အခန်း ၂၅၈

အခန်း ၂၅၈ - စီနီယာ၊ လူမှားနေတာ ဖြစ်ရမယ်

"ဒီကောင်းကင်အကာအကွယ်ရတနာက တော်တော်လေး ဟောင်းနေပြီပဲ... ဘယ်လောက်လဲ..."

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးတစ်ဦးက လျှောက်လာပြီး ရီယွင်၏ လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်အကာအကွယ်ရတနာကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြင်းပြသော စိတ်ဝင်စားမှုများ တောက်ပနေခဲ့သည်။

"သိပ်မများပါဘူး... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသောင်းနဲ့ ရောင်းပါမယ်..."

အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

လူအိုကြီးက သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါးသောင်းဆိုတာ မများပါဘူး... ဒီလိုလုပ်ရင်ရော... ငါ မင်းကို ခြောက်သောင်း ပေးမယ်... ဒီကောင်းကင်အကာအကွယ်ရတနာက ငါ့ဟာ ဖြစ်သွားပြီပေါ့..."

ရီယွင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူက မြေပြင်မှ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲမှာ ငွေရောင်ဆံပင်များနှင့် နီရဲသော မျက်နှာအဆင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။ သူသည် ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထူးကဲသော အမူအရာကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။ သူသည် ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၆ သို့ ရောက်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ နောက်တွင် ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၃ နှင့် ၄ ကြားရှိ ကျင့်ကြံသူ နောက်လိုက် အနည်းငယ် ပါရှိပေသည်။

"အရင်ရောက်တဲ့သူက အရင်ရတယ်ဆိုတဲ့အတိုင်း လုပ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ရီယွင်က မှိန်ဖျော့စွာ ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဤ အရေးမပါသော ပုရွက်ဆိတ်များကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူသည် မည်သည့် စိတ်ဝင်စားမှုကိုမျှ မခံစားရချေ။ အကယ်၍ တစ်ခုခုကို စိတ်ဝင်စားရမည်ဆိုလျှင် သူတို့နှင့် အနည်းငယ်မျှ ဆော့ကစားရန်သာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ရီယွင်သည် သိုးရေခြုံထားသော ဝံပုလွေမျိုး မဟုတ်ချေ။ သူသည် ကောင်းကင်တာအိုကိုပင် စိန်ခေါ်ရန် ရဲဝံ့ခဲ့သူ တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

"မှန်တာပေါ့... အရင်ရောက်တဲ့သူက အရင်ရတယ်လေ... အဲ့ဒီစည်းမျဉ်းကို ခင်ဗျား နားမလည်ဘူးလား အဘိုးကြီး... ခင်ဗျား ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

ကြောင်နက်ကြီးက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာဖြင့် လျှောက်လာပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့်အလား လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ..."

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲ၏ နောက်မှ နောက်လိုက်များက အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ ထွက်လာကြသည်။

နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျားတို့... မတိုက်ခိုက်ကြပါနဲ့လား..."

အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်မှာ ဤအကျပ်အတည်းကြောင့် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။

"ငါ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်း ပေးမယ်..."

ရီယွင်က အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ကို ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင် လူကြီးမင်းကို ရောင်းပါမယ်..."

အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသောင်း အတိအကျ လိုအပ်နေပြီး ၎င်းမှာ မှောင်ခိုဈေးမှ ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားတစ်ခုနှင့် လဲလှယ်ရန် လိုအပ်သော ပမာဏ ဖြစ်ပေသည်။ ဤစုတ်ပြဲနေသော ကောင်းကင်အကာအကွယ်ရတနာအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်းဖြင့် ရောင်းချရခြင်းမှာ တကယ့်ကို ကြီးမားလှသော ဈေးနှုန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ သူက ရီယွင် စိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလျင်အမြန် သဘောတူလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ရပြီ..."

ကြောင်နက်ကြီးက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်းကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"..."

