အခန်း ၂၅၅

အခန်း (၂၅၅) တောင်းပန်ခြင်းနှင့် နောက်ယောင်ခံလိုက်ခြင်း

"ကောင်းပါပြီ အန်တီချန်... ဒီကားက အန်တီ့အတွက်ပါ"

အရောင်းကိုယ်စားလှယ်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"အခု မောင်းသွားလို့ရပြီလား"

ချန်ချွေ့ဖန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အချိန်မရွေး မောင်းသွားလို့ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာခဲ့ရင် ကားအပ်နှင်းပွဲ အခမ်းအနားလေး ပြင်ဆင်ပေးလို့ရပါတယ်"

အရောင်းကိုယ်စားလှယ်က ရှင်းပြလိုက်ပေ၏။

"အို... အဲဒါဆိုရင် မလိုတော့ပါဘူး"

ချက်ချင်း မောင်းထွက်သွားရန် ရည်ရွယ်လျက် ချန်ချွေ့ဖန်က ငြင်းပယ်လိုက်ချေသည်။

"ကောင်းပါပြီ အန်တီချန်... ဒီဘက်ကို ကြွပါ"

အရောင်းကိုယ်စားလှယ်က ရှေ့မှ လမ်းပြလိုက်၏။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုဖူချန်နှင့် ချန်ချွေ့ဖန်တို့သည် ကားရှိရာဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ကြသည်။

"အို... ချွေ့ဖန်... နင် စာချုပ်တောင် လက်မှတ်ထိုးပြီးသွားပြီပဲ"

သူတို့နှစ်ဦး ခြေလှမ်းစတင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျိုးရုံသည် မျက်နှာတွင် အပြုံးများပန်ဆင်လျက် အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့လေ၏။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပညာတတ်တစ်ဦးအဖြစ် ခံယူထားသော လီဝမ်ဟွာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ယခင်အမူအရာများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားစွာ အတင်းအကျပ် ပြုံးထားသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပေသည်။

"ချွေ့ဖန်... ငါတို့က အတန်းဖော်ဟောင်းတွေလေ... ခုနက ငါ နောက်ပြောင်လိုက်တာပါ... စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့ဟာ"

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကျောင်းတုန်းက ငါတို့က တကယ့်သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့တာပဲလေ"

"ငါတို့က တန်းဖော်တွေ ဖြစ်နေတုန်းပဲလေ"

"နင်လည်းသိတဲ့အတိုင်း ငါက ဗြုန်းဆန်ဆန် ပြောတတ်ပေမဲ့ စိတ်ထားကောင်းပါတယ်... ခုနက စကားနည်းနည်းလောက် မှားသွားတာကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်ဟာ"

ကျိုးရုံသည် ခေါင်းညိတ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။

"ဟုတ်တယ် ချွေ့ဖန်... ငါတို့က အတန်းဖော်ဟောင်းတွေဖြစ်သလို ဆက်ဆံရေးလည်း ကောင်းပါတယ်... ကျောင်းတုန်းက အချိန်တွေကို ငါ မကြာခဏ ပြန်တွေးမိပြီး ဘယ်လောက် ပျော်စရာကောင်းခဲ့လဲဆိုတာ သတိရနေတာ"

"ခုနက ငါ နည်းနည်း စိတ်လောသွားလို့ပါ... အရင်ကလို အတန်းဖော်တွေဆိုတော့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နောက်ပြောင်လို့ရတယ် ထင်ပြီး မသင့်တော်တဲ့ စကားတချို့ ပြောမိသွားတယ်... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်ဟာ"

