အခန်း ၂၅၄

အခန်း (၂၅၄) သူက ချမ်းသာတယ်တဲ့လား… အခုချက်ချင်း သွားပြီး တောင်းပန်လိုက်စမ်း

"ကောင်းပါပြီ... ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... မြန်မြန်သွားပြီး စာချုပ် လက်မှတ်ထိုးလိုက်ရအောင်..." ချန်ချွေ့ဖန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါရှင့်..." အရောင်းဝန်ထမ်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် စာချုပ်တွင် လက်မှတ်ရေးထိုးရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြပေသည်။

"ဟင်..." ထိုအချိန်တွင် ထန်လီ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ သံသယများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ချန်ချွေ့ဖန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အရောင်းဝန်ထမ်းအား ကြည့်လိုက်လေ၏။

ရုတ်တရက် ချန်ချွေ့ဖန်၏ လက်ထဲရှိ ဖုန်းကို သူမ သတိပြုမိသွားခဲ့ရာ ၎င်းမှာ တန်ဖိုး ယွမ် တစ်သောင်းကျော်တန် ဟွာအမှတ်တံဆိပ် ဖုန်း ဖြစ်နေချေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားတော့၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကဲ့သို့သော ဖုန်းမျိုးသည် အောက်ခြေလူတန်းစားများ ဝယ်ယူနိုင်သည့် အရာမျိုး လုံးဝ မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

ထန်လီက ကျိုးရုံးအား အဓိပ္ပာယ်ပါပါ အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်ချွေ့ဖန်သည် အမှန်တကယ်ပင် BMW ကားကို ဝယ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိနေသောကြောင့် ကျိုးရုံးမှာလည်း အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရပေ၏။

ဤကားမှာ အဆင့်မြင့် အမှတ်တံဆိပ် ဖြစ်ရာ နယ်မှ သူမကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်က မည်သို့ ဝယ်ယူနိုင်မည်နည်း။

"နေပါဦး..."

"ချွေ့ဖန်... မသွားပါနဲ့ဦး... နင်တို့တွေ ဘာအကြောင်း ပြောနေကြတာလဲ..."

"နင် ဒီမှာ ကားငှားခဲ့တာ မဟုတ်လား..." ကျိုးရုံးက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"အစ်မကြီးရှင့်... ဒီအမျိုးသမီးက ကျွန်မတို့ဆီကနေ ယွမ် သုံးသိန်းတန် ကားတစ်စီး ဝယ်ထားတာပါ... ပြီးတော့ ကျွန်မတို့က အများပြည်သူကို ကားအငှားဝန်ဆောင်မှု မပေးပါဘူးရှင်..." အရောင်းဝန်ထမ်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ချေ၏။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား..."

"ချွေ့ဖန်က ငါ့ရဲ့ အတန်းဖော်လေ... သူ့မိသားစုရဲ့ ငွေကြေးအခြေအနေကို ငါသိပါတယ်... သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကားဝယ်နိုင်မှာလဲ..."

"သူ့သားရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် မင်္ဂလာကား အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် ချေးငွေနဲ့များ ဝယ်တာလား..."

"အဲဒါလည်း မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... သူ့သားက အောင်မြင်တဲ့သူမှ မဟုတ်တာ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မိန်းမရနိုင်မှာလဲ..." ကျိုးရုံးမှာ ပို၍ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားကာ ထပ်မေးလိုက်လေသည်။

"အစ်မကြီးရှင့်... အခု ဒီ မစ္စချန်က BMW ကားကို ငွေအပြည့်ချေပြီး ဝယ်ယူတာပါရှင့်..."

