အခန်း ၁၂၄

အခန်း (၁၂၄) - သာမန်လူသားများ မဟုတ်ကြချေ

ဖုတ်ကောင်လေး၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ပြတ်သားမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျူးလင်က သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမက အခြားသူများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကလေးတွေနဲ့ သူ့ရဲ့‌မောင်လေးကို ကယ်တင်ပေးမယ်ဆိုရင် သူ့ကို သတ်ပစ်လို့ရတယ်လို့ ဖုတ်ကောင်လေးက ပြောနေတယ်..."

ကျူးလင်က ဤသို့ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရှို့ဝူက ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ သူ့ကို သတ်မှာမဟုတ်ဘူး..."

ကျီယန်က သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"လောင်ရှို့... မင်း သေချာလို့လား... ဒါက အဆင့်မြင့်ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ပဲ... အခု သူ့ကို မသတ်လိုက်ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ပြဿနာဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

ရှို့ဝူက ဖုတ်ကောင်လေးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဒီဖုတ်ကောင်လေးက ငါတို့အခုထိ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ လူသားတွေထက် ပိုပြီး လူဆန်နေသလိုပဲ..."

သူ၏စကားကို ကြားရသောအခါ ကျီယန်မှာ ဆွံ့အသွားရလေသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူတို့သည် သူငယ်ချင်းများကို ယုံကြည်ခဲ့ကြသဖြင့် ဒုက္ခများစွာ ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်မူ ထိုသူငယ်ချင်းဟု ခေါ်ဆိုသူများ၏ သစ္စာဖောက်ခြင်းကိုသာ ခံခဲ့ရချေသည်။

ရှို့ဝူ ပြောသကဲ့သို့ပင် ထိုလွတ်မြောက်လာသူများသည် ဤဖုတ်ကောင်လေးထက် ပို၍ ကောင်းမွန်ကြသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျီယန်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့..."

ကျူးလင်သည် ကလေးများ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးပြီးနောက် စခန်းသို့ မပြန်မီ ကလေးများ၏ ကျန်းမာရေးကို ဦးစွာပြုစုပျိုးထောင်ပေးရန်အတွက် ဂိုဒေါင်ထဲ၌ နောက်ထပ်တစ်ရက် ထပ်မံနေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ကျူးလင်နှင့် ကျီယန်တို့က ကလေးများအတွက် အစားအစာ ချက်ပြုတ်ပေးရန် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင် ရှို့ဝူနှင့် ထန်ဝေ့တို့က ကလေးများကို ရေဝေငှပေးနေကြသည်။

ကလေးများသည် အချိန်အတော်ကြာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေခဲ့ကြသဖြင့် လောလောဆယ်တွင် ပျော့ပျောင်းသောအစာများကိုသာ စားသုံးနိုင်ပေသည်။

ကျီယန်က ဆန်ပြုတ် ချက်ပြုတ်နေစဉ် ဖုတ်ကောင်လေးက ဘေးမှနေ၍ သူ့ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။ ဖုတ်ကောင်လေး၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို မိနစ်နှစ်ဆယ်ကျော်တိုင်အောင် ခံလိုက်ရပြီးနောက် ကျီယန်မှာ ဆက်လက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ ကလေးငယ်လေးများနှင့် ဆော့ကစားနေသော ထူထူကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ထူထူ... ဒီဖုတ်ကောင်လေးကို ငါ့ကို စိုက်မကြည့်ဖို့ ကူညီပြီး ပြောပေးလို့ရမလား..."

သူ့စကားကို ကြားရသောအခါ ထူထူက ပျော့ပျောင်းသော မွေ့ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည့် ကလေးငယ်လေးထံမှ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

ထူထူသည် ဖုတ်ကောင်လေးက ကျီယန်ကို ကြည့်နေသည့် ပုံစံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း သူ့ကို ဘာလုပ်လိုက်လို့လဲ... သူက မင်းကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးစားပစ်ချင်နေတဲ့ပုံပဲ..."

ကျီယန်က ထူထူကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဘာမှမလုပ်ပါဘူး... ငါ့ကို စိုက်မကြည့်ဖို့ပဲ ကူပြောပေးပါဦး... ငါ ရင်တုန်လာလို့ပါ..."

ကျီယန်၏ ကူကယ်ရာမဲ့နေသော အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ထူထူက သူ့ကို ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ ယုန်လေးက ဖုတ်ကောင်လေးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟေး... သူ့ကို ကြည့်နေတာ ရပ်လိုက်တော့... မဟုတ်ရင် ငါ နင့်မျက်လုံးတွေကို ကလော်ထုတ်ပစ်မယ်..."

ထူထူ ပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဖုတ်ကောင်လေးက ကျီယန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့မောင်လေးရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။

ဖုတ်ကောင်လေးက သူ့မောင်လေးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရမှ ကျီယန်မှာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သူက ထူထူကို ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ထူထူ…"

ထူထူက အမွေးပွပွခြေဖဝါးလေးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကိစ္စသေးသေးလေးပါ... ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်နေဖို့ မလိုပါဘူး..."

