အခန်း ၈၀၂
Vol. 39 Ch. 802
အခန်း(၈၀၂)
ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေသည် ဝတ်ရုံခေါင်းစွပ်များကို ချွတ်လိုက်ကြပြီးနောက် အစားအစာများကို မြိန်ရှက်စွာ စားသောက်ကြလေသည်။
“အကိုဖုန်း... ရ
စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါဦး၊ ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူလုပ်တာ ဖြစ်နိုင်မလဲ၊ ကလေးသူငယ်လေးတွေအပေါ် ဒီလောက်အထိ ရက်ရက်စက်စက် လက်ရဲဇက်ရဲ ရှိလှတယ်ဆိုတော့ တကယ့်ကို ယုတ်မာပက်စက်လွန်းတဲ့ လူယုတ်မာပဲ”
မေက ဒေါသတကြီးဖြင့် ရေရွတ်သည်။
ထိုသို့သော ကလေးသူငယ်များကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းကား မည်သူမဆို ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာပင်။
ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ရင်း
“ဒီမြို့ထဲမှာ ကလေးတွေကိုမှ အထူးတလည် သဘောကျတတ်တဲ့ စိတ္တဇလူသတ်သမားတစ်ယောက် ရှိနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”
“ဒါဆို ဒီကိစ္စထဲ ဝင်ပါကြမလား”
မေက လှမ်း၍ မေးမြန်းသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခဏမျှ အတွေးပွားသွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ
“ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်ကတော့ ဒီကိစ္စက ထင်သလောက် မရိုးရှင်းဘူးလို့ ပြောနေတယ်၊ ဒါနဲ့ မင်း မှတ်မိသေးလား၊ အရင်တုန်းက မင်းသားကာရီ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စလေ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
မေသည် မင်းသားကာရီ၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မဟုတ်ပေ၊ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြန်လည်ပြောပြ၍သာ သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“မင်းသားကာရီဟာ ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ကို ရရှိပြီးတဲ့နောက်မှာ စိတ်ဓာတ်တွေ ပျက်ပြားလာပြီး မိစ္ဆာသားရဲကြီးတစ်ကောင်လို သွေးသားပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်၊ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အမှတ်သညာတွေထဲမှာ ဦးချိုကျိုးနေတဲ့သူတွေကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်နေတဲ့ ပြကွက်တွေကိုလည်း ငါ မြင်ခဲ့ရသေးတယ်”
ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြသည်။ မေသည် အစားအစာကို အသာအယာ စားရင်း တချက်မျှ စဉ်းစားလိုက်ကာ
“ ပြောချင်တာက... ဒီကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့တွေက လူတွေကို စိတ်နောက်ပြီး ရူးသွပ်သွားစေနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား”
“မှန်တာပေါ့”
ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံသည်။ မေသည် အမှန်တကယ်ပင် ထိုးထွင်းဉာဏ် မြင့်မားသူဖြစ်ကြောင်းနှင့် အတိတ်ကာလကလည်း အစွမ်းထက်သောသူတစ်ယောက် ဖြစ်တန်ရာသည်ဟု သူ ပို၍ သတိပြုမိလာသည်။
“ဒီတော့ မြို့အနှံ့မှာ ကလေးတွေကို လိုက်လံရှာဖွေနေတဲ့သူဟာလည်း ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအင်တစ်ခုခုရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံနေရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
“ဒါဆိုရင်တော့ သူ့ကို ပိုပြီးတော့ ရှာဖွေဖို့ လိုအပ်တာပေါ့”
မေက ခက်ထန်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်လို့ အဲဒီလို လွှမ်းမိုးခံရတာမဟုတ်ရင်တောင် ကလေးတွေကို သတ်ဖြတ်နေတဲ့ စိတ္တဇလူသတ်သမားကို သုတ်သင်လိုက်ရတာဟာ ကောင်းတဲ့အမှုပဲမဟုတ်လား”
ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်၏။
ညစာစားပြီးချိန်၌ ညဉ့်နက်လှပြီ ဖြစ်သည်။ ဟောမြို့တော်အတွင်း ကလေးငယ်များ ပျောက်ဆုံးနေသည့် အမှုအခင်းများကြောင့် ညချမ်းအချိန်အခါတွင် မြို့ကြီးတစ်ခုလုံး ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်လျက် ရှိပေသည်။
ဟောမြို့တော်၌ ကျန်ရစ်နေထိုင်ကြသူ အားလုံးနီးပါးသည် တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို စောစီးစွာ ပိတ်ဆို့၍ အိပ်စက်ကြလေပြီ။
မြို့စောင့်စစ်သည်များပင်လျှင် လမ်းမများအတိုင်း ခပ်သွက်သွက် လှည့်ကင်းလှည့်ကာ ဟန်ပြမျှသာ စစ်ဆေးပြီး လျင်မြန်စွာပင် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်အား ဟောမြို့တော်မှ လူသတ်သမားအကြောင်း မေးမြန်းကြည့်သော်လည်း တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် ပေးနိုင်သည့် သတင်းအချက်အလက်မှာ အလွန်တရာ နည်းပါးလှပေသည်။
ဤစိတ္တဇလူသတ်သမားသည် ကလေးငယ်များကိုသာ ပစ်မှတ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး သုံးနှစ်တာကာလအတွင်း လူကြီးများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်ကြောင်းသာ သိရသည်။
ထို့ပြင် ကလေးရှိသော မိသားစုများသည် ဟောမြို့တော်မှ ပြောင်းရွှေ့သွားကြပြီဖြစ်၍ မကြာသေးမီက ကလေးငယ်များ ပျောက်ဆုံးသည့်အမှုမျိုး မရှိခဲ့ပေ။
ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေနှင့်အတူ တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် တစုံတခုကို ပြောကြားချင်ဟန် ရှိသော်လည်း ထိုလူနှစ်ယောက်သည် ဝတ်ရုံခေါင်းစွပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် သာမန်လူများမဟုတ်ကြောင်း တွေးမိကာ ထိုအကြံကို လက်လွှတ်လိုက်ရ၏။
“အကိုဖုန်း... ညီမတို့ ဘယ်နေရာမှာ သွားရှာကြမလဲ၊ ဟောမြို့တော်ကြီးက ဒီလောက်ကျယ်ပြောတာ၊ နှစ်ယောက်တည်းနဲ့ အနှံ့အပြား ရှာဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူဘူး”
မေက ဆိုသည်။
“ဒီလောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ အမှုအခင်းမျိုးဆိုရင်တော့ ဟောမြို့တော်ရဲ့ မြို့စားမင်းအိမ်တော်မှာ သတင်းတစ်ခုခု ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်၊ ငါတို့ အဲဒီကို သွားပြီး စုံစမ်းကြည့်ရင် မကောင်းဘူးလား”
ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ အကြံပြုသည်။
“ကောင်းပြီလေ”
မေက လွယ်လွယ်ကူကူပင် သဘောတူလိုက်၏။
ဟောမြို့တော်၏ မြို့စားမင်းအမည်မှာ တာရင် ဖြစ်ပြီး မသေမျိုးဘုရင်၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လက်အောက်ခံဖြစ်သလို အဆင့်မြင့် မှူးမတ်မျိုးနွယ်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။
ဟောမြို့တော်အတွင်း၌မူ သူ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ကောင်းသတင်းနှင့် ဆိုးသတင်း သမမျှသာ ရှိသည်။
သူတို့နှစ်ဦး မြို့စားမင်းအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဤနေရာ၏ ကာကွယ်ရေးစနစ်မှာ အခြားမြို့များထက်များစွာ လျော့ရဲနေပြီး စစ်သည်အရေအတွက်လည်း နည်းပါးလှကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။
မိစ္ဆာနယ်မြေသည် ကျယ်ပြောလှပြီး လူဦးရေ ထူထပ်သော်လည်း မြို့တစ်မြို့နှင့်တစ်မြို့ အလွန်အလှမ်းဝေးကွာလှကာ မြေရိုင်းအမြောက်အမြားမှာမူ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်များနှင့် ကျေးရွာများသာ ဖြစ်ကြပေသည်။
ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ မြို့စားမင်းအိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို ဖြန့်ကြက်လွှမ်းမိုးလိုက်ရာ မြို့စားမင်း၏ စာကြည့်ခန်းအတွင်းရှိ လူကို အာရုံခံမိသွားသည်။
ထိုသူကား အားကောင်းသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် သိသာလှပေသည်။ သူသည် အရပ်အမြင့် နှစ်မီတာကျော်ခန့်ရှိကာ သန်မာထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာထက်တွင်မူ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လျက် ရှိသည်။
“ဒါ တာရင်လား၊ သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က တတိယအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်လောက် ရှိတာပဲ၊ မဆိုးဘူးလို့ ပြောရမယ်”
ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး ကင်းစောင့်စစ်သည်များ အာရုံလွတ်လပ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ မေ၏လက်ကို ဆွဲ၍ မြို့စားမင်းအိမ်တော်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဝင်လိုက်လေသည်။
တံတိုင်းအနီးတွင် ရပ်နေသော စစ်သည်များသည် ဝေခွဲမရသောအမူအရာဖြင့် အထက်သို့ မော့ကြည့်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ခေါင်းပေါ်မှ တစုံတခု ပျံသန်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်မူ မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရှိရပေ။
“ဟူး... ငါ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်တာလားမသိဘူး”
စစ်သည်တစ်ဦးက တိုးတိုးရေရွတ်သည်။
“စိတ်လှုပ်ရှားတာ ဟုတ်လား၊ မင်းကတောင် အဲဒီစကားကို ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့၊ စောစောက မင်း ငိုက်နေတာ ငါ သိတယ်နော်”
အခြားစစ်သည်တစ်ဦးက လှမ်း၍ ဆူပူလိုက်၏။
ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ သာလွန်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ လှည့်ကင်းစစ်သည်များကို ရှောင်ကွင်းကာ စာကြည့်ခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
စာကြည့်ခန်းအတွင်း ထိုင်နေသော တာရင်သည် စိုးရိမ်ပူပန်လျက် ရှိနေပြီး
“မြို့ထဲမှာ လူဦးရေက ပိုပိုပြီး နည်းလာပြီ၊ ငါ ဒါကို မသေမျိုးဘုရင်ဆီ ဘယ်လို ရှင်းပြရပါ့မလဲ”
ထိုသို့ ရေရွတ်နေစဉ်မှာပင် စာကြည့်ခန်းတံခါးသည် ရုတ်တရက် ပွင့်ဟသွားတော့သည်။
“ ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်ပါနဲ့လို့ မပြောထားဘူးလား”
တာရင်သည် အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ အံ့အားသင့်သွားရတော့သည်။
အကြောင်းမူကား စာကြည့်ခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေသော လူနှစ်ယောက်မှာ သူ၏ လက်အောက်ခံများ မဟုတ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝင်လာတာလဲ”
တာရင်သည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အရေပြားထက်တွင် မိစ္ဆာအကြေးခွံများ လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး တာရင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
ယခုအခါတွင် သူသည် သတ္တမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ တတိယအဆင့် ဘိုးဘေးတစ်ဦးကို နှိမ်နင်းရန်မှာ လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးရသကဲ့သို့ လွယ်ကူလှပေသည်။
သူသည် တာရင်၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး နံရံဆီသို့ ဆောင့်တွန်းလိုက်၏။