ရတနာမှာ သူ၏ နှာခေါင်းအောက်မှနေ၍ လုယူခံလိုက်ရသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာမှာ မှုန်ကုပ်သွားခဲ့သည်။ သူ ဒေါသထွက်တော့မည့် အချိန်လေးမှာပင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ အနောက်မှနေ၍ ကျော့ရှင်းစွာ လျှောက်ထွက်လာသော အနက်ရောင်ဂါဝန်နှင့် လှပသည့် မိန်းကလေး တစ်ဦးကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အကြီးအကဲ၏ မျက်အိမ်များမှာ ချက်ချင်းပင် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

'သူမက လွမ်ငှက်အထွတ်အမြတ်ဂိုဏ်းက သူတော်စင်မိန်းကလေး ဖြစ်နေတာကိုး... ဝူခွန်းတောင် မှောင်ခိုဈေး နောက်ကွယ်က စစ်မှန်တဲ့ အာဏာရှင်လေ...'

"သခင်ကြီး... ဒီလူက အရမ်းကို ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်... သူ့ကို ကျွန်မ သတ်ပစ်လိုက်ရမလား..."

မုချင့်က ရီယွင်အား အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ရိုသေလေးစားသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သူတို့ကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်..."

ရီယွင်က ဂရုမစိုက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ပုရွက်ဆိတ် အနည်းငယ်ကြောင့် သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အတိတ်က ညီအစ်ကိုများနှင့် ပတ်သက်၍ သူ မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားသော လွမ်းဆွတ်ဖွယ် ခံစားချက်များကို မဖျက်ဆီးလိုချေ။

မုချင့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လူအိုကြီးကို သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးဖြင့် ညွှန်လိုက်သည်။

"အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... အခုချက်ချင်း ထွက်သွားပါ့မယ်..."

သူတော်စင်မိန်းကလေးကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ပြန်လည်မခုခံရဲတော့ချေ။ သူက ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

သူ၏ နောက်လိုက်များမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။

သူတို့ အတော်လေး အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲမှာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ချွေးအေးများ ထွက်နေပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံများမှာ ရေစိုနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

'လွမ်ငှက်အထွတ်အမြတ်ဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင်မိန်းကလေးက အဲ့ဒီအဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လူငယ်ကို 'သခင်ကြီး' လို့ ခေါ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ခုနလေးတင်ကမှ အဲ့ဒီအဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လူငယ် လိုချင်တဲ့ ရတနာကို ငါက မောက်မာစွာနဲ့ လုယူဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာ... အဲ့ဒါက တကယ့်ကို ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးလိုက်တာပဲ...'

"ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းမှုအတွက် ကောင်းကင်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်... မဟုတ်ရင် ငါ အသက်ဆုံးရှုံးရတော့မှာ..."

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲက သူ၏ ချွေးများကို သုတ်ရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူနှင့် သူ၏ နောက်လိုက်များမှာ ခေတ္တမျှ ခေါင်းမူးဝေသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ သတိပြန်ဝင်လာသည့်အခါ သူတို့သည် ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို လုံးဝ မှတ်မိနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

"သွားကြစို့... ရတနာတွေ ဆက်ရှာကြတာပေါ့..."

လမ်းဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ စည်ကားနေသော လမ်းမများကို ငေးကြည့်ရင်း ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲ၏ စိတ်ဓာတ်များမှာ ပြန်လည်တက်ကြွလာခဲ့ပြီး သူ၏ နောက်လိုက်များကို ထိုနေရာမှနေ၍ ဦးဆောင်ခေါ်သွားတော့သည်။

ရီယွင်က သူတို့ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်များကို ဂရုမစိုက်စွာ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အလွန်တရာ သိမ်မွေ့ပြီး သတိမပြုမိနိုင်လောက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဤလောကရှိ အခြားသူများက သူ့ကို မြင်တွေ့သွားမည်ကို သူ အလိုမရှိချေ။ ထို့ကြောင့် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ရီယွင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသူ မည်သူမဆိုမှာ သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်များ ဖျက်ပစ်ခံခဲ့ရသည်။ ရီယွင် ဝူခွန်းတောင်မှ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းထံမှ သူ့အကြောင်း မှတ်ဉာဏ်များကိုလည်း ဖျက်ပစ်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအထဲတွင် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသော လွမ်ငှက်အထွတ်အမြတ်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများလည်း ပါဝင်ပေသည်။ သူ၏ တည်ရှိမှုမှာ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ စိတ်ထဲတွင်မှ အမြဲတမ်း ရှိနေမည် မဟုတ်ချေ။