လီဝမ်ဟွာက ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်၏။

ဤစကားများကို ကြားချိန်တွင် ချန်ချွေ့ဖန်သည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ယမ်းလိုက်လေသည်။ ယခုလေးတင် သူတို့နှစ်ဦးသည် မောက်မာမနေခဲ့ဘဲ သာမန်ကိစ္စရပ်များကိုပင် ပြောဆိုနိုင်ခဲ့ကြသေး၏။ ယခုမူ သူမ၏သားက စွမ်းဆောင်နိုင်သူဖြစ်ကြောင်း သိသွားသဖြင့် ချက်ချင်း အမူအရာပြောင်းလဲကာ မျက်နှာချိုသွေးနေကြခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသူများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော ကျိုးရုံနှင့် လီဝမ်ဟွာတို့ကို ကြည့်ရင်း ချန်ချွေ့ဖန်သည် အလွန်တရာ ရွံရှာမှုကို ခံစားလိုက်ရချေသည်။

"အန်တီ"

"သူတို့ ပြောတာတွေကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့... သူတို့နှစ်ယောက်က တောကလာတာလေ... အဆင့်အတန်းလည်း မရှိပါဘူး လူ့အောက်ခြေက လူတွေပါ... သူတို့ စကားပြောတာက အဲဒီလိုပဲ ရိုင်းစိုင်းတတ်ပါတယ်"

"ခုနကတင် ကျွန်မ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို သေချာဆူလိုက်ပါသေးတယ်... အခု ကျွန်မ အန်တီ့ကို လာတောင်းပန်တာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါနော်"

ချန်ချွေ့ဖန်သည် ခွင့်လွှတ်မည့် အရိပ်အယောင်မပြသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ထန်လီက အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ရှင်တို့နှစ်ယောက်က တကယ်ကို အသိတရား မရှိတာပဲ... မြန်မြန် အန်တီ့ကို သေချာ တောင်းပန်လိုက်စမ်း"

အစေခံများကို ဆူပူနေသည့်အလား ထန်လီသည် ထိုနှစ်ဦးကို အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

ယောက္ခမများကို ဤကဲ့သို့ ဆက်ဆံနေသော ချွေးမဖြစ်သူအား ကျိုးရုံက ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ချန်ချွေ့ဖန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ပေ၏။

"မင်းက ကျိုးရုံရဲ့ ချွေးမ မဟုတ်လား"

"လူကြီးသူမတွေကိုတော့ လေးလေးစားစား ဆက်ဆံသင့်တယ်နော်"

"အဘိုးကြီးစု... သွားကြရအောင်"

ချန်ချွေ့ဖန်က ပြောလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"ကျွတ်ကျွတ်... ရှင်တို့ နှစ်ယောက်ကြောင့် အကုန်ဖြစ်ရတာ... ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက် အသုံးမကျရတာလဲ... သူတို့က သူဌေးတွေလေ... ခုနက ရှင်တို့ သူတို့ကို အရမ်းရိုင်းစိုင်းခဲ့လို့ အခု သူတို့က ခွင့်မလွှတ်တော့တာ"

ထန်လီသည် အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆဲဆိုတော့၏။ ထိုနှစ်ဦးမှာမူ အစေခံများပမာ လိမ္မာကျိုးနွံစွာဖြင့် အဆူခံနေကြလေသည်။

ဤချိန်တွင် ကျိုးရုံ၏သားသည် တစ်စုံတစ်ရာ လွဲမှားနေကြောင်း သတိပြုမိသွားကာ ဝင်ပြောလိုက်၏။

“လီလီ...

အန်တီချန်က ခုနက လူကြီးသူမတွေကို လေးလေးစားစား ဆက်ဆံဖို့ ပြောသွားတယ် မဟုတ်လား...

အဲဒါကြောင့်ပဲ သူ ငါတို့ကို ခွင့်မလွှတ်တာလို့ မင်း ထင်လား...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထန်လီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ ထိုစကားတွင် အမှန်တကယ် အကြောင်းအရင်း ရှိနေသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရ၏။

“ချန်ချွေ့ဖန်က ခုနက အဲဒီလိုပဲ ပြောသွားတာ...

