အခန်း ၁၀၁

အခန်း ၁၀၁: အချိန်နိယာမ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံ

ရက်ပေါင်းမည်မျှထိ ကုန်လွန်သွားကြောင်း သူ မသိတော့ချေ။ လုရန် အစပထမတွင် ရေတွက်နေခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အချိန်များစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် နေ့စဉ် မှတ်သားခြင်းကို ရိုးရှင်းစွာ ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။

လင်းပေါင်အာနှင့်အတူ ရပ်လိုက်သွားလိုက်ဖြင့် သူတို့သည် မြေပုံပေါ်တွင် အမှတ်အသားပြုထားသော နေရာသို့ သက်တောင့်သက်သာ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြ၏။

ဤသည်မှာ ရှပြည်နယ်၏အစွန်အဖျားဖြစ်ပြီး တောင်တန်းများ ယှက်နွယ်နေသော နေရာတစ်နေရာပင်။

ဤနေရာ၏တစ်လက်မတိုင်းကို ဖြူဖွေးသော နှင်းများက ဖုံးလွှမ်းထားပြီး လူနေထိုင်မှု ကျဲပါးသည်။ အင်မော်တယ်နယ်ပယ်ရှိ ကျင့်ကြံသူများပင် ဤကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်နေသော နေရာသို့ မလာလိုကြချေ။

ထို့ပြင်...

ဤနေရာရှိ လောကကြီးသည် များစွာတည်ငြိမ်မှု မရှိကြောင်း လုရန် ခံစားနိုင်သည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ အလွန် ပရမ်းပတာဖြစ်ပြီး ဗြောင်းဆန်နေသည်။

ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံခြင်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ များစွာလျော့ကျသွားပြီး ချီသွေဖည်ခြင်း အန္တရာယ်ပင် ရှိနေပေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံပါက စုပ်ယူထားသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး စိတ်ဝိညာဉ်ချီကို သန့်စင်ရန် များစွာပို၍ ခက်ခဲပေမည်။

"ဒီနေရာပဲ ဖြစ်ရမယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်ဘယ်ဆက်သွားရမလဲ..."

လုရန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် အဖြူရောင်သာ ကျန်ရှိတော့သည့်အလား မိုးကောင်းကင်မှ နှင်းထုကြီးများ ဆက်လက်၍ ကျဆင်းနေသည်။

သို့သော် ရှေးဟောင်းကြေးဝါတံခါးနှင့် တူညီသောအရာကိုမူ သူ မတွေ့ရချေ။

"ငါ နေရာမှားလာတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ရှေးဟောင်း ကြေးဝါတံခါးက တကယ်တမ်း ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာ ကုဟိုင်ကို မေးဖို့ ငါ မေ့သွားတယ်..." လုရန်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

လင်းပေါင်အာက မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ မေးမြန်းသည်။

"ဘယ်သူသိမှာလဲ... အနီးအနားမှာ ရှာကြည့်ကြတာပေါ့..."

လုရန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုသည်။

အချိန်ကျန်သေးသဖြင့် သဲလွန်စတစ်ခုခုကို သူ ရှာဖွေကြည့်ရပေမည်။

ဤသည်က တံခါးဖွင့်မည့်ရက် မရောက်သေးခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေ၏။ ဤနေရာသည် ရှေးဟောင်း ကြေးဝါတံခါး တည်ရှိသော နေရာဖြစ်သော်လည်း ထိုအရာ ထွက်ပေါ်မလာသေးခြင်းသာ ဖြစ်ပေမည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လုရန်၏ခန့်မှန်းချက်သည် လုံးလုံးလျားလျား မှားယွင်းနေပေ၏။

သူသည် လင်းပေါင်အာကို ခေါ်ကာ တခြားနေရာများတွင် ရှာဖွေရန်အတွက် ထွက်ခွာသွားရန် ဟန်ပြင်နေချိန်မှာပင်...

မလှမ်းမကမ်းရှိ လေဟာနယ် အပိုင်းအစလေးတစ်ခု စတင်တွန့်လိမ်ပြီး ပြိုကျလာသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လုရန်သည် ထိုအခြေအနေနှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေလေပြီ။

သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်...

