အခန်း ၁၀၄

အခန်း ၁၀၄: နဂါးတံခါး သဲကန္တာရ

ရှေးဟောင်းကြေးဝါတံခါးကို သူတို့၏နောက်တွင် မမြင်ရတော့ချေ။

လုရန်နှင့်တခြားလူနှစ်ဦးသည် လက်ရှိတွင် သဲကန္တာရတစ်ခု၏ အလယ်တွင် ရောက်ရှိနေကြ၏။

သူ မော့ကြည့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်ဆုံးအကွာအဝေးထိ ဝါကျင့်ကျင့်သဲများမှလွဲ၍ ဘာမှ မရှိပေ။

ရှားယီယီက လုရန်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ရင်းနှီးတဲ့ ခံစားချက်က အရမ်းကောင်းတာပဲ... ငါ ပြန်မလာတာ နှစ်ငါးရာတောင် ရှိပြီဆိုတော့ အစ်မကြီးက ငါ့ကို သေချာပေါက် လွမ်းနေမှာပဲ... လုရန်... နင်က ငါတို့ရဲ့ ယောင်ချီကို လိုက်ပြီးလည်ပတ်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား"

လုရန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုသည်။

"စိတ်မဝင်စားဘူး... ငါက လူတစ်ယောက်ကို ရှာရဦးမယ်"

ရှားယီယီက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တခစ်ခစ် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

"အို... ကောင်းပြီလေ... နင့်ရဲ့သဘောပါပဲ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နင်က နောက်ဆုံးတော့ ယောင်ချီကို ရောက်လာမှာပါပဲ"

လုရန်က ထိုကိစ္စကို အလေးအနက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါက အလယ်ပိုင်းနယ်မြေလား"

ရှားယီယီက တုံ့ပြန်အဖြေပေးသည်။

"အင်း... အလယ်ပိုင်းနယ်မြေ..."

ထို့နောက် သူမက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တက်လိုက်သည်။

သူမ၏ရှေ့ရှိ လေဟာနယ်သည် ပြိုကျသွားပြီး ရှားယီယီသည် ထိုအထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဟင်...

လုရန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

သူက ဒီအတိုင်းပဲ ထွက်သွားတာလား...

သူက တကယ်ကြီး အဲ့ဒီလောက်ထိ ရုတ်တရက် ဆန်တာလား... ဒီအတိုင်းပဲ ထွက်သွားတယ်ပေါ့...

လုရန်တွင် သူ မမေးရသေးသော မေးခွန်းတချို့ ရှိနေသေးသည်။

ထို့ကြောင့် အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် သူသည် အချိန်ကို တိုက်ရိုက်ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်လိုက်၏။

ရှားယီယီက လုရန်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ရင်းနှီးတဲ့ ခံစားချက်က အရမ်းကောင်းတာပဲ... ငါ ပြန်မလာတာ နှစ်ငါးရာတောင် ရှိပြီဆိုတော့ အစ်မကြီးက ငါ့ကို သေချာပေါက် လွမ်းနေမှာပဲ... လုရန်... နင်က ငါတို့ရဲ့ ယောင်ချီကို လိုက်ပြီးလည်ပတ်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား"

ယခင်ကကဲ့သို့ အတိအကျ ပြန်လည်ပြသနေသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။

လုရန်က ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ပြေးတာ တော်တော် မြန်တာပဲ... ငါက မေးခွန်းတွေ မေးလို့ မပြီးသေးဘူးလေ"

ဟင်...

ရှားယီယီ တခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် တုံ့ပြန်မေးမြန်းသည်။

"နင်က အချိန်နိယာမ ကို သုံးလိုက်တာလား"

လုရန် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ထိုအရာကို အခြေခံအားဖြင့် ဝန်ခံလိုက်၏။

ရှားယီယီ၏မျက်နှာအမူအရာ ရှုံမဲ့သွားပြီး သူမက ပြောဆိုသည်။

"နင့်ရဲ့ နိယာမက တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်တာပဲ... နင့်ရဲ့ရှေ့မှာ လူတစ်ယောက်က ထွက်သွားချင်ရင်တောင် ထွက်သွားလို့ မရဘူး... ကောင်းပြီ... မေးပါ... နင် မေးပြီးရင် ငါ ထွက်သွားမယ်... ဒီတစ်ခါတော့ နင် ငါ့ကို ထပ်ဆွဲမထားနဲ့တော့နော်... အချိန်က တန်ဖိုးရှိတယ်"

