အခန်း ၁၀၂၇

အခန်း (၁၀၂၇) - ရှေးဟောင်း ပန်းချီကား

ရှေးဟောင်း ပန်းချီလိပ်သည် ယွဲ့ရင်းရှာ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေသည်။ ပန်းချီကားထဲမှ အမျိုးသမီးသည် သူတို့ရှိနေသော နေရာထက် ကျော်လွန်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ယွဲ့ရင်းရှာ၏ အသက်အန္တရာယ် ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ တောင်းဆိုချက်ကို တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။

“မြင့်မြတ်သော ဘိုးဘေး…”

ယွဲ့ရင်းရှာသည် မြေပြင်တွင် ဒူးထောက်ကာ ခေါင်းကို အောက်သို့ နက်ရှိုင်းစွာ ငုံ့လိုက်သည်။ ပန်းချီလိပ်ကို ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်များမှာ တုန်ရီနေသည်။ သူမ မြင့်မြတ်သော ဘိုးဘေး ဟု ခေါ်ဆိုသည့် အမျိုးသမီးမှာ မြစိမ်းသစ်သား အိမ်တော်နှင့် ဘာမျှ မသက်ဆိုင်ကြောင်း သူမ သိသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ မြစိမ်းသစ်သား မဟာကမ္ဘာနှင့် ကောင်းကင်ဘုံ ၃၃ ထပ်သို့ဝင်ပေါက်ကို ဖန်တီးခဲ့သူဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားသစ်ပင်ကို စိုက်ပျိုးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ မြစိမ်းသစ်သား အိမ်တော်အနေဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ ၃၃ ထပ်သို့ဝင်ပေါက်တွင် သူမ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရတနာများကို တူးဖော်ရယူခြင်းဖြင့်သာ ကြီးပွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူတို့က မြင့်မြတ်သော ဘိုးဘေး၏ သားစဉ်မြေးဆက်ဟု ခေါ်ဆိုရန် မည်သည့်အခွင့်အရေး ရှိပါသနည်း။ အန္တရာယ်မှာ ထပ်မံ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ပန်းချီကားမှ အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်တွင် အမည်းရောင် အရိပ်များမှာ စိုးရိမ်တကြီး ဝိုင်းရံလာကြသည်။

မကောင်းဆိုးဝါး အရိပ်ပေါင်း ၂၀၀ မှ ၃၀၀ ခန့် ရှိနေပြီး ၎င်းတို့မှာ ကောင်းကင်ဘုံ ၃၃ ထပ်သို့ဝင်ပေါက်မှ မွေးဖွားလာသော မကောင်းဆိုးဝါးများ ဖြစ်သည်။ မကောင်းဆိုးဝါးများသာ သူတို့ကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်လာပါက ယီယွင်နှင့် သူမတို့ အင်အားကြီးမားသည်ဟု ဆိုရပါကလည်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်ကို ယွဲ့ရင်းရှာ သိရှိထားသည်။

ယင်အဘွားမှာလည်း ထူးဆန်းသော အရိပ်တစ်ခု၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။ အမည်းရောင် အရိပ်များမှာ တိုးကပ်လာပြီး သူတို့အတွက် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

“အဲဒီ ပန်းချီကားကို ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါ”

စိတ်ပျက်အားငယ်မှု ဖြစ်ပေါ်နေချိန်တွင် ယီယွင်၏ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယွဲ့ရင်းရှာမှာ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် ပန်းချီကားကို သူ့ထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။ ယီယွင်သည် ပန်းချီကားကို ရရှိသည်နှင့် မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ သူ၏ ယွမ်ချီကို ပန်းချီကားထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဝင်စေလိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ယွဲ့ရင်းရှာမှာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ယီယွင်မှာ ပန်းချီကားအတွင်း အိပ်ပျော်နေသော စွမ်းအားကို နိုးထစေရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်ပင် ငယ်စဉ်ကတည်းက နတ်ဘုရားသစ်ပင်နှင့် အသက်ဝင်သော ဆက်သွယ်မှု ရှိနေသော်လည်း ဤပန်းချီကားကို မည်သို့မျှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယီယွင်မှာ မြစိမ်းသစ်သား မဟာကမ္ဘာသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးသူဖြစ်ရာ သူ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

၎င်းမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် နောက်ဆုံး ကြိုးပမ်းချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ယွဲ့ရင်းရှာသည် သူ့ကို တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့သလို ရှင်းပြခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမမှာ သူမ၏ နောက်ဆုံးအချိန်ကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

“အဟား အဟား အဟား”

ပန်းချီကားမှ အန္တရာယ် မရှိတော့ကြောင်း သေချာသွားသောအခါ အမည်းရောင် အရိပ် ၂၀၀ ကျော်မှာ တစ်ပြိုင်နက် ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။ အစွမ်းထက်ဆုံး အချို့မှာ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