မကြာမီ ထိုအက်ကွဲကြောင်းအတွင်းမှ သေးသွယ်သော ပုံရိပ်လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဤသည်မှာ ရှားယီယီပင်။

သို့သော် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် ဤအချိန်တွင် ရှားယီယီ၏မျက်နှာနှင့် အရေပြားသည် ထူးဆန်းပြီး ဖျော့တော့သော အစိမ်းရောင် အရောင်အသွေးတစ်ခုကို ပြသနေသည်။

သူမ၏မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း သိပ်မကောင်းလှဘဲ အနည်းငယ် အားနည်းနေပုံရပေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှားယီယီ၏နောက်ရှိ လေဟာနယ် အက်ကွဲကြောင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်၌ပင် ထိုအင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဘိုးအိုသည် သူမ၏နံဘေးတွင် ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

"နင်က အချိန်မီ ရောက်လာသားပဲ..."

ရှားယီယီက လုရန်ကိုကြည့်ကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ရယ်မောသံပင်လျှင် အနည်းငယ် အားနည်းနေသကဲ့သို့ သူ ခံစားမိပေ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... မင်း ရန်ဖြစ်လာတာလား..."

လုရန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

အချိန်နိယာမကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ထားသဖြင့် ရှားယီယီအပေါ် သူ၏သတိထားမှုသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

ရှားယီယီက လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောဆိုသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ပြဿနာဟောင်းလေး တစ်ခုပါ... နိယာမကို နင် ရပြီလား..."

လုရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထို့နောက် သူက မေးမြန်းသည်။

"မင်းနဲ့အတူ ပါလာတဲ့ အဘိုးကြီးကော ဘယ်မှာလဲ... သူ ဘာလို့ ပါမလာတာလဲ..."

အလယ်ပိုင်းနယ်မြေမှ လီမျိုးနွယ်ဝင်များအကြောင်း တိကျသော အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ထိုအဘိုးအိုထံမှ လုရန် မေးမြန်းလိုသေးသည်။

ရှားယီယီက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြောဆိုသည်။

"သူ့ကို နင် တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး... သူ သေသွားပြီ..."

အမ်...

လုရန်၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ထိုအင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဘိုးကြီး သေသွားသလော...

မည်သည်ကြောင့် ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း...

တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှားယီယီ၏မျက်စိရှေ့တွင် သူမ၏လူကို သတ်သွားနိုင်သလော။ ဤသည်မှာ လေဟာနယ် နိယာမကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ရှားယီယီ၏မျက်စိရှေ့တွင် လူသတ်သွားခြင်းပင်။

ရှားယီယီ၏ လက်ရှိ အားနည်းနေသော အခြေအနေကို တွေးမိသောအခါ လုရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောဆိုသည်။

"ရှပြည်နယ်မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ရှိနေသေးတာပဲ..."

ရှားယီယီက အော်ဟစ်ရယ်မောပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"နင့်ရဲ့ စိတ်ကူးယဥ်နိုင်မှုက တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့ဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... အဲ့ဒါက ငါ့ရဲ့ ပြဿနာဟောင်းလေးလို့ ငါ နင့်ကို ပြောခဲ့တယ်လေ... ခုဏက အဲ့ဒီအဘိုးကြီးကို သတ်ခဲ့တာ ငါပဲ... ငါ ရှပြည်နယ်ကို ဘာလို့ လာခဲ့တာလဲဆိုတာ နင် မေ့သွားပြီလား... အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တွေကို အမဲလိုက်ဖို့လေ... နင် မသိဘူးလား... ငါက တစ်ယောက်မှ အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး..."

လုရန်၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာ ချက်ချင်းအေးခဲတောင့်တင်းသွားတော့သည်။

"သူက မင်းရဲ့လူ မဟုတ်ဘူးလား... သူ့ကို ဒီအတိုင်း သတ်ပစ်လိုက်တာလား..."