လုရန်သည်လည်း အချိန်မဆွဲခဲ့ဘဲ တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

"ဒါက အလယ်ပိုင်းနယ်မြေရဲ့ ဘယ်နေရာလဲ... အစည်ကားဆုံး နေရာက ဘယ်မှာလဲ... ငါ ဘယ်ဘက်ကို သွားသင့်လဲ"

ရှားယီယီက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက နဂါးတံခါး သဲကန္တာရ... ရှေးဟောင်း ကြေးဝါတံခါးကနေ ထွက်လာပြီးရင် အနောက်ဘက် နဂါးတံခါး သဲကန္တာရကို ဖြတ်သွားပြီးမှ အလယ်ပိုင်းနယ်မြေ အစစ်ကို ရောက်လိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ အစည်ကားဆုံး နေရာကို နင် ပြောနေတာဆိုရင် အဲ့ဒါက အလယ်ပိုင်းနယ်မြေရဲ့ ဗဟိုချက်နေရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်... အလယ်ပိုင်းနယ်မြေက ရှပြည်နယ်နဲ့ ဆင်တူတယ်... ရှပြည်နယ်ကို နယ်မြေကိုးခု ခွဲထားပြီး တစ်ခုစီက ဧရိယာတစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုတယ်... အလယ်ပိုင်းနယ်မြေကိုတော့ သုံးဆယ့်သုံးထပ်ကောင်းကင် အဖြစ် ခွဲထားပြီးတာ့ အလွှာလိုက် တိုးတက်သွားတယ်... အလယ်ပိုင်းပြည်နယ်ရဲ့ အချက်အချာနေရာက အမြင့်မားဆုံး ကောင်းကင်ပဲ"

ရှားယီယီ၏ရှင်းပြချက်မှာ အလွန်ရှင်းလင်းလှသည်။

လုရန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို အဓိက အင်အားစုတွေက အခြေခံအနေနဲ့ အမြင့်မားဆုံးကောင်းကင်မှာ စုဝေးနေကြတာပေါ့"

ကုဟိုင်၏အဆိုအရ ချင်ဝူယောင်သည် အင်အားစုတစ်ခုကို အုပ်ချုပ်နေပြီဖြစ်ကာ သေးငယ်သောအရာ မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမသည် အမြင့်မားဆုံး ကောင်းကင်တွင် ရှိနေရန် အလွန်အမင်း ဖြစ်နိုင်ချေများပေ၏။

ရှားယီယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလို ပြောလို့ ရပါတယ်"

သို့သော် အကြောင်းရင်းကို တိတိကျကျ မသိသော်လည်း ရှားယီယီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု လုရန် မခံစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

လုရန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ အခု သိပြီ... မင်း သွားလို့ရပြီ"

ရှားယီယီက လုရန်ကို သံသယဖြင့်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"တခြားမေးခွန်းတွေ တကယ် မရှိတော့ဘူးလား... ဒါဆို ငါ တကယ် ထွက်သွားတော့မယ်နော်"

လုရန်သည် သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆွဲခေါ်မည်အား သူမ စိုးရိမ်နေခဲ့ပေ၏။

လုရန် တစ်ယောက်တည်းသာ အချိန်နောက်ပြန်ဆုတ်ခြင်းကို ခံစားနိုင်သော်လည်း ရှားယီယီသည် ထိုအရာကို လုံးဝမခံစားနိုင်ချေ။ သူမသည် ပုံမှန်အချိန်စီးဆင်းမှုကိုသာ ခံစားခဲ့ရပြီး နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသော အချိန်က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် လုရန်၏ စိတ်ကြိုက်နှိပ်စက်မှုကို မခံယူချင်သေးချေ။

လုရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တကယ်ပါ... သွားတော့"

ထိုအချိန်ကျမှသာ ရှားယီယီသည် လေဟာနယ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆုတ်ဖြဲကာ ထိုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လုရန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မနာလိုစွာ ကြည့်နေခဲ့ပေ၏။

အချိန်နိယာမသည် လေဟာနယ်နိယာမထက် အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုးဖြင့် ပို၍အစွမ်းထက်သော်လည်း လက်ရှိတွင် လူတစ်ဦးကို ရှာဖွေနေသော လုရန်သည် လေဟာနယ် နိယာမကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ရှားယီယီကို အမှန်တကယ်ပင် မနာလိုဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမ လိုချင်သောနေရာတိုင်းကို သွားနိုင်ပြီး အဲ့ဒီနေရာကိုရောက်ရန် လေဟာပြင်ကို တိုက်ရိုက်ဆုတ်ဖြဲပြီး သွားလိုက်ရုံဖြင့် ခရီးသွားလုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးကို အကြွင်းမဲ့ ကျော်ဖြတ်နိုင်သည်။

