အခန်း ၇၉၄

အခန်း(၇၉၄)

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သူ၏အဖော်နှစ်ဦးသည် လူပေါင်းများစွာ ဆော့ကစားနေကြသော ရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာကြချေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းက မနာလိုဝန်တိုမှု အမူအရာများ ပြသကြကုန်၏။

အသက်လုပွဲ၌ အနိုင်ရရှိပြီး သာလွန်ထက်မြက်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ခြင်းက အခြားသူများအား သဘာဝအတိုင်း မနာလိုဖြစ်စေသည် ဖြစ်ရာသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာကမူ မှောင်မှောင်မှိုင်မှိုင် ရှိနေခဲ့ချေသည်။

မင်းသားကာရီက သူတို့အား မည်သို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ရည်ရွယ်ထားသည်ကို သူမသိသဖြင့် မေ ထိခိုက်နာကျင်ရမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး အနည်းငယ် စိုးထိတ်နေမိသည်။

ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသော လူလိမ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း မိမိထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်မကျေမချမ်း ဖြစ်သွားရချေ၏။ ယင်းက မိမိရှာဖွေထားသော ငွေကြေးအားလုံးကို ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ အပ်နှံရတော့မည် မဟုတ်လော။

“တကယ့်ကို ခန့်ညားထည်ဝါတာပဲ” ဟု လူလိမ်က ခါးခါးသီးသီး အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်ချေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် စစ်သည်တော် တစ်ဒါဇင်ကျော် ဝန်းရံလိုက်ပါလာသည်ကို မြင်ရသည်ဖြစ်ရာ ယင်းက မည်သို့လျှင် မနာလိုဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ လူလိမ်ထံသို့ ရောက်မလာဘဲ အခြားတစ်ဖက်သို့ လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

လူလိမ်မှာ အတော်ပင် အံ့အားသင့်သွားရချေသည်။

“ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ သူ ဒီဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို မလိုချင်တော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား”

လူလိမ်တစ်ယောက် စိတ်ကူးယဉ်မှုများထဲတွင် နစ်မြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ခြေဖဝါးအနီးသို့ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဒိုင်းခနဲ လွင့်ပျံလာခဲ့ချေသည်။ ယင်းက စာရွက်တစ်ရွက် ချည်နှောင်ထားသည့် ပျံလွှားဓားမြှောင်တစ်စင်း ဖြစ်ပေသည်။

လူလိမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဟန်မပျက် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ပျံလွှားဓားမြှောင်ကို ကောက်ယူကာ စာရွက်ပေါ်ရှိ စာသားများကို သေချာစွာ ဖတ်ရှုလိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို မလိုချင်သော်လည်း အခြားသော စည်းကမ်းချက်များ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေရာသည်။

“မေနဲ့ ဖူလီကို မြို့ထဲကနေ ပို့ဆောင်ပေးရမယ် ဟုတ်လား။ ဒါကလည်း မလွယ်ကူလှဘူးပဲ” ဟု လူလိမ်က ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိသော်လည်း သူ၏မိစ္ဆာကျောက်တုံးများကို တွေးတောမိလိုက်သောအခါ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

“ကောင်းပြီလေ၊ မိစ္ဆာကျောက်တုံးတွေအတွက်ကြောင့်ပဲ ငါ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းကို ကူညီပေးလိုက်ပါ့မယ်” ဟု လူလိမ်က မတတ်သာသည့်အဆုံး ပြောလိုက်ရချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မိစ္ဆာကျောက်တုံးများကို မယူဘဲ နေနိုင်သော်လည်း မေနှင့် ဖူလီတို့ကို မြို့ပြင်သို့ အရောက် ပို့ဆောင်ပေးရမည်ဟု စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးသားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ပြင်ပတွင် လျှောက်လည်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် မြို့စားမင်း၏ စံအိမ်တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အခန်းထဲတွင် စုဝေးလိုက်ကြချေသည်။

“ကဲ… အခုပဲ စတင်လိုက်ကြရအောင်။ အခြေအနေတွေက အချိန်မရွေး ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်။ မင်းတို့အားလုံး ထွက်ခွာသွားနိုင်မှပဲ ငါ စိတ်အေးရလိမ့်မယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က ဘယ်လိုထွက်သွားရမှာလဲ။ အပြင်က စစ်သည်တော်တွေက ကျွန်တော်တို့ကို ပေးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဖူလီက မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏လက်ဖဝါးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်လိုက်ရာ အောက်ခြေရှိ မြေသားများက လှုပ်ရှားရုန်းကြွလာခဲ့ချေသည်။

