အခန်း ၇၈၈

အခန်း(၇၈၈)ဖူလီ၏ စီမံကိန်း

ကျန်ရှိနေသော ဦးချိုကျိုးအဖွဲ့ဝင်အားလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်းပင် ၎င်းတို့၏ ပုဆိန်များကို ဆွဲထုတ်ကာ အော်ဟစ်ကြွေးကြော်လျက် ရမ်းခါ တိုက်ခိုက်လာကြလေသည်။

“အို... ပုဆိန်ဂိုဏ်းသားတွေပါလား၊ ငါတော့ တကယ်ကို ကြောက်ဒူးတုန်မိပါပြီ။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောင်လှောင်သရော်သည့် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

ဦးချိုကျိုးနှင့် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော မျက်နှာပေးဖြင့် “မင်းက ငါတို့ကို သိနေတာလား။” ဟု မေးမြန်းလာသည်။

“ဪ... ဒါဆို မင်းတို့က တကယ့်ကို ပုဆိန်ဂိုဏ်းလို့ ခေါ်တာပဲပေါ့။” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရယ်လည်းရယ်ချင် စိတ်လည်းပျက်မိသလို ဖြစ်သွားရကာ “ငါ ပြောရဦးမယ်၊ မင်းတို့ရဲ့ အမည်ပေးပုံတွေက တကယ့်ကို ဆန်းသစ်တီထွင်မှု မရှိလှဘူး။”

“သေချင်နေတာပဲ။”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ၎င်းတို့၏ ပုဆိန်ဂိုဏ်းကို ပြောင်လှောင်သည်ကို ကြားရသောအခါ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ဦးချိုကျိုးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်လာပြီး ပုဆိန်ကို မြှောက်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဦးခေါင်းကို ရက်စက်စွာ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။

ပုဆိန်ကြီး ဝှေ့ယမ်း ခုတ်ချလာစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို အနည်းငယ် တိမ်းစောင်းကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ခြေတစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ခြေချောင်းများဖြင့် ချိတ်ဆွဲလိုက်၏။

ဦးချိုကျိုးပါသော ထိုလူသည် ပစ်မှတ်ကို လွဲချော်သွားသည့်အပြင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခတ်ခြေကြောင့် ဟန်ချက်ပျက်ကာ ရှေ့သို့ စုန်းစုန်းမြုပ် လဲကျသွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ မျက်နှာနှင့် စိုက်လျက် လဲကျသွားရသဖြင့် အလွန် အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်လှသော အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်သွားရချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်၏။ ထိုဦးချိုကျိုး သတ္တဝါများအားလုံးတွင် မတူညီသော ဒဏ်ရာအမာရွက်များ အသီးသီး ရှိနေကြပေရာ ယင်းက ၎င်းတို့သည် ကာရီမြို့တော်အတွင်း အသက်ရှင် ရပ်တည်နိုင်ရန်အတွက် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ရုန်းကန်ခဲ့ရကြောင်း သက်သေထူနေပေသည်။

ထို့အပြင် ၎င်းတို့ ကိုင်ဆောင်ထားသော ပုဆိန်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ရတနာလက်နက်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း အလွန် ကြမ်းတမ်း ခက်ထန်စွာ သွန်းလုပ်ထားသဖြင့် ပုဆိန်ဂိုဏ်းသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်း မရှိကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

“ဟူး... လူသတ် လုယက်တာတွေက စည်းစိမ်ဥစ္စာနဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်တွေကို သယ်ဆောင်လာပေးတယ်လို့ ပြောလေ့ရှိကြပေမဲ့ မင်းတို့ကတော့ ဘာလို့ ဒီလို အခြေအနေမျိုးအထိ ဖြစ်ပျက်နေရတာလဲ။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချကာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ မိစ္ဆာများသည်လည်း ၎င်းတို့၏ ပုဆိန်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား နှစ်ပိုင်းပြတ်မတတ် ခုတ်ပိုင်းရန် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြချေပြီ။

ထိုမိစ္ဆာများသည် ကျင့်စဉ်အဆင့် နိမ့်ပါးကြပြီး သိုင်းပညာရှင် ပဉ္စမအဆင့်ခန့်သာ ရှိကြပေသည်။ ၎င်းတို့သည် သာမန် သိုင်းပညာရှင်များကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ အနည်းငယ်မျှ ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိလှပေ။

မိစ္ဆာများ၏ ခေါင်းဆောင်မှာမူ ပိုမို အစွမ်းထက်ပြီး ပထမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်နှင့် ညီမျှပေရာ ထိုအဆင့်ဖြင့် သာမန် သိုင်းပညာရှင်များထဲတွင် တပ်စုမှူးပင် ဖြစ်လာနိုင်ချေရှိသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့သည် ဦးချိုများ ကျိုးပဲ့နေခြင်းကြောင့် သိုင်းပညာရှင်များကြားတွင် နေရာတစ်နေရာ မရရှိနိုင်ဘဲ ဤကဲ့သို့သော အန္တရာယ်များလှသည့် အလုပ်များကိုသာ လုပ်ကိုင်နေကြရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