တာရင်သည် မိမိရှေ့မှ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသောသူသည် မိမိထက် များစွာအစွမ်းထက်လှကြောင်း တွေးမိကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။
သူသည် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုကိုမျှ မပြုလုပ်နိုင်ဘဲ နံရံတွင် ကပ်လျက် ငြိမ်သက်သွားရတော့သည်။
“ငါတို့ ဒီကိုလာတာ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ကလေးငယ်တွေရဲ့ ကိစ္စကြောင့်ပဲ”
ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။
မေသည်လည်း စာကြည့်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး တံခါးကို သဘာဝကျကျပင် ပြန်လည်ပိတ်ဆို့လိုက်၏။
တာရင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချလိုက်ရင်း
“မင်းတို့က တကယ်ပဲ ဘယ်သူတွေလဲ”
“ဒါကို မင်း သိဖို့မလိုပါဘူး”
ချင်ယွမ်ဖုန်းက တာရင်သည် ပြန်လည်ခုခံခြင်းမပြုတော့ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် လည်ပင်းကို အသာအယာ လွှတ်ပေးလိုက်ကာ
“မင်း စုံစမ်းသိရှိထားတဲ့ အချက်အလက်တွေကိုသာ ငါတို့ကို ပြောပြစမ်းပါ”
“ကောင်းပါပြီ၊ ငါ့မှာလည်း ဒီပြဿနာကြောင့် ခေါင်းခဲနေရတာ၊ တကယ်လို့ မင်းတို့ ဖြေရှင်းပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ငါ ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ”
တာရင်က ဆိုသည်။
ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တာရင် ထိုင်ခဲ့သော ကုလားထိုင်ထက်တွင် ဝင်ရောက်ထိုင်လိုက်သည်။ တာရင်၏ မျက်နှာပေးသည် အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားသော်လည်း မည်သည့်စကားမျှ မဆိုရဲပေ။
“ဒီကိစ္စက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကတည်းက စတင်ခဲ့တာပဲ၊ အစတုန်းကတော့ ကလေးသူခိုးတွေက ကလေးတွေကို ပြန်ပေးဆွဲသွားတာလို့ပဲ ငါတို့ ထင်ခဲ့ကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ ပျောက်ဆုံးတဲ့ ကလေးအရေအတွက်က ပိုပိုပြီး များပြားလာတဲ့အခါမှာတော့ ငါတို့ရဲ့ စစ်သည်အားလုံးကို စေလွှတ်ပြီး မြို့အနှံ့ ရှာဖွေခိုင်းခဲ့တယ်”
တာရင်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောပြသည်။
“ဒါဆို တစုံတခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လား”
မေက လှမ်း၍ မေးမြန်းသည်။
တာရင်သည် ဤအမျိုးသမီး ပါဝင်နေခြင်းကို အနည်းငယ် အံ့သြသွားမိသော်လည်း သူ၏ သံသယကို ထိန်းချုပ်ကာ ဆက်လက်၍
“သုံးနှစ်တာကာလအတွင်းမှာ ငါတို့ အဲဒီအရာကို တစ်ကြိမ်ပဲ မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးတယ်”
“အရာ... လူမဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား”
ချင်ယွမ်ဖုန်းက တာရင်၏ စကားလုံးထဲမှ ထူးဆန်းမှုကို အကဲခတ်မိသွားသည်။
“လူမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရင်တော့ အတိအကျမမှန်ဘူး၊ တကယ့်ကို ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်မကြီးလို မကောင်းဆိုးဝါးကြီးပဲ”
တာရင်က ဖြည်းညှင်းစွာ ဆိုလိုက်ပြီး
“လှည့်ကင်းလှည့်နေတဲ့ စစ်သည်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ဟာ ကလေးတစ်ယောက်ကို လုယူပြေးသွားတဲ့ ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်မကြီးနဲ့ တိုးခဲ့ကြတယ်၊ အဲဒီ ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်မကြီးက သူ့ကို လူတွေ တွေ့သွားတာ မြင်တော့ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ စစ်သည်အဖွဲ့ရဲ့ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်”