အခန်း ၂၅၆

အခန်း (၂၅၆) လုံခြုံရေးအစောင့်စုတ်

ချန်ချွေ့ဖန်နှင့် စုဖူချန်တို့ အစားအစာ စားသောက်နေချိန်တွင် ထန်လီ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားချေသည်။

"ငါတို့က သူတို့အိမ်ကို သွားမှာဆိုတော့ သဘာဝကျကျပဲ လက်ဆောင်တချို့ ယူသွားသင့်တယ်"

ထန်လီက ပြောဆိုလိုက်၏။

"အို... လက်ဆောင် ဝယ်ဖို့ လိုသေးလို့လား... အဲဒါက..."

ကျိုးရုံသည် အလွန်တရာ အနေခက်သွားရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ ငွေထပ်မံ သုံးစွဲရမည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်လေ၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... သူတို့က ချမ်းသာတယ် သူတို့ မတတ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူး... ငါတို့က ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြသဖို့ ပစ္စည်းလေး နည်းနည်းပါးပါး ယူသွားရုံပဲဆိုတော့ ပိုက်ဆံ သိပ်မကုန်ပါဘူး"

ထန်လီက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

ပိုက်ဆံ အများကြီး မကုန်ကျနိုင်ကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျိုးရုံ အလွယ်တကူပင် သဘောတူလိုက်ချေ၏။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လီဝမ်ဟွာနှင့် သူမ၏သားတို့သည် ကားထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ထန်လီနှင့် ကျိုးရုံတို့သည် ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် ထွက်သွားကြလေသည်။ ဤနေရာတွင် အရာအားလုံး ရနိုင်သော သစ်သီးဆိုင်များနှင့် စူပါမားကတ်များအပါအဝင် ဆိုင်များစွာ ရှိနေပေသည်။

ကျိုးရုံသည် သစ်သီးဆိုင်မှ လျှော့ဈေးချထားသော သစ်သီးများကို ချက်ချင်းပင် မျက်စိကျသွားတော့၏။

"သူဌေး... ဒီသစ်သီးတွေ ကြည့်ကောင်းသားပဲ... ဘယ်လောက်လဲ"

အပေါဆုံးပစ္စည်းကို အခြားသူတစ်ယောက်ယောက် ဝယ်သွားမည်စိုး၍ ကျိုးရုံက အလျင်အမြန် မေးလိုက်လေသည်။

"တစ်ကျင်းကို တစ်ယွမ်ပါ... တစ်ကျင်းဝယ် တစ်ကျင်း အလကားပေးပါတယ်"ဆိုင်ရှင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ငါ့ကို နှစ်ကျင်း ပေးပါ"

ကျိုးရုံက ရက်ရက်ရောရော ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ဆိုင်ရှင်က ပြောလိုက်ပြီး ယွမ်နှစ်ယွမ်ဖိုးဖြင့် နှစ်ကျင်း (တစ်ကီလိုဂရမ်) ကို ချိန်တွယ်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် အပိုထည့်ပေးသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သစ်သီးစုစုပေါင်း လေးကျင်းခန့် ရရှိသွားခဲ့ပြီး အမျိုးအစားစုံ ရောနှောပါဝင်နေခဲ့၏။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်ရသည့်အခါ ထန်လီက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

သူမအမြင်တွင် ဤကဲ့သို့ ဈေးပေါသော သစ်သီးမျိုးကို မိမိကိုယ်တိုင်ပင် လှည့်ကြည့်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ထိုလူက ချမ်းသာသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသဖြင့်၊ ထိုသစ်သီးများကို ဝယ်ယူခြင်းသည် သာမန်ဟန်ဆောင်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ် စားသုံးမည်တော့ မဟုတ်ဟု သူမ တွေးလိုက်လေ၏။

"သစ်သီးတွေတော့ ဝယ်ပြီးပြီ... အရက် နည်းနည်းလည်း သွားဝယ်ကြတာပေါ့"

ထန်လီက ပြောလိုက်ပြီး ကျိုးရုံအား ဘေးနားရှိ ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။ ဤနေရာတွင် အရက် အမှတ်တံဆိပ် များစွာမရှိသော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့က တန်ဖိုးကြီး အမှတ်တံဆိပ်များကို လိုအပ်နေခြင်း မဟုတ်ချေ။ သူမသည် ထုပ်ပိုးမှုပါဝင်သော ယွမ်သုံးဆယ်တန် အရက်တစ်ပုလင်းကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ဈေးဝယ်ခြင်း အဆုံးသတ်သွားတော့၏။

"ကောင်းပြီ... အခု ငါတို့ သူတို့အိမ်ကို သွားလို့ရပြီ"

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ထန်လီသည် အကြံအစည်တစ်ခု ရရှိသွားခဲ့လေသည်။

"အဲဒီအဓိပ္ပာယ်က သူတို့ရဲ့သားကို အရင်ဆုံး မြူဆွယ်လို့ရမရ ကြည့်ရမယ်... ငါ့ရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ကတော့ ပြဿနာ မရှိလောက်ပါဘူး..."

