အခန်း ၁၀၉

အပိုင်း ၁၀၉ - ဆေးရုံတွင် အတားခံရပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားဖြင့် အကျပ်ကိုင်ခံရခြင်း

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်သည် လင်းစုယွီကို ခေါ်လျက် လီကျယ်ရှေ့တွင် လာရောက်ကြွားဝါကာ အနိုင်ပိုင်းခဲ့သည်။ သူမသည် မထွက်ခွာမီ လီကျယ်အား အခြေအနေကို နားလည်တတ်ဖို့နှင့် နောက်ထပ် ပြဿနာမရှာရန် ပြင်းထန်သော သတိပေးချက်တစ်ခုကိုပါ ချန်ထားခဲ့သေးသည်။

"အခုမှပဲ တော်တော်လေး စိတ်ထဲပေါ့သွားတော့တယ်။ ဒီမကျေနပ်ချက်တွေကို ရင်ထဲမှာ အောင့်အည်းထားရတာ ကြာပြီ၊ အခုမှပဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရင်ဖွင့်ထုတ်နိုင်တော့တယ်"

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က ထိုသို့ ဆိုရာ လင်းစုယွီကလည်း "အင်း... နင်ပျော်ရင် ပြီးတာပါပဲ။ အခုတော့ လီကျယ်က ဘေးကျပ်နံကျပ် အခြေအနေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီ၊ သူ့ရဲ့ အိမ်စေကတောင် သူ့ကို ရွံရှာနေပြီလေ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ကောကျားယီ၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် လင်းစုယွီ အံ့ဩသွားမိသော်လည်း နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။ ဟောင်ကောင်မြို့၏ အထက်တန်းလွှာထဲမှ မိန်းကလေး မည်မျှကများ တကယ်တမ်း ဖြူစင်ရိုးသားကြပါသနည်း။ အကယ်၍ သူမသာ ဤသို့သော နည်းလမ်းများကို မသုံးခဲ့လျှင် ထိုအသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လင်းစုယွီနှင့် ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်တို့ လူနာဆောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာချိန်တွင် ဆေးရုံဧည့်ခန်းမ၌ လူအုပ်အနည်းငယ် စုရုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် ဘေးကနေ ကြည့်ချင်နေသော်လည်း လင်းစုယွီ၏ စိတ်အာရုံစွမ်းအားက ထိုလူအုပ်ထဲတွင် ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခုကို ခံစားမိနေပြီဖြစ်သည်။

"ဖိန့်ဖိန့်... ငါတို့ ဘေးကနေ ပတ်သွားရအောင်" ဟု သူမ ဆိုလိုက်သည်။ ဤရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုသည် သူတို့ ဝင်မပါသင့်သောအရာဟု သူမ ကြိုတင်အာရုံရနေခြင်းပင်။

ထိုနေ့တွင် ဖုန်ကျောက်နှင့် ဦးလေးဖော့တို့သည် ရှောင်ယာကို ဆေးကုသရန် ခေါ်လာခဲ့ကြသော်လည်း ဆေးဖိုးဝါးခ အလုံအလောက် မရှိကြပေ။ ထို့ကြောင့် လူနာကို အရင်ကယ်တင်ပေးရန်နှင့် ငွေကို နောက်မှပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ဆရာဝန်ကို အသနားခံ တောင်းပန်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

ဦးလေးဖော့သည် ကော့လွန်းခံတပ်မြို့ ထဲမှ နာမည်ကြီး လောင်းကစားသမားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် လောင်းကစားအကြွေးများဆပ်ရန် သမီးဖြစ်သူ ရှောင်ယာ့ထံမှ ငွေကို ခြိမ်းခြောက်ယူလေ့ရှိသည်။ သမီးဖြစ်သူ အသည်းအသန် ဖျားနာကတည်းက အကြွေးရှင်များ၏ နေ့စဉ် ရိုက်နှက်တောင်းဆိုမှုများကြောင့် သူ၏ဘဝမှာ ခက်ခဲနေခဲ့သည်။

သို့သော် သမီးဖြစ်သူ အသည်းအသန်ဖြစ်နေချိန်တွင် သူက ငွေကို မည်သို့ရှာနိုင်မည်နည်း။ ယနေ့တွင် ဖုန်ကျောက် သူ့ကိုလာရှာပြီး ရှောင်ယာ သတိလစ်သွားသဖြင့် ဆေးရုံတင်ရန် လိုအပ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ့အတွက် ငွေရှာပေးမည့်သူ ရှိနေစေရန်အတွက် သူသည် သမီးဖြစ်သူကို အသေမခံနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် အကူအညီတောင်းရန် သူမကို ဆေးရုံသို့ ခေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဆရာဝန်ကို အသနားခံနေသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်နေသည်။ ထိုဆရာဝန်မှာ အလုပ်သင်ဆရာဝန်တစ်ဦးပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချပိုင်ခွင့် မရှိပုံရသောကြောင့် ငွေကြွေးတင်ထားရန် မဝံ့ရဲဘဲ ဖြစ်နေသည်။ ထိုစဉ် ဖုန်ကျောက်က လမ်းလျှောက်လာသော လင်းစုယွီကို လှမ်းမြင်လိုက်သည်။ သူမသည် ဦးလေးပိုကို ဆွဲကာ လင်းစုယွီရှေ့သို့ အပြေးအလွှား သွားပိတ်လိုက်လေသည်။

