အခန်း ၂၅၉

အခန်း (၂၅၉) မချေးငှား

ချန်ချွေ့ဖန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်၏။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

မူလက သူတို့ကို ပြန်လွှတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ဤသူ ငိုကြွေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ချန်ချွေ့ဖန်သည် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေမှန်း မသိတော့ချေ။

သူမ တကယ်ပဲ အမှားကို သိမြင်ပြီး နောင်တရနေတာများလား...

ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ သုညနီးပါးသာ ရှိပေသည်။

"ချွေ့ဖန်... ငါ အရမ်း ကံဆိုးတာပဲဟာ..." ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျိုးရုံက အလျင်အမြန်ပင် အပြစ်ကင်းစင်ဟန် ဆောင်လိုက်လေ၏။

"ငါတို့က တစ်နေရာတည်းက လာတာပဲလေ... ငါ့အဖေကို နင်သိပါတယ်... သူက တစ်သက်လုံး လယ်ထဲမှာပဲ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတော့ ကျန်းမာရေး ပြဿနာတွေ အများကြီး ရှိနေခဲ့တာ... အခုလေးတင် ငါ့အစ်ကိုက ငါ့အဖေ နေမကောင်းဖြစ်နေပြီလို့ မက်ဆေ့ခ်ျပို့လာတယ်..."

"ဆေးကုသဖို့ဆိုရင် သန်းနဲ့ချီ ကုန်လိမ့်မယ်တဲ့..."

"အို... ငါ့ရဲ့ အဖေရယ်... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကံဆိုးရတာလဲ..."

"ငါက တကယ်ကို မကောင်းတဲ့ သမီးပါပဲ..."

"အဖေ နေမကောင်းဖြစ်နေတာကို ကုပေးဖို့ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး... ငါက တကယ်ကို မိဘကျေးဇူး မသိတတ်တဲ့ ကလေးပါ..."

"အို... ငါ့ရဲ့ အဖေရယ်... အကုန်လုံးက ငါ သုံးမကျလို့ ဖြစ်ရတာပါ..."

"ငါက အဖေ့ရောဂါကို ကုပေးဖို့အတွက် သန်းနဲ့ချီပြီး အလွယ်တကူ ထုတ်ပေးနိုင်တဲ့ ချွေ့ဖန်နဲ့မှ မတူတာ..."

"ငါ ဆက်မရှင်ချင်တော့ပါဘူး..." ကျိုးရုံသည် ကြီးမားသော ဖိအားများအောက်တွင် ရောက်ရှိနေသည့်အလား အလွန်တရာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးဟန်ဖြင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးလိုက်လေ၏။

"မဟုတ်ပါဘူး ကျိုးရုံ... ဒါက တကယ်ပဲလား..." ချန်ချွေ့ဖန်သည် ကျိုးရုံ၏ စရိုက်လက္ခဏာကို မယုံကြည်သော်လည်း သူမ၏ ငိုကြွေးမှုမှာ အစစ်အမှန် ဟုတ်မဟုတ်ကိုမူ မသိရှိခဲ့ချေ။

"အို ချွေ့ဖန်ရယ်... ငါ ကျိုးရုံက ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ဓာတ်ညဖျင်းတဲ့သူ ဖြစ်ပါစေ ငါ့အဖေအရင်းကိုတော့ အဲဒီလိုမျိုး ကျိန်ဆဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"အဲဒီလိုသာဆို ငါက ဘာဖြစ်သွားမလဲ... လူတိုင်းမုန်းတီးတဲ့ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားမှာပေါ့..."

"ငါ့အဖေ..." ကျိုးရုံသည် သူမဘဝတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသမျှ အဆိုးရွားဆုံး အဖြစ်အပျက်များအားလုံးကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် ကြိုးစားရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့၏။

"နင့်အမေကို ကြည့်စမ်း... ဘယ်လောက်တောင် အရှက်မရှိလိုက်လဲ... အဘိုးကို ဥပမာပေးပြီး သုံးနေတာ... ဒီလောကကြီးမှာ နင့်အမေလို အရှက်မရှိတဲ့လူ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်ရတာလဲ..." ထန်လီက အလွန်တရာ အထင်သေးစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

သူမကိုယ်တိုင်လည်း လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ဘာသာတရားကို စော်ကားသော အလိမ်အညာမျိုးကိုမူ အသုံးပြုမည် မဟုတ်ချေ။

