အခန်း ၂၁၀

အခန်း (၂၁၀)

ဆုလာဘ်ချီးမြှင့်ခြင်းနှင့် နှစ်သိမ့်ခြင်း (၃)

မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်အားဖြည့်ခဲ့ကြသော မိသားစုတိုင်းအား သူတို့၏ ပံ့ပိုးမှုနှင့် အင်အားအတိုင်းအတာအပေါ် မူတည်၍ ကြီးငယ်ကွဲပြားသော အရာရှိရာထူးများကို ချီးမြှင့်ခဲ့လေသည်၊ ယင်းတွင် ရှောင်းမိသားစုမှ ရှောင်းကျန်း ရရှိခဲ့သော ပြည်နယ်မြို့တော် လက်ထောက်ရာထူးမှသည် နယ်စားမင်းရာထူးများအထိ ပါဝင်ပေသည်။ ယွဲ့လူမျိုး မူးမတ်မျိုးနွယ်စုနှစ်ဦးကိုပင် အရာရှိရာထူးများ ချီးမြှင့်ခဲ့သေး၏။ ထိုရာထူးများသည် ထင်ရှားကြီးကျယ်ခြင်း မရှိသော်လည်း ရောက်ရှိနေသော ယွဲ့လူမျိုးအားလုံးကို စိတ်ဓာတ်တက်ကြွသွားစေခဲ့ပြီး သူတို့၏ စိတ်ထဲရှိ မူလက တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်ထားသော လှည့်ကွက်ငယ်လေးများသည်လည်း လေထဲ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

သူတို့သည် ထိုအရာရှိရာထူးများကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်နေကြခြင်းလား။ အထင်အရှားပင် မဟုတ်ပေ။ ဝမ်ကျင်း တမင်တကာ ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သော အချက်ပြမှုကို သူတို့က စူးရှစွာ သတိပြုမိလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်၊ ယင်းမှာ ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် သူတို့အား ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မည် မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် လက်ခံသိမ်းသွင်းရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှောင်းကျန်း၏ စိတ်နှလုံးသည် ရုတ်တရက် လေးနက်တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဝမ်ကျင်းကို မည်သည့်အခါမျှ လျှော့မတွက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မိမိသည် ဝမ်ကျင်းကို လျှော့တွက်နေမိဆဲဖြစ်ကြောင်း သိမြင်လိုက်ရပေပြီ။ ဤလူငယ်ပြသလိုက်သော နိုင်ငံရေးပရိယာယ်နှင့် ဗျူဟာမြောက် စွမ်းအားသည် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။ ဤကျင်းမိသားစုများကို ခွဲထုတ်၍ နေရာချထားပေးခြင်း ဖြစ်စေ၊ ယွဲ့လူမျိုး မူးမတ်များကို အရာရှိရာထူးများ ပေးအပ်ခြင်း ဖြစ်စေ၊ ထိုအရာအားလုံးသည် လော့နန်နိုင်ငံအတွင်းရှိ သူတို့၏ ဩဇာအရှိန်အဝါကို ဖြတ်တောက်ပစ်ရန် အလွန် ထိရောက်သော နည်းဗျူဟာများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်းကျန်းသည် ကြိုတင်မြော်မြင်နိုင်ခဲ့သည်မှာ မိမိတို့၏ မိသားစုများကို ခွဲထုတ်ပစ်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သူတို့အနေဖြင့် ပြန်လည်စုစည်းကာ အင်အားကြီးမားသော အစုအဖွဲ့တစ်ခု တည်ဆောက်ရန် ခက်ခဲသွားမည်ဖြစ်ပြီး ရလဒ်အနေဖြင့် စကားပြောပိုင်ခွင့် ဩဇာအာဏာကိုလည်း ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နှစ်သိမ့်ချော့မြှူခြင်းခံရသော ထိုယွဲ့လူမျိုး မူးမတ်များသည် ဤမြေပြင်ပေါ်၌ သူတို့၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ဩဇာသက်ရောက်မှုကို တဖြည်းဖြည်း အစားထိုး ဝင်ရောက်လာကြလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ထိုယွဲ့လူမျိုး မူးမတ်များသည်လည်း သူတို့၏ ဩဇာနယ်ပယ်ကို ထပ်မံချဲ့ထွင်နိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှင်းရန်စီရင်စုသည် မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသရွေ့ သူတို့အနေဖြင့် အမှန်တကယ် တိုးတက်ကြီးထွားရန် လမ်းစရှိမည်မဟုတ်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