"ဦးလေးဖော့... ရှောင်ယာအတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိပြီ။ မမလေးလင်းက သူဌေးသမီးပဲ၊ သူ့ကို တောင်းပန်ကြည့်ရအောင်" ဟု ဖုန်ကျောက်က ဆိုသည်။ လင်းစုယွီ စကားမပြောရသေးမီ ခြေထောက်မသန်သော ဦးလေးပိုက အရင်ဆုံး စတင်အသနားခံတော့သည်။

"စေတနာရှင် မိန်းကလေးရယ်... ကျွန်တော့်သမီးလေးကို ကယ်ပါဦး။ မိန်းကလေးသာ မကယ်ရင် သူ အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး သနားသောအားဖြင့် ကူညီပါဦး"

"မိန်းကလေးလင်း... ရှင့်မှာ ငွေရော အရည်အချင်းရော ရှိတာပဲ။ ဒီဆေးဖိုးကို ဦးလေးဖော့နဲ့ ရှောင်ယာတို့အတွက် ချေးငွေလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ၊ သူတို့ နောက်ကျရင် ပြန်ဆပ်ပါလိမ့်မယ်" ဟု ဖုန်ကျောက်က ထပ်လောင်းပြောသည်။

ဤသည်မှာ ဂန္တဝင်ဆန်သော 'ကိုယ်ကျင့်တရားဖြင့် အကျပ်ကိုင်ခြင်း' ပင် မဟုတ်ပါလား။ လင်းစုယွီသည် ရှေ့တွင်ရှိနေသော လူနှစ်ယောက်ကြောင့် ဆွံ့အသွားရသော်လည်း တိုက်ရိုက်ငြင်းဆိုလိုက်ပါက ပို၍ ပတ်သက်ရှုပ်ထွေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

"ငွေဘယ်လောက် လိုတာလဲ။ ဆရာဝန်... လူနာရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ၊ ဆေးကုသစရိတ်ကရော ဘယ်လောက်ကျမလဲ" ဟု လင်းစုယွီက အနားရှိ ဆရာဝန်ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ ကုန်ကျမည့်ပမာဏကို သိလိုက်ရသောအခါတွင်မူ-

"မိန်းကလေးဖုန်... ကျွန်မတို့က အကြိမ်အနည်းငယ်ပဲ ဆုံဖူးကြတာ၊ ငွေချေးဖို့ ပြောတာကတော့ မသင့်တော်ဘူးထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။ ရှင်ပတ်ထားတဲ့ လက်ပတ်နာရီက တန်ဖိုးရှိပုံရတယ်။ တန်ဖိုးလျော့ခတောင် မနှုတ်တော့ဘဲ အဲဒီနာရီကို ဒေါ်လာ ၁၂၀ နဲ့ ကျွန်မ ဝယ်လိုက်မယ်။ အဲဒါဆိုရင် ရှင့်သူငယ်ချင်းကို ကူညီဖို့ ရှင့်မှာ ပိုက်ဆံရှိသွားပြီပေါ့"

သူမကို ကိုယ်ကျင့်တရားဖြင့် အကျပ်ကိုင်ပြီး ငွေအလကား တောင်းချင်နေတာလား။ မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်သော်လည်း လင်းစုယွီ၏ စိတ်ခံစားချက်အပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။ သိသာသည်မှာ ရှေ့တွင်ရှိနေသော ဤလူနှစ်ယောက်က သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသောကြောင့် အလကားပေးရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

"ဟုတ်သားပဲ။ ရှင့်ရဲ့ အဝတ်အစားနဲ့ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရတာ ဒီလောက်ငွေလေးကတော့ ရှားပါးနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင်က လူတစ်ယောက်ကို တကယ်ကယ်ချင်တယ်ဆိုမှတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ စိတ်ကောင်းရှိတဲ့ မိန်းကလေးက ရှင့်ရဲ့ နာရီအဟောင်းကို ဝယ်ပြီး ကူညီပေးမယ်လို့ ပြောနေပြီပဲ။ ဘာလို့ တွန့်ဆုတ်နေတာလဲ။ ရှင်က မပေးချင်ဘူးလား" ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်ကလည်း ဘေးမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ဖုန်ကျောက်၏ ဟန်ဆောင်ကောင်းမှုကို ဘေးလူများ သိစေရန် ဖိအားပေးလိုက်ခြင်းပင်။