ယင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်း အမှန်တကယ် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မြန်နှုန်းကို မမီနိုင်တော့ခြင်းသာ ဖြစ်ချေသည်။

ချက်ချင်းပင် ဆယ်ဂဏန်းခန့်ရှိသော မိစ္ဆာများသည် ၎င်းတို့၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်လှသော အားလှိုင်းတစ်ခု ရိုက်ခတ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကိုယ်ခန္ဓာများ နောက်သို့ လွင့်စင်ကာ မြို့ရိုးဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သွားရောက် ရိုက်ခတ်မိကြတော့သည်။

မြို့ရိုးကိုမူ ဘုရင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သော အထူးဒြပ်ပစ္စည်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသဖြင့် ၎င်းတို့ သွားရောက်ရိုက်ခတ်မိသော်လည်း မြို့ရိုးမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ပျက်စီးခြင်း မရှိပေ။

၎င်းတို့၏ နံရိုးများသာ ကျိုးပဲ့ကုန်ကြပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ အန်ထွက်လာကြတော့သည်။

မိမိ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ ကစဉ့်ကလျား အရေးနိမ့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ဦးချိုကျိုးသည် ဟိန်းဟောက်ကာ သူ၏ ပုဆိန်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆက်လက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြန်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လွင့်ပျံလာသော ပုဆိန်ကို အသာအယာ ဖမ်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဦးချိုကျိုး လူသား၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ ပုဆိန်သွားကို ထိုလူ၏ လည်ပင်းတည့်တည့်သို့ ပိတ်ဆို့ ကပ်ထားလိုက်တော့သည်။

“မင်းတို့ကို စေခိုင်းလိုက်တဲ့လူက မင်းတို့ကို ဘာတွေ ပြောလိုက်လဲတော့ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့အဆင့်နဲ့တော့ ငါ့ကို သတ်ဖို့ ဝေးသေးတယ်။” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲ၌ ရက်စက်လိုသော စိတ်ဆန္ဒတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ထိုတစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာ၏ လည်ပင်းကို ပုဆိန်ဖြင့် လှီးဖြတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

“တောက်... အောက်တန်းကျလိုက်တာ၊ သူက မင်းကို အဲဒီလောက် မသန်မာဘူးလို့ ပြောလို့ ငါတို့က ဒီတာဝန်ကို လက်ခံခဲ့တာ၊ သူ ငါတို့ကို လိမ်ညာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့မိဘူး။” မိစ္ဆာများ၏ ခေါင်းဆောင်က နာကျင်စောင်းမြောင်းစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အချိန်မီပင် သူ၏ အားအင်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သဖြင့် ထိုတစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာ၏ လည်ပင်းတွင် သွေးစွန်းသော အမှတ်အသားတစ်ခုသာ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

“ဟွန်း... သွားကြတော့၊ မင်းတို့ကို ငါမသတ်ဘူး။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလွန် သည်းခံထိန်းချုပ်ထားသော လေသံဖြင့် အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်ပြီး ပုဆိန်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပုဆိန်ဂိုဏ်းအဖွဲ့ဝင်များ၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ ပုဆိန်များကို ကောက်ယူကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာရန် ပြင်ကြတော့သည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက လှည့်ကြည့်ကာ “ငါတို့ကို ငှားရမ်းခဲ့တဲ့လူရဲ့ အမည်က ဖူလီလို့ ခေါ်တယ်၊ သူက ဦးချိုနှစ်ဖက်လုံး ပြည့်စုံတဲ့ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာတစ်ယောက်ပဲ။” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

ယင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသက်ချမ်းသာပေးမှုကို ကျေးဇူးဆပ်သည့် အနေဖြင့် အချက်အလက် ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အဲဒါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါသိပြီးသားပါ။”

ပုဆိန်ဂိုဏ်း အဖွဲ့ဝင်များ မထွက်ခွာမီမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ညကောင်းကင်ယံထဲသို့ မြားတစ်စင်ကဲ့သို့ ပျံတက်သွားပြီး တည်းခိုခန်းရှိရာဆီသို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ပြင်းထန်လှသော လေခွဲသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဖူလီ ဆိုသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ယနေ့ ပြိုင်ပွဲ၌ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ဦးချိုနှစ်ဖက်လုံး ပြည့်စုံသည့် ထိုမိစ္ဆာပင် ဖြစ်ချေသည်။

ပုဆိန်ဂိုဏ်းက မပြောပြလျှင်ပင် သူသည် ကြိုတင် သိရှိပြီး ဖြစ်ပေရာ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဖူလီသည် တည်းခိုခန်းရှိ မေအား တိုက်ခိုက်ရန် ကြံစည်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖူလီ၏ စီမံကိန်းမှာ ပုဆိန်ဂိုဏ်း အဖွဲ့ဝင်များကို အသုံးပြု၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ဝေးရာသို့ မျှားခေါ်ကာ ထိုအချိန်တွင် မေအား ဖမ်းဆီး၍ ခြိမ်းခြောက်ရန် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း အပြင်းအထန် ဖိနှိပ်ထားရသော ဒေါသတရားများသည် ယခုအခါ ပြန်လည်၍ လှုပ်ခတ်လာချေပြီ။

သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ ၎င်းတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းက လျှို့ဝှက်အစီအမံတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်ကို မသိရှိခဲ့ကြခြင်းပင်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ဖူလီသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေပြီး အခန်းထဲရှိ မေအား ကြည့်ရှုကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ဖမ်းဆီးရန် ပြင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် အခန်းတွင်းမှ အေးစက်လှသော အလင်းတန်း သုံးခုသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ဖူလီ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပျံသန်း ရောက်ရှိလာတော့သည်။

ချင်းကောင်၏ အတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာလှသော ပျံလွှားဓားမြှောင်များကို မြင်သောအခါ ဖူလီသည် လွန်စွာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားပြီး သီသီလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်ရချေသည်။

သို့သော် ထိုမျှဖြင့် မပြီးသေးဘဲ အသံကင်းမဲ့လှသော အခြား ပျံလွှားဓားမြှောင်နှစ်စင်းသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ထပ်မံ ရိုက်ခတ်လာပြီး ဖူလီ၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် ဒဏ်ရာအသေးစားနှစ်ခုကို ထင်ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။

အကယ်၍ ဖူလီ၏ တုံ့ပြန်မှုသာ နှေးကွေးခဲ့ပါက သူသည် ဤနေရာ၌ပင် အသက်ပျောက်သွားရပေလိမ့်မည်။

“ဒါက ဘာပညာရပ်ကြီးလဲ။” ဖူလီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရကာ “ဒါက နတ်ဘုရားဝိညာဉ် လက်နက်များလား၊ သူက တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဆရာသခင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား။”

အခန်းတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းရှိ မေမှာမူ မည်သည့်အရာကိုမျှ မသိရှိဘဲ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ယင်းက မေ၏ လက်ချက် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

“တောက်... တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လွန်းတယ်၊ ဒီလိုကောင်မျိုးက ဘာလို့ ဒီသေမျိုးအဆင့် စိန်ခေါ်ပွဲထဲကို လာရောက် ယှဉ်ပြိုင်နေရတာလဲ။” ဖူလီက ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီးနောက် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီမှ ပြင်းထန်လှသော လေခွဲသံကြီးကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသဖြင့် ပျာပျာသလဲဖြင့် အလျင်အမြန် ထွက်ပြေး တိမ်းရှောင်သွားတော့သည်။

အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံကို ကြားရသောအခါ မေသည် ပြတင်းပေါက်ထံသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကြည့်ရှုရာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီမှ ပျံသန်းလာသော ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထက်သန်စွာ ထွက်ပေါ်လာရှာသည်။

“အကိုဖုန်း... ပြန်လာပြီလား။” မေက ပြုံးလျက် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အခန်းထဲသို့ ပျံသန်း ဝင်ရောက်လာပြီး ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း “အင်း... ပြန်လာပါပြီ၊ ယင်ကောင် အနည်းငယ် ရှိနေလို့ အသာအယာပဲ ရှင်းလင်းခဲ့ပါတယ်။”

“ သိတာပေါ့၊ အကိုဖုန်းက အတော်ဆုံးပဲ။” မေက ရွှင်လန်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘေးအန္တရာယ်သည် သူမ၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်ကို သတိပြုမိပုံ မရပေ။

“အခုချိန်က အတော်လေး နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ ငါတို့ အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ကြမလား။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အကြံပြုလိုက်သည်။

“ကောင်းသားပဲ... ကောင်းသားပဲ၊ ညီမတို့ ဘယ်သွားကြမလဲ။” မေက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

“စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီကို သွားရှာကြတာပေါ့။” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မေ၏ လက်ကို ဆွဲကာ တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သည်းခိုနေသော နေရာမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် မည်သူမျှ နောက်ယောင်ခံ လိုက်လာခြင်း မရှိသည်ကို သေချာစေပြီးမှ ဖူလီသည် သီးသန့် နေအိမ်တစ်အိမ်သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ဤနေရာကို လွန်ခဲ့သော အချိန်ကပင် ငှားရမ်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာ၌ နေထိုင်လေ့မရှိဘဲ ယာယီ ခိုနားရာ နေရာအဖြစ်သာ အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူ ပုန်းကွယ်နေသော နေရာကို မည်သူမျှ သိရှိနိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူက ယုံကြည်ထားပေရာ ဤအရာအားလုံးကို သူက ကြိုတင်၍ စနစ်တကျ စီမံထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ယင်းက သူ၏ အလေ့အထပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဤသေမျိုးအဆင့် စိန်ခေါ်ပွဲတွင် မပါဝင်မီကပင် ဖူလီသည် မိမိထက် သန်မာသော မည်သည့် ပြိုင်ဘက်ကိုမဆို အောက်လမ်းနည်းလမ်းများဖြင့် ဖယ်ရှားရှင်းလင်းရန် ကြိုတင် တွက်ချက်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေရာ မည်သည့် အဟန့်အတားမျှ ချန်ထားခဲ့ရန် စိတ်ကူးမရှိချေ။