မိုးချုပ်လာသောအခါ ကျူးလင်က ကလေးများကို ပတ်ရန်အတွက် နှစ်တစ်ထောင် ရေခဲပိုးထည်စများကို အမြောက်အမြား ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ရှို့ဝူ၊ ကျီယန်နှင့် ထန်ဝေ့တို့ကမူ ကလေးများအတွက် ဖိနပ်နှင့် အဝတ်အစားများ သွားရောက်ရှာဖွေကြလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် လမ်းခရီး၌ ရိက္ခာများကို ပိုမိုစုဆောင်းရန်လည်း စီစဉ်ထားကြသည်။

နေမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာသောအခါ သူတို့သုံးဦးမှာ နောက်ဆုံး၌ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။

ကလေးများမှာ သွားရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူတို့သည် ကလေးများကို အဝတ်အစားများ အမြန်လဲလှယ်ပေးကာ ဖိနပ်များ စီးပေးလိုက်ကြလေသည်။

ထိုကလေးငယ်လေးများကို ကြည့်ကာ ရှို့ဝူက ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့..."

ထို့နောက် သူတို့သည် ကလေးတစ်စုနှင့်အတူ ရွာထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့နောက်တွင် ဖုတ်ကောင်လေးသည်လည်း လိုက်ပါလာလေသည်။

ကလေးများမှာ လမ်းလျှောက်နှေးသဖြင့် ရွာသို့လာစဉ်ကထက် စခန်းသို့ ပြန်ရန် အချိန်ပိုကြာ‌‌နေသည်။ ညဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် သူတို့သည် စစ်တပ်စခန်း၏ တံခါးဝကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ကျီယန်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ကလေးများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အားတင်းထားကြဦး... ငါတို့ ရောက်တော့မယ်..."

ကလေးများက သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဘာမှမပြောဘဲ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ ကျူးလင်၏ ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ထူထူက ကလေးများကို တွေးတောစွာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

ကလေးများကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရကတည်းက ဤကလေးများသည် သာမန်လူသားများ မဟုတ်ကြကြောင်း ထူထူ ရိပ်မိခဲ့သည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မိစ္ဆာလောကရှိ သတ္တဝါများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ၌ တွေ့ရှိရတတ်သော မိစ္ဆာအမြုတေနှင့် ဆင်တူသည့် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေပေသည်။

ထူထူက ကလေးများကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် စခန်းတံတိုင်းပေါ်တွင် ကင်းစောင့်နေသော စစ်သားများက သူတို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အမြင်အာရုံစွမ်းရည်ရှိသော စစ်သားတစ်ဦးက သူတို့၏ အမှတ်အသားဖြစ်သော ရေခဲပြာရောင်ဝတ်ရုံများကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီအဖွဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပဲ... တစ်ယောက်ယောက် သွားပြီး ဗိုလ်ကြီးထန်ကို သတင်းပို့လိုက်ဦး..."

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စစ်သားတစ်ဦးက ကင်းမျှော်စင်သို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ကွပ်ကဲမှုဌာနချုပ်သို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်လေသည်။

စစ်သားများသည် ထန်ပိုင်ထံသို့ ဝေါ်ကီတော်ကီကို အသုံးပြုကာ ဆက်သွယ်လိုက်ကြသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် အခြားတစ်ဖက်မှ ထန်ပိုင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ပြောစမ်း..."

စစ်သားက မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ကြီးထန်... ဗိုလ်ကြီး စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့အဖွဲ့ အခုတင် ပြန်ရောက်လာပါပြီ... သူတို့ လောလောဆယ် စစ်ဆေးရေးလုပ်ငန်းစဉ်ကို ဖြတ်သန်းနေကြပါတယ်..."

စစ်သား၏ အစီရင်ခံစာကို ကြားရသောအခါ ထန်ပိုင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..."

ထန်ပိုင်က ပြောပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်သဖြင့် စစ်သားမှာလည်း သူ့နေရာသို့ ပြန်သွားလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှို့ဝူနှင့် အခြားသူများသည် ကလေးများအတွက် အိမ်ထောင်စုစာရင်း မှတ်ပုံတင်ပေးနေကြသည်။

ရှို့ဝူက ကလေးများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျူးလင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သူတို့ကို လောလောဆယ် ငါ့ရဲ့တိုက်ခန်းမှာ ပေးနေလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ... ငါကတော့ မင်းနဲ့အတူ လာနေမယ်လေ..."

ကျူးလင်က သူ၏အကြံပြုချက်ကို ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... အဲဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့..."

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် ကျီယန်က ကလေးများကို ရေတွက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"စခန်းက သူတို့အတွက် နေရာတစ်ခု မပြင်ဆင်ပေးခင်အထိ ငါတို့တွေ သူတို့ကို အလှည့်ကျ စောင့်ရှောက်ပေးလို့ရတယ်..."

ကျီယန် ပြောလိုက်သော စကားကို ကြားရသောအခါ ထန်ဝေ့က မေးလိုက်သည်။

"စခန်းက သူတို့ကို ဗုံးခိုကျင်းဆီ ပို့ဖို့အတွက် အချိန်ကြာဦးမှာ မဟုတ်လား..."

သူတို့လေးဦးမှာ ကလေးများကို မည်သို့စောင့်ရှောက်ရန် ဆွေးနွေးနေကြစဉ် ကလေးများမှာမူ ထိုနေရာ၌ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြလေသည်။