"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ဒီနာရီက ကျွန်မအမေ ချန်ထားခဲ့တာပါ။ ရောင်းလို့ မဖြစ်ဘူး" ဟု ဖုန်ကျောက်က ငြင်းလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် ဖုန်ကျောက်သည် ထိုနာရီကို ရောင်းရန် ငြင်းဆန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကို အကြာကြီး ပူဆာခဲ့ရာမှ ဤနာရီကို ဝယ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုနာရီမှာ ၁၅၀ ဒေါ်လာ တန်ကြေးရှိပြီး အခြားသူများ၏ နှစ်လစာ လစာနှင့် ညီမျှသည်။ သူမ မည်သို့ ရောင်းရက်ပါမည်နည်း။

"ဖူးး" လင်းစုယွီက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"မိန်းကလေးဖုန်... ရှင် ဟောင်ကောင်ကို ရောက်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာပဲ ရဲဖမ်းခံခဲ့ရတာလေ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မအစ်ကိုကို ကယ်ဖို့ တောင်းပန်ခဲ့တုန်းက ရှင့်အမေက ဇာတိရွာမှာ ဆုံးသွားလို့ အစ်ကိုဖြစ်သူဆီ လာခိုလှုံတာပါလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

"ဒီနာရီက အခုမှ အသစ်ဝယ်ထားတာ သိသာနေတာပဲ။ ရှင့်အမေက ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ရှင်လာပြီး နာရီဝယ်ပေးနိုင်တာလဲ။ မိန်းကလေးဖုန်က သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ကယ်ဖို့ ကျွန်မကို တောင်းဆိုနေပြီး ကိုယ်တိုင်ကျတော့ နည်းနည်းလေးတောင် အနစ်နာမခံနိုင်တဲ့ လူစားမျိုး ဖြစ်နေမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ရှင့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းအပေါ် ထားတဲ့ စေတနာကတော့ ဟန်ဆောင်မှုသက်သက်ပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်။ ဦးလေး... ဦးလေးရဲ့ သူငယ်ချင်းကို ကယ်ဖို့အတွက် မိန်းကလေးဖုန်ကိုပဲ ဒီနာရီ ရောင်းခိုင်း ဒါမှမဟုတ် ပေါင်ခိုင်းလိုက်ပါလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင်တို့က အချင်းချင်း သိနေကြတာဆိုတော့ နောက်မှ ပိုက်ဆံပြန်ဆပ်ရတာလည်း ပိုအဆင်ပြေတာပေါ့"

လင်းစုယွီ၏ စကားများက ဖုန်ကျောက်၏ လိမ်ညာမှုကို ဖော်ထုတ်လိုက်ရုံသာမက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကိုလည်း ဖုန်ကျောက်အား ဝိုင်းကြည့်ကာ အတင်းပြောစေခဲ့သည်။ ယခုအခါ 'ကိုယ်ကျင့်တရားဖြင့် အကျပ်ကိုင်ခြင်း' ခံရသည့် ပစ်မှတ်မှာ ဖုန်ကျောက်ဘက်သို့ လှည့်သွားပြီဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ပ... ဒီမိန်းကလေးပြောတာ မှန်တယ်။ သူက သူတို့ကို လုံးဝမသိဘဲ ဘာလို့ ငွေချေးရမှာလဲ။ ဟိုမိန်းကလေးပဲ သူ့နာရီကို ရောင်းပြီး လူနာကို ကယ်သင့်တာပေါ့"

"ဟို မိန်းကလေးဖုန်ဆိုတဲ့ တစ်ယောက် မျက်နှာကို ကြည့်ဦး၊ ပုပ်သိုးနေတာပဲ။ သူ လုံးဝမပေးချင်ဘူးဆိုတာ သိသာတယ်" ဟု လူအုပ်ထဲမှ ပြောသံများ ထွက်လာသည်။

"ရှောင်ကျောက်... ဒီမိန်းကလေးဆီမှာ နာရီကို အရင်ရောင်းလိုက်ပါလား။ နင်နဲ့ ရှောင်ယာက သူငယ်ချင်းကောင်းတွေပဲ၊ ရှောင်ယာ ဆေးကုဖို့ ပိုက်ဆံမရှိလို့ ဒီအတိုင်း ဒုက္ခရောက်နေတာကို နင်တကယ်ပဲ ကြည့်နေနိုင်မှာလား။ ဒီပိုက်ဆံကို ဦးလေးနဲ့ ရှောင်ယာတို့ဆီက အကြွေးလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါ၊ ပိုက်ဆံရှိရင် ဦးလေးတို့ အရင်ဆုံး ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်" ဟု ဦးလေးဖော့က ဆိုသည်။

