အခန်း ၇၉၅
Vol. 39 Ch. 795
အခန်း(၇၉၅) ဘိုးဘေးထံမှ သတင်းစကား
ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယာရု၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ သူ၏ လက်ဝါးကို လျင်မြန်စွာ တင်လိုက်ပြီး ယာရု၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို စုပ်ယူရင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ ယာရု၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ရှာဖွေစစ်ဆေးလိုက်လေသည်။
ထိုအရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အရိပ်တစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
သိုင်းပညာရှင်များ ထိုနေရာသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြချိန်တွင်မူ မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်လျက် အသည်းအသန် နာကျင်ခံစားရင်း သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော အထက်တန်းလွှာ ယာရုကိုသာ တွေ့မြင်ကြရတော့သည်။
ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ ထောင့်စွန်းများမှတစ်ဆင့် လျင်မြန်စွာ တိုးဝှေ့ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ညအချိန်ဖြစ်ပေရာ မည်သူမျှ ချင်ယွမ်ဖုန်း ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိကြချေ။
အရိပ်ဆိုးသတ်ဖြတ်ခြင်း ပညာရပ်သည် ယမမင်းအဖွဲ့၏ အဆင့်မြင့်လူသတ်သမားများအတွက် မဖြစ်မနေ သင်ယူရမည့် ဘာသာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ယင်းသည် စစ်မှန်သော တိုက်ပွဲများတွင် စမ်းသပ်ပြီးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။
အထူးသဖြင့် မှောင်မိုက်သော ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင်မူ သူတို့အတွက် လူသူမရှိသော ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။
ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြို့စားမင်းအိမ်တော်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားလာရင်း မကြာမီမှာပင် မင်းသားကာရီနှင့် သူ၏ ခြံရံလိုက်ပါလာသူများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။
သို့ရာတွင် ယခုအချိန်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်း မြင်တွေ့နေရသော မင်းသားကာရီသည် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ နောက်ကွယ်တွင် အလွန်ရိုသေသမှုရှိသော အမူအရာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီကလေးကမှ တကယ့် မင်းသားကာရီပဲ။ သူက လူစားထိုးတောင် ရှာထားသေးတာလား။ သေမှာကို ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်နေလို့လဲ မသိဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
သူသည် ထိုအကြောင်းကို ယာရု၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲမှ သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လက်တွေ့မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေရဆဲ ဖြစ်ပေသည်။
နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ၍ အသက်ရှင်ခဲ့သော ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာအိုကြီး ဖြစ်သည့် မင်းသားကာရီသည် အမှန်တကယ်ပင် ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် တူလွန်းလှပေသည်။
အကယ်၍ သူ၏အကြောင်းကို ကောင်းစွာမသိရှိပါက မည်သူမျှ မှတ်မိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
မင်းသားကာရီသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေပြီး မည်သူမျှ သူ၏ စစ်မှန်သော အမှတ်သံဏ္ဌာန်ကို မသိရှိကြသနည်းဟူသည်မှာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပေ။
ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထောင့်စွန်းတစ်ခုတွင် ငြိမ်သက်စွာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရာ မင်းသားကာရီသည်လည်း သူရှိနေသည်ကို သတိပြုမိခြင်း မရှိပုံပေါ်ပေသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသည် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး မင်းသားကာရီ၏ ရှေ့မှောက်၌ ဒူးထောက်လိုက်လေသည်။
"အရှင်မင်းသား... ကိစ္စကြီးတော့တာပါပဲ။ ဖုန်းက ယာရုကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးနဲ့ ဖူလီတို့လည်း ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်သွားကြပါပြီ။ သူတို့အခန်းထဲမှာ မြေအောက်လှိုင်ခေါင်းတစ်ခုကိုလည်း ရှာတွေ့ထားပါတယ်" ဟု ထိုသိုင်းပညာရှင်က ပြာပြာသလဲ ပြောကြားလိုက်သည်။
"ဘာလဲ... ယာရု သေပြီ ဟုတ်လား။ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူ ထွက်သွားတာ ဘယ်လောက်မှတောင် မကြာသေးဘူးလေ" ဟု ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဒီဖုန်းဆိုတဲ့လူက ငါတို့ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး အစွမ်းထက်ပုံရတယ်" ဟု အခြားကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ သူတို့ အဲဒီလှိုင်ခေါင်းကို ဘယ်တုန်းက တူးလိုက်ကြတာလဲဆိုတာပဲ ငါ စဉ်းစားလို့မရ ဖြစ်နေတာ"