"လီလီ... ပိုက်ဆံချေးရုံလေးပါ...ဒါ သိပ်တော့ အရေးမကြီးပါဘူး..." လီယိုချိုက်က ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ဟက်..." ထန်လီသည် ဤမိသားစုအပေါ် လုံးဝ အထင်သေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသာ အလုပ်အကိုင်ကို မစွန့်လွှတ်ချင်ခဲ့ပါက ဤကဲ့သို့ အသုံးမကျသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အဘယ်ကြောင့် လက်ထပ်ခဲ့မည်နည်း။

ကျိုးရုံသည် ဟန်ဆောင်နေဆဲပင် ဖြစ်သော်လည်း ငွေချေးရန် နည်းလမ်း ရှာမတွေ့သေးချေ။

ဤသည်မှာ သူမအတွက် အနည်းငယ် မမျှော်လင့်ထားသောအရာ ဖြစ်လေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချန်ချွေ့ဖန်၏ မိသားစုမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ ဖြစ်ရာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ငွေချေးပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းသင့်သည် မဟုတ်လော။

ဘာလို့ သူတို့ အခုထိ စကားမပြောကြသေးတာလဲ။

ချန်ချွေ့ဖန်မှာ အမှန်တကယ် ချမ်းသာသူ မဟုတ်ဘဲ သူမ၏သားကသာ ချမ်းသာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျိုးရုံ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့ချေသည်။

ချန်ချွေ့ဖန်တွင် အမှန်တကယ် ငွေများစွာ မရှိသဖြင့် ယွမ်တစ်သန်း ချေးယူရန်ဆိုပါက သဘာဝကျကျပင် သူမ၏ သားဖြစ်သူထံမှ တောင်းခံရမည် ဖြစ်၏။

"တူလေး... ပြောပါဦး... အန်တီ့ဘဝက သနားစရာကောင်းတယ် မဟုတ်လား..." ကျိုးရုံက စုယွမ်အား ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"တကယ်ကို သနားစရာကောင်းတာပဲ..."

"ခင်ဗျားရဲ့ အဖေက ဒီလို အခြေအနေ ဖြစ်နေမှတော့ နောင်တမရရအောင် သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ အမြန်ဆုံး ပြန်သွားသင့်တယ်..." ငွေချေးမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြဘဲ စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အဲဒါက..."

"ငါ့အဖေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမှာက ငါ့တာဝန်ပါ... ဒါပေမဲ့ သူ မဆုံးသေးဘူးလေ... သူ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အသက်ရှင်နေတာကို ငါ မြင်ချင်သေးတယ်..." ကျိုးရုံက ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး... ကုသစရိတ်က ယွမ်တစ်သန်းကျော် ကုန်လိမ့်မယ်..." ကျိုးရုံက မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်၏။

အချိန်အခါ သင့်တော်ပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ထန်လီသည် မျက်ရည်နှစ်ပေါက်ကို ညှစ်ထုတ်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒီလို ကြေကွဲစရာ အဖြစ်အပျက်မျိုးက ဘယ်သူမဆို သနားမိမှာပါ..."

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မကတော့ နှလုံးကွဲမတတ် ခံစားရတယ်..."

"အင်း... အန်တီချန်... ဦးလေးစု...အစ်ကိုစု... ရှင်တို့က ချမ်းသာတဲ့သူတွေဆိုတော့ တာဝန်လည်း ကြီးတယ်လေ..."

"ကျွန်မတို့မှာ ဆေးကုသစရိတ် မရှိလို့ ယွမ်ငါးသန်းလောက် ချေးပေးနိုင်မလားလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

"အန်တီချန်... အန်တီဝတ်ထားတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို ကြည့်ပါဦး... အဲဒါတွေက သန်းနဲ့ချီ တန်တယ်... ရှင်တို့အတွက် ယွမ်ငါးသန်းက သိပ်အဓိပ္ပာယ်မရှိပေမဲ့ ကျွန်မတို့အတွက်တော့ အသက်တစ်ချောင်းပါပဲ..." ထန်လီက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း ပြောဆိုလိုက်ချေသည်။

"ငါးသန်း..." ချန်ချွေ့ဖန် အံ့အားသင့်သွားရ၏။ ဘုရားရေ... ဒါက တကယ့်ကို လွန်လွန်းနေပြီ။

ယခုအခါ အခြေအနေများ ပိုမိုကောင်းမွန်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယွမ်ငါးသန်း ချေးငှားရန်မှာ ချန်ချွေ့ဖန် အနေဖြင့် အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲသော အရာဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ဤမိသားစုသည် တောင်းပန်ရန် လာရောက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ငွေချေးရန် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို ယခု သူမ ရှင်းလင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့လေပြီ။

တကယ်ကိုပဲ...