ကောင်းကင်အကာအကွယ်ရတနာကို ရောင်းချပြီးနောက် အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်မှာ သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခု ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်စကို ဝမ်းသာအားရ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းသို့ ထည့်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

"မင်း မျိုးရိုးနာမည်က လော့ လား..."

ရီယွင်က သူ၏ရှေ့မှ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးသွားခဲ့သည်။ အချိန်ကာလများသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ရင်းနှီးနေသော လူငယ်တစ်ဦးမှာ သူ၏ရှေ့တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ရပ်တည်လာခဲ့သည်။ ဤလူငယ်မှာ လွန်ခဲ့သော အချိန်များစွာက သူ၏ သစ္စာခံညီအစ်ကိုဖြစ်သော လေးချန်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းက ရီယွင်သည် ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီး၏ ထိပ်တန်း အာဏာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့စဉ်က သူ့တွင် ကောင်းမွန်သော အဖော်များနှင့် သစ္စာခံညီအစ်ကိုများစွာ ရှိခဲ့သည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူ စောစောက တွေ့ဆုံခဲ့ရသော ချန်ရွီချွန်းမှာ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ လေးချန်းလည်း ပါဝင်ပေသည်။

အကယ်၍ ဤ ကောင်းကင်အကာအကွယ်ရတနာမှာ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ ဘိုးဘေးအမွေအနှစ် ဖြစ်မည်ဆိုပါက သူသည် လေးမိသားစု၏ ဆက်ခံသူတစ်ဦး ဖြစ်ရန် အလွန်ပင် သေချာလှပေသည်။ သို့သော်လည်း နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းအတွင်း လေးမိသားစုမှာ မျိုးဆက်မည်မျှ ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီလဲ ဆိုသည်ကိုတော့ သူ မတွေးတောနိုင်ပေ။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ထံမှ ဤမျှအထိ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသော စကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ် လီချန်နန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် မုန်တိုင်းတစ်ခုက ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

သူ၏ မျိုးရိုးနာမည်မှာ လော့ ဖြစ်ကြောင်း ဤလူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနေတာလဲ။ သူ၏ မိသားစု၏ စစ်မှန်သော မျိုးရိုးနာမည် လျှို့ဝှက်ချက်မှာ နှစ်သောင်းပေါင်းများစွာကြာအောင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်သောင်းပေါင်းများစွာက လော့ ဘိုးဘေးများမှာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ မျိုးရိုးနာမည်ကို လော့ မှ လီ သို့ ပြောင်းလဲခဲ့ကြကာ မျိုးဆက်အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း လော့ မိသားစုအတွင်းရှိ လူတိုင်းက ဤအရာကို သိရှိကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ လော့ မိသားစု၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကသာ ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို သိရှိထားပေသည်။ နှစ်များစွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် လော့ မိသားစု၏ သွေးဆက်များမှာ လီချန်နန်၏ မျိုးဆက်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မူ သူတစ်ဦးတည်းသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တော့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ မျိုးဆက်တွင် နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သူ ဖြစ်သော လီချန်နန်သည် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော မိသားစုနာမည်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သဘာဝကျကျပင် သိရှိထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"စီနီယာ... စီနီယာ လူမှားနေတာ ဖြစ်ရမယ်... ကျွန်တော်ရဲ့ မိသားစု နာမည်က လီ ပါ..."

လီချန်နန်က သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ မုန်တိုင်းကို အနိုင်နိုင် ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး အတင်းပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"လီ ဟုတ်လား..."