ငါက အဲဒီအဘိုးကြီးနဲ့ အဘွားကြီးအပေါ် ဆက်ဆံပုံ မကောင်းခဲ့လို့ သူ ငါ့ကို ခွင့်မလွှတ်တာများလား...

အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ချေက တော်တော်များတယ်...”

သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူမ၏ မျက်လုံးထဲ၌ မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်သွားခဲ့သည်။

“ဒါပေမဲ့...

အဲဒီတောသား အဘိုးကြီးနဲ့ အဘွားကြီး နှစ်ယောက်က ငါပြောတာကို နားထောင်သင့်တာပဲ...

ပြီးတော့ ငါက သူတို့ကို ဆူပိုင်ခွင့်လည်း ရှိတယ်...”

"သူတို့တောင် ထွက်သွားကြပြီကို... ဒီစကားတွေ ပြောနေတော့ရော ဘာထူးမှာလဲ"

ထန်လီက ဒေါသတကြီး ပြန်လည် ချေပလိုက်လေသည်။

"အဲဒါက... လီလီ... စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ့မှာ အကြံရှိတယ်"

"သူတို့ ထွက်သွားပြီ မဟုတ်လား... သူတို့ကားနောက်ကို လိုက်ပြီး သူ့အိမ်ထိ သွားကြမယ်လေ... အဲဒီကျရင် ငါတို့ အိမ်ထဲ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားလို့ရတာပဲ"

"သူတို့က ငါတို့ကို တံခါးဝကနေတောင် ပေးမဝင်ဘဲတော့ မနေလောက်ပါဘူး"

ကျိုးရုံက အကြံကောင်းတစ်ခု ထုတ်ပေးလိုက်၏။

"အင်း... ဒီနည်းလမ်းက အလုပ်ဖြစ်လောက်တယ်"

"ကျွန်မ ပြောမယ်... သူတို့အိမ်ထဲ ရောက်တာနဲ့ ရှင်တို့နှစ်ယောက်က အဲဒီ လူကြီးနှစ်ယောက်ကို ဖားရမယ်... ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကတော့ သူတို့ရဲ့သားကို ဖားမယ်"

"ပြီးတော့ ကျွန်မက ရှင်တို့ကို လေးလေးစားစား ဆက်ဆံပေးမယ်... ရှင်တို့ဘက်ကလည်း တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတဲ့ အရိပ်အယောင်မျိုး လုံးဝ မပြစေနဲ့... နားလည်လား"

ထန်လီက ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ နားလည်ပါပြီ... ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူတို့လေးဦးသည် စုဖူချန်နှင့် ချန်ချွေ့ဖန်တို့နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားကြတော့၏။

စုဖူချန်နှင့် ချန်ချွေ့ဖန်တို့သည် မူလက ကားကို ချက်ချင်း မောင်းထွက်သွားရန် စီစဉ်ထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ကားမှာ မှတ်ပုံတင်ခြင်းနှင့် လိုင်စင်နံပါတ်ပြား တပ်ဆင်ခြင်း မပြီးသေးချေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် 4S ကားအရောင်းပြခန်းက ထိုလုပ်ငန်းစဉ်များကို တစ်ပါတည်း ဆောင်ရွက်ပေးနိုင်သဖြင့်၊ အသွားအပြန် လုပ်ရခြင်း၏ အလုပ်ရှုပ်မှုကို ရှောင်ရှားရန် ကားကို ပြခန်းတွင် ခေတ္တထားခဲ့ပြီး လိုင်စင်နံပါတ်ပြား တပ်ဆင်ပြီးမှသာ ပြန်လာယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြ၏။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ယွမ်သန်းချီ တန်ကြေးရှိသော လက်ဆပ်(စ်)ကားပေါ်သို့ တက်ကာ နေ့လယ်စာ စားသောက်ရန် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

"ဒါနဲ့ ခုနက လူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ"