လုရန်က လင်းပေါင်အာကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့... ဒီသဲကန္တာရထဲကနေ အရင်ထွက်ကြရအောင်"

ထို့နောက် သူသည် မိုးကြိုးမီးရထားလုံးကို မောင်းနှင်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းသွားပြီး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ပျံသန်းနိုင်သဖြင့် သူတို့၏အမြန်နှုန်းမှာ အတော်လေး မြန်ဆန်လှ၏။

တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် လုရန်သည် နဂါးတံခါး သဲကန္တာရ၏ နယ်နိမိတ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

နယ်နိမိတ်များဆုံရာတွင် အတော်အသင့်ကြီးမားသော မြေကမ္ဘာမြို့တစ်မြို့ ရှိနေသည်။

လုရန်နှင့်လင်းပေါင်အာသည် မြို့ပြင်တွင် ဆင်းသက်ကာ မြို့တွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ကြ၏။

လုရန်၏ လက်ရှိတည်နေရာမှာ သုံးဆယ့်သုံးထပ် ကောင်းကင် အတွင်း၌ ရှိနေကြောင်း ရှားယီယီက အလွန်ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြခဲ့ပြီးလေပြီ။

သို့သော် သုံးဆယ့်နှစ်ထပ်ကောင်းကင်သည် မည်သည့် ဦးတည်ချက်တွင် ရှိနေသည်ကို သူ မသိသလို နောက်ထပ် ကောင်းကင်သို့ သူ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ရှိမရှိကိုလည်း မည်သို့ သိနိုင်မည်အား သူ မသိခဲ့ပေ။

လုရန်သည် အခြေအနေကို စုံစမ်းရန် ရည်ရွယ်ထားပေ၏။

သူသည် အလယ်ပိုင်းနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး နှစ်တစ်သိန်းကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် ထပ်စောင့်ရန် သူ စိတ်မရှိခဲ့ချေ။

မြို့ထဲ၌ လူတော်တော်များများ ရှိနေသည်။

လုရန်နှင့်လင်းပေါင်အာသည် စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ကို ရှာဖွေကာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အရင်စားရန် အစားအစာတချို့ကို မှာယူလိုက်ကြ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုရန်က ရံဖန်ရံခါ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေသည်။

ဤသည်မှာ နဂါးတံခါး သဲကန္တာရ၏အစွန်အဖျားဖြစ်ပြီး ဤနေရာတွင် လူများစွာ ရှိနေသည်။

ဤလူများသည် နဂါးတံခါးသဲကန္တာရတွင် မည်သည့်အရာအား လုပ်နေကြကို သူ မသိသော်လည်း သူတို့၏ အလုံးစုံ ခွန်အားနှင့်နယ်ပယ်က အလွန်သာမန်ဆန်ပုံရသည်။

လူအားလုံးအနက် ဆယ်ပုံတစ်ပုံအောက်သာ အင်မော်တယ်နယ်ပယ်တွင် ရှိနေကြ၏။

ထို့ပြင် လူအများစုမှာ အစစ်အမှန် အင်မော်တယ်များသာ ဖြစ်နေသည်။

လုရန် မြင်တွေ့မိသလောက် နယ်ပယ်အမြင့်မားဆုံးမှာ ရွှေအင်မော်တယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ၏နောက်တွင် လက်အောက်ခံများနှင့် အစေခံ အုပ်စုတစ်စုပါဝင်ကာ အလွန်ဂုဏ်သရေရှိပုံရသည်။

သူတို့ စားသောက်နေစဉ်...

ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်က သူတို့၏စားပွဲဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

သူသည် ခမ်းနားသော ဟင်းလျာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စားပွဲကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အပြုံးနှင့် မေးမြန်းသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဒေသခံတွေ မဟုတ်ဘူးမလား"

လုရန်သည် ထိုအမျိုးသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ရောက်လာသူမှာ လျှော်တေ​ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

သူ၏နယ်ပယ်မှာ ကပ်ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း နယ်ပယ်တွင်သာ ရှိသေးပြီး အင်မော်တယ်နယ်ပယ်သို့ မတက်လှမ်းရသေးချေ။

လုရန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေလိုက်သည်။

"အင်း"

လူငယ်က ဆက်မေးလိုက်သည်။

"တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ငါ သိနိုင်တယ်... မင်းတို့နှစ်ယောက်က မြေအောက်နန်းတော်ထဲက ရတနာအတွက် ဒီနေရာကို လာခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား"

မြေအောက်နန်းတော် ရတနာလား...