ရီယွင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ သံသယဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဝင်းခနဲ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

သေချာပေါက် ဤ ကောင်းကင်အကာအကွယ်ရတနာမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းက လေးချန်းအား သူ ကိုယ်တိုင် လက်ဆောင်ပေးခဲ့သော ရတနာ အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ရှေ့မှ လူငယ်က ၎င်းမှာ ဘိုးဘေးများထံမှ အမွေအနှစ်ဖြစ်ကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောဆိုနေသဖြင့် သူသည် လော့ မိသားစု၏ သွေးကြောမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်ရန် အလွန်ပင် သေချာလှပေသည်။ သို့သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ဤလူငယ်က သူ၏ မျိုးရိုးနာမည်မှာ လီ ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုနေရသနည်း။ ဖုံးကွယ်ထားသော အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုများ ရှိနေနိုင်မလား။

"ငါ့ရဲ့ သခင်ကြီးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူမှားနိုင်မှာလဲ... ဟေ့ကောင်... မင်း မလိမ်နဲ့နော်... မဟုတ်ရင် ဒီကြောင်ဖိုးဖိုးက မင်းကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကြောင်နက်ကြီးက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၄ သို့ ရောက်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ပြယုဂ်ဖြစ်သည့် သူ၏ အော်ရာအရှိန်အဝါမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ် အဆင့် ၅ တွင်သာ ရှိသေးသော လီချန်နန် အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ သူ့ကို အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲသွားစေတော့သည်။

"စီနီယာ... ကျွန်တော် လိမ်ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော့် မျိုးရိုးနာမည်က တကယ်ပဲ လီ ပါ..."

လီချန်နန်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားခဲ့ပြီး သူက ဆက်လက် ငြင်းခုန်နေခဲ့သည်။

ရီယွင်က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြောင်နက်ကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသည့် အော်ရာအရှိန်အဝါမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"အခု မင်းရဲ့ မိသားစုမှာ တခြားလူတွေ ရှိသေးလား..."

ရီယွင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"တခြားဘယ်သူမှ မရှိတော့ပါဘူး... ကျွန်တော့်ရဲ့ မိဘတွေက ကွယ်လွန်သွားတာ ကြာပါပြီ... ဒီမျိုးဆက်မှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့တာပါ..."

ဖိအားများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် လီချန်နန်က သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မှုန်ကုပ်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

သူ လိမ်ပြောနေခြင်း မဟုတ်ချေ။ နှစ်သောင်းပေါင်းများစွာ အတွင်း၌ လော့ မိသားစုမှာ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး ထင်ရှားကျော်ကြားမှုများမှ ကင်းကွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မိဘများမှာ လွန်ခဲ့သော အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ထူးဆန်းသော ရောဂါတစ်ခုကြောင့် ဤလောကမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် သူသည် အထီးကျန်ပြီး ဆိတ်ငြိမ်သော ဘဝတစ်ခုတွင် တစ်ကိုယ်တည်း နေထိုင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်လမင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ကွယ်လွန်သူ သူ၏ဖခင်၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ရန်အတွက် လီချန်နန်သည် မိသားစု အမွေအနှစ်ဖြစ်သော ကောင်းကင်အကာအကွယ်ရတနာကို ရောင်းချရန်မှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤရတနာမှာ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေပြီဖြစ်ပြီး လက်တွေ့တွင် အသုံးဝင်မှု နည်းပါးလှပေသည်။

သို့သော် လီချန်နန်သည် ဤမှော်ပစ္စည်းအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်း ဟူသော အလွန်အမင်း မြင့်မားသည့် ဈေးနှုန်းကို ပေးချေရန် ဆန္ဒရှိသော ဤမျှလောက် သဘောထားကြီးသည့် ဝယ်သူတစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မထင်ထားခဲ့ချေ။ အပိုရရှိလာသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသောင်းက သူ၏ ဆိုးရွားလှသော ငွေကြေးအကျပ်အတည်းကို သိသိသာသာ သက်သာစေမည် ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သဖြင့် သူ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားခဲ့ရသည်။

အခန်း ၂၅၈ ပြီးပါပြီ။

--