အခန်း ၂၅၇

အခန်း ၂၅၇ - ကောင်းကင်ရတနာ အကာအကွယ်၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းက မှတ်ဉာဏ်များ

ဧည့်ခန်းမကြီး အတွင်း၌ ဝူခွန်းတောင်မှ လူအိုကြီးများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အဝေးတွင် ပုန်းအောင်းကာ တိုက်ပွဲတစ်ခုလုံးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်သည်လည်း တာအိုနယ်ပယ်မှ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သို့မျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

ပြိုင်ဘက်ကင်းသော စွမ်းအားဖြင့် သူသည် ဂိုဏ်းချုပ် ကုန်းစွန်းချန်ရှန်းကို ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်ပြီးနောက် ဂိုဏ်းချုပ်ကို သေဆုံးသည်အထိ ချေမွရန် ၎င်း၏ ဒိုင်းကာကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဤသွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိသည့်အခါ အကြီးအကဲများ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကမ္ဘာပျက်ကိန်း ဆိုက်ရောက်လာသည့်အလား နက်ရှိုင်းသော ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူတို့ကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့သည်။

"ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

အကြီးအကဲတစ်ဦးက တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ပြောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် သေသွားပြီဆိုပေမဲ့... ငါတို့ဆီမှာ မဟာအကြီးအကဲ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့..."

အခြား အကြီးအကဲတစ်ဦးက လက်သီးများကို ဆုပ်လျက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

အကြီးအကဲများက အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကောင်းပြီ... ဝူခွန်းတောင်ကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြစို့... ဟင်းလင်းပြင်ရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါကို သုံးပြီး ဂိုဏ်းကို ပြန်ကြမယ်... ပြီးရင် မဟာအကြီးအကဲဆီ သတင်းပို့ကြတာပေါ့..."

အကြီးအကဲတစ်ဦးက အကြံပြုလိုက်ပြီး အခြားသူများကို ဧည့်ခန်းမကြီးထဲမှနေ၍ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် အနောက်ဘက်ခြံဝင်းမှတစ်ဆင့် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားကြပြီး ဟင်းလင်းပြင်ရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါကို အသုံးပြု၍ ကောင်းကင်လမင်း မင်းဆက်ရှိ လွမ်ငှက်အထွတ်အမြတ်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်သွားကြတော့သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဧည့်ခန်းမကြီးရှိ သေးငယ်သော ဟင်းလင်းပြင်ရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါကို အသုံးပြုလျှင်တောင်မှ ကျောက်စိမ်းပြားမှာ မဟာအကြီးအကဲထံသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားမည် မဟုတ်ချေ။ ထို့အပြင် ဝူခွန်းတောင်မှာ အလွန်တရာ အန္တရာယ်များနေပြီဖြစ်ရာ သူတို့သည် ထပ်မံ၍ မနေလိုကြတော့ချေ။ နောက်ကျမှ ထွက်ခွာရခြင်းထက် စောစော ထွက်ခွာရခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။

အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းလက်သွားပြီးနောက် ထိုလူများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

ရီယွင်က အလင်းတန်း ထွက်ပေါ်လာရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မှိန်ဖျော့စွာ ပြုံးလိုက်ကာ အဆိုပါကိစ္စကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

"သခင်ကြီး... လွမ်ငှက်အထွတ်အမြတ်ဂိုဏ်းမှာ တာအိုနယ်ပယ် အဆင့် ၂ ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ နီးစပ်နေလောက်တဲ့ မဟာအကြီးအကဲ တစ်ယောက် ရှိပါသေးတယ်... သူက ကုန်းစွန်းချန်ရှန်းထက် အများကြီး ပိုပြီး အစွမ်းထက်ပါတယ်..."

မုချင့်က သူ၏ဘေးမှနေ၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... တကယ်လို့ သူသာ ရောက်လာရဲမယ်ဆိုရင် ငါ အကုန်လုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း ရှင်းပစ်လိုက်မယ်..."

ရီယွင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောပြီးနောက် သူက နောက်တစ်ကြိမ် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ စောစောက တွေ့ရှိခဲ့သော ဘူးသီးခြောက်လေးကို ကောက်ယူကာ ရှင်းလင်းစွာ စိတ်ဝင်စားနေဟန်ဖြင့် စတင် ဆော့ကစားနေတော့သည်။

"ဒီအရာက ဘယ်လောက်လဲ..."