"အဲဒါက တူးထားတာ မကြာသေးဘူးဆိုတာ သေချာတယ်" ဟု မင်းသားကာရီက ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အသံဖြင့် ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အဲဒီဖုန်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ငါတို့မသိသေးတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေတာပဲ"
"ဗျာ... ကြိုတင်တူးထားတာ မဟုတ်ရင် လှိုင်ခေါင်းတစ်ခုက ဟင်းလင်းပြင်ထဲကနေ ဒီအတိုင်း ပေါ်လာနိုင်ပါ့မလား" ဟု ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လျက် မေးမြန်းလေသည်။
မင်းသားကာရီသည် ရယ်မောလိုက်ရင်း "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းတုန်းက ကမ္ဘာမြေကို စိတ်တိုင်းကျ ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့လူတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ငါတို့ မိစ္ဆာနယ်မြေမှာတော့ အဲဒီလို အစွမ်းမျိုး ရှိတဲ့သူ မရှိပါဘူး" ဟု ဆိုလေသည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းတုန်းက ဟုတ်လား" အခြားကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသောင်းချီက လူတစ်ဦး ဖြစ်နေ၍များလား။
"စိုးရိမ်မနေကြစမ်းပါနဲ့၊ သူက နှစ်ပေါင်းသောင်းချီက လူတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် အဲဒီလူရဲ့ နာမည်က ယာဘို တဲ့။ သူက ကြယ်တံခွန်တစ်ခုလို ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်ကျော်ကြားလာခဲ့တာ။ အခု ဒီဖုန်းနဲ့လည်း တော်တော်လေး တူတယ်။ သူကလည်း မြေကြီးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ မိစ္ဆာဘုရင်က သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တာလေ" ဟု မင်းသားကာရီက စိုးရိမ်ပူပန်မှု လုံးဝမရှိသော အမူအရာဖြင့် ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။
"မိစ္ဆာဘုရင် ခေါ်ဆောင်သွားတာ ဟုတ်လား" အားလုံးမှာ အလွန်တရာ အံ့ဩသွားကြရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိစ္ဆာဘုရင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းကျော်မျှသာ ရှိသေးသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
"ဟဲဟဲ... မိစ္ဆာဘုရင်က သူ့ကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားလဲဆိုတာတော့ ငါလည်း မသိဘူး။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ငါလည်း သူ့ကို ထပ်မတွေ့ရတော့ဘူးလေ" ဟု ကာရီက ဆိုသည်။
"အဲဒီနောက်မှာတော့ မိစ္ဆာဘုရင်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာပေါ့"
အားလုံးသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ရာ သတင်းစကားကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြပြီး မည်သူမျှ ထပ်မံ၍ မှတ်ချက်မပေးရဲကြတော့ချေ။
"ကဲ... သွားကြတော့။ အဲဒီဖုန်းကို ငါ့ဆီ ရောက်အောင် ခေါ်လာခဲ့ကြစမ်း" ဟု ကာရီက တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ကိုယ်ရံတော်များသည် ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား လိုက်လံရှာဖွေရန်အတွက် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
ထောင့်စွန်းတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း သူတို့ကဲ့သို့ပင် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားရသည်။
မိစ္ဆာနယ်မြေတွင် ကမ္ဘာမြေကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသူ မရှိချေ။ ကာရီ ပြောဆိုခဲ့သော ယာဘို ဆိုသည်မှာ သူ၏ ရှေးဟောင်းဘိုးဘေး ဖြစ်သည့် ကျိရန် ဖြစ်တန်ရာပေသည်။
"မိစ္ဆာဘုရင်နဲ့ တွေ့ပြီးနောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတာ ဟုတ်လား။ ငါတို့ ဘိုးဘေး ပျောက်ဆုံးသွားတာက မိစ္ဆာဘုရင် ပျောက်ကွယ်သွားတာနဲ့ ဆက်စပ်နေတာများလား"
ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယမေးခွန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ ယင်းအဖြေကို သိရှိနိုင်ရန်အတွက်မူ မိစ္ဆာဘုရင် သို့မဟုတ် သူ၏ ဘိုးဘေးကို ကိုယ်တိုင်ရှာဖွေတွေ့ရှိမှသာ ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော် မိစ္ဆာဘုရင်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို ယာဘိုသည်လည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူတို့အား ဘယ်နေရာတွင် ရှာဖွေရပါမည်နည်း။
ထိုအချိန်တွင် မေနှင့် ဖူလီတို့သည် ရင်ပြင်အတွင်းရှိ လူလိမ်အား လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကြသည်။
"မြန်မြန်လုပ်၊ ငါတို့ကို ကာရီမြို့ထဲကနေ အမြန်ဆုံး ခေါ်ထုတ်သွားပေးပါ" ဟု ဖူလီက လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
"အခုချက်ချင်းကြီး ဟုတ်လား။ ဖုန်းက မနက်ဖြန်မှ ထွက်မယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား" လူလိမ်က အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သွားလို့ပဲ၊ ငါတို့ အခုချက်ချင်း သွားမှဖြစ်မယ်" ဟု မေက ပြာပြာသလဲ ပြောလိုက်၏။