"လီလီ... လျှောက်ပြောမနေနဲ့... ငါတို့ ငါးသန်း မလိုပါဘူး... အဲဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ဆပ်နိုင်မှာလဲ..."

"ငါ့အစ်ကို ခုနက ပြောတာ တစ်သန်းပဲ ကုန်မယ်တဲ့..."

"ချွေ့ဖန်... နင်က အရမ်း သဘောထားကြီးပြီး သနားကြင်နာတတ်တဲ့သူပါ..."

"ငါ့အဖေက နင့်ရဲ့ ဦးလေးလည်း ဖြစ်တာပဲလေ... သူ ဒီလိုမျိုး ထွက်သွားရတာကို နင် မြင်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူးမလား..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို တစ်သန်းလောက် ချေးပါဟာ..."

"တူလေး... နင်က အောင်မြင်နေတဲ့သူ တစ်ယောက်ဆိုတော့ သေချာပေါက် ချေးပေးမှာ မဟုတ်လား..." ကျိုးရုံက စုယွမ်ကို ကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် မစ္စတာစု... ရှင် ကျွန်မတို့ကို ပိုက်ဆံချေးပေးသရွေ့ ရှင့်အတွက် ဘာမဆို လုပ်ပေးဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ..." ထန်လီက အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ယွမ်တစ်သန်းတည်းနဲ့တင် ကျွန်မအဖေရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မှာပါ... ရှင် သေချာပေါက် ငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူးမလား..."

"ရှင်က ချမ်းသာတဲ့ သူဌေးကြီးပဲ... ဒီတစ်သန်းက ရှင့်အတွက် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆယ်ယွမ်လောက်ပဲ ရှိတာ..."

"တကယ်လို့ ရှင်သာ မချေးဘူးဆိုရင် သတင်းထွက်သွားရင် ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးနော်... ရှင်က လေးစားခံရတဲ့သူ တစ်ယောက်ဆိုတော့ ဒီလို ကိစ္စသေးသေးလေးကြောင့် ရှင့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အကျဆင်းခံမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါက ဘဏ်ကတ်ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ယွမ်တစ်သန်းကို ဒီအထဲ လွှဲပေးပါ မစ္စတာစု..." ကျိုးရုံက ပြောလိုက်ပြီး ဘဏ်ကတ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်လေ၏။

"ကျွန်တော် မချေးဘူး..." စုယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် တစ်ခဏမျှ သူတို့ထဲမှ မည်သူကမျှ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ချန်ချွေ့ဖန်သည် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမနှင့် ကျိုးရုံကြားရှိ မသင့်မြတ်မှုများကို စုယွမ်မသိရှိထားသောကြောင့် သူ အမှန်တကယ် ငွေချေးပေးလိုက်မည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထို့အပြင် ပမာဏကလည်း ယွမ်တစ်သန်းတောင် မဟုတ်လော။

"မချေးဘူး ဟုတ်လား..."

"မစ္စတာစု... ရှင် မှားမပြောမိတာ သေချာရဲ့လား..."

"ရှင် 'မချေးဘူး' လို့ ပြောလိုက်တာလား..." ထန်လီသည် ယုံကြည်နိုင်စွမ်း မရှိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ချေသည်။

သူတို့ ဒီလောက်အထိ ဟန်ဆောင် သရုပ်ဆောင်ပြထားတာကို သူက ပိုက်ဆံမချေးဘူးလား။

ဒီအရာတွေ အားလုံးက အလကား ဖြစ်သွားပြီလား။

သူ စကားမှားပြောလိုက်တာများလား...

"ကျွန်တော် မချေးဘူးလို့ ပြောလိုက်တာ..." စုယွမ်၏ လေသံသည် ရေခဲတမျှ အေးစက်နေဆဲပင်။