ကြောင်နက်ကြီးက ဘေးမှနေ၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ် လူအိုကြီး၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာ ဖျက်ပစ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ရာ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသူများမှာ မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်းကို သူ လုံးဝ မသိရှိတော့ချေ။

သူက ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာပဲ ကျပါတယ်..."

ကြောင်နက်ကြီးက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာကို ထုတ်ယူကာ လူအိုကြီးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထိုအခါ ရီယွင်က မှိန်ဖျော့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘူးသီးခြောက်လေးကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

သူသည် ဤဘူးသီးခြောက်လေးကို သူ၏ သိုလှောင်ရုံအတွင်းသို့ မထည့်ခဲ့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ သိုလှောင်ရုံအတွင်းရှိ မှော်ပစ္စည်းများမှာ အရည်အသွေး အလွန် မြင့်မားလွန်းလှပေသည်။ အကယ်၍ ဤကဲ့သို့သော ဘူးသီးခြောက်ငယ်လေးကိုသာ အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်ပါက ထို ကြီးမားလှသော ဖိအားများကြောင့် ချက်ချင်းပင် တစ်စစီ ကွဲကြေသွားလောက်ပေသည်။ ရီယွင်၏ မှော်ပစ္စည်းများအတွက် သီးသန့် သတ်မှတ်ထားသော သိုလှောင်ရုံအတွင်း၌ ပစ္စည်းများစွာမှာ ဝိညာဉ်အသိဉာဏ်များ အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့ပြီး တစ်ခုချင်းစီတိုင်းမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ အချို့မှာ ကမ္ဘာကြီးကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော မှော်ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့ကိုသာ လွှတ်ပေးလိုက်ပါက ရေတွက်၍မရနိုင်သော ကမ္ဘာမြေများမှာ ဖျက်ဆီးခံရမည် ဖြစ်သည်။

...

ရီယွင်သည် အေးအေးလူလူ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

ဝူခွန်းတောင်ပေါ်ရှိ မှောင်ခိုဈေးမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှသည်။ သူ၏ ဖြည်းညင်းသော လမ်းလျှောက်နှုန်းဖြင့် တစ်ရက်တည်းနှင့် အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ရီယွင်သည် ရယ်စရာကောင်းသော သို့မဟုတ် ရင်းနှီးနေသော တစ်စုံတစ်ခုကို တွေ့ရှိတိုင်း ၎င်းကို ဝယ်ယူလေ့ရှိပြီး ကြောင်နက်ကြီးက ငွေရှင်းပေးလေ့ရှိသည်။

ခဏတာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ရီယွင်သည် မနီးမဝေးတွင် အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူသည် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့် ရှိပုံရပြီး ကြံ့ခိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာ၊ ထက်မြက်သော ဓားအလား မျက်ခုံးများနှင့် ကြယ်များအလား တောက်ပသော မျက်လုံးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အတော်လေး ထင်ရှားပေါ်လွင်နေပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်မှာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ် အဆင့် ၅ သို့ ရောက်ရှိနေပေသည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် စုတ်ပြဲနေသော အဝါရောင် အဝတ်စတစ်ခုကို ဖြန့်ခင်းထားပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် အကာအကွယ်တစ်ခုနှင့် တူသော ရတနာတစ်ပါးကို တင်ထားသည်။ ဤ အကာအကွယ်နှင့်တူသော ရတနာမှာ အတော်လေး ကြီးမားပြီး အချင်း တစ်မီတာ အပြည့်ရှိပေသည်။ ၎င်းမှာ ရှေးကျပြီး ရာသီဥတုဒဏ်ကို ခံထားရသဖြင့် သက်တမ်း အတန်ကြာနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေပေသည်။ သို့သော်လည်း သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုသောအခါ အချို့သော အစိတ်အပိုင်းများမှာ သိသိသာသာ ပျက်စီးနေကြောင်း တွေ့ရှိရပေသည်။

ထိုလူငယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ ရတနာကို လာရောက်ဝယ်ယူမည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ လမ်းမပေါ်တွင် လူများက သွားလာလှုပ်ရှားနေကြသော်လည်း မည်သူကမျှ သူ၏ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော မှော်ပစ္စည်းကို စိတ်ဝင်စားမှု မပြသကြချေ။

ဤအကာအကွယ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရီယွင်က ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်များက နှစ်ပေါင်းများစွာ အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်များဆီသို့ လွင့်မျောသွားတော့သည်။

'ဒီအကာအကွယ်က လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေတုန်းက ဟာပဲလား...'