"သူတို့က ဝယ်နိုင်စွမ်းရှိလို့ ဝယ်တာပေါ့ရှင်... ပြီးတော့ ဒါက သူ့သားရဲ့ ပိုက်ဆံပါ... သူတို့ကို နည်းနည်းလောက်တော့ လေးစားမှု ပြပေးပါရှင့်..." အရောင်းဝန်ထမ်းက ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးရုံးသည် ရုတ်တရက် ကြီးမားလှသော ကွာဟချက်ကို ခံစားလိုက်ရပေ၏။ သူမက ချန်ချွေ့ဖန်ထက် သာလွန်သည်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် မှတ်ယူထားခဲ့သည်။ သူမ၏ မိသားစုသည် ကားဝယ်ရန်အတွက် ချေးငွေယူရသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ချန်ချွေ့ဖန်က ကားတစ်စီးကို ငွေအပြည့်ချေကာ ဝယ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိနေရသနည်း။

ဤအရာမှာ လုံးဝ ယုတ္တိမရှိလှချေ။

ပြီးတော့ အဲဒါက သူ့သား ပေးတဲ့ပိုက်ဆံတဲ့လား...

ဤသည်က ပို၍ပင် လက်ခံနိုင်စရာ မရှိပေ။

သူမကိုယ်တိုင်ပင် သားဖြစ်သူအတွက် ယွမ်သိန်းဂဏန်းမျှပင် ထုတ်မပေးနိုင်ပါဘဲလျက် ချန်ချွေ့ဖန်၏ သားက မည်သို့ ထုတ်ပေးနိုင်မည်နည်း။

ကျိုးရုံးမှာ မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။

"အန်တီချန်... ဒီအမျိုးသမီးနဲ့ သိလို့လားရှင့်..." အရောင်းဝန်ထမ်းက မေးလိုက်၏။

"ငါတို့က သိပ်ပြီး ရင်းနှီးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... မြန်မြန်သွားပြီး စာချုပ် လက်မှတ်ထိုးလိုက်ရအောင်..." ချန်ချွေ့ဖန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါရှင့်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် စာချုပ်လက်မှတ်ထိုးရန် ထပ်မံပြင်ဆင်လိုက်ကြပေသည်။

ထန်လီမှာ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားတော့၏။

ချန်ချွေ့ဖန်၏ သားဖြစ်သူမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထို့ကြောင့်ပင် ဤမျှ ဈေးကြီးသောကားကို ဝယ်ပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူမ ခန့်မှန်းမိလိုက်လေသည်။

တကယ်လို့ ငါသာ သူ့သားနဲ့ အဆင်ပြေအောင် နေနိုင်ရင် ငါက သူ့ချွေးမ ဖြစ်လာနိုင်ပြီး ဘဝကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေသွားလို့ ရနိုင်တယ်...

ချန်ချွေ့ဖန် ထွက်သွားတော့မည်ကို မြင်ချိန်တွင် ထန်လီသည် အလျင်အမြန်ပင် ညင်သာစွာ ဆွဲထားလိုက်သည်။

"အန်တီချန်... အန်တီက တကယ့်ကို တောက်ပနေတာပဲနော်... စောစောက အန်တီ့ကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးပြီး အားတက်သွားတာပဲ..."

"ကျွန်မ အန်တီ့ကို ထမင်းတစ်နပ်လောက် ကျွေးလို့ရမလား..." ထန်လီ၏ အစောပိုင်းက အမူအရာများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး လွန်ကဲသော လေးစားမှုများဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့ပေ၏။

ချန်ချွေ့ဖန်၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ဟယ်ထျန် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက် တစ်ကွင်း ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို သူမ သတိပြုမိသွားခဲ့လေသည်။

သူမသည် လက်ဝတ်ရတနာများနှင့် ပတ်သက်၍ အတွေ့အကြုံရှိပေသည်။ သူမ မဝယ်ယူနိုင်သော်လည်း ၎င်း၏ တန်ဖိုးကိုမူ ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားချေ၏။

ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အခြေအနေရှိသည့် ဤလက်ကောက်မှာ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ယွမ် သိန်းဂဏန်းခန့် တန်ကြေးရှိပေသည်။

ခေတ္တမျှ ထန်လီမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရပြီး ချန်ချွေ့ဖန်၏ သားဖြစ်သူမှာ မည်သို့သော အလုပ်မျိုး လုပ်ကိုင်နေသနည်းဆိုသည်ကို အဆက်မပြတ် တွေးတောနေမိတော့၏။