အချိန်ကာလ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်၏ စစ်သည်များ၊ အရပ်သားများနှင့် အရာရှိများ ဤနေရာသို့ ပိုမိုအခြေချလာကြသောအခါ ထိုယွဲ့လူမျိုး မူးမတ်များ၏ အင်အားသည် တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ယုတ်သွားကာ နောက်ဆုံး၌ ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ကျရောက်လျှင် ရှင်းရန်စီရင်စုတစ်ခုလုံးသည် ဝမ်ကျင်း၏ လက်ဝါးကြီးအုပ် ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ လုံးဝကျရောက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး မည်သည့် ဆူပူအုံကြွမှုနှင့် အနှောင့်အယှက်မျှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးပေါင်း မြောက်မြားစွာ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ရှောင်းကျန်းသည် ကျေးဇူးတင်ရှိကြောင်း ပြသရန် ဒူးထောက်ဦးချလိုက်ခြင်းကိုမူ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေခဲ့ပေ။ ဝမ်ကျင်း၏ အစီအမံများကို သူ ရိပ်မိလိုက်သည်ဆိုဦးတော့... ဘာတတ်နိုင်ဦးမည်နည်း။ သူက ဝမ်ကျင်းနှင့် ခေါင်းမာစွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဝံ့ပါအံ့နည်း။ ထိုသို့လုပ်ရန် လုံးဝ မလိုအပ်ပေ။

ရှောင်းကျန်းသည် ယခုရရှိလာသော ရလဒ်အပေါ်၌ပင် အလွန်အမင်း ကျေနပ်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက်ဘေးနှင့် မိသားစုတစ်ခုလုံး ပျက်စီးခြင်း ဘေးဒုက္ခမှ ကင်းဝေးခဲ့ပြီး နိုင်ငံပျက်သုဉ်းခြင်း ဝဲဂယက်အတွင်းမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သည်။ များစွာသော အရာများကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း ထင်ရှားသော အရာရှိရာထူးတစ်ခုကိုလည်း ရရှိခဲ့ရာ၊ ယင်းက အနည်းဆုံးတော့ ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် သူတို့အား လက်ခံသိမ်းသွင်းကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။ ရှောင်းကျန်း၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သူနှင့် သူ၏ဆွေမျိုးသားချင်းများ အသက်ရှင်သန်နေသရွေ့ အရာအားလုံး အဆင်ပြေပေသည်။ အကယ်၍ မသေဆုံးခဲ့ပါက တစ်နေ့တွင် ပြန်လည်ထွန်းတောက်လာနိုင်သော်လည်း၊ အကယ်၍ သေဆုံးသွားခဲ့ပါက အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမည်သာ ဖြစ်၏။

ကျန်ရှိနေသော သူများတွင်လည်း အလားတူ အတွေးမျိုး ရှိကြပေလိမ့်မည်။ အပြင်ပန်း စည်းစိမ်ဥစ္စာများ ဆုံးရှုံးသွားလျှင်လည်း ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်တောင်မှ၊ ဘိုးဘွားများ ချန်ထားရစ်ခဲ့သော မိသားစုအမွေအနှစ်များကို ပြန်လည်စုဆောင်း၍ ရနိုင်သေးသည်။ သို့သော် အကယ်၍ လူများ ဆုံးရှုံးသွားပြီး သွေးမျိုးဆက် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပါက၊ ယင်းက ဘိုးဘွားများအပေါ် အမှန်တကယ် သစ္စာဖောက်ဖျက်ရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။ ဉာဏ်ပညာအမြော်အမြင်ရှိသူများသည် မည်သည့်အရာက ပိုမိုအရေးကြီးကြောင်းကို ကောင်းစွာ ခွဲခြားသိမြင်ကြပေသည်။

ထိုလူများကို ဆုလာဘ်ချီးမြှင့်ကာ နှစ်သိမ့်ပြီးနောက်တွင် ဝမ်ကျင်းသည် တပ်မတော်ကြီးအား ဆုလာဘ်များ စတင်ချီးမြှင့်လေတော့သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် ဤတိုက်ပွဲအတွင်း မဟာကျင်းတပ်မတော်သားများ၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် အတော်ပင် ကျေနပ်အားရမှု ရှိခဲ့သည်၊ အထူးသဖြင့် ပြည်နယ်မြို့တော် အစောင့်တပ်ဖွဲ့မှ အောက်ခြေအရာရှိ အချို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှပေသည်။ ထိုပြည်နယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နွယ်ဖွားကောင်း လူငယ်များသည် သန်မာထွားကျိုင်းကြပြီး တိုက်ပွဲ၌ ရဲရင့်ကြကာ သိုင်းပညာစွမ်းရည်များ၌လည်း ကျွမ်းကျင်ကြသဖြင့် စစ်ပွဲ၏ အရှိန်အဟုန်ကို လျင်မြန်စွာ အသားကျသွားခဲ့ကြသည်။

