကလေးများကဲ့သို့ တရွတ်တိုက် ဆွဲထုတ်ခြင်းကိုသာ ခံလိုက်ကြရရှာသည်။

နှုတ်ဆိတ်လျက် နေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သော သူများမှာမူ တဆတ်ဆတ် တုန်ရင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ 'မျောက်ကို ကြောက်စေရန် ကြက်ကို သတ်ပြသည်' ဟူသော စကားပုံအတိုင်း စံနမူနာပြ သုတ်သင်ပြလိုက်သည့် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ကျန်ရစ်သူအားလုံးမှာ အသည်းခိုက်မတတ် ထိတ်လန့်ကုန်ကြချေပြီ။ အထူးသဖြင့် ကလေးငယ်အချို့မှာမူ ကြောက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် အသံကုန်ခြစ်၍ ငိုကြွေးလုနီးပါး ဖြစ်နေကြည်သ။

သို့သော် ကလေးငယ်များ ဝူးဝူးဝါးဝါး အော်ငိုသံ နှစ်ချက်သုံးချက်မျှ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူတို့ကို ရင်ခွင်ထဲ၌ တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသော မိခင်များနှင့် အမျိုးသမီးများက လက်ဝါးများဖြင့် ပါးစပ်ကို အတင်းပိတ်လိုက်ကြရသည်။ ဝမ်ကျင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေပြီး ဒေါသမီးတောက်ကို ပိုမိုဆွပေးမိကာ မိမိတို့အားလုံးကိုပါ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ပစ်လိမ့်မည်ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့နေကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း ကျန်ရစ်နေသည့် လူအုပ်စုကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် သာသာယာယာ ပွတ်သပ်ကာ စဉ်းစားနေလေသည်။ ဤလူများကိုလည်း သူက အသက်ချန်ထားရန် လုံးဝအစီအစဉ်မရှိသည်မှာ သေချာသော်လည်း၊ သူတို့ကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်ရန်အတွက် မည်သည့်အကြောင်းပြချက်၊ မည်သည့်ဆင်ခြေကို အသုံးပြုရမည်ကိုမူ ဝမ်ကျင်း တိတိပပ မစဉ်းစားရသေးချေ။ အကယ်၍ သူတို့ကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အတင်းအဓမ္မ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ပစ်လိုက်ပါက သူသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်၍ သနားညှာတာမှုကင်းမဲ့သည့် မင်းဆိုးမင်းညစ်ဟူသော နာမည်ဆိုးကို ရရှိသွားနိုင်ပြီး၊ ဤအရာက နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ၏ အုပ်ချုပ်စိုးစံမှုကို ထိခိုက်လာစေနိုင်ပေသည်။

ထို့ပြင် ဤနေရာတွင် ရှိနေသူ အများစုမှာ တော်ဝင်သွေးမကင်းသူများနှင့် သစ္စာရှိ အရာရှိကြီးများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့ကို ဆက်လက်အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားခြင်းက နောင်တစ်ချိန်တွင် ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖိတ်ခေါ်နေသည့် ဆူးခလုတ်များ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူတို့ကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရှင်းလင်းမထားပါက နောင်နှစ်အနည်းငယ် ကြာသည့်အခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က 'တော်ဝင်သခင်လေး' တစ်ပါးပါးကို မြှောက်ပင့်ကာ ပုန်ကန်ခြားနားရန် ကြံစည်လာကြလိမ့်မည် ဖြစ်ရာ၊ ထိုအခါကျမှ လိုက်လံနှိမ်နင်းနေရခြင်းမှာ အလွန်တရာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းလှပေလိမ့်မည်။

ဝမ်ကျင်း၏ စိတ်ထဲ၌ ဝေခွဲမရ တွေးတောနေသည်ကို ရိပ်မိသွားသည့်နှယ် ချန်ယွီသည် ရှေ့သို့ တိုးကပ်လာပြီး ဝမ်ကျင်း၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးကပ်ကပ် အကြံပြုစကား ဆိုလေသည်။

“သခင်ကြီး... အခုအချိန်က မိသားစုခေါင်းဆောင် ရှောင်းနဲ့ အခြားသူတွေကို ဆင့်ခေါ်ဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ။ သူတို့က လော့နန်နိုင်ငံမှာ ဩဇာအာဏာ ကြီးမားကြသူတွေပါ။ သူတို့ရဲ့ ထောက်ခံချက်နဲ့ဆိုရင်... 'တော်ဝင်မိသားစုတစ်ခုလုံးဟာ နိုင်ငံတော်အတွက် အသက်စတေးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခဲ့ကြတယ်' ဆိုတဲ့ သတင်းက လော့နန်နိုင်ငံက လူတိုင်းကို ယုံကြည်သွားစေဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။”

ဤအကြံဉာဏ်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ဝမ်ကျင်း၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ရုတ်တရက် တောက်ပသွားခဲ့သည်။ ဤအချက်ကို သူ ခဏတာ တွေးမိရန် လွတ်သွားခဲ့သည်။ သူ့ထံတွင် အသုံးချရန် အသင့်ရှိနေသည့် 'အတွင်းလူယုံတော်များ' ကျန်ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ ရှောင်းကျန်းနှင့် အခြားသော မိသားစုခေါင်းဆောင်များ၏ သက်သေခံထွက်ဆိုချက်သာ ရှိမည်ဆိုပါက ပြည်သူအများစုမှာ ဧကန်မုချ နားယောင်ကာ ယုံကြည်သွားကြမည် သေချာပေသည်။ အကယ်၍ အမှန်တရားကို ရိပ်မိသွားသည့် လူနည်းစု ရှိခဲ့လျှင်ပင် သူတို့သည် ဝမ်ကျင်းကို မုန်းတီးမည့်အစား ရှောင်းကျန်းတို့အုပ်စုကိုသာ နာကျည်းကြပေလိမ့်မည်။ ရှေးလူတို့ ဆိုရိုးရှိသည်မဟုတ်ပါလား... သစ္စာဖောက်တစ်ဦးအပေါ် ထားရှိသည့် မုန်းတီးမှုမှာ ပြင်ပရန်သူထက်ပင် ပိုမို၍ ပြင်းထန်စမြဲ ဖြစ်၏။

“ကိုယ်ရံတော်များ... မိသားစုခေါင်းဆောင် ရှောင်း ကို သွားရောက် ဖိတ်ကြားလိုက်စမ်း။”

ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် လော့နန်နိုင်ငံတော်အပေါ် သစ္စာရှိနေဆဲဖြစ်သည့် လူများကို တစ်ပါတည်း ခွဲခြားသတ်မှတ်ခိုင်းနိုင်ရုံမျှမက၊ သူတို့၏လက်ကို အသုံးချ၍ပင် နောင်ရေးအန္တရာယ်များကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းခိုင်းကာ ဝမ်ကျင်းအတွက် လူသတ်သမားဟူသော နာမည်ဆိုးကို အစားခံစေမည်ဖြစ်ပြီး၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူတို့၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့် ဩဇာအာဏာကိုလည်း တစ်စစ ကျဆင်းသွားစေမည် ဖြစ်ပေသည်။