ဧည့်ခန်းဆောင်သည် မြို့စားမင်းစံအိမ်တော်၏ နောက်ကွယ်တည့်တည့်တွင် တည်ရှိပြီး ခြံစည်းရိုးတံတိုင်းနှင့် သိပ်မဝေးလှချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မြေကမ္ဘာဓာတ်စွမ်းအားက သိပ်မပြင်းထန်သော်ငြားလည်း မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုကိုမူ ဖန်တီးနိုင်ဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ဒါက စွမ်းရည်အမျိုးမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူး ဖြစ်ပေရာ ထိုသို့သော အရာက မမျှော်လင့်ထားသည့် မည်သည့်အခြေအနေမျိုးကိုမဆို အချိန်မရွေး တုံ့ပြန်နိုင်စေချေသည်။

“သူတို့တွေ ငါတို့အပေါ် ဒီလောက်မြန်မြန် လက်ရဲဇာတ်ရဲ လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါတို့မှာ အချိန်ရှိပါသေးတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေအား ကြည့်ရှုရင်း ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် မေ မထွက်ခွာမီ သူမ၏ဦးချိုကို ပြန်လည်ဆက်ပေးလိုခြင်း ဖြစ်ပေရာ ထိုသို့ဆိုလျှင် မေသည် ဦးချိုမပါသောသူတစ်ဦး မမဟုတ်တော့ဘဲ ကျွန်အဖြစ်မှလည်း လွတ်မြောက်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်ပိုင်းတွင် မိမိ ထွက်ခွာသွားရလျှင်ပင် မေသည် ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုဖြင့် ရှင်သန်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုခဏ၌ပင် ယာရု၏ ပုံရိပ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအတွင်းသို့ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး သူ၏နောက်ကွယ်တွင် စစ်သည်တော်များစွာ ဝန်းရံလျက် သူတို့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာနေကြချေသည်။

“ဒုက္ခပါပဲ… သူတို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ရှာတွေ့လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားမိဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပူပန်စွာ ဆိုရင်း သူယခုလေးတင် ဖန်တီးထားသည့် မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းဝကို ကန်ဖွင့်လိုက်လေသည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက် မြန်မြန်ထွက်သွားကြတော့” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မေနှင့် ဖူလီတို့ကို လှိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ချေသည်။

“ဒါဆို အကိုဖုန်း… ကကော” ဟု မေက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး “ဒါက ငါအလိုရှိတဲ့ အခြေအနေပဲ။ မင်းတို့ အခုပဲ ထွက်သွားပြီး ရင်ပြင်ထဲက လူလိမ်ကို သွားရှာလိုက်ကြပါ။ သူ မင်းတို့ကို ကူညီပြီး ပို့ပေးလိမ့်မယ်” ဟု ဆိုလိုက်ချေသည်။

“သိပါပြီ အကိုဖုန်း… လည်း သတိထားပါဦးနော်” ဟု မေက မှာကြားလိုက်လေသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လှိုဏ်ခေါင်းဝကို လက်ဖဝါးဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ရာ မြေသားများက ပြန်လည်ဖုံးအုပ်သွားခဲ့ချေသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ စတင်ပြီပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိုနေရာတွင် ထိုင်လျက် တည်ငြိမ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယာရုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အခန်းတံခါးဝသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ခေါက်လိုက်ချေသည်။

“ကျွန်တော် ယာရု… ဖူလီကို တွေ့ဖို့ အမိန့်အရ လာခဲ့တာပါ” ဟု ယာရုက တံခါးဝမှ လှမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဝင်ခဲ့ပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသံက အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေသည်။

ယာရုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်လာခဲ့ရာ အခန်းထဲတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိသွားရချေသည်။

“သူတို့နှစ်ယောက်ကော ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ” ဟု ယာရုက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“သူတို့ ထွက်သွားကြပြီလေ။ မြို့စားမင်းရဲ့ စံအိမ်တော်ထဲက နေထိုင်မှုပုံစံကို သူတို့ မနေတတ်လို့ပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ချေသည်။

“ပေါက်ကရတွေ… မြို့စားမင်းရဲ့ စံအိမ်တော်က ကာကွယ်ရေး တင်းကြပ်ထားတာ။ သူတို့တွေ လွတ်မြောက်သွားနိုင်စရာ အကြောင်းကို မရှိတာ” ဟု ယာရုက ขက်ထန်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း က ပုခုံးတွန့်လိုက်ပြီး “ဒါပေမဲ့ သူတို့ တကယ်ပဲ ထွက်သွားခဲ့ကြပြီ။ ပြီးတော့ ငါ သိချင်တာက မင်း ဖူလီကို ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”

“ဒီကိစ္စက မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ဒါက ငါနဲ့ ဖူလီကြားထဲက ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အာဃာတပဲ” ဟု ယာရုက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ချေသည်။