ပြင်းထန်လှသော ဤမြို့သိမ်းတိုက်ပွဲ နှစ်ကြိမ်အတွင်း၌ ငြိမ်းချမ်းသော ကာလများတွင် တိမ်မြုပ်နေခဲ့သော မြောက်မြားစွာသော ပါရမီရှင်များသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြတော့သည်။ ထိုသူများသည် ယခင်က မည်သူမျှ မသိရှိသောသူများ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူတို့၏ ရဲရင့်လှသော စွမ်းဆောင်ရည်များကြောင့် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရသူများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

မိမိအတွက် အသက်စွန့် တိုက်ပွဲဝင်လိုကြသော သူများအတွက်မူ ဝမ်ကျင်းသည် ဆုလာဘ်များကို ပိုမို၍ပင် ရက်ရက်ရောရော ချီးမြှင့်ခဲ့လေသည်။ စိုက်ပျိုးဖြစ်ထွန်းသော မြေယာကောင်းများ၊ လက်ရာမြောက်လှသော လက်နက်များနှင့် ခိုင်ခံ့လှသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာများသည် အကျိုးဆောင်ခဲ့သူများအား အစဉ်မပြတ် ပေးသနားခြင်း ခံခဲ့ရ၏။ ဤလုပ်ရပ်သည် တစ်တပ်စခန်းလုံး၏ အရှိန်အဟုန်ကို ကွင်းပြင်၌ တောမီးလောင်သကဲ့သို့ တောက်လောင် လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်တော့သည်။

ဆုလာဘ်များ ရရှိပြီး ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်းခံရသော စစ်သည်တော်များသည် ယခုအခါ ဝမ်ကျင်း၏ အသစ္စာရှိဆုံးသော ထောက်ခံသူများနှင့် နောက်လိုက်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အနာဂတ် တိုက်ပွဲများ၌ ပိုမိုခိုင်မာသော ယုံကြည်ချက်၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသော ရဲစွမ်းသတ္တိတို့ဖြင့် ဝမ်ကျင်းအတွက် သစ္စာရှိစွာ ဆက်လက် တိုက်ပွဲဝင်သွားကြပေလိမ့်မည်။

ဝမ်ကျင်းသည် မြင်းစီးလျက် တပ်စခန်းတစ်ခုလုံးကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုစစ်ဆေးစဉ် တန်းစီလျက်ရှိသော ကျင်းစစ်သည်တော်များကို လက်တစ်ချက်သာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သော်လည်း မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော ပြန်လည်ထူးသံကို ရရှိခဲ့လေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော စစ်အင်အား စွမ်းအားသည် ဝမ်ကျင်း၏ နောက်ကွယ်မှ လိုက်ပါလာကြသော များစွာသော ယွဲ့လူမျိုး မူးမတ်များကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ သူတို့သည် အခွင့်ထူးခံ အသိုင်းအဝိုင်းမှ ဆင်းသက်လာသူများ ဖြစ်ကြပြီး စစ်မြေပြင်တွင် အသက်နှင့်ရင်း၍ တိုက်ပွဲဝင်ဖူးသူ တစ်ဦးမျှ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်၏။

သူတို့၏ ပတ်ပတ်လည်၌ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ဆင်ယင်ကာ လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ထက်မြက်ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲအရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်နေကြသည့် ကျင်းစစ်သည်တော်များကို ကြည့်ရင်း သူတို့သည် စိတ်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုကို မအောင့်နိုင် ဖြစ်နေကြရသည်။ အထူးသဖြင့် စစ်သည်တော်အများစုမှာ ဓားရာများ ထင်ကျန်နေသော ချပ်ဝတ်များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သွေးစွန်းနေသော ဓား၊ လှံ၊ ဒိုင်းလွှားများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြရာ ယင်းက များစွာသော ယွဲ့လူမျိုး မူးမတ်များ၏ ခြေထောက်များကို တုန်ရင်သွားစေခဲ့တော့သည်။

