အခန်း ၂၀၉

အခန်း (၂၀၉)

ဆုလာဘ်ချီးမြှင့်ခြင်းနှင့် နှစ်သိမ့်ခြင်း (၂)

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ဝမ်ကျင်းသည် ရာဇပလ္လင်ထက်၌ ထိုင်လျက် ညီလာခံ ကျင်းပလေသည်။ အောက်ခြေ၌ ရိုသေခန့်ညားစွာ ဦးညွှတ်ခစားနေကြသော အရာရှိအပေါင်းကို ငုံ့ကြည့်ရင်း သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ဧကရာဇ်မင်းတစ်ပါးကဲ့သို့ တစ်ချက်မျှ ခံစားလိုက်ရပေသည်။ သို့သော်လည်း မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လော့နန်နိုင်ငံသည် အလွန်အမင်း သေးငယ်လွန်းလှသဖြင့် ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏စိတ်ထဲ၌ ခုနကတင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်များကို လျင်မြန်စွာပင် ဖျောက်ဖျက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ မူလက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးရှိလှသော မျက်ဝန်းများသည် ရုတ်တရက် အလွန်အမင်း ထက်ရှတောက်ပလာခဲ့၏။ မနေ့က ချမှတ်ခဲ့သော မူဝါဒများကို ယနေ့တွင် လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ရမည် ဖြစ်ရာ၊ မြို့သိမ်းနိုင်ငံဖျက် စစ်ပွဲကြီးမှ ရရှိလာသော ထည်ဝါလှသည့် စစ်ပွဲအရှိန်အဝါကို အသုံးချရန် လိုအပ်ပေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်နက်ချအညံ့ခံခဲ့သော ကျင်းလူမျိုး မိသားစုများကိုလည်း လျင်မြန် စနစ်တကျ နေရာချထားပေးရမည် ဖြစ်၏။ အဆုံးစွန်၌မူ ဤကဲ့သို့သော ကြီးမားလှသည့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကြီးကို ဤကဲ့သို့သော အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် အရေးကြီးအချိန်အခါမျိုးတွင် ပြတ်ပြတ်သားသားနှင့် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု အပြည့်ဖြင့် အပြီးသတ် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အချိန်ဆွဲနေပါက ရှေ့ဆက်ရန် ပိုမိုခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

ဝမ်ကျင်း၏ မျက်လုံးတစ်ချက်အဝှေ့တွင် ချန်ယွီသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးထွက်လာခဲ့သည်။

“ကျွန်တော်မျိုးအနေနဲ့ မနေ့က ရှောင်းမိသားစုခေါင်းဆောင်နဲ့ အခြားသူတွေနဲ့ ဆွေးနွေးပြီးတဲ့နောက်မှာ... လော့နန်နိုင်ငံကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ လိုအပ်နေပါပြီ။”

ချန်ယွီ၏ စကားအဆုံးတွင် သူ၏ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည့် ညီလာခံခန်းမတစ်ခုလုံး၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့တော့သည်။ ရာဇပလ္လင်ထက်၌ မြင့်မားစွာ ထိုင်နေသော ဝမ်ကျင်းသည် ပရိသတ်အပေါင်းကို ဝေ့ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်၏။ အောက်ခြေရှိ လူတိုင်းသည် တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး၊ အချို့မှာ အတွေးနက်နေကြသော်လည်း အချို့မှာမူ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော မျက်နှာထားများ ရှိနေကြသည်။

ဤပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ယခင် လော့နန်နိုင်ငံ၏ အရာရှိဟောင်းများသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်၏။ အဆုံးစွန်၌မူ ၎င်းတို့သည် ကျင်လူမျိုးများ၏ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်၏ စနစ်အတွင်းသို့ သွတ်သွင်းခြင်းခံရကာ မဟာကျင်း၏ စနစ်ကို ကျင့်သုံးရမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။ ထို့အပြင် လော့နန်နိုင်ငံ၏ အရာရှိစနစ် ဖွဲ့စည်းပုံအများစုမှာ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်ကို အတုယူထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အနည်းငယ်မျှသာ ပြုပြင်မွမ်းမံထားသဖြင့် ကွာခြားချက် အလွန်အမင်း မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့အနေဖြင့် တွန်းလှန်လိုစိတ် အနည်းငယ်ပင်မရှိခဲ့ကြချေ။ ဝမ်ကျင်းသည် ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“သဘောတူတယ်... လော့နန်နိုင်ငံကို စီရင်စုနဲ့ မြို့နယ်စနစ်အဖြစ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲပြီး၊ ယနေ့ကစလို့ ‘ရှင်းရန်စီရင်စု’ လို့ ခေါ်ဝေါ်စေမယ်။ အဆင့်ဆင့်သော အရာရှိအားလုံးကို ယာယီ ရွှေ့ပြောင်းစေပြီး၊ စီရင်စုလက်ထောက်ရာထူးကိုတော့ ချန်ယွီက ဦးဆောင်စေရမယ်။”

“ဒါ့အပြင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု ပြီးတဲ့နောက်မှာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုမရှိတဲ့ နယ်ပယ်တွေ မလွှဲမရှောင်သာ ရှိလာလိမ့်မယ်။ ညီလာခံအရာရှိတွေကို မဟာကျင်းစနစ်နဲ့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်တဲ့ အရာရှိအသစ်တွေနဲ့ ဖြည့်တင်းရလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမဆို ကန့်ကွက်ဖို့ ရှိသလား။”

“ကျွန်တော်မျိုးတို့ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး။”

ထိုစကားများ ထွက်လာသောအခါ ရောက်ရှိနေသူ အားလုံး၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုစီ မလွှဲမရှောင်သာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တော့သည်။ နန်းတော်ပြင်ပရှိ နေရာအနှံ့အပြားမှ သွေးစိမ်းရှင်ရှင်များသည် ယခုတိုင် မခြောက်သွေ့သေးဘဲ၊ ထိုထိတ်လန့်ချောက်ချားဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းများသည် ၎င်းတို့၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် မည်သူက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မကျေနပ်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြသဝံ့ပါမည်နည်း။

ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော စစ်ပွဲ၏ ရှုံးနိမ့်သူများအနေဖြင့် ၎င်းတို့သည် အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ၊ အာဏာခွဲဝေမှုကို တားဆီးရန် အင်အား မည်သည့်နေရာမှ ရှာတွေ့နိုင်တော့မည်နည်း။ ယခုအချိန်တွင်မူ ၎င်းတို့သည် မူလက မိမိတို့ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော အကျိုးအမြတ်များကို အောင်နိုင်သူများက ခွဲဝေယူနေကြသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ချေ။ ၎င်းတို့ တုံ့ပြန်၍မရသလို၊ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန်လည်း မစွမ်းသာချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိမိတို့၏ ရှုံးနိမ့်ခြင်းက ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို ၎င်းတို့ ကောင်းစွာ သိရှိနားလည်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သန်မာသူက အားနည်းသူကို ဝါးမြိုသည့် ဤလောကကြီးတွင် ရှုံးနိမ့်ခြင်းဆိုသည်မှာ အရာအားလုံး၊ နောက်ဆုံးတွင် အသက်ဝိညာဉ်ကိုပါ ဆုံးရှုံးရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ ခါးသီးမှုနှင့် အားကိုးရာမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့်တိုင်အောင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မည်သည့် ရုန်းကန်မှုမဆို ပိုမိုများပြားသော ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် သေကျေပျက်စီးမှုများကိုသာ ဆောင်ကြဉ်းလာလိမ့်မည်ကို နားလည်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။ အကျိုးမဲ့ ရုန်းကန်နေမည့်အစား ယာယီအားဖြင့် သည်းခံကာ အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းခြင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်ပေသည်။ တစ်နေ့သောအခါတွင် ၎င်းတို့ ပြန်လည်နိုးထလာပြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရသမျှကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်နိုင်ကောင်း ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုနေ့ရက် မည်သည့်အချိန်တွင် ရောက်ရှိလာမည်ကိုမူ မည်သူမျှ ကြိုတင်မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ချေ...