"မလိုပါဘူး... ငါ အိမ်ပြန်ပြီးပဲ ထမင်းစားမှာ..." ချန်ချွေ့ဖန်က ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး စာချုပ် လက်မှတ်ထိုးရန် အရောင်းဝန်ထမ်းအား ချက်ချင်းပင် ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

ချန်ချွေ့ဖန် ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ထန်လီမှာ ဒေါ်လာသန်းချီတန်သည့် ဆုကြီးတစ်ဆုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့်အလား ခံစားနေရပေ၏။

"ဟမ့်... အစောက အန်တီချန်ကို ဘာလို့ အဲဒီလို သွားပြောရတာလဲ..." ထန်လီက ကျိုးရုံးအား အလွန်ရိုင်းစိုင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ..."

"လီလီ... ချန်ချွေ့ဖန်က အောက်ခြေလူတန်းစား တစ်ယောက်ပဲလေ... သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး BMW ကားကို ဝယ်နိုင်မှာလဲ..."

"ငါတို့လို အထက်တန်းလွှာတွေပဲ BMW ကားကို ဝယ်နိုင်တာလေ..."

"သူက ဒီက ဝန်ထမ်းတွေကို လာဘ်ထိုးပြီး ဒီလို ဟန်ဆောင်ခိုင်းထားတာများလား..." ကျိုးရုံးက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။ ဤချွေးမလောင်းလေးကို မထိခိုက်စေလိုသောကြောင့် သူမမှာ အတော်လေး အခက်တွေ့နေရပေသည်။

"အို... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အသုံးမကျရတာလဲ..."

"သူသုံးနေတဲ့ ဖုန်းက ဘာဖုန်းလဲဆိုတာ မမြင်ဘူးလား... အဲဒါ ယွမ် တစ်သောင်းကျော်တောင် တန်တယ်လေ... နယ်ကလူတစ်ယောက်က အဲဒီလောက် ဝယ်နိုင်မှာတဲ့လား..."

"ပြီးတော့ သူ့လက်ကောက်ဝတ်က လက်ကောက်ကလည်း အဲဒါတစ်ခုတည်းတင် ယွမ်သိန်းချီ တန်တယ်..."

"သူတို့က သေချာပေါက်ကို ချမ်းသာတာ..." ထန်လီက ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အနည်းဆုံး သုံးလေးကြိမ်ခန့် ပလပ်စတစ်ဆာဂျရီ ခွဲစိတ်မှုများ ပြုလုပ်ထားသဖြင့် မိမိ၏ ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်အပေါ် အတော်လေး ယုံကြည်မှု ရှိနေခဲ့၏။

“တကယ်လို့ ငါသာ သူ့သားနဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်ရမယ်ဆိုရင်...

သူ့ရဲ့ နှလုံးသားကို သေချာပေါက် သိမ်းပိုက်နိုင်မှာပဲ...”

ထန်လီမှာ ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

အခြားသုံးယောက်သည် ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြတော့၏။ သူတို့ အထင်သေးခဲ့သော အတန်းဖော်ဟောင်းမှာ အမှန်တကယ် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုမှ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြချေ။

သူမရဲ့ သားက တကယ့် သူဌေးကြီး တစ်ယောက်ပဲ...

လီဝမ်ဟွာသည် သူ၏ ပညာတတ်ပုံစံ အသွင်အပြင်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပေါ်လွင်နေပေ၏။

"အမေ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူများအကြောင်းကို အဲဒီလို သွားပြောနိုင်ရတာလဲ..."

"အခုလေးတင် အမေပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေက သူတို့ကို သေချာပေါက် အထင်လွဲသွားစေမှာပဲ... သူတို့က တကယ် ချမ်းသာတဲ့သူတွေလေ... တကယ်လို့ ငါတို့က သူတို့မိသားစုနဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းအောင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရင် ငွေကြေးအတွက် ပူစရာ မလိုတော့ဘူး..."

ကျိုးရုံး၏ သားဖြစ်သူက ညည်းညူလိုက်လေသည်။

"ငါလည်း သူ့နောက်ခံကို မသိခဲ့ဘူးလေ..."

"ပြီးတော့ ဒီနှစ်တွေအကြာကြီး နေမှ သူ့သားက ဒီလောက်တောင် အောင်မြင်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ..."