သူတို့၏ သနားစဖွယ် အဖြစ်အပျက်ကို အရိပ်အယောင်မျှ မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်မိ၏။ ၎င်းသည် တပ်မတော်ကို ဆုလာဘ်ချီးမြှင့်ရုံသာမက ဝမ်ကျင်း တပ်စခန်းသို့ လာရောက်ရခြင်း၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်များထဲမှ တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။ ရေတိုကာလအတွင်း ရှင်းရန်စီရင်စုသည် သူတို့ကို လိုအပ်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် မထွက်ခွာမီ သူတို့အား သတိပေးချက်တစ်ခု ပေးလိုခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သတိပေးချက်ပေးရာတွင် စစ်ရေးအရ ခြိမ်းခြောက်ဟန့်တားခြင်းထက် ပိုမိုရိုးရှင်းပြီး ထိရောက်သော အရာမရှိချေ။ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူတို့၏ စိတ်ထဲ၌ ပုန်ကန်လိုစိတ် အရိပ်အယောင်မျှ ပေါ်ပေါက်လာတိုင်း ဤဝံပုလွေကဲ့သို့ ကြမ်းကြုတ်လှသော ကျင်းစစ်သည်တော်များနှင့် သူတို့၏လက်ထဲရှိ ထက်မြက်သော လက်နက်များကို ပြန်လည်သတိရသွားကာ ချက်ချင်း စိတ်အမှန်ပြန်ဝင်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားပေသည်။

လုံလောက်သော ခြိမ်းခြောက်ဟန့်တားမှုကို မချန်ထားဘဲ နှစ်သိမ့်ရုံသက်သက်ဖြင့် ဘေးအန္တရာယ်ကို လျှော့ချရန် မလုံလောက်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူအများစုသည် ဂရုဏာတရားထက် စွမ်းအားအာဏာကိုသာ ပိုမိုကြောက်ရွံ့ကြသောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန်တွင် နန်းတော်တွင်း၌ ဝမ်ကျင်း၊ ချန်ယွီနှင့် ကျန်းလျောင်တို့သည် ရင်းနှီးပွင့်လင်းစွာ အတူတကွ ထိုင်နေကြ၏။

“စစ်သူကြီး... မင်းရဲ့အမြင်အရ ရှင်းရန်စီရင်စုမှာ စစ်သည်အင်အား ဘယ်လောက်လောက် ထားရှိသင့်လဲ။”

ကျန်းလျောင်သည် ခဏမျှ အတွေးနက်သွားပြီးမှ ပြန်လည်လျှောက်တင်လေသည်။

“ယွဲ့ဒေသတစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။ အစောင့်တပ် အလွန်အမင်း ထားရှိဖို့ မလိုပါဘူး။ စစ်သည် တစ်သောင်းကျော်လောက် ချန်ထားရစ်ရင်တင် လုံလောက်ပါပြီ။”

“အင်း... စစ်သူကြီး၊ အဲဒါက နည်းလွန်းမနေဘူးလား။”

ဝမ်ကျင်းသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်သွားမိသည်။ အကယ်၍ အမှန်တကယ် ဆူပူအုံကြွမှု ဖြစ်ပွားလာပါက လူတစ်သောင်းသည် မလုံလောက်ဘဲ ရှိနိုင်ပေသည်၊ အထူးသဖြင့် မြို့တော်ကို သိမ်းပိုက်စဉ်က အစောင့်တပ်ဖွဲ့သည် မည်သည့် ခုခံမှုကိုမျှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့သဖြင့် အကျအဆုံး အလွန်နည်းပါးခဲ့ရာ သူတို့၏ အင်အားကို အလုံးစုံ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ထိုလူများ ပုန်ကန်ကြပါက ကျန်ရှိနေသော ကျင်းစစ်တပ်သည် မည်မျှပင် စွမ်းဆောင်ရည် ထက်မြက်သွားခဲ့သည်တောင်မှ၊ အင်အားချင်း မမျှတသဖြင့် ဝါးမြိုခြင်းခံရမည့် အန္တရာယ် ရှိနေပေသည်။