“ကန့်ကွက်သူမရှိရင်တော့... ချက်ချင်း အကောင်အထည်ဖော်စေ။”

ဤနေရာတွင် ဝမ်ကျင်းသည် ရာဇပလ္လင်ထက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ရှောင်းကျန်းထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

“အခု မူဝါဒတွေ ပြီးသွားပြီဆိုတော့... ကိုင်တွယ်ရမယ့် အရေးကြီးဆုံး ကိစ္စတစ်ခု ကျန်သေးတယ်၊ အဲဒါကတော့ ကြီးမားတဲ့ အကျိုးဆောင်မှုတွေကို ဆုလာဘ်ချီးမြှင့်ဖို့ပဲ။”

“ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပဲ... ကောင်းမှုရှိရင် ဆုချရမယ်၊ အပြစ်ရှိရင် ပြစ်ဒဏ်ပေးရမယ်၊ ဒါက ထာဝရအမှန်တရားပဲ။ ငါက အမြဲတမ်း ဒီမူကို လက်ကိုင်ထားပြီး အကျိုးဆောင်ခဲ့သူတွေအတွက် ဆုလာဘ်တွေကို ဘယ်တော့မှ တွန့်တိုခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ရှောင်းမိသားစုခေါင်းဆောင်နဲ့ အခြားသူအားလုံးရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အကျိုးဆောင်မှုတွေကို ငါ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း စွဲထင်နေပါတယ်။”

“ရှောင်းမိသားစုခေါင်းဆောင်နဲ့ အခြားသူတွေက ငါတို့ မဟာကျင်းရဲ့ နိုင်ငံသားတွေပဲ၊ သူတို့က မိမိတို့ရဲ့ မွေးရပ်မြေနဲ့ ဝေးကွာနေခဲ့ရတာ ကြာပြီ။ မွေးရပ်မြေကို လွမ်းဆွတ်နေကြမှာ သေချာပါတယ်... ဘာပဲပြောပြော အိမ်ဆိုတာ မိသားစုတိုင်းရဲ့ အမြစ်တွယ်ရာပဲ မဟုတ်လား။ အဲဒီမှာ ရင်းနှီးတဲ့ မြင်ကွင်းတွေနဲ့ ချိုသာတဲ့ မိခင်ဘာသာစကား လေယူလေသိမ်းတွေ ရှိနေတာကိုး။”

ရှောင်းကျန်းသည် ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်၍ ဝမ်ကျင်း၏ ခြေရင်း၌ ဦးချကာ မျက်ရည်များ စီးကျလျက် အသံကျယ်စွာ လျှောက်တင်လေတော့သည်။

“သခင်ကြီးရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ကျေးဇူးတော်ပါပဲ... ဝေးကွာနေတဲ့ ကျွန်တော်မျိုးတို့လို လေလွင့်သူတွေဟာ စိတ်နှလုံးရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ မိမိတို့ရဲ့ မွေးရပ်မြေကို အစဉ်အမြဲ တိတ်တဆိတ် လွမ်းဆွတ်နေခဲ့ရပါတယ်၊ ဒါဟာ ဘယ်တော့မှ စွန့်လွှတ်လို့မရတဲ့ သံယောဇဉ်တွယ်ရာ အရပ်ပါပဲ။ အခုတော့ သခင်ကြီးရဲ့ အတိုင်းအဆမဲ့လှတဲ့ ဂရုဏာတော်ကြောင့် မွေးရပ်မြေကို ပြန်ခွင့်ရပြီဖြစ်လို့ ဒီကျေးဇူးတရားဟာ တောင်တန်းတွေထက် မြင့်မားပြီး သမုဒ္ဒရာတွေထက် နက်ရှိုင်းလှပါတယ်... သခင်ကြီးရဲ့ မဟာဂရုဏာတော်က ကျွန်တော်မျိုးတို့ လေလွင့်သူတွေရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက တောင့်တခဲ့ရတဲ့ ဆန္ဒကို ပြည့်ဝစေခဲ့ပါပြီ။”

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏မျက်ဝန်းများကို နှိမ့်ချကာ ခြေရင်း၌ ဦးချနေသော ရှောင်းကျန်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