"အို..."

"တကယ်လို့ ငါသာ သူ့ကို အဲဒီလို မပြောခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါသူ့ဆီကနေ ငွေအမြောက်အမြား ချေးပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆပ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့..." ကျိုးရုံးမှာ နောင်တတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့တော့၏။

"အခုချက်ချင်း သွားပြီး တောင်းပန်လိုက်တော့..."

“သူ အစရောက်လာတုန်းက အမေ့ကို အရမ်း လေးလေးစားစား ဆက်ဆံနေတာကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တယ်...

အမေ ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေကြောင့်ပဲ အခြေအနေက ဒီလို ဖြစ်သွားတာ...”

ထန်လီက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ဆက်လက်၍

“အခုချက်ချင်း သွားပြီး သူတို့ကို တောင်းပန်လိုက်...မဟုတ်ရင် ကျွန်မ ဒီမင်္ဂလာပွဲကို လုံးဝ မဆောင်ဘူး...” ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်သုံးယောက်စလုံး ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားကြတော့သည်။

မင်္ဂလာမဆောင်ဘူးတဲ့လား...

ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ...

အထူးသဖြင့် ကျိုးရုံး၏ သားဖြစ်သူမှာ အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြောင့် ခြေဆောင့်မတတ်ပင် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

"အချစ်... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့..."

"အဲဒါက တန်မှမတန်တာ..."

"အမေ... အခုချက်ချင်း သွားပြီး တောင်းပန်လိုက်စမ်းပါ..."

"ဒီတစ်သက်မှာ လီလီကိုပဲ လက်ထပ်ဖို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား... အမေက ကျွန်တော့်ကို မင်္ဂလာမဆောင်ရအောင် တမင်တကာ တားဆီးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ပြီးတော့ အဖေကရော... အစောက သူ့ကို အထင်သေးနေခဲ့တာလေ... ပြီးတော့ စကားကောင်းကောင်း တစ်ခွန်းတောင် မပြောခဲ့ဘူး... အဖေက ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီးတော့ ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဆရာမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ..."

"အဖေနဲ့ အမေ မြေးလေး ချီချင်သေးရဲ့လား... ချီချင်သေးတယ်ဆိုရင်တော့ အခုချက်ချင်း သွားတောင်းပန်တာ ပိုကောင်းမယ်..." ကျိုးရုံး၏ သားဖြစ်သူက အော်ဟစ်လိုက်ချေသည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လင်မယားနှစ်ဦးစလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်ပူပန်သွားကြတော့၏။

အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် ချန်ချွေ့ဖန်အား သွားရောက် တောင်းပန်ရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကွာဟချက်မှာ ကြီးမားလွန်းလှပြီး တောင်းပန်လိုက်ခြင်းက မျက်နှာပန်း လုံးဝ ပျက်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် သူတို့၏ မြေးလေးကို မချီရတော့မည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပို၍ပင် စိုးရိမ်ပူပန်သွားကြတော့သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့... မလုပ်ပါနဲ့... သားရယ်... လီလီရယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒေါသထွက်ပြီး စကားတွေ လျှောက်မပြောပါနဲ့... အဖေတို့ အခုချက်ချင်း သွားတောင်းပန်ပါ့မယ်..."

"နင် ဘာလို့ အဲဒီမှာ ရပ်နေသေးတာလဲ... နင့်ကိုယ်နင် ပညာတတ်တစ်ယောက်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား... အခုချက်ချင်း သွားတောင်းပန်စမ်း..."

ကျိုးရုံးသည် လီဝမ်ဟွာအား ချန်ချွေ့ဖန် ရှိနေသည့် နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့ပြီး ထန်လီမှာလည်း အလျင်အမြန်ပင် နောက်မှ လိုက်သွားလေ၏။

တစ်ဖက်တွင် ရပ်နေသော အရောင်းဝန်ထမ်းမှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားခဲ့ပြီး ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်အမင်း အနေရခက်နေသည့် အမူအရာ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

“ဒီမိသားစုက...

တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းတာပဲ...”

သူ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်လေ၏။