သူက အနီးသို့ သွားရောက်ကာ သေချာစွာ ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရီယွင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ လှမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက လမ်းဘေးဈေးဆိုင်အနီးတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"ဒါက ဘယ်လို ရတနာမျိုးလဲ..."

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက မြေပြင်ပေါ်ရှိ အကာအကွယ်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် ၎င်း၏ ဇာစ်မြစ်ကို ခွဲခြားနိုင်ခြင်း မရှိသေးချေ။

သူ၏ ဆိုင်တွင် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော ဝယ်သူတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

သူက ရှေးဟောင်း အကာအကွယ်ပုံစံ ရတနာကို မြှောက်ပြလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်း... လူကြီးမင်းက အမြင်စူးရှတာပဲ... ဒါက သာမန်မဟုတ်တဲ့ မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုပါ... လူကြီးမင်းက အဲ့ဒီထဲကို ဝိညာဉ်စွမ်းအား ထည့်သွင်းလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်... အဲ့ဒါက လူကြီးမင်းရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ လွင့်မျောနေပြီး... အလင်းတန်းတွေ ကျဆင်းလာကာ လူကြီးမင်းကို ကာကွယ်ပေးမှာပါ... ဘယ်လို တိုက်ခိုက်မှုကိုမဆို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိစေမှာပါ..."

"ဒါက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် အစွမ်းထက်တာလား... ဒီအကာအကွယ်က အခု ဘယ်အဆင့်မှာ ရှိလဲ..."

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက လက်ပိုက်ထားလျက် အကာအကွယ်ကို ယူ၍ စစ်ဆေးကြည့်ရှုရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်း ပြသနေခဲ့သည်။ သူသည် ဝူခွန်းတောင်ရှိ မှောင်ခိုဈေးသို့ ရတနာများ ရှာဖွေရန် မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိပြီး ဤနေရာမှာ အကောင်းနှင့် အဆိုး ရောနှောနေသည့် နေရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားပေသည်။ ရောင်းချသူများက အရည်အသွေးညံ့ဖျင်းသော ပစ္စည်းများကို တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများအဖြစ် မကြာခဏ လိမ်လည်ရောင်းချလေ့ ရှိကြသည်။ ဤနေရာတွင် အစစ်အမှန် ရတနာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်မှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် ခက်ခဲလှပေသည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ ပါးနပ်မှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်မှာ အနည်းငယ် အနေခက်သွားဟန်ဖြင့် စကားထစ်အစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီရတနာက... အရင်တုန်းကတော့ ဧကရာဇ်အဆင့်ပါ... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက လက်ဆင့်ကမ်းလာတာ အရမ်းကြာနေပြီဖြစ်ပြီး... စစ်ပွဲကြီး အများအပြားမှာလည်း ပျက်စီးခဲ့ရလို့... အခုတော့ သူ့ရဲ့ အဆင့်က မြေကမ္ဘာအဆင့်ကို ကျဆင်းသွားပါပြီ..."

"မြေကမ္ဘာအဆင့်... အဲ့ဒီလိုမျိုး ပစ္စည်းတစ်ခုကိုများ မင်းက ကြွားလုံးထုတ်ရဲသေးတယ်ပေါ့လေ..."

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"ဟူး..."

အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်က သက်ပြင်းချလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

'တကယ်လို့ ငါ ဒီအကာအကွယ်ကို မရောင်းရဘူးဆိုရင်... ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားကို ဝယ်ဖို့ ငါ့မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လုံလုံလောက်လောက် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး...'

သူက နောက်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ လုံးဝဥဿုံ စိတ်ဓာတ်ကျနေဟန် ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုစဉ် အဖြူရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုက တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

"ဒီရတနာမှာ နာမည် ရှိလား..."