"သခင်ကြီး... စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူးလို့ ကျွန်တော်မျိုး ထင်ပါတယ်။ ပထမအချက်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ ပြန်တဲ့အခါ မူလအစောင့်တပ်ဖွဲ့တွေကို မေလီဇေနဲ့ ထော့ရှန်းတို့ရဲ့ ကွပ်ကဲမှုအောက်ထဲ သွတ်သွင်းပြီး ယွဲ့ဒေသပြင်ပကို ရွှေ့ပြောင်းပစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒုတိယအချက်အနေနဲ့ အဓိက အစောင့်တပ်အင်အားကို ဝူချီမြို့မှာ အခြေစိုက်သင့်ပါတယ်။ ဒီနေရာက ပြင်ပရန်သူ မရှိသလို၊ မြို့တော်ကိုတော့ အဓိကအားဖြင့် စစ်ဆေးဖို့လောက်ပဲ ထားရှိနိုင်ပါတယ်။ အကယ်၍ အပြောင်းအလဲတစ်ခုခု ရှိလာရင် အစောင့်တပ်က ဝူချီမြို့ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ခုခံထားပြီး စစ်ကူကို စောင့်ဆိုင်းနိုင်သလို၊ ပုန်ကန်တဲ့ အင်အားစုတွေ ယွဲ့ဒေသကနေ ထွက်ခွာမယ့် လမ်းကြောင်းကိုလည်း ပိတ်ဆို့ထားနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါက တိုက်စစ်ဆင်ဖို့ရော ခုခံဖို့ပါ အဆင်ပြေပါတယ်။ နေ့စဉ် လုံခြုံရေး ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက်ဆိုရင်တော့ ထိပ်တန်း အထူးတပ်ဖွဲ့တွေ မလိုပါဘူး။”

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ရုံမျှဖြင့် ကျန်းလျောင်၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားခဲ့သည်၊ ယင်းမှာ တက်ကြွလှုပ်ရှားနေသော အဓိက စစ်အင်အားကို အခြား စစ်မြေပြင်များသို့ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းပြီး၊ စစ်သည်အနည်းငယ်မျှဖြင့် အားသာချက်ရှိသော မဟာဗျူဟာမြောက် နယ်မြေကို သိမ်းပိုက်ထားရန်ပင် ဖြစ်၏။

“ဒါက အလုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်... အမတ်ကြီး၊ မင်းကော ဘယ်လိုထင်လဲ။”

ဝမ်ကျင်းသည် ပြည်နယ်တစ်ခုထက်ပင် ပိုမိုကျယ်ဝန်းလှသော ယွဲ့ဒေသတစ်ခုလုံးဖြစ်သည့် ရှင်းရန်စီရင်စုကို ချန်ယွီအား စီမံအုပ်ချုပ်ရန် လွှဲအပ်ထားခဲ့သဖြင့် သူ၏ အမြင်ကို မေးမြန်းရခြင်းမှာ သဘာဝကျပေသည်။

“သခင်ကြီးကို လျှောက်တင်ပါတယ်... ဒီအစီအစဉ်က တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှပါတယ်။ ဝူချီမြို့မှာ တပ်စွဲထားခြင်းဖြင့် ကျင်အိုးမြို့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သလို အောက်ခြေမှာရှိတဲ့ မြို့တော်ကိုလည်း ခြိမ်းခြောက်ဟန့်တားနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။”

ဝမ်ကျင်းသည် စားပွဲကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်ရင်း ပြောလေသည်။

“လော့နန်နိုင်ငံ မရှိတော့တဲ့အတွက် ကြောင့်မို့လို့ ဒါကို မြို့တော်လို့ ဆက်ခေါ်နေဖို့ မသင့်တော်တော့ဘူး။ ရှင်းရန်မြို့ လို့ပဲ အမည်ပြောင်းလဲ သတ်မှတ်စေ။ ဒါ့အပြင် အမတ်ကြီး... မင်းမှာ ကြီးလေးတဲ့ တာဝန်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ ရှင်းရန်စီရင်စုရဲ့ ကုန်ထုတ်လုပ်မှုကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ကုစားပြီး စစ်ပွဲရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ သက်ရောက်မှုတွေကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်ရမယ်။ မင်း ဘာလိုအပ်လဲဆိုတာကိုသာ အချိန်မရွေး တောင်းဆိုလိုက်။”

“မှန်လှပါ... သခင်ကြီးအနေနဲ့ လူဦးရေအချို့ကိုသာ ဖြည့်တင်းပေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်၊ အခြားပစ္စည်း ကိရိယာတွေ မလိုပါဘူး။ ရှင်းရန်မြို့မှာ ငွေကြေးနဲ့ ရိက္ခာတွေ အလုံအလောက် ပြည့်စုံနေပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ဆုလာဘ်ချီးမြှင့်ခြင်း၊ နှစ်သိမ့်ခြင်းနှင့် စစ်ရေးအရ ခြိမ်းခြောက်ဟန့်တားခြင်းများ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်တွင် ချန်ယွီကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲနေပြီဖြစ်ရာ ယွဲ့ဒေသတွင် အခြေခံအားဖြင့် မည်သည့်ပြဿနာမျှ ရှိလာတော့မည် မဟုတ်ချေ။ ယခုအခါ တပ်မတော်ကြီးကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းရမည့် အချိန်ကျရောက်ပြီ ဖြစ်ပေတော့သည်။