အခန်း ၁၃၀

အခန်း (၁၃၀) - ရုတ်တရက် ဝန်ခံခြင်း

စုန့်ချန်စုနှင့် ကျန့်ရိမုတို့ကို ဦးစွာနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ထန်ပိုင်က ကျူးလင်ကို တိုက်ခန်းသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့လေသည်။

သူမ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည့်အခါ ထန်ပိုင်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးကျူး... တကယ်ပဲ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်..."

သူက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ကျေးဇူးတင်ရသလဲဆိုသည်ကို ကျူးလင် နားမလည်နိုင်သေးခင်မှာပင် ထန်ပိုင်က ကားကို မောင်းထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ထွက်ခွာသွားသော စစ်သုံးယာဉ်ကို ခဏမျှ ငေးကြည့်နေပြီးမှ တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံထဲသို့ ဝင်ခဲ့လေသည်။

သူမ တံခါးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ရှို့ဝူက ဟောင်းနွမ်းနေသော ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူမကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ သူမကို နူးညံ့စွာ ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ်... ရှောင်လင်..."

ကျူးလင်သည် သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ ခြေလှမ်းများ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် သူမက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ပြန်ရောက်ပါပြီ ရှို့ဝူ..."

ကျူးလင်က သူ၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ရှို့ဝူက မေးလိုက်သည်။

"ထန်ပိုင်က မင်းဆီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာရှာတာလဲ..."

သူမက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"သူတို့ မျိုးစေ့တွေ လုံလုံလောက်လောက် စုဆောင်းမိပြီလို့ လာပြောတာလေ... ကျွန်မက အဲဒီမျိုးစေ့တွေကို သန့်စင်ပေးဖို့ သွားခဲ့တာ... ပြီးတော့ သူတို့က ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းယူပြီး ကျန်တဲ့မျိုးစေ့တွေကို ကျွန်မယူခဲ့တယ်..."

ကျူးလင်က ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ရှို့ဝူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှို့ဝူ..."

သူက သူမ၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ကို အစ်ကိုကြီးဝူလို့ ခေါ်ပါ..."

"..."

သူ့စကားကို ကြားရသောအခါ ကျူးလင်တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားရလေသည်။

သူမထံမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မကြားရသဖြင့် ရှို့ဝူက သူမကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးကို အသာအယာပင့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး စကားမပြောတော့တာလဲ..."

ကျူးလင်သည် သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ မေးလိုက်သည်။

"ရှို့ဝူ... ကျွန်မ အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဆိုတာ ရှင် မှတ်မိသေးရဲ့လား..."

ဤအကြောင်းအရာက မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်သွားမည်ကို သိရှိသဖြင့် ရှို့ဝူက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... မှတ်မိတာပေါ့..."

သူ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာနှင့် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အပြုံးကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်က သက်ပြင်းချလျက် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ရှင် ကျွန်မကို ဘိုးဘေးလို့ ခေါ်သင့်တယ်ဆိုတာ သိတယ်မလား..."

သူမ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ရှို့ဝူက လက်လှမ်းကာ သူမ၏ပါးပြင်ကို လက်မဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်... ကိုယ် မင်းကို ဘိုးဘေးလို့ မခေါ်နိုင်ဘူး..."

“တကယ်လို့ မင်းက ကိုယ့်ကို အစ်ကိုကြီးဝူလို့ မခေါ်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း... ယောက်ျားလို့ ခေါ်လို့ရတယ်... ကိုယ်ကတော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

"..."

ရှင်က ဘာမှမဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်မက ဖြစ်တယ်လေ။

သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးကို ကြည့်ရင်း ကျူးလင်သည် လေးနက်သော စကားဝိုင်းက ဘာကြောင့် ဤမျှ ရင်ခုန်စရာကောင်းသော စကားဝိုင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရသလဲဆိုသည်ကို အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားရသည်။

သူမက သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာသာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူက နူးညံ့စွာ ချော့မြှူလိုက်သည်။

"ကဲပါ... ကိုယ့်ကို ယောက်ျားလို့ ခေါ်ကြည့်စမ်းပါ..."

"..."

ဤလူသည် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူပေသည်။ အလွန်တရာ အရှက်မဲ့လွန်းလှသည်။

အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်တွင်လည်း ရှို့ဝူသည် ကျူးလင်ထံမှ ယောက်ျားဟူသော ခေါ်သံကို မကြားရပေ။

သူက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားကာ သက်ပြင်းချရင်း မေးလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ကို ယောက်ျားလို့ ခေါ်ရတာ မင်းအတွက် အဲဒီလောက်တောင် ခက်ခဲနေတာလား..."

ကျူးလင်သည် အသက် နှစ်သောင်းသုံးထောင်ကျော်တိုင်အောင် ရှင်သန်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမှလွဲ၍ ရှို့ဝူတစ်ဦးတည်းသာ သူမ၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အဆုံးအမများကို မေ့လျော့ကာ မျက်စောင်းထိုးမိအောင် ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သူမက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်ကို ရှို့ဝူ မြင်သောအခါ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

သူက ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ နဖူးချင်း တိုက်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ ဝိုင်းစက်သွားသော မျက်ဝန်းများနှင့် အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ရှို့ဝူက တိုးညင်းစွာ ကပ်ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်... ကိုယ် မင်းကို အများကြီး သဘောကျတယ်..."

ကျူးလင်က သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ရှို့ဝူ သတိပြုမိလိုက်ပြီး ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သဘောကျတာ..."

“မင်းရဲ့ အသက်က ဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ၊ မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ် ဂရုမစိုက်ဘူး..."