‘ဒါက တကယ့်ကို ထက်မြက်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။’

သူတို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပင်ပန်းကြီးစွာ တည်ဆောက်ခဲ့ရသော ဤမြေယာများကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရပါက မည်သည့်အရာများ ဆုံးရှုံးရမလဲဆိုတာကို ရှောင်းကျန်း မသိခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်၊ အဆက်အသွယ်များ၊ မြေယာများနှင့် အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သော မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းခဲ့သည့် ဂုဏ်သတင်း အရှိန်အဝါအားလုံးသည် မီးခိုးငွေ့ကဲ့သို့ လွင့်ပျယ်ပျောက်ကွယ်သွားကာ မည်သည့်ခြေရာမျှ ကျန်ရစ်တော့မည် မဟုတ်ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့အမှန်တကယ် ယူဆောင်သွားနိုင်သည်မှာ အပေါ်ယံ စည်းစိမ်ဥစ္စာ အချို့မျှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ရှောင်းကျန်းသည် ထိုအရာများကို တစ်လုံးတစ်ပါဒမျှ မဟဘဲ အတိုင်းအဆမဲ့လှသော ကျေးဇူးတင်ရှိမှုကိုသာ ပြသခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်တွင် ၎င်းတို့၌ ပြန်လည်ခုခံရန် ယုံကြည်မှုနှင့် အင်အား မရှိသည်ကို သိသောကြောင့် ဖြစ်၏။ အကျိုးမဲ့ ရုန်းကန်ခြင်းသည် ဝမ်ကျင်းကို အမျက်ဒေါသထွက်စေရုံမှတစ်ပါး မည်သည့်အကျိုးမျှ ရှိမည်မဟုတ်ဘဲ၊ တက်ကြွစွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးကို တောင်းခံခြင်းကသာ ပို၍ ထိရောက်ပေလိမ့်မည်။

ရှောင်းကျန်း၏ မွေးရပ်မြေကို လွမ်းဆွတ်သည်ဟူသော စကားနှင့် ပတ်သက်၍မူ... မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်ရှိ သူတို့ ရှောင်းမိသားစု၏ ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်းများ ယခုတိုင် ရှိမရှိဆိုသည်မှာပင် မရေရာလှချေ။ ထိုစဉ်အခါက အကယ်၍ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်၌ အခြေချရန် ခက်ခဲခြင်း မရှိခဲ့ပါက၊ မည်သည့် မိသားစုက တိုင်းတစ်ပါးသား လူရိုင်းများနောက်သို့ လိုက်ပါရန် လိုလားပါမည်နည်း။ ဘာပဲပြောပြော မွေးရပ်မြေကို စွန့်ခွာပြီး သူတစ်ပါး အမိုးအောက်တွင် ခိုလှုံနေထိုင်ရသည့် အရသာမှာ လုံးဝ မကောင်းလှပေ။

ရှောင်းမိသားစု၏ ပထမဆုံးမျိုးဆက် ဘိုးဘေးများသည် မွေးရပ်မြေအပေါ် နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်နှင့် တွယ်တာမှုများ ရှိခဲ့ပြီး၊ အိမ်လွမ်းစိတ်ဝေဒနာကို အောင့်အည်းသည်းခံကာ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန်များတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ အဝေးသို့ မျှော်ကြည့်ရင်း မွေးရပ်မြေ၏ ရေမြေတောတောင်များ၊ လယ်ကွင်းများနှင့် ဆွေမျိုးမိတ်သင်္ဂဟများကို သတိရတမ်းတနေခဲ့ကောင်း နေပါလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ရှောင်းကျန်း၏ မျိုးဆက်သို့ ရောက်ရှိလာသည့် အခါတွင်မူ ထိုကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုး လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

ဝမ်ကျင်းသည် ကိုယ်ကိုအသာညွှတ်ကာ ရှောင်းကျန်း၏ လက်မောင်းကို တွဲထူပေးလိုက်၏။

“ရှောင်းမိသားစုခေါင်းဆောင်... မင်းမှာ ဘာတောင်းဆိုစရာ ရှိသလဲ။”