လုရန်က အံ့အားသင့်စွာ ပြောဆိုသည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် လုရန်သည် ထိုအဘိုးအိုနှင့် များစွာအဆက်အသွယ် မရှိခဲ့သော်လည်း သူတို့ ယခင်က စကားပြောဖူးပြီး အလယ်ပိုင်းပြည်နယ်မှ လီမျိုးနွယ်ဝင်များအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်များကို လုရန်အား သူ ပေးခဲ့ဖူးသည်။

ထိုကြောင့် အဘိုးအိုအပေါ် လုရန်၏အထင်အမြင်မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ ထိုအဘိုးအိုသည် ရှားယီယီ၏သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

"သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူးပေါ့... ယောင်ချီမှာ အမျိုးသား တပည့်တွေ မရှိဘူး... သူက အလယ်ပိုင်းနယ်မြေမှာ ငါ အလွယ်တကူ ကောက်ယူလာတဲ့ နောက်လိုက်တစ်ယောက် သက်သက်ပဲ..."

ရှားယီယီက တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောဆိုသည်။

သူမ စကားပြောနေစဉ် ရှားယီယီသည် လူသားကျောရိုးတစ်ခုကိုပင် ထုတ်ပြပြီး ပြောဆိုသည်။။

"ရော့... ဒါပဲ..."

သောက်ကျိုးနည်း...

လုရန် အသံထွက်၍ ကျိန်ဆဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားတော့သည်။

ရုတ်တရက် မြင့်မြတ်သွေးကြော ကျောက်စိမ်းအရိုး တစ်စုံကို ဤအတိုင်း ထုတ်ပြလိုက်ခြင်းမှာ မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်နယ်ပယ်တွင် ရှိနေသူ တစ်ယောက်အတွက်ပင် အမြင်အာရုံ တုန်လှုပ်မှုက ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှားယီယီသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုအရိုးကို သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှ မရှိပေ။ အချိန်တန်ပါက အဘိုးအိုကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြာမြင့်စွာကတည်းက သူမ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့်အလားပင်။

ဤရှားယီယီသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု လုရန် ပို၍ခံစားလာရသည်။

နှစ်ပေါင်းငါးရာကြာအောင် ထိုအဘိုးအိုသည် ရှားယီယီနောက်သို့ ရှပြည်နယ်ထိ လိုက်ပါခဲ့ပြီး နေ့ရောညပါ အတူတကွ နေထိုင်ကာ သူမကို အလုပ်အကျွေးပြုခဲ့သည်။

သူမထံတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိသလော။ ဤအတိုင်း သတ်ပစ်လိုက်သလော။

ရှားယီယီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြစ်ရှိစိတ် သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိပေ။

လုရန် ဆက်မမေးတော့ချေ။ ထိုအစား ရှားယီယီသည် လုရန်၏နိယာမကို အလွန်စိတ်ဝင်စားနေသည်။

သူမက မေးမြန်းသည်။

"မင်း ဘာနိယာမ ရခဲ့တာလဲ... မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တွေကြားမှာ နိယာမတွေက အခြေခံအုတ်မြစ်ပဲ... မှော်ရတနာတွေက မွေးရာပါ ရှေးဟောင်းရတနာ အဆင့်ကို မရောက်မချင်း တိုက်ပွဲအပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိသလောက်ပဲ... နိယာမ တစ်ခုက တခြားနိယာမတစ်ခုကို ဖိနှိပ်တာက ကိန်းဂဏန်းတွေရဲ့ ပမာဏလိုပဲ...အဲ့ဒါကို ကျော်လွှားလို့ မရဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုရန်သည်လည်း သူ၏ နိယာမစွမ်းအားကို အသုံးပြုပါက အကျိုးသက်ရောက်မှု မည်သို့ရှိမည်ကို သိချင်လာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူက လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

နိယာမကို သူ အသုံးပြုလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် လုရန်သည် သူ၏လက်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် လေဟာနယ် ပေါင်းစပ်သွားသည့်အလား ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။

သူသည် ထိုအရာကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်နိုင်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အချိန်သည်လည်း စတင်၍ ပြောင်းလဲလာတော့သည်။

ရှားယီယီသည် သူ၏မျက်စိရှေ့မှ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားပေ၏။