“မင်းက မင်းဖြစ်နေလို့ကို ကိုယ် သဘောကျတာ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက သူမ၏ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သည်။

သူမကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သူက ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ခွာလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ကိုယ့်ကို ဘာအဖြေမှ ပေးစရာမလိုပါဘူး... ငါ မင်းကို သဘောကျတယ်ဆိုတာကိုပဲ သိစေချင်တာ...”

“မင်းက ကိုယ့်ဘဝရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့အချိန်တွေကို အတူတူ ဖြတ်သန်းချင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေး”

“ကိုယ် လက်ထပ်ချင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေး"

“ပြီးတော့ ကိုယ့်ကလေးတွေရဲ့ မိခင်ဖြစ်စေချင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေးပဲ..."

“ဒါကြောင့် ကိုယ့်အပေါ်မှာ လူကြီးတစ်ယောက်လို ပြုမူနေတာကို ရပ်တန်းက ရပ်ပေးပါတော့..."

သူ၏ ရုတ်တရက် ဝန်ခံစကားကို ကြားရသောအခါ ကျူးလင်သည် သူ့ကို ငေးငိုင်စွာသာ ကြည့်နေမိတော့သည်။

သူမသည် ရှို့ဝူ နမ်းသွားခဲ့သော ပါးပြင်ကို အသာအယာ ထိတွေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ပါးပြင်ပေါ်တွင် သူ၏ နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးသော နှုတ်ခမ်းအစုံ ထိတွေ့သွားခဲ့သည့် ခံစားချက်ကို ထင်ထင်ရှားရှား ခံစားနေရဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ရှို့ဝူက မေးထောက်လျက် သူမကို ပြုံးကာ ကြည့်နေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာလေး နီရဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူက လက်လှမ်းကာ သူမ၏ပါးပြင်ကို ထိတွေ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ မင်းလည်း ကိုယ့်ကို သဘောကျနေပုံပဲ..."

သူ၏ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိသော စကားများကို ကြားသောအခါ ကျူးလင်သည် ရုတ်တရက် ဒေါသလည်းထွက်၊ ရှက်လည်းရှက်သွားရသည်။

သူမက သူမ၏မျက်နှာကို ပွတ်သပ်နေသော သူ၏လက်မကို ရှောင်ရှားရန် ခေါင်းကို အသာလွှဲလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်... ဘယ်သူက ရှင့်ကို သဘောကျတယ်လို့ ပြောလို့လဲ... ကျွန်မက..."

သူမက သူ့ကို မသဘောကျပါဟု ပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူမ၏အသံက လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့ကာ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

ဤအချက်ကို သတိပြုမိသွားသောအခါ သူမသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ ဝိုင်းစက်သွားကာ တွေးလိုက်မိသည်။

'မဖြစ်နိုင်တာ... ငါက ဘယ်အချိန်ကစပြီး သူ့ကို အမျိုးသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ သဘောကျသွားရတာလဲ...'

ရှို့ဝူက သူမ၏ ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ မင်းက ကိုယ့်ကို မသဘောကျဘူးဆိုရင် စောစောက ဘာလို့ တွန်းမထုတ်ခဲ့တာလဲ...”

“အခု မင်းရဲ့မျက်နှာက ဘယ်လောက်တောင် နီရဲနေလဲဆိုတာ မင်းကိုယ်မင်း သိရဲ့လား..."

ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျူးလင်သည် သူမ၏မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပိုမိုပူထူလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အိပ်တော့မယ်..."

သူမ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းမျှပင် မလှမ်းရသေးခင်မှာပင် ရှို့ဝူက သူမ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ သူ့ထံသို့ ဆွဲယူလိုက်လေသည်။

ကျူးလင်သည် သူ၏ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လန့်ဖျတ်သွားကာ တိုးညင်းစွာ အော်လိုက်မိသည်။

"အာ..."

သူမ မည်သည့်နေရာတွင် ထိုင်မိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည့်အခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားရသည်။

သူမ၏ ထိုကဲ့သို့သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူ၏ အပြုံးက ပိုမိုတောက်ပလာခဲ့သည်။

သူက သူမ၏အနားသို့ တိုးကပ်ကာ နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ကိုယ့်ကို မသဘောကျဘူးလို့ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့..."

သူမ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော သူ၏ နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံနှင့် သူမ၏ ကျောပြင်ကို ဖိကပ်ထားသော သူ၏ သန်မာထွားကျိုင်းသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကျူးလင်သည် ဗီဇအရ တုန်လှုပ်သွားရသည်။

သူမက လက်ဖဝါးများဖြင့် လည်ပင်းကို အလျင်အမြန် အုပ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကြည့်ကာ ရှို့ဝူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ဆွံ့အသွားရလေသည်။

၎င်းတို့၏ နှုတ်ခမ်းချင်းမှာ တစ်စင်တီမီတာမျှသာ ကွာဝေးတော့သည့် အနေအထားတွင် ရှို့ဝူက ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း သူ၏ နက်ရှိုင်းပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်... ကိုယ့်ကို ယောက်ျားလို့ ခေါ်စမ်းပါ..."

သူမကို ဆွဲဆောင်ရန်အတွက် သူက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အသံကို နှိမ့်ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျူးလင် သိသော်လည်း သူမ၏ ရင်ခုန်သံများကိုမူ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများက ရှို့ဝူ၏ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်များနှင့် ဆုံတွေ့သွားသည့်အခါ သူသည် တကယ်ပင် အတည်ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်လိုက်သည်။

သူမ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ပျာယာခတ်သွားကာ မတွေးတောနိုင်တော့ဘဲ အကူအညီတောင်းလိုက်မိတော့သည်။

“ထူထူ... ငါ့ကို ကူညီပါဦး...”