“သခင်ကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့မှာ တခြားတောင်းဆိုစရာ မရှိပါဘူး၊ သခင်ကြီးအနေနဲ့ ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို မွေးရပ်မြေကို ပြန်ခွင့်ပေးပြီး ချမ်းသာတဲ့ သူဌေးကြီးတွေအဖြစ်သာ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်ခွင့်ပြုဖို့သာ တောင်းဆိုပြုပါတယ်။”

ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ရှောင်းကျန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာကြသော လူများ၏ မျက်နှာထက်၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ချက်ချင်း ထင်ဟပ်လာခဲ့တော့သည်။ မုတ်ဆိတ်ရှည်နှင့် ပိန်လှီသော လူတစ်ယောက်သည် ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာကာ စကားပြောရန် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်၏။

“သခင်ကြီး...”

သူ စကားတစ်လုံးမျှသာ ဟရသေးစဉ်၊ ရှောင်းကျန်းသည် ဝမ်ကျင်း၏ အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်ကာ ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်၍ ထိုစကားပြောမည့်သူကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။ ထိုခဏတွင် ထိုလူသည် အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိသွားသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး၊ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဓာတ်ကျကာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက် နောက်သို့ တစ်လှမ်းချင်း ဆုတ်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

ထိုလူ၏ အပြုအမူကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် စိတ်ထဲမှ တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်မိ၏၊

‘ငါ့ရှေ့မှာ ဒီလို လှည့်ကွက်တွေ လာသုံးနေတုန်းပဲလား။’

“ရှောင်းမိသားစုခေါင်းဆောင်... ငါတို့ ဆွေးနွေးတယ်ဆိုတာ လူတိုင်းရဲ့ သဘောထားကို စုစည်းဖို့ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါ့အပြင် မင်းတို့အားလုံးက နှစ်ပေါင်းများစွာ အရာရှိလုပ်လာခဲ့ပြီး ပြည်တွင်းရေးရာတွေကို ကျွမ်းကျင်ကြတာပဲ၊ အေးအေးဆေးဆေး ချမ်းသာတဲ့ သူဌေးအိုကြီးတွေအဖြစ်ပဲ နေထိုင်သွားမယ်ဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ဖြုန်းတီးပစ်ရာ မရောက်ပေဘူးလား။”

ရှောင်းကျန်းသည် ပါးစပ်ကို ဟကာ တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ဝမ်ကျင်းက လက်မြှောက်၍ စကားမပြောရန် တားမြစ်လိုက်၏။

“ဒါမှမဟုတ်... မင်းတို့က ငါတို့ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်အတွက် ဒေသတစ်ခုကို အုပ်ချုပ်စီမံပေးဖို့ မလိုလားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ညီလာခံအပေါ် သစ္စာရှိရှိ အမှုထမ်းဖို့ မလိုလားကြတာလား။”

ဝမ်ကျင်း၏ အကြည့်များသည် လူတိုင်းအပေါ်သို့ ထက်ရှစွာ ဝေ့ပတ်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ အသံတော်တွင် အရှိန်အဝါနှင့် စစ်ဆေးမေးမြန်းမှု အရိပ်အယောင်များ ကိန်းအောင်းနေခဲ့သည်။

“ကျွန်တော်မျိုးတို့ မဝံ့ရဲပါဘူး။”

လူတိုင်းသည် ဝမ်ကျင်း၏ စကားများအောက်တွင် ပျာပျာသလဲ ညီညာစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလျက် ဦးညွှတ်လိုက်ကြတော့သည်။

“ကောင်းပြီ... ယနေ့ကစပြီး ချက်ချင်း အာဏာတည်စေ၊ ရှောင်းကျန်းကို ယွဲ့ပြည်နယ် ဘုရင်ခံ၏ လက်ထောက်အရာရှိအဖြစ် ခန့်အပ်တယ်၊ မုန်းဟယ်ကို တန်ယန်စီရင်စု၏ လက်ထောက်အဖြစ် ခန့်အပ်တယ်၊ ကျန်းပေါ်ကို ဖူယန်စီရင်စု၏ စစ်သေနာပတိအဖြစ် ခန့်အပ်တယ်...”