မကြာမီတွင် စုဖူချန်တို့သည် အစားအစာ စားသောက်ပြီး အိမ်သို့ ကားမောင်းပြန်လာကြတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော လူလေးဦးသည်လည်း အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ သူတို့၏ ကားဖြင့် အကွာအဝေးတစ်ခု ချန်ထားကာ တိတ်တဆိတ် နောက်ယောင်ခံ လိုက်သွားကြ၏။

ဆယ်မိနစ်ခန့် မောင်းနှင်ပြီးနောက် စုဖူချန်၏ ကားသည် ဗီလာအိမ်ရာဝင်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာသည် သာယာလှပသော ရှုခင်းများဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး ဗီလာအိမ်တိုင်းမှာ သုံးထပ်အဆောက်အအုံများ ဖြစ်ကြ၏။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ထိုနေရာသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ နေထိုင်သည့် အဆင့်မြင့် အိမ်ရာဝင်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေခဲ့သည်။

"ဘုရားရေ..."

အိမ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ထိုလေးဦးစလုံး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြလေ၏။

"ဘုရား... ဘုရား... သူတို့က ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ နေရာမျိုးမှာ နေတာလား..."

စတုရန်းမီတာ နှစ်ရာပင် မပြည့်သော သူတို့၏ ဝယ်ယူထားခါစ တိုက်ခန်းကို တွေးမိချိန်တွင် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများထဲ၌ မကျော်ဖြတ်နိုင်သော ကြီးမားလှသည့် ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော ဆုံးရှုံးမှု ခံစားချက်ကြီးကို ခံစားလိုက်ရချေသည်။

"ဒီဧရိယာက ဗီလာတစ်လုံးကို ဘယ်လောက် ပေးရမလဲ... ယွမ်သန်းချီတောင် တန်လောက်တယ် မဟုတ်လား"

ကျိုးရုံက တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူမ၏ အတန်းဖော်ဟောင်းသည် ယွမ်သန်းချီတန်သော အိမ်တစ်လုံးတွင် နေထိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"သူ့ကို အဲဒီလို မပြောခဲ့မိရင် ပိုကောင်းမှာပဲ... မဟုတ်ရင် သူ့ဆီကနေ ပိုက်ဆံနည်းနည်းပါးပါးတောင် ချေးလို့ရဦးမယ်..."

"ယွမ်သန်းချီ ဟုတ်လား..."

"ဒါက ကျန်းချန်မှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ပန်းရှန် ဗီလာဧရိယာလေ... ဒီမှာ နေတဲ့သူတွေ အားလုံးက အရမ်းကို ချမ်းသာတဲ့ သူဌေးကြီးတွေချည်းပဲ... ဒီက အပေါဆုံး အိမ်တစ်လုံးကတောင် အနည်းဆုံး ယွမ်သန်း ၃၀ တန်တယ်"

ထန်လီက အွန်လိုင်းတွင် အလျင်အမြန် ရှာဖွေစစ်ဆေးပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဘာ... ယွမ် သန်းသုံးဆယ်..."

ကျန်သုံးဦးစလုံး အံ့ဩတကြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

"ဒါက အရမ်းကို ဇိမ်ကျလွန်းနေပြီ... သန်းသုံးဆယ်တောင်တဲ့လား..."

၎င်းမှာ သူတို့၏ မိသားစုတစ်ခုလုံး ဘဝတစ်လျှောက် ငွေကြေးဆိုင်ရာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ကင်းဝေးစွာ နေထိုင်နိုင်ရန် သေချာစေဖို့ လုံလောက်လှပေသည်။

"မဖြစ်ဘူး... ချန်ချွေ့ဖန်ဆီက တောင်းပန်မှုကို လက်ခံရရှိပြီး ခွင့်လွှတ်မှုရအောင် ငါ လုပ်ရမယ်"

"ငါ ဟန်ဆောင်ကောင်းနေသရွေ့ သူ့ကို လှည့်စားလို့ ရပါတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါ့လောက်မှ ဉာဏ်မကောင်းတာ"