၎င်းတို့၏ တစ္ဆေဆန်သော အစိမ်းရောင် မျက်လုံးများနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွယ်များမှာ အနီးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယီယွင်သည် မျက်လုံးကို တင်းတင်းစေ့ထားဆဲပင်။ အမည်းရောင် အရိပ်များ ဝိုင်းရံနေစဉ် ခရမ်းရောင်သလင်းကျောက်၏ စွမ်းအင်များက ပန်းချီကားကို ဖုံးလွှမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်မှတစ်ဆင့် တုန်ခါမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ခရမ်းရောင်သလင်းကျောက်အတွင်းရှိ နေရာသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ ထိုအမျိုးသမီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် ပွင့်ချပ်ကိုးခုပါသော ကြာပန်းနီပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ယီယွင်ကို ကျောခိုင်းထားသည်။ သူမ၏ အမည်းရောင် ဆံပင်များမှာ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ စီးကျနေပြီး အချိန်မှာ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။

အမည်းရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် ယီယွင် ရှိနေကြောင်း သိရှိသွားသည့်အခါ သူမ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဗုန်း”

ယီယွင်၏ အမြင်အာရုံမှာ သေခြင်းနိယာမ၏ မြေပြင်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ ကိုင်ထားသော ပန်းချီကားမှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပန်းချီကားထဲမှ အမျိုးသမီး၏ ပုံစံမှာ ခရမ်းရောင်သလင်းကျောက်အတွင်းတွင် သူမြင်ခဲ့ရသည့် ပုံစံအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါ…” ယွဲ့ရင်းရှာမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ အသက်မသွင်းနိုင်ခဲ့သည့် ပန်းချီကားကို ယီယွင်က အဘယ်ကြောင့် အသက်သွင်းနိုင်သနည်း။

“ဗုန်း”

ပန်းချီကားမှ သက်တံရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာသည်။ ယီယွင်သည် ထိုအလင်းတန်းများအောက်တွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ ယီယွင်၏ အငွေ့အသက် မဟုတ်ဘဲ ပန်းချီကားထဲမှ အမျိုးသမီး၏ အငွေ့အသက် ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီး၏ အရိပ်ပုံစံမှာ ပန်းချီကားထဲမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး သူမ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ကြာပန်းနီများ ပွင့်ထွက်လာသည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းများက လေထဲတွင် ဥပဒေသပုံစံများကို ရေးဆွဲနေသည်။ ယွဲ့ရင်းရှာမှာ မျက်လုံးကို ပြူးကျယ်စွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဥပဒေသပုံစံများမှာ ဝေဝါးနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုက သူမ၏ အမြင်ကို ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“ခြိမ်း.........”

နတ်ဘုရား အလင်းတန်းများမှာ အရပ်မျက်နှာတိုင်းသို့ ဖြာထွက်သွားရာ အမည်းရောင် အရိပ်များမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ အနီးရှိ အရိပ်များမှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ယင်အဘွား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နေသော မကောင်းဆိုးဝါးမှာလည်း အော်ဟစ်ပြီးနောက် အပြာရောင် မီးခိုးတန်းအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယင်အဘွားမှာ လဲကျသွားပြီးမှ ပြန်လည် သတိဝင်လာသည်။ သူမမြင်လိုက်ရသည်မှာ နတ်ဘုရား အလင်းတန်းများကြားတွင် ရပ်နေသည့် ယီယွင်ကို ဖြစ်သည်။

“ဆက်… ဆက်ခံသူလား” ယင်အဘွားမှာ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။ ယီယွင်သည် မြင့်မြတ်သော ဘိုးဘေး၏ စွမ်းအားကို အသက်သွင်းနိုင်သည်ဟု မည်သူမျှ မယုံနိုင်ပေ။

ယီယွင်သည် မြင့်မြတ်သော ဘိုးဘေး၏ အရိပ်ကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။ အမျိုးသမီး၏ ပုံစံမှာ အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ လှပပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို ခွဲခြားမရပေ။ ကြာပန်းနီများမှာ သူမပတ်လည်တွင် လွင့်ပျံနေပြီး နက်နဲသော စွမ်းအားများ ရှိနေသည်။ သူမမှာ အရိပ်ပုံစံသာ ဖြစ်သော်လည်း ယီယွင်မှာ သူမ၏ ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ခံစားနေရသည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ထိုအမျိုးသမီး၏ အရိပ်မှာ သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သကဲ့သို့ ယီယွင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအရိပ်မှာ ရှေးကာလက ကျန်ရစ်ခဲ့သော ပန်းချီလိပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမမှာ အချိန်ကာလကို ကျော်ဖြတ်၍ သူ့ကို ကြည့်ရှုနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။ သို့သော် ထိုခံစားချက်မှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။

အရိပ်ပုံစံမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မကောင်းဆိုးဝါးများမှာလည်း အော်ဟစ်ကာ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ယီယွင်သည် အိပ်မက်တစ်ခုမှ နိုးထလာသကဲ့သို့ မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ယွဲ့ရင်းရှာနှင့် ယင်အဘွားတို့မှာ မြေပြင်တွင် ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ယင်အဘွား၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ သန်းပေါင်းများစွာသော နှစ်ကာလများအတွင်း ပျက်စီးသွားသော ကမ္ဘာနှင့် မှေးမှိန်သွားသော မြစိမ်းသစ်သား အိမ်တော်ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီးနောက် သူမသည် မြင့်မြတ်သော ဘိုးဘေးကို ယနေ့တွင် တွေ့မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယင်အဘွားမှာ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ဝန်းကျင်ရှိ မကောင်းဆိုးဝါးများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး ထိုနေရာမှာ ထာဝရ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။