“ဖုန်း… မင်းက မင်းသားကြီး မျှော်လင့်ချက်အပြည့် ထားတာခံရတဲ့သူ။ မင်းရဲ့ရှေ့ရေးက တောက်ပနေတာပဲ။ မင်းနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့သူတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ မင်းရဲ့အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးမပစ်လိုက်ပါနဲ့”

“မင်းပြောတဲ့ အနာဂတ်ဆိုတာ မင်းသားရဲ့ ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်လာဖို့ကို ပြောတာလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြန်လည်ချေပလိုက်လေသည်။

“မင်းသားရဲ့ ခွေးပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။ လူအများကြီးက ထိုသို့သော ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်ချင်နေကြပေမဲ့ မင်းသားကြီးက သူတို့ကို ခွေးအဖြစ်တောင် အလိုမရှိဘူး”

“ဩော်… တကယ့်ကို သစ္စာရှိတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်ပါပဲလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာသလို ဦးခေါင်းကို ယမ်းလိုက်ပြီး “ဒါပေမဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လို အကြာကြီး ထိုင်နေရရင် နောက်ဆို ပြန်မတ်တတ်ရပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ စိုးရိမ်မိတယ်”

“ဟွန်း… မင်းက ကောင်းကောင်းပြောတာကို နားမထောင်မှတော့ အကျိုးဆက်ကို ခံစားရုံပေါ့။ မင်းက မင်းသားကြီးကို ဆန့်ကျင်ချင်တယ်ဆိုမှတော့ ဒီနေရာမှာပဲ နေရစ်ခဲ့ပေတော့”

စစ်သည်တော် အများအပြားသည် အခန်းထဲသို့ အလုအယက် တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းအား လျင်မြန်စွာ ဝန်းရံပိတ်ဆို့လိုက်ကြချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ယာရုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး “မင်းက အမျိုးသမီးတွေကို အဓမ္မလုယူခဲ့ပြီး မကောင်းမှုတွေ အများကြီး ကျူးလွန်ခဲ့တာ။ မင်းသားရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ နေရင် တကယ်ပဲ ဘေးကင်းနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများက လူသားစားမိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝါးမြိုနိုင်စွမ်းရှိနေသည်ဟု ထင်မှတ်ရပေရာ ယာရုမှာ ထိုမျှလောက်သော အကြည့်ကြောင့် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားရချေသည်။

“သေစမ်း… သူ့ကို သတ်ကြစို့”

အမိန့်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စစ်သည်တော်များသည် ရှေ့သို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ပြေးဝင်သွားကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ပုရွက်ဆိတ်များ မည်မျှပင် များပြားပါစေဦးတော့ ပုရွက်ဆိတ်သည် ပုရွက်ဆိတ်သာ ဖြစ်ချေသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မဟူရာအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စစ်သည်တော် အများအပြားကို တစ်ခဏချင်း ဖြတ်ကျော်ကာ ယာရု၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ချေသည်။

ထို့နောက် စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများ ဖုန်းလွှမ်းနေသော နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးကို ရှေ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

ယာရုသည်လည်း ပျော့ညံ့သူတစ်ဦး မဟုတ်ပေရာ ယင်းက ချက်ချင်းပင် မိမိ၏ ဓားမကြီးကို ဆွဲထုတ်ကာ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ကာဆီးလျက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံလိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ယာရုကို ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်ရာ တံခါးမကြီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ပြင်ပရှိ ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြကုန်၏။

“မင်း သေရတော့မယ်” ဟု ယာရုက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်ချေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်ပြီး “မင်းလည်း သေရမှာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြောဆိုလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲမှ ပြင်းထန်သော စုပ်ယူမှုစွမ်းအားတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ချေသည်။

ယာရုမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ စောင်းငဲ့ရွေ့လျားသွားရလေသည်။

“သေချင်နေတာပဲ”

ယာရုက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထိုစုပ်ယူမှုစွမ်းအားကို အသုံးချကာ သူ၏ဓားမကြီးကို ရုတ်တရက် မြှောက်လျက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်ချေသည်။

ကြီးမားလှသော စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများသည် သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ပြင်းထန်သော လေဆင်နှာမောင်းငယ်တစ်ခုအဖြစ် ပုံသဏ္ဌာန်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းအား တစ်စစီ ဆုတ်ဖြဲပစ်တော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ထိုခဏ၌ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ညှိုးသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွင်းသွားသကဲ့သို့ ထိုလေဆင်နှာမောင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ ယာရု၏ နဖူးပြင်ကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်ချေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ယာရုသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ လွင့်ပျံထွက်တော့မည့်အလား ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော နာကျင်မှုဝေဒနာက သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

အဆုံးမရှိသော မှောင်မိုက်မှုများက သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် စတင်ပျံ့နှံ့လာခဲ့ပြီး ယာရုသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်မြည်တမ်းလျက် ဒူးထောက်လဲကျသွားရချေတော့သည်။