"ဒါဆို... ဖုန်းကော ဘယ်မှာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မတွေ့ရသဖြင့် လူလိမ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဖူလီက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း "သူက မြို့စားမင်းအိမ်တော်ထဲမှာ ကျန်ခဲ့တုန်းပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။
လူလိမ်သည် စိတ်ထဲ၌ ပိုမို၍ မအေးမချမ်း ဖြစ်လာကာ "ဒုက္ခပါပဲဗျာ၊ သူ တစ်ခုခု အကြီးအကျယ် လုပ်တော့မယ်ဆိုတာ ငါ ကြိုသိသားပဲ။ အခုတော့ ငါ့ကိုပါ ဒီနေရာကနေ ဆွဲထည့်လိုက်ပြီပေါ့။ ဒီမိစ္ဆာကျောက်တုံးတွေကို ရဖို့က အဲလောက် မလွယ်ကူဘူးဆိုတာ ငါ ကြိုတွေးထားရမှာ" ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။
"ဘာမိစ္ဆာကျောက်တုံးလဲ" မေနှင့် ဖူလီတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အလွန်တရာ သိချင်စိတ် ပြင်းပြသွားကြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မေအား မိစ္ဆာကျောက်တုံးအကြောင်းကို ပြောပြရန် အချိန်မရခဲ့ချေ။ သို့မဟုတ်ပါက မေသည် အသည်းကွဲမတတ် ခံစားရပေလိမ့်မည်။
"အဲဒါတွေ အသာထားပါဦး၊ ဒီနေရာကနေ အရင်ဆုံး အမြန်ဆုံး ထွက်ကြစို့။ ငါလည်း ဒီကနေ ပြေးမှဖြစ်မယ်" လူလိမ်သည် သူ၏ ပစ္စည်းများကို လျင်မြန်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် မေ၊ ဖူလီတို့နှင့်အတူ ရင်ပြင်ထဲမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် သိုင်းပညာရှင်များသည် ထိုနေရာသို့ ရှာဖွေရောက်ရှိလာကြလေသည်။
ယခုအချိန်တွင် မြို့စားမင်းအိမ်တော်အတွင်း၌ မင်းသားကာရီသည် ထိုင်လျက် သတင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေပေသည်။
အကယ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိသေးပါက သေcharပေါက် ရှာဖွေတွေ့ရှိလိမ့်မည်ဟု သူက ယုံကြည်ထားချေသည်။
"ဒါနဲ့... မင်းက ဖုန်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်လို့ ပြောတယ်နော်။ သူက ဘယ်လိုမျိုး ပျောက်သွားတာလဲ" မင်းသားကာရီသည် သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်နေသော သိုင်းပညာရှင်အား ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
"သူက... သူက ရုတ်တရက်ကြီးကို ပျောက်သွားတာပါ။ အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြေကြီးထဲကို တိုးဝင် ပျောက်ကွယ်သွားသလိုမျိုးပဲ"
ထိုသိုင်းပညာရှင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ပျောက်ကွယ်သွားပုံကို မည်သို့ဖော်ပြရမှန်း မသိသဖြင့် မျက်မှောင်ကုတ်လျက် ဆိုရှာသည်။
"အရိပ်တစ်ခု ဟုတ်လား" မင်းသားကာရီသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ပုန်းအောင်းနေသည့် ထောင့်စွန်းနေရာသို့ တွေးတောဆင်ခြင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။
သူသည် စောစောပိုင်းကပင် ထိုနေရာ၌ ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ချေ။
ယခုအခါ သိုင်းပညာရှင်က ထိုသို့ပြောကြားလိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ မင်းသားကာရီသည် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။
မိမိကိုယ်မိမိ ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသည့်အခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ အရိပ်များထဲမှ ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။
သူ၏လက်ထဲရှိ နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးသည် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မင်းသားကာရီ၏ ကျောပြင်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးစိုက်ချလိုက်တော့သည်။
နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးသည် မင်းသားကာရီ၏ အဝတ်အစားများကို မည်သည့်ဆန့်ကျင်မှုမျှမရှိဘဲ ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲတွင်မူ အသားထဲသို့ ထိုးစိုက်မိသည့် ခံစားချက်မျိုး လုံးဝမရရှိခဲ့ပေရာ ယင်းသည် သူ့ကို အလွန်အံ့အားသင့်သွားစေသည်။
သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ရပ်နေသော မင်းသားကာရီသည် ရုတ်တရက် အရိပ်တစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
"ဒါက... မိစ္ဆာအရှိန်အဝါနဲ့ အသွင်ဖန်တီးထားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတုပဲလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ မင်းသားကာရီက ဤမျှ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။
တစ်ခုခုမှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်နှင့် အချိန်မဆိုင်းဘဲ ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်သည် ရုတ်တရက် ထူးဆန်းစွာ တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားတစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရတော့သည်။