ရီယွင်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အကာအကွယ်ကို ကောက်ယူကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် နာမည် ရှိတာပေါ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက တစ်ချိန်တုန်းက ဧကရာဇ်အဆင့် ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာလေ..."

သူ၏ ဆိုင်တွင် နောက်ထပ် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော ဝယ်သူတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

သူက အလျင်အမြန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ရှေ့တွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦး ရပ်နေပေသည်။ ဤ အသစ်ရောက်လာသူမှာ အလွန်တရာ ချောမောခန့်ညားပြီး သာမန်ထက် ထူးကဲကာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား အမူအရာကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး မဖော်ပြနိုင်သော မြင့်မြတ်သည့် အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။

'ဒီလောကကြီးထဲမှာ ဒီလိုမျိုး အမျိုးသားတစ်ယောက် ရှိနေတယ်ပေါ့...'

အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့ပြီး ရီယွင်၏ သိမ်မွေ့သော အမူအရာကြောင့် ညှို့ယူဖမ်းစားခံလိုက်ရကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

"ဟေ့ကောင်... ငါ့ရဲ့ သခင်ကြီးက ဒီရတနာရဲ့ နာမည်ကို မေးနေတယ်လေ... မင်းက နားကန်းနေတာလား ဒါမှမဟုတ် ဆွံ့အနေတာလား..."

ကြောင်နက်ကြီးက ရမ်းကားစွာ လျှောက်လာပြီး ရန်လိုသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ကံကြမ္မာနယ်ပယ်မှ မဟာမိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိလိုက်သဖြင့် အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်မှာ လန့်ဖျပ်သွားခဲ့သည်။

"ကြောင်လေး... ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောပါ..."

ရီယွင်က ကြောင်နက်ကြီးကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ကြောင်နက်ကြီးမှာ တုန်ရီသွားပြီးနောက် အနေခက်စွာဖြင့် အတင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူက အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။

"ညီလေး... ဒီရတနာရဲ့ နာမည်ကို ငါ့ရဲ့ သခင်ကြီးကို မြန်မြန် ပြောပြပေးလို့ ရမလား..."

"ဒီရတနာက ကျွန်တော့် မိသားစုဆီကနေ လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ အမွေအနှစ် တစ်ခုပါ... အဲ့ဒါကို ကောင်းကင်အကာအကွယ်ရတနာ လို့ ခေါ်ပါတယ်..."

အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်က သူ၏ အသံတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု အချို့ ပါဝင်နေလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်အကာအကွယ်ရတနာ... တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ နာမည်တစ်ခုပဲ..."

ရီယွင်က ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များက သူ၏ လက်ထဲရှိ ရှေးကျပြီး ရာသီဥတုဒဏ် ခံထားရကာ အနည်းငယ် ပျက်စီးနေသော ကောင်းကင်အကာအကွယ်ရတနာ အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ နက်ရှိုင်းသော လွမ်းဆွတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သေချာပေါက် ဤ ကောင်းကင်အကာအကွယ်ရတနာမှာ အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်း သက်တမ်းရှိပေပြီ။ ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက ရီယွင် ကိုယ်တိုင် လေးချန်းအား လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့သော တိုက်ခိုက်မှုနှင့် ကာကွယ်မှု နှစ်မျိုးစလုံးကို ပေးစွမ်းနိုင်သည့် မှော်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအချိန်က ဤရတနာမှာ ဧကရာဇ်အဆင့် ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိခဲ့ပေသည်။ သို့သော် နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းတိုင်တိုင် အချိန်ကာလ၏ မုန်တိုင်းများနှင့် ကြီးမားလှသော စစ်ပွဲကြီးများစွာ၏ ဖျက်ဆီးမှုများကို ခံစားခဲ့ရပြီးနောက်တွင် ၎င်းမှာ ၎င်း၏ ယခင်ဂုဏ်ကျက်သရေများ၏ အရိပ်အယောင်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ကောင်းကင်ရတနာ အကာအကွယ်၏ အဆင့်မှာ... မြေကမ္ဘာအဆင့်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရီယွင်သည် ၎င်းကို စိုက်ကြည့်နေရင်း သူ၏ ကိုယ်တွင်း၌ နက်ရှိုင်းသော လွမ်းဆွတ်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

အခန်း ၂၅၇ ပြီးပါပြီ။

--