လင်းစုယွီထံမှ ငွေအလကားရရန် မဖြစ်နိုင်တော့မှန်း ဦးလေးဖော့ နားလည်သွားသည်။ သမီးဖြစ်သူကို ဆေးကုသနိုင်ရန်အတွက် ဖုန်ကျောက်ကိုသာ နာရီရောင်းခိုင်းရန်မှတစ်ပါး အခြားနည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။

"ဦးလေးဖော့... ဒီနာရီက ကျွန်မအတွက် တကယ်ကို အရေးကြီးတာပါ၊ ရောင်းလို့ မဖြစ်ဘူး" ဖုန်ကျောက်က ဆက်လက် ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း လင်းစုယွီက ထိုအခွင့်အရေးကို မပေးလိုတော့ပေ။

"ဒီနာရီက မိန်းကလေးဖုန်အတွက် ဒီလောက်တောင် အရေးကြီးနေမှတော့ သူတစ်ပါး တန်ဖိုးထားတာကို အတင်းမယူလိုပါဘူး။ ဒီလိုလုပ်ပါလား... မိန်းကလေးဖုန်က ဒီနာရီကို ကျွန်မဆီမှာ ၁၂၀ ဒေါ်လာနဲ့ ပေါင်ထားလိုက်ပေါ့။ ကျွန်မ အပေါင်စာချုပ် ရေးပေးမယ်၊ ရှင့်မှာ ပိုက်ဆံရှိတဲ့အခါကျရင် ပြန်လာရွေးလို့ရတာပေါ့"

"ဒါ အကောင်းဆုံး အကြံပဲ။ ငါ့သူငယ်ချင်း အိမ်က ချမ်းသာပါတယ်၊ နင့်နာရီကို သူက မက်မောနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက အရေးပေါ်အခြေအနေမို့ ကူညီပေးတာပဲ။ မိန်းကလေးဖုန်... မြန်မြန် နာရီကို ချွတ်လိုက်တော့၊ ပိုက်ဆံ မြန်မြန်ရမှ လူနာကို မြန်မြန်ကယ်နိုင်မှာ" ဟု ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်ကလည်း ဝိုင်းပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ကျောက်... ဦးလေး တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်။ ရှောင်ယာက ငါတို့ ကယ်မှာကို စောင့်နေတာ။ ရှောင်ယာသာ ဒီအတိုင်း သေသွားရင် နင် စိတ်သန့်ပါ့မလား"

ကိုယ်ကျင့်တရားဖြင့် အကျပ်ကိုင်ရာတွင်မူ ဤဦးလေးဖော့မှာ ဆရာကြီးပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ လေသံ၊ မျက်နှာအမူအရာနှင့် လှုပ်ရှားမှုများမှာ ကွက်တိဖြစ်နေပြီး ဖုန်ကျောက်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လုနီးပါး တောင်းပန်နေတော့သည်။

"မိန်းကလေး... ရှင်က ရှင့်သူငယ်ချင်းကို မကယ်ချင်ဘူးဆိုရင်တောင် တခြားသူတွေ ကူညီပေးတာကို ဘာလို့ တားဆီးနေရတာလဲ"

လူအုပ်ကြီးမှာလည်း စိတ်မရှည်တော့ပေ။ အစကတော့ ထိုမိန်းကလေးဖုန်မှာ စိတ်စေတနာကောင်းပြီး တက်ကြွသူဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ အချိန်ဆွဲနေပြီး လူတစ်ယောက်ကို ကယ်ရန် ဝန်လေးနေသည်ဟု မြင်သွားကြသည်။

"ကောင်းပါပြီ ဦးလေးဖော့၊ ကျွန်မ သဘောတူပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ ရှောင်ယာကို တကယ်ကယ်ချင်တာပါ။ မိန်းကလေးလင်း... ဒီနာရီကို ရှင့်ဆီမှာ ကျွန်မ ပေါင်ပါ့မယ်။ ပိုက်ဆံရှိရင် ပြန်လာရွေးမှာမို့လို့ သေချာလေး သိမ်းထားပေးပါ"

ဤအခြေအနေအထိ ရောက်လာသောအခါ ဖုန်ကျောက်လည်း အလျှော့ပေးရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ဘဲ လက်ကောက်ဝတ်မှ နာရီကို ချွတ်ကာ ပေါင်နှံလိုက်ရတော့သည်။

"ဒါပေါ့... ပေါင်ထားတဲ့ သက်တမ်းမကုန်မချင်း ဒီနာရီကို ကျွန်မ သေသေချာချာ သိမ်းထားပေးမှာပါ" ဟု လင်းစုယွီက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ ဖုန်ကျောက်၏ ပုပ်သိုးနေသော မျက်နှာထားကတော့ သူမအပေါ်တွင် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

၁၉၆၀ ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း