လုရန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းခါယမ်းပြကာ ပြောဆိုသည်။

"မဟုတ်ဘူး"

မည်သည့် မြေအောက်နန်းတော်ရတနာကိုမျှ သူ စိတ်မဝင်စားပေ။

သူ တက်ရောက်စာရင်းသွင်းနေသရွေ့ မှော်ရတနာများကို သူ ရရှိနိုင်ပြီး အမြင့်ဆုံးရမှတ် တက်ရောက်စာရင်းသွင်းခြင်းက သူ့ကို မွေးရာပါ ရှေးဟောင်းရတနာ တစ်ခုကိုပင် ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ လုရန်သည် သာမန် အမှိုက်များကို အထင်သေးပေ၏။

အင်မော်တယ်ရတနာ တစ်ခုအတွက်ပင် လုရန် များစွာစိတ်ဝင်စားမှု မရှိချေ။

အလယ်ပိုင်းနယ်မြေသို့ လာရခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရန်ပင်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ...

လူငယ်က မယုံကြည်သောလေသံ​ဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"ဒီနဂါးတံခါး သဲကန္တာရကို သာမန်အရဆိုရင် လူတွေလာတာ အရမ်းနည်းတယ်... ဒီကို ဘယ်သူမှ မလာသလောက်ပဲ... မကြာသေးခင်ကမှ မြေအောက်နန်းတော် သတင်း ပျံ့နှံ့သွားလို့သာ လူတွေ ပိုပိုပြီး ပြေးလာကြတာ... တကယ်လို့ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ရတနာအတွက် ဒီကို လာတာ မဟုတ်ရင် ရှုခင်းခံစားဖို့ လာတာများလား... ဒီနေရာမှာ ပြောပလောက်စရာ ရှုခင်း သိပ်မရှိပါဘူး"

လုရန်က အေးစက်တင်းမာစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"လုံးဝ မဟုတ်ဘူး... ငါ ရတနာတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး"

လုရန် လိမ်ပြောနေပုံမရသည်ကို လူငယ်က မြင်သောအခါ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သံသယဝင်လာတော့သည်။

သူက မေးလိုက်သည်။

"တကယ်လား... မင်းတို့ မသိသေးလောက်ဘူးထင်တယ်... အဲ့ဒီရတနာကို အပြာရောင်ဂိုဏ်းက နတ်မိမယ်လေးတစ်ပါးက ချန်ထားခဲ့တာလေ... အပြာရောင်ဂိုဏ်းကို မင်း သိတယ်မလား... လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက အပြာရောင်ဂိုဏ်း ဘိုးဘေးက စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေကို တက်လှမ်းလာပြီး အဲ့ဒီသတင်းက အလယ်ပိုင်းနယ်မြေမှာ တော်တော်လေး ဂယက်ရိုက်သွားခဲ့တယ်"

အို...

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုရန်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပသွားတော့သည်။

သူက အံ့အားတသင့် မေးလိုက်၏။

"အပြာရောင်ဂိုဏ်း တပည့်လား... အဲ့ဒီနတ်မိမယ်လေးရဲ့ နာမည်က ဘာလဲ"

လူငယ်က အနေရခက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... အဲ့ဒါတော့ ငါ မသိဘူး... နတ်မိမယ်လေးက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သောင်းနဲ့ချီတုန်းက ရှေးဟောင်း ကြေးဝါတံခါးကတစ်ဆင့် ရှပြည်နယ်ကနေ အလယ်ပိုင်းနယ်မြေကို ရောက်လာတယ် ဆိုတာကိုပဲ ငါ သိတယ်... ပြီးတော့ သူက မြေအောက်နန်းတော်ကို စတင်ပြီး တည်ဆောက်ခဲ့တယ်... တိကျတဲ့ အသေးစိတ်တွေကို ငါ မသိပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သောင်းနဲ့ချီတုန်းက ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာတစ်ခုက သေချာပေါက် ထူးခြားပြောင်မြောက်မှာပဲ... မင်း တကယ်ကြီး စိတ်မဝင်စားဘူးလား"

လုရန်က တိုက်ရိုက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ အရင်က စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ စိတ်ဝင်စားသွားပြီ"