သို့သော် တစ်ရက်တည်းအတွင်း လောကကြီး၏ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော မြင်ကွင်းများ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

သူ ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် အချိန်မှာ အလွန် အကန့်အသတ်ရှိကြောင်း လုရန် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဤသည်က သူ၏နိယာမစွမ်းအား မလုံလောက်သေးသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ သူသည် ၂နာရီခွဲခန့်ကိုသာ ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်နိုင်ပြီး အတိတ်သို့သာ ရနိုင်ကာ အနာဂတ်သို့ မရနိုင်ချေ။

ယခုအချိန်၌ သူ၏နံဘေးပတ်လည်တွင် ဖြူဖွေးသော နှင်းများနှင့် တောင်တန်းများ ရှိနေဆဲပင်။ လောကကြီးသည် ကျယ်ပြန့်ပြီး မှုန်ဝါးဝါး ဖြစ်နေပေ၏။

အချိန်တခဏကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်...

လုရန်က တိကျသော ဦးတည်ချက်တစ်ခုသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း...

ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် ထိုလေဟာနယ် အပိုင်းအစလေး ပြိုကျသွားတော့သည်။

လေဟာနယ် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး ရှားယီယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေဟာနယ်အက်ကွဲကြောင်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

ဤသည်မှာ ယခင်နှင့် တထပ်တည်း တူညီနေဆဲပင်။ သူမကိုကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် အားနည်းနေပုံရသည်။

လုရန်ကို မြင်တွေ့ချိန်၌ ရှားယီယီက ရယ်မောပြီး ပြောဆိုသည်။

"နင်က အချိန်မီ ရောက်လာသားပဲ..."

သူမ စကားပြောနေစဉ် လှုပ်ရှားမှုများနှင့် မျက်နှာအမူအရာများပင်လျှင် ယခင်ကနှင့် အတိအကျ တူညီနေပေ၏။

ဤနိယာမမှာ အလွန်အမင်း ဆော့ကစား၍ကောင်းသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

သို့သော် လုရန်သည် အဘိုးအိုအကြောင်း မမေးသဖြင့် ရှားယီယီသည် ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

ထိုအရာကို ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ခြင်းဖြင့် လုရန်သည် ဒုတိယအချိန်ဇယားရှိ အဖြစ်အပျက်များ၏ လမ်းကြောင်းကို ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။ ဤသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးအရာပင်။

အကယ်၍ ထိုအခြေအနေသည် ပြီးပြည့်စုံမှု မရှိဟု သူ ခံစားရပါက သူသည် အချိန်ကို နောက်သို့ ဆက်လက်၍ ပြန်သွားနိုင်သေးသည်။

လောကကြီး၏ အချိန်နိယာမကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ထားသဖြင့် သဘောတရားအရ လုရန်သည် မသေနိုင်ခြင်း ပုံစံတစ်မျိုးကို ရရှိရန် အကန့်အသတ်မရှိ အချိန်နောက်သို့ ပြန်သွားနိုင်ပေ၏။

သို့သော် ယခုလောလောဆယ်တွင် သူ အချိန်နောက်သို့ ပြန်သွားနိုင်သော အချိန်မှာ အလွန်တိုတောင်းလွန်းနေဆဲပင်။

လုရန် စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ရှားယီယီက သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမက မေးမြန်းသည်။

"နင် နိယာမ တစ်ခု ရခဲ့တာလား... ဘာနိယာမလဲ..."

လုရန်က အပြုံးနှင့် ပြောဆိုသည်။

"တကယ်တော့ ဒီစကားပြောဆိုမှုက ဖြစ်ခဲ့ပြီးသားပဲ... အတော်လေး ပျော်စရာကောင်းတယ်... ဥပမာအနေနဲ့ မင်းရဲ့ဘေးက အဘိုးကြီးကို မင်း သတ်လိုက်တာဆိုတာကို မင်း ငါ့ကို အရင်က ပြောပြပြီးသားလေ..."

ရှားယီယီ၏မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အေးခဲတောင့်တင်းသွားပေ၏။

ထို့နောက် သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး သူမက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အချိန်နိယာမပဲ..."