ကျိုးရုံက အသက်ရှူပြင်းပြင်းရှူရင်း ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မြန်မြန် ဝင်သွားကြရအောင်"

ထန်လီက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့လေးဦးသည် ဗီလာဧရိယာအတွင်းသို့ ကားမောင်းဝင်သွားကြလေ၏။ သို့သော် အဝင်ဝ၌ လုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ဦးက သူတို့ကို မဆိုင်းမတွ တားဆီးလိုက်ပေသည်။

"ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ"

လုံခြုံရေးအစောင့်က မေးလိုက်၏။

"မြန်မြန် တံခါးဖွင့်စမ်း... ငါတို့ အထဲဝင်ချင်လို့"

ထန်လီက ကားပေါ်မှဆင်းရင်း ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားတို့က ဒီက နေထိုင်သူတွေ မဟုတ်ဘူး မလား... အပြင်လူတွေ အထဲဝင်ခွင့်မရှိဘူး"

သူတို့၏ ကားကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လုံခြုံရေးအစောင့်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောဆိုလိုက်၏။ ဤနေရာတွင် နေထိုင်သူအားလုံးမှာ ချမ်းသာသူများဖြစ်ကြရာ သူတို့သည် အဋ္ဌမအဆင့် တစ်ပတ်ရစ် ဆန်တာနာကားတစ်စီးကို မည်သို့လုပ် မောင်းနှင်နိုင်မည်နည်း။

"နင့်လို အဆင့်နိမ့် လုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ယောက်က ဘာလို့ တခြားလူတွေရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဒီလောက် ဝင်စွက်ဖက်နေရတာလဲ"

"နင့်ကိုယ်နင် ဘာကောင် မှတ်နေလဲ..."

"ဒီမှာလာပြီး လက်ညှိုးထိုး အမိန့်ပေးမနေနဲ့"

"မြန်မြန် ဝင်ခွင့်တံခါးကို ဖွင့်ပေးစမ်း"

ထန်လီက ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဟားဟား... ကျွန်တော်က လုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီမှာ နေထိုင်သူတွေရဲ့ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ... ခင်ဗျားတို့က ဒီမှာ နေထိုင်တဲ့သူတွေမှ မဟုတ်တာ ကျွန်တော်က ဘာလို့ ခင်ဗျားတို့ကို အထဲဝင်ခွင့် ပေးရမှာလဲ"

လုံခြုံရေးအစောင့်က ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နင်လို လုံခြုံရေးအစောင့်စုတ်က ဒီမှာ ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ... နင့်ရဲ့ တစ်လလစာက ယွမ်သုံးထောင်ကျော်လောက်ပဲ ရှိတာ မဟုတ်လား... ဒီမှာ နင့်အသက်ကို ဘာအတွက် စွန့်လွှတ်ရဲနေတာလဲ"

ထန်လီက ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဆောရီးပါပဲ... ကျွန်တော်က လုံခြုံရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် မဟုတ်ပေမဲ့လည်း ကျွန်တော်တို့က တစ်လကို ယွမ်တစ်သောင်းခွဲ ရပါတယ်"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လုံခြုံရေးအစောင့်က မေးလိုက်လေသည်။

လစာ ယွမ်တစ်သောင်းခွဲအကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြတော့၏။ ဤနေရာရှိ လုံခြုံရေးအစောင့် တစ်ယောက်ပင်လျှင် တစ်လလျှင် ယွမ်တစ်သောင်းခွဲ ရှာဖွေနိုင်ပေသည်။ ချမ်းသာသူများ၏ ရပ်ကွက်ဖြစ်နေခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ချေ။

သူ၏ လစာ အလွန်မြင့်မားကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အခြားသူများသည် သူတို့၏ ယုံကြည်မှုကို ချက်ချင်း လက်လွတ်သွားကြလေ၏။ ဤသည်မှာ မြင့်မားသော လစာဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပေါင်းလျှင်ပင် သူတစ်ယောက်တည်း ရှာဖွေနိုင်သည်ကို မမီချေ။

"နင့်မှာ လစာမြင့်တာနဲ့ပဲ နင့်ကိုယ်နင် အကုန်ပဲလို့ ထင်နေတာလား"

"ငါတို့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး ဆွေမျိုးတွေ သူငယ်ချင်းတွေက ဒီမှာ နေတာ... အဲဒါကြောင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေဘဲ အခုချက်ချင်း တံခါးဖွင့်ပေးစမ်း"

ယနေ့တွင် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အထဲသို့ ဝင်ရန် ထန်လီ သန္နိဋ္ဌာန်ချထားခဲ့ချေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ သက်သေပြဖို့ လိုတယ်... မဟုတ်ရင်တော့ သက်ဆိုင်မှုမရှိတဲ့ ကားတွေကို ကျွန်တော် အထဲဝင်ခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

လုံခြုံရေးအစောင့်က အခိုင်အမာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ... နင်က အဲဒီလို လိုချင်တယ်ပေါ့..."

"ဒီက ချန်ချွေ့ဖန်က ငါ့ရဲ့ အန်တီပဲ... နင် မယုံရင် သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်... သူ နင့်ကို ပြောပြလိမ့်မယ်"

ထန်လီက ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

လုံခြုံရေးအစောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဥက္ကဋ္ဌစု၏ မိခင် ချန်ချွေ့ဖန်သည် ယမန်နေ့က ဤနေရာတွင် မှတ်ပုံတင်ထားခဲ့ပြီး သူမကို ခေါ်လာခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေသောကြောင့်ပင်။ သို့သော် ဥက္ကဋ္ဌစုကဲ့သို့ အောင်မြင်သော သူတစ်ဦးတွင် ဤမျှ ဆင်းရဲမွဲတေသော ဆွေမျိုးများ မည်သို့ရှိနေနိုင်မည်နည်း။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ပြောထားမယ်... တကယ်လို့ သူတို့က ခင်ဗျားတို့ကို မသိဘူးဆိုရင် အခုချက်ချင်း ထွက်သွားရမယ်"

အတည်ပြုရန် ဖုန်းခေါ်ဆိုရန်အတွက် အစောင့်ရုံသို့ ပြန်သွားရင်း လုံခြုံရေးအစောင့်က ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

စုဖူချန်တို့ ဗီလာသို့ ပြန်ရောက်နေခဲ့ချေပြီ။

"ကား ဝယ်ပြီးပြီလား"

စုယွမ်က မေးလိုက်၏။

"အင်း ဝယ်ပြီးပြီ... ယွမ် သုံးသိန်းတန် ကားတစ်စီး ဝယ်လိုက်တာ"

ချန်ချွေ့ဖန်က ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... အဲဒါဆို လုံလောက်ပါတယ်"

စုယွမ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ယွမ်သုံးသိန်းဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် ဘာမျှ မဟုတ်တော့ချေ။ ယွမ်သန်းချီတန်သော ကားတစ်စီး ဝယ်ယူခြင်းသည်လည်း အရေးမပါလှပေ။

"မနက်ကတည်းက လမ်းလျှောက်နေရတာ ငါ အနားယူဖို့ လိုနေပြီ... ဒါက လယ်အလုပ်လုပ်ရတာထက်တောင် ပိုပင်ပန်းသေးတယ်"

ချန်ချွေ့ဖန်က ပြောဆိုလိုက်၏။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် အနားယူရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

"သူဌေး... လုံခြုံရေးဂိတ်ကနေ ဖုန်းလာတယ်... အပြင်မှာ သူဌေးရဲ့ ဆွေမျိုးတစ်ယောက် ရောက်နေတယ်တဲ့ အထဲဝင်ချင်လို့ လာမေးတာလို့ ပြောတယ်"

လီဟူ လျှောက်လာရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဆွေမျိုးတွေ... ဦးလေး ဒါမှမဟုတ် ဦးလေးကြီးများ ဖြစ်နေမလား"

"သူတို့က ငါ ဒီမှာ နေတာကို မသိဘူးလေ..."

နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် စုယွမ်က မေးလိုက်၏။

"သူတို့က အရမ်း သဘောကောင်းတဲ့ပုံ ပေါက်နေတဲ့ ကျိုးရုံ ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရယ် လီဝမ်ဟွာဆိုတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ရယ်လို့ ပြောတယ်"

လီဟူက ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဟင်... ဒီလူနှစ်ယောက်က တကယ်ကြီး ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာတာလား..."

ချန်ချွေ့ဖန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့၏။

"သူတို့က ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ..."

"ရှောင်လီ... ဒီနှစ်ယောက်က အန်တီ့ရဲ့ အရင်က အတန်းဖော်တွေလေ... သူတို့က ဒီမှာ ဘာလာလုပ်ချင်တာလဲ"

ချန်ချွေ့ဖန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

လီဟူက ပြောလိုက်ပြီးနောက် သွားရောက် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိလို့ပါတဲ့"

မကြာမီမှာပင် လီဟူက ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"အင်း... သူတို့ကို အထဲဝင်ခိုင်းလိုက်ပါ"

နောက်ဆုံးတွင် ချန်ချွေ့ဖန်က ပြောဆိုလိုက်တော့၏။