စုဖူချန်က မေးလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ အလယ်တန်းကျောင်း အတန်းဖော်နှစ်ယောက်လေ... သူတို့သားအတွက် မင်္ဂလာကား လာဝယ်ကြတာ"

ချန်ချွေ့ဖန်က ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"အို... မင်းတို့နှစ်ယောက်က သိပ်ရင်းနှီးပုံ မရဘူးနော်... အင်းလေ နှစ်ဆယ် သုံးဆယ်လောက် ကြာနေပြီဆိုတော့လည်း ဘယ်ရင်းနှီးတော့မလဲ"

စုဖူချန်က မှတ်ချက်ချလိုက်၏။

"ဟူး... ဘယ်သူ သိမှာလဲ... ကျိုးရုံက အရင်တုန်းက တော်တော်လေး သဘောကောင်းတဲ့သူပါ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ တအား ပြောင်းလဲသွားပြီ"

ချန်ချွေ့ဖန်က သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

ဤအချက်ကို စုဖူချန် အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်ပေ၏။ ယမန်နေ့ညက အတန်းဖော်များ တွေ့ဆုံပွဲ ပြီးဆုံးသွားချိန်မှစ၍ အတန်းဖော်ဟောင်း အများအပြားသည် သူ့အား သူငယ်ချင်းအဖြစ် လာရောက် အက်(ဒ်)နေကြလေသည်။ သူတို့၏ အဆင့်အတန်းများကို မသိရှိခဲ့ကြချိန်ကမူ မည်သူကမျှ သူတို့အား အာရုံစိုက်ခဲ့ကြမည် မဟုတ်ချေ။ ဤသည်မှာ လူ့သဘာဝပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"စိတ်ထဲ ထားမနေပါနဲ့... သူတို့က ငါတို့အတွက် အဲဒီလောက် အရေးပါတဲ့လူတွေမှ မဟုတ်တာ"

စုဖူချန်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"အင်းပါ... ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ချွေးမကိုလည်း ကြည့်ပါဦး... သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဆူလိုက်တာများ အစေခံတွေကျနေတာပဲ... ကျိုးရုံက အပြင်လူတွေရှေ့မှာသာ မောက်မာနေတာ သူ့ချွေးမကိုကျတော့ စကားတစ်ခွန်းတောင် ပြန်မပြောရဲဘူး"

ချန်ချွေ့ဖန်သည် ပိုင်ချန်ကို သတိရသွားချေသည်။

"ငါ့တို့ရဲ့ ချွေးမလေးကတော့ အကောင်းဆုံးပဲ... ပညာတတ်ပြီး ယဉ်ကျေးတယ်"

"အဲဒါက သူတို့မှာ ကံမပါဘူးဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ"

စုဖူချန်က ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အစားအစာ စားသောက်ရန် နေရာတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှာဖွေလိုက်ကြလေ၏။

ထန်လီနှင့် အခြားသုံးဦးသည်လည်း ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ချန်ချွေ့ဖန် စီးနင်းလာသော စမက်ကားကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများ အံ့ဩမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားတော့၏။

"လီလီ... ချန်ချွေ့ဖန်က တကယ်ပဲ ချမ်းသာတာလား... ငါကတော့ တကယ်ကို မမြင်မိပါဘူး"

ကျိုးရုံတွင် မေးခွန်းများစွာ ရှိနေဆဲပင်။

"ဟက်... ရှင်က အမြင်မရှိတာကိုး... သူ မောင်းတဲ့ကားကို ကြည့်လိုက်ဦး ယွမ်သန်းချီ တန်တယ်"

ထန်လီသည် ကားကို တစ်လှည့်၊ အသုံးမကျသော ကျိုးရုံနှင့် လီဝမ်ဟွာတို့ကို တစ်လှည့် ကြည့်လိုက်ပြီး မနာလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

"ငါသာ ချန်ချွေ့ဖန်ရဲ့ ချွေးမဖြစ်လိုက်ရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ"