အခန်း ၈၀၆

အခန်း(၈၀၆) မော်ဖီ

ပိုင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင်မူ ယခင်အတိုင်း ထုံထိုင်းအနုမောဒနာပြုနေဆဲ ဖြစ်သော်ငြား သူ၏လက်ကိုမူ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လာချေသည်။

“ပေး… ငါ့ကိုပေး…”

“ဘာလဲ… မင်းက ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ…”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

ယခုအချိန်အထိ သူသည် မိမိရှေ့မှောက်၌ ရှိနေသောအမျိုးသားမှာ ကလေးသူငယ်များ ပျောက်ဆုံးမှု၏ တရားခံဖြစ်သည်၊ မဖြစ်သည်ကို အသေအချာ မပြောနိုင်သေးချေ။

သို့သော်လည်း သူ၏သိုလှောင်အိတ်အတွင်းရှိ ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့၏ တုန်ခါမှုအရ ပိုင်၌လည်း ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့တစ်စေ့ ရှိနေကြောင်းကိုမူ အတိအကျ သိရှိထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

“ငါ့ကိုပေးစမ်း…”

ပိုင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ တံတွေးများ စီးကျလာပြီး အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပုံ ရပေသည်။ သူသည် စကားလုံးများကို ခက်ခဲခဲခဲပင် အားယူ၍ ပြောဆိုနေရချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခဏမျှ စဥ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပိုင်အလိုရှိနေသည်မှာ မိမိကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်တော့သည်။

ပိုင်ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးအတွက်မူ ယင်းအရာတစ်ခုတည်းသာလျှင် စိတ်ဝင်စားမှုကို နှိုးဆွနိုင်ပေလိမ့်မည်။

“ငါက မပေးဘူးဆိုရင်ကော မင်းက ဘာလုပ်မလဲ…”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တင်းမာသွားချေသည်။ အကယ်၍ ပိုင်ကသာ လှုပ်ရှားလာပါက သူသည် ပိုင်အား ဤနေရာ၌ပင် အပြတ်ရှင်းပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုစဥ်မှာပင် ပိုင်၏မျက်နှာထက်၌ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သော အရိပ်အယောင်များ ရုတ်ချည်းပေါ်ပေါက်လာပြီး လှည့်ပြန်၍ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပိုင်အား လွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်ပေးရန် စိတ်ကူးမရှိချေ။ ပိုင်က မိမိထံသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေရာ ထိုအခွင့်အရေးကို အဆုံးရှုံးခံမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် သူသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနယ်ပယ်အတွင်းသို့ မဟူရာရိပ်တစ်ခု ချဥ်းကပ်ဝင်ရောက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် အာရုံခံမိလိုက်တော့သည်။

သူ၏အာရုံများမှာ ပိုင်ထံ၌သာ နစ်မြောနေခဲ့သဖြင့် ထိုမဟူရာရိပ်သည် မိမိ၏နောက်ကျောဘက် မလှမ်းမကမ်းသို့ ရောက်ရှိလာခါမှသာ သတိပြုမိခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

“ပိုင်က ငါ့ကို ကြောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး… ငါ့နောက်က လူကို ကြောက်နေတာပဲ…”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိသွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပေသည်။

သူသည် ရောက်ရှိလာသူမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ကြိုတင်သိရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုသူကား နေ့ခင်းဘက်က သူတွေ့မြင်ခဲ့ရသော အစွမ်းထက်လှသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာမင်းသား ကာရီထက်ပင် သာလွန်ရက်စက်သော တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာတစ်ဦးဖြစ်သည့် မော်ဖီပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

မော်ဖီသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဖျက်ဆီးရေးဘုရင် ဖုန်းကလည်း ဦးချိုကျိုးရဲ့ သရုပ်မှန်ကို ဒီလောက်အထိ အာရုံစိုက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး…”

သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျိုးပဲ့နေသောဦးချိုမှာ ယခုအခါ ပြန်လည်ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသဖြင့် ထိုသို့ ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ယင်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ… ငါ့နောက်ကို တကူးတက လိုက်ရှာနေတာလား…”

“ငါ့ကိုယ်ငါ မိတ်ဆက်ပါရစေ…”

မော်ဖီက ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ သားကောင်ကို ကြည့်နေသည့်အလား အရောင်တောက်နေချေသည်။

“ငါက နတ်ဆိုးဘုရင်ရဲ့ လက်အောက်က အစောင့်အရှောက်တွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မော်ဖီပဲ…”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး နှလုံးသားတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားရတော့သည်။

မိမိရှေ့မှောက်၌ ရှိနေသော မော်ဖီဆိုသူသည် နတ်ဆိုးဘုရင် စေလွှတ်လိုက်သောသူ ဖြစ်နေပါလား။

“မင်းက ငါ့နောက်ကို ဘာလို့ လိုက်နေတာလဲ… ငါက အဲဒီကျွန်ပိုင်ရှင်တွေကိုပဲ သတ်ချင်တာ… အဲဒါက နတ်ဆိုးဘုရင်လို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးအတွက် ဘာမှ သက်ရောက်မှုမရှိနိုင်ပါဘူး မဟုတ်လား…”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

“ဒါပေါ့… အဲဒီလူတွေ သေသွားလည်း သူတို့နေရာမှာ အစားထိုးဖို့ လူတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်… မင်း သူတို့ကို အကုန်လုံး လိုက်သတ်လို့ မပြီးနိုင်ပါဘူး…”

မော်ဖီက ရယ်မောလျက် ဆက်လက်ပြောဆိုသည်။

“ဒါပေမဲ့ နတ်ဆိုးဘုရင်က ပြောတယ်… မင်းက မယူသင့်တဲ့အရာကို ယူထားတယ်တဲ့…”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ထဲ၌ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားရတော့သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင် ရည်ညွှန်းနေသည်မှာ မိမိလက်ထဲရှိ ကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့ဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ထိုကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့သည် နတ်ဆိုးဘုရင်နှင့် သူ၏အဖွဲ့အစည်းအတွက် အလွန်တရာ အရေးပါနေပုံရချေသည်။

“ငါ ဘာကိုမှ မယူခဲ့ဘူး… အဲဒီနေ့က မိစ္ဆာမင်းသား ကာရီ သွေးရူးသံရူးဖြစ်ပြီး အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာလေ…”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တရားသေ ငြင်းဆိုလိုက်ပေသည်။

အကယ်၍ ထိုကြည်လင်နီမြန်းသော ပုတီးစေ့သည် အခြားသော မင်းသားများအတွက်ပါ အရေးပါနေပါက သူသည် တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာအားလုံး၏ ဝိုင်းဝန်းချေမှုန်းခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဖြစ်လာပါက အခြေအနေမှာ အလွန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

“မင်း ငြင်းချင်လည်း ငြင်းနိုင်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ မင်း ငါနဲ့အတူ နတ်ဆိုးဘုရင်ဆီကို လိုက်ခဲ့ရမယ်… အကယ်၍ မင်း မယူခဲ့တာ သေချာရင်တော့ နတ်ဆိုးဘုရင်က မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ကို ထောက်ရှုပြီး ရာထူးကြီးကြီးတစ်ခု ပေးရင်လည်း ပေးမှာပေါ့…”

မော်ဖီက ရယ်မောလျက် ပြောဆိုသည်။

“တော်ပါပြီ… ငါက အဲဒီရာထူးနဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး…”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ငြင်းပယ်လိုက်ချေသည်။

ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပါက မိမိ၏အသက်မှာ မိမိလက်ထဲ၌ ရှိတော့မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူ ကောင်းစွာသိရှိနေပေသည်။

မော်ဖီက ချင်ယွမ်ဖုန်း ဤသို့ပင် ပြန်လည်ဖြေကြားမည်ကို ကြိုတင်သိရှိနေသည့်အလား ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ငါကပဲ မင်းကို အတင်းခေါ်သွားရတော့မှာပေါ့…”

“အိပ်မက်မက်နေလိုက်…”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ပြန်၍ ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ မီတာတစ်ရာခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မဟူရာ အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး အဝေးသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားတော့သည်။

မော်ဖီသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရချေသည်။ နာမည်ကျော် ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်က ဤမျှလွယ်ကူစွာ ထွက်ပြေးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း သူသည် ချက်ချင်းပင် နောက်မှ အမှီလိုက်လေတော့သည်။ ရန်သူကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားပြီး ဖြစ်ပေရာ နတ်ဆိုးဘုရင်၏ အမိန့်အရ သူသည် လုံးဝ လွှတ်ပေး၍ မဖြစ်ချေ။

တည်းခိုခန်း အခန်းတွင်း၌မူ အလင်းမဲ့ ပျံလွှားဓားမြှောင်သည် ကျင့်ကြံခြင်း၌ နစ်မြောနေသော မေအား အသာအယာပုတ်၍ နှိုးလိုက်ပြီးနောက် စားပွဲခုံထက်၌ စာသားအချို့ကို ရေးထွင်းလိုက်ချေသည်။

မေသည် ယင်းမှာ ဖုန်း၏ ဓားမြှောင်ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိလိုက်ရပေသည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ စာသားများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ “မြောက်ဘက်ကို ထွက်ပြေးပါ… လုံးဝမရပ်ပါနဲ့…” ဟု ရေးသားထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

“ဖုန်း ဘာဖြစ်လို့လဲ…”

မေသည် ချက်ချင်းပင် ပြတင်းပေါက်ထံသို့ ပြေးသွားသော်လည်း အပြင်ဘက်၌ မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့မြင်ရချေ။

သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကိုသာ ချမိတော့သည်။

မိမိ၏ အားနည်းလှသော စွမ်းရည်ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော အရေးကြီးသည့် ကိစ္စရပ်များ၌ သူမသည် ဖုန်းအား မည်သို့မျှ ကူညီနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် တည်းခိုခန်းမှ အသာအယာ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်၍ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။ သူမသည် ဖုန်းအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေရန် အဝေးဆုံးသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လိုနေချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တည်းခိုခန်း၌ တိုက်ရိုက် လက်နက်ချင်း မလဲခဲ့ခြင်းမှာ သူတို့၏ တိုက်ပွဲဒဏ်ကြောင့် အပြစ်မဲ့သော အခြားလူများ ထိခိုက်သေဆုံးမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာလည်း စိတ်ထားကောင်းမွန်သူ တစ်ဦး ဖြစ်ချေသည်။

အပြစ်မဲ့သူများအား မပတ်သက်စေရန်အတွက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်ပြေးခဲ့ပြီး ဟောမြို့တော်၏ မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

မြို့တံခါးကြီးကိုမူ ဘိုးဘေးနယ်ပယ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် ခုခံနိုင်စွမ်းရှိသော အထူးဒြပ်စင်ပစ္စည်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်ပေရာ အလွန်တရာ ခိုင်ခံ့ထုထည်ကြီးမားလှပေသည်။

မြို့တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေကြသော စစ်သည်များသည် အဝေးမှ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာသော အရိပ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် သတိအနေအထားဖြင့် လှံရှည်များကို မြှောက်ကိုင်လိုက်ကြချေသည်။

“ရပ်စမ်း… ဘယ်သူလဲ…”

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ သူတို့ကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထက်၌ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး စစ်သည်များ၏ အလယ်မှ လျှပ်ခနဲ ဖြတ်သန်းကာ မြို့တံခါးကြီးကို အရှိန်ပြင်းစွာ တိုးတိုက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

“ဒိန်း…”

ကျယ်လောင် စူးရှသော အသံကြီးနှင့်အတူ ခိုင်ခံ့လှသော တံခါးမကြီးထက်၌ လူတစ်ကိုယ်စာ အရွယ်အစားရှိသော အပေါက်ကြီးတစ်ပေါက် ပေါ်ပေါက်သွားရပြီး အပေါက်၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်၌ မီးလျှံများ တငြီးငြီး တောက်လောင်ကျန်ရစ်ခဲ့ချေသည်။

စစ်သည်များသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လျက် ကြောင်အန်းအန်း ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့ရပြီး မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကိုပင် သဘောမပေါက်နိုင်ကြချေ။

ချက်ချင်းပင် အခြားသော မဟူရာရိပ်တစ်ခုသည်လည်း ထိုလူတစ်ကိုယ်စာ အပေါက်ကြီးအတွင်းမှ လျှပ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဟောမြို့တော်ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

“ငါတို့ မြို့စားမင်းဆီကို သတင်းပို့သင့်လား…”

စစ်သည်တစ်ဦးက တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်ပေသည်။

“မင်းက အသုံးမကျလိုက်တာ… မြန်မြန်သွားပြီး သတင်းပို့စမ်း…”

အခြားသော စစ်သည်တစ်ဦးက ဆဲရေးတိုင်းထွာလိုက်တော့သည်။

မြို့စားမင်းအိမ်တော်ရှိ တာရင်သည် ဤအကြောင်းကို မကြာမီပင် သိရှိသွားရပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချမိတော့သည်။

“အရှင်မော်ဖီက ဖုန်းကို တွေ့သွားပြီ ထင်တယ်… သူတို့ မြို့ထဲမှာ တိုက်ပွဲမဖြစ်ပွားစေချင်တာကတော့ ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမှာပဲ…”

တာရင်က တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်ပေသည်။

ဟောမြို့တော်ပြင်ပသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ကျယ်ပြောလှသော မြေရိုင်းပြင်ကြီးတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီး ထိုနေရာသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားခဲ့တော့သည်။

ထိုနေရာ၏ မီတာတစ်သောင်း ပတ်လည်တွင် မည်သည့်လူသားမျှ မရှိပေရာ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရန်အတွက် အကောင်းဆုံးသော နေရာတစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။

ယခုအချိန်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျင့်စဉ်အဆင့် တိုးတက်ရန်အတွက် အရေးကြီးသော အလှည့်အပြောင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မိမိအား အထောက်အကူပြုနိုင်မည့် အနီးကပ်တိုက်ပွဲပြင်းပြင်းတစ်ခုကို လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မော်ဖီသည် နဝမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေရာ မိမိအတွက် အလွန် သင့်တော်သော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ မိမိနောက်သို့ လိုက်ပါလာသော မော်ဖီအား အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပေသည်။

“မင်း ဘာလို့ ထပ်မပြေးတော့တာလဲ…”

မော်ဖီသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ဆယ်မီတာခန့်အကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်ချေသည်။

“ဒီနေရာမှာပဲ အားလုံးကို အဆုံးသတ်ကြစို့…”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးသည် နီမြန်းသော လမင်းအောက်၌ အနည်းငယ် ထူးဆန်းခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ကောင်းနေချေသည်။

မော်ဖီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“လူငယ်လေး… ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိတာက ကောင်းတဲ့အရာပဲ… စိတ်မပူပါနဲ့… ငါ မင်းကို မသတ်ပါဘူး… အလွန်ဆုံးရှိလှရင် မင်းရဲ့ကျင့်စဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရုံပဲ ရှိမှာပါ…”

ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ နှုတ်ခမ်းကိုသာ မဲ့လိုက်တော့သည်။ နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေရာ ထပ်မံအသုံးပြု၍ မရတော့ချေ။ ထို့ပြင် သူသည် မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်း၌လည်း သင့်တော်သော လက်နက်တစ